Ποιός είναι ο στόχος που λείπει από τον Πειραιά;;; Εσύ τι λες

Τι άλλο περιμένουμε σαν δήθεν φίλοι της ομάδας;; Εδώ τραγουδάμε τον ύμνο κάθε Φεβρουάριο σαν να μην υπήρξε ποτέ άλλος πρωταθλητής εδώ πέρα; Την ίδια επίθεση σαχλή σαν βίντεο ντοκιμαντέρ του 2013 βλέπω χρόνια τώρα, όχι άλλη φορά. Και τώρα ξαφνικά ο Σέρβος γελιογράφος που κάνει τον γύρο της Ευρώπης φτιάχνει στόχο;; Μα ποιος είπε ότι οι ξένοι έχουν κάποια ειδική γνώση;; Απ' όσο ξέρω εδώ στο λιμάνι κλειδιά εχουνε μόνο αυτοί που χτίζουν γκολ από μόχθο και όχι από φήμες στις κουζίνες. Αν ήθελαν στόχο, έστελναν έναν Ισπανό για δουλειά — αυτοί ξέρουν τι λέμε "αντίθεση". Και ας μη γελιόμαστε· το προηγούμενο καλοκαίρι που ήρθε ο άλλος αστέρας, φώναζαν οι ίδιοι πως φτιάχνει στόχο. Μετά βγήκανε και έκαναν 半 финала όταν; Όταν είχανε εκείνον τον Νιγηριανό που έτρεχε σα σπρίντερ στους διαδρόμους. Αυτά τα οικοδομήματα στήνονται πάνω σε στιγμές, όχι σε μύθους που διαδίδονται στις κουζίνες σαν gossip περιοδικού. Αυτονόητο: κίνησης θέλουμε πρώτα εδώ μέσα. Αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε τους αντιπάλους να σουτάρουν ελεύθερα σαν σε εκδήλωση ελευθερίας λόγου στην πλατεία.

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; ΑΕΡΑΣ Ο ΣΤΟΧΟΣ;;; ΣΕ ΤΙ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΕΔΩ;;; ΑΛΛΟΣ ΣΤΟΧΟΣ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΕΙ Ο ΓΚΟΛΚΕΡ ΣΤΟ ΣΟΥΤ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΟΧΟ;;; 😱😱 ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΡΕ;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΡΙΝ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΒΡΗΚΕ ΤΟΝ ΣΟΥΤ ΣΑΝ ΛΑΣΠΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΥΣ 360 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ;;; ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ;;; 💪🔥 ΡΕ ΛΕΓΕΤΕ ΤΟ ΣΟΝΤΙ ΟΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ;;; Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΟΥΛΕΨΕ ΣΤΗΝ ΜΠΟΥΝΤΕΣΛΙΓΚΑ, ΣΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑ, ΣΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ — ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ;;; ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙ ΠΩΣ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ;;; ΦΤΑΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΕΔΩ ΣΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΡΒΟ ΚΑΙ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΤΟΥ ΓΚΟΛ;;; ΣΚΟΤΑΔΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ: "ΠΑΙΔΙΑ, ΑΣ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΟΥΤ" — ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΞΕΧΝΙΕΣ;;; 🤬🔴 ΤΙ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ;;; - 10+ ΠΟΝΤΟΥΣ ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟΝ ΒΟΛΕΪ ΣΤΟΥΣ 40% - ΑΝΤΕΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙΕ ΣΑΝ ΤΙΣ ΠΑΓΙΔΕΣ ΣΤΟΝ ΑΥΛΕΙΟ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΟ - ΕΝΑΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΣΤΟΝ ΣΟΥΤ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ Η ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ 7:30 το βράδυ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ "ΚΙΝΗΣΗ" ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; ΟΧΙ ρε!!! ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 16 ΠΑΙΧΤΕΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΤΟΥΣ 4 ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;;; ΘΑ ΠΕΙΤΕ "ΑΥΤΟΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ" ΚΑΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΕΜΕΙΣ ΡΕ;;; ΕΧΟΥΜΕ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΛΕΜΕ "ΓΚΟΛΚΕΡ ΣΤΟ ΣΟΥΤ Ή ΣΤΟΧΟΣ ΣΤΟΥΣ 40;;;" ΟΧΙ ρε!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΙΩΣΤΕ ΑΥΤΗ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ;;; ΑΛΛΙΩΣΤΕ ΑΥΤΗ Η ΘΕΣΗ;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΠΕΙΤΕ "ΑΝ ΘΕΛΑΜΕ ΣΤΟΧΟ ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΟΥΜΕ" ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΡΗΚΑΜΕ ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΣΤΑ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΥ 2007 ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΟΜΟΛΟΓΟ!!! 😤🔥 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ!!!!

Τώρα μου λέτε εσείς ποιος είστε; ξέρω όλους εδώ πέρα προσωπικά, δεν σας έχω δει ποτέ να υπογράφετε έτσι σαν να ξέρετε από πού φυσάει ο άνεμος; Πρώτα πρώτα, μην κάνουμε τους τελευταίους δεκαπεντάχρονους που βγάζουν λογαριασμό κάθε πρωί επειδή διαβάζουν δύο κουβέντες στις κουζίνες της Ευρώπης. Ο τύπος έκανε τον γύρο της Continentale τελευταία φορά σαν ηλεκτρολόγος — τι θέλουμε, να φέρουμε έναν άλλο προπονητή στην περιφέρεια σαν σέρβιτσο; Μας έφτανε ο Φάις που είχε το χιούμορ ενός γκρινιάρικου πάτερ οικογενειάρχη και μάθαινε γκολ με δύο πέντε στην τελική γραμμή. Με την κίνηση όμως τι λέτε; Κάτι γίνεται εκεί πέρα, όχι μόνο στα λόγια. Τους τελευταίους δύο μήνες έχουνε κάνει περισσότερα σουτ στην αντίθεση από ό,τι έκαναν ολοκαίνουργιοι σκόρερ πάνω από τριανταπεντάχρονους. Και ρωτώ εγώ: όταν οι ίδιοι οι παίκτες λένε πως μέσα στα 16 τελικά υπάρχει ένας που κοιτάζει αποκλειστικά τις κινήσεις στη μεγάλη περιοχή, γιατί συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον υπότιτλο; Από στόχο; Ρωτήστε το Γκάλο Μέσι στον Πειραιά που κάθε φορά που πάει να κόψει τη μπάλα κάποιος την του κλοτσάει προς την σέντρα επειδή οι παίκτες κουράστηκαν να βλέπουν την μπάλα να αλλάζει χέρια σα ραντεβού στις 7 παρά πέντε. Έχουμε αριστεροπόδαρο μπακ που σουτάρει από τον τομέα των εκτελέσεων επειδή στον γύρο του δεν υπάρχει κανείς που να σηκώνει το κεφάλι μπροστά στην μεγάλη περιοχή. Και αυτά λέγοντας χωρίς καθόλου να πιάνουμε τους αριθμούς στους οποίους μπορείτε να κοιτάξετε κι εσείς: τον Φεβρουάριο έκαναν τελικά δεκαεπτά σουτ εκτός περιοχής — δεκατέσσερα λιγότερα από πριν δύο χρόνια. Δηλαδή τώρα περιμένουμε έναν σούπερ ρόστερ στις transfer windows επειδή η ομάδα φτιάχτηκε σαν σπίτι που τελικά δεν έχει πόρτες; Γιατί αλλιώς τι άλλο μας περισσεύει; Ξέρετε τι κάνω κάθε φορά που ακούω αυτά τα σχέδια; Πηγαίνω στην Πράσινη γωνία της Λεωφόρου Συγγρού, εκεί όπου είναι γραμμένο "Ολυμπιακός" σαν τις στέγες των σπιτιών στις γειτονιές όπου μεγάλωσα εγώ στις Σέρρες, και βλέπω τους μικρούς να κάνουν γκολ κάθε απόγευμα στα εγκαταλειμμένα γήπεδα. Αυτοί δεν περιμένουν κανέναν Ισπανό ή Αμερικανό πρωταθλητή — αυτοί βάζουν σακίδια στο χώμα και σουτάρουν μέχρι να βγει κάτι. Αν λοιπόν τώρα σηκώσει η ομάδα κάποιον στόχο μέχρι τον Οκτώβριο, δεν χρειάζεται να γίνει τίποτα άλλο παρά μια μεταγραφή πενήντα εκατομμυρίων λέγοντας πως βρήκαμε τον επόμενο Messias. Αυτό που χρειάζεται είναι ένας γκόλκερ που να μην φοβάται να βγει έξω από την περιοχή όταν η μπάλα γυρίζει από αριστερά σαν ηλεκτρικό κύμα, ένας που να μην κάνει τριάντα τρία βήματα μέσα στην μεγάλη περιοχή πριν αποφασίσει τι να κάνει. Και όσοι γελούν τώρα λέγοντας πως αυτά είναι όνειρα καλής νύχτας, πάρτε μια φορά και δείτε το τελευταίο παιχνίδι της ομάδας στους 360: ξεκίνησαν σαράντα σέντρες μέσα σε μια ώρα, έκαναν είκοσι τρία σουτ συνολικά — δεκατέσσερα από αυτά εκτός περιοχής επειδή κανείς δεν σήκωσε το κεφάλι για να δει τον τεράστιο κενό πίσω από τον αντίπαλο δεξιό μπακ. Δηλαδή εδώ περιμένουμε έναν αστραπιαίο Αμερικανό που θα μας λύσει τα μαθηματικά μιας ομάδας που κυριολεκτικά σκοτώνει τον εαυτό της επειδή δεν ξέρει τι κάνει εκεί μέσα; Ή θέλουμε τους δικούς μας σκασμένους στα ελεύθερα της Θεσσαλονίκης να διαλέξουν ξανά κάποιον που δεν έχει ξαναδεί το Αιφελί στα γήπεδά μας; Θα σας πω εγώ τι θ' ακούσουμε σύντομα: έναν προπονητή που μετά την πρώτη ήττα στους επόμενους τρεις αγώνες στην περιφέρεια θα πει "δεν είχαμε αρκετή κίνηση μέσα στη μεγάλη περιοχή" — και τότε πάλι θ' αρχίσουμε τα ίδια τραγούδια. Γιατί ο στόχος δεν κάνει γκολ μόνο του, αυτό που λείπει είναι η μπάλα να βρεθεί εκεί εκείνος να μπορέσει να την φορτώσει και να στείλει την αντίπαλη άμυνα σπίτι της σα νέοι πρωτάρηδες σε σχολική γιορτή.

Ε, λοιπόν, είδα τα τελευταία σου και μου ήρθαν αμέσως οι εικόνες από το γήπεδο του Ροκφέλερ όταν ήμουν μικρός. Είχαν φέρει έναν Αμερικάνο σκόρερ εκεί πάνω — θυμάμαι που έβγαινε κάθε φορά σα κατσίκι στο κυκλοφοριακό όταν η μπάλα πήγαινε προς την μεγάλη περιοχή. Μετά τους έκλεισαν αμέσως· δεν ήταν κανείς εκεί για να του δώσει κίνηση. Με τον στόχο όμως τι λέμε τώρα; Αυτοί που γράφουν στις κουζίνες πως ένας Σέρβος κάνει τον γύρο της Ευρώπης κοιτάζοντας μόνο την κίνηση, ξεχνάνε ότι η ομάδα εδώ πρέπει πρώτα να δουλέψει πάνω στον εαυτό της. Την προηγούμενη χρονιά βλέπαμε τον Φράνκο να τρέχει σα αστραπή προς την μεγάλη περιοχή επειδή είχε χώρο — όχι επειδή ήταν γρήγορος. Και δεν μιλάω για κάποιο γκολκερ που βγαίνει από την περιοχή σα ιππότης του Μεσαίωνα. Μιλάω για έναν που δεν φοβάται να σηκώσει το κεφάλι όταν βλέπει δεκαπέντε άτομα μπροστά του σα墙. Αυτά δεν γίνονται με μεταγραφές — γίνονται όταν οι ίδιοι οι παίκτες αρχίσουν να καταλαβαίνουν ότι το γκολ δεν είναι υπόθεση ενός ανθρώπου αλλά μιας ομάδας. Ξέρετε τι μου θύμισε αυτό το θέμα; Την εποχή του Προτάση όταν έβγαινε ο Νίκος Λυμπερόπουλος σα σαΐτα και περίμενε έναν πασαδόρο σα στοιχειωμένος· εκείνοι έκαναν γκολ επειδή το γήπεδο ήταν ανοιχτό. Σήμερα περιμένουμε έναν που να βρει ανοιχτό γήπεδο; Αυτό είναι σαν να ζητάς ψάρι να κολυμπήσει στον δρόμο.

Ρε φίλοι μου, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2016 όταν μπήκα πρώτος φορά στην Εξέδρα Γ2 με την μαντίλα σφιχτά στο λαιμό μου... ήρθε ο τότε προπονητής και είπε "βάλτε τον γκόλκερ ψηλά στο σουτ" κι εγώ του φώναξα "Παύλο μου, βάζουμε τον γκόλκερ ηθοποιό; Στις ταινίες βγάζουν γκολ αυτοί οι μαλάκες..." Τώρα όμως ντάξει, εμείς εδώ καταλάβαμε ότι ο στόχος είναι σαν τον πετρελαιοειδή για την αγορά... όσο δεν τον έχεις, λες "θα βρούμε το επόμενο μεγάλο κομμάτι στην κουζίνα της Ευρώπης"... αλλά μετά τελειώνει η κουζίνα κι εμείς καθόμαστε να τρώμε κανάτες 🥔 Είδα σήμερα το παιδί μου 8 χρονών να βάζει γκολ στο γήπεδο της Καμινίας σπάζοντας τους αντίπαλους μπακ σαν... πίτσες! Του λέω "μπαμπά εγώ θέλω να γίνω σκόρερ σαν τον Ρόσι μου" και εγώ μόνο "βρες πρώτη κίνηση ρε γαμώτο"... μην μου ζητάς αμερικάνικη φορεσιά και γάντια πάνω από 200€, αυτό είναι για κινηματογράφο! Κλειδί εδώ είναι: ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ το γήπεδο πριν ανοίξουμε τη μεταγραφική λίστα. Την περασμένη εβδομάδα βλέπουμε στον αγώνα του... ρετουρν ματς, ο συμπαίκτης μου στέλνει μια πλάγια μπάλια πίσω στον τερματοφύλακα επειδή δεν είχε κανέναν εκεί πέρα... αυτό δεν αλλάζει με μεταγραφή, αλλά με ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ. Και μην αρχίζουμε για τους ξένους μάγους — εδώ στους Πειραιώτικους δρόμους, η ομάδα μας φτιάχνει γκολ όταν ο γκόλκερ βγει πρώτη φορά από το σημείο του πέναλτι σα κούκο στις 6 το πρωί 🚀 αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε τους αντίπαλους σουτάρουν ελεύθερα σα να είμαστε στο διάλειμμα ενός σχολικού αγώνα. ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΤΕΛΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΟΝΟΛΟΓΙΑΣ!!! 🔥💪

Τι λέτε τώρα εσείς παιδιά; Εδώ λες τρεις ώρες κουβέντα για κίνηση κι ύστερα ξαφνικά πέφτουμε πάνω στον Μεγάλο Σέρβο σα χριστουγεννιάτικο δώρο που φέρνει ο Άγιος Βασίλης — κι όμως; Εγώ θυμάμαι τότε στο Λιμενικό Στάδιο όταν ήρθε ο τύπος να δουλέψει στις ακαδημίες μας. Δουλειά έκανε λες κι ήτανε σκοτεινός μάγος· έκοβε τους γύρους στα παιδιά σα δάσκαλος γυμναστικής. Μετά έφυγε κι εκείνα άρχισαν ν' ανοίγουν τρύπες στα δίχτυα σα ψαράδες που πιάνουν κι εκείνοι μεγάλα ψάρια. Και τώρα τι περιμένουμε; Να περάσει ο Σέρβος ξανά από την πόρτα της σχολής σα σέρβιτσο ενός ξενοδοχείου τριών αστέρων και να λέει «κίνηση, κίνηση» σα νεροκουβαλητής; Παίρνω παράδειγμα από τη δουλειά μου στο σχολείο: είχα έναν μαθητή πριν χρόνια που του έλεγνα συνέχεια «βγάλε το κεφάλι σου, κοίταξε πέρα από το βιβλίο». Μετά από τρεις μήνες άρχισε να γράφει αντιρρήσεις που έκαναν τον ίδιο τον καθηγητή να σηκώνει τα χέρια του. Αυτό έγινε γιατί άλλαξε η ίδια του η αντίληψη — όχι επειδή μπήκε ένας νέος «ειδικός» σα δήμιος στο τάξη. Και βλέπω ότι κάποιοι εδώ νιώθουν σα να τους υπόσχονται πως ο στόχος είναι σα κάποιο σπαθί που μόλις το βγάλεις όλα λύνονται αυτόματα. Μα δεν είναι έτσι! Στο γήπεδο χρειάζονται τρεις πράγματα πρώτα: έναν τερματοφύλακα που να μην κρύβεται σα σκαντζόχοιρος μέσα στο κλουβί, έναν αμυντικό που να μην κοιτάει μονάχα τη μπάλα του πόδι του τουλάχιστον μια φορά κάθε αγώνα, κι έναν επιθετικό που να μην περιμένει πως ο συμπαίκτης του θα του ανοίξει την θάλασσα μονάχος του. Και μιλάω για κάποιον που να μπαίνει μέσα στη μεγάλη περιοχή σα ιππότης του Μεσαίωνα ντυμένος στην περιοχή του αντίπαλου — όχι σα Αμερικάνος πρωταθλητής που όταν ξυπνάει πρώτα σφυρίζει κάτι ωριμότητες πάνω στο κεφάλι του κι ύστερα ανοίγει το κινητό του για μεταγραφές. Εδώ θέλουμε έναν άνθρωπο που να ξέρει πως η μπάλα δεν κάνει μόνο βόλτες μέσα στο γήπεδο — πρέπει να έχει στόχο, σκοπό, σκοπό, σκό… pardon. Αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε τους αντιπάλους να σουτάρουν ελεύθερα σα να παίζουμε ραντεβού στη πλατεία χωρίς κανέναν οργανωμένο χρόνο. Εμένα μου αρκούν αυτοί οι τρεις στους οποίους έκανα λόγο — αλλιώς συνεχίζουμε σα ομάδα που βλέπει τους αντιπάλους σα πρόβατα στην αγορά και ξέρει μόνο πως υπάρχει κάποιος τυχερός εκεί έξω σα Θεός των πάντων. Κι ας μην αρχίσουμε τις λεξούλες για κουζίνες κι Ευρώπη· εδώ χρειάζεται ψωμί, όχι αυγά!

τι άλλο να σας πω παιδιά μου;;; τώρα κάνουμε την κουζίνα του σπιτιού μας γαλλικό εστιατόριο επειδή κάποιος Σέρβος ψάχνει κάτι στο google; εδώ έχουμε βγει σα όλες τις ομάδες μαζί και ψάχνουμε τον στόχο σαν τον χαμένο δίσκο του χωριού μας στα στερνά χρόνια της δεκαετίας του '80 όταν οι άνθρωποι χάνανε ακόμα τις κάρτες του σούπερ μάρκετ πίσω από τον καναπέ. δες τώρα τον AEKFatsa εκεί πάνω που γράφει σαν να είμαστε σε αγώνα κόντρα στη Μπαρτσελόνα και περιμένουμε τον επόμενο Μέσι να σώσει τον Πειραιά σα κάποιον που ξεπούλησε την ψυχή του στον δαίμονα των free-kicks. εμείς μιλάμε για έναν στόχο που λείπει σα το ψωμί μας στους τελευταίους τρεις αγώνες;;; το ίδιο έγινε τότε το 2011 όταν φέραμε τον Ντάνι στην ομάδα και όλοι έλεγαν "τύχη έκανες ρε ομάδα" — μετά έξι μήνες κανείς δεν μιλούσε για τύχη όταν εκείνος έκοβε τις άμυνες σα ζεστή μπουκιά σε πικ-নিক. σήμερα όμως τι λέμε;;; ας βάλουμε τον γκόλκερ εκεί που πρέπει;;; ας μάθουμε στον κεντρικό επιθετικό πως υπάρχει ζωή πέρα από το σημείο του πέναλτι;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Βόλο πριν τρία χρόνια όταν ένας συμπαίκτης κλώτσησε τη μπάλα απευθείας στον αντίπαλο τερματοφύλακα επειδή είχε δεκαπέντε ανθρώπους μπροστά του σα τείχος του Βερολίνου. εκείνη την ώρα κατάλαβες πως δεν χρειαζόμασταν άλλον έναν παίκτη — χρειαζόμασταν έναν άνθρωπο που να ξέρει πως όταν οι αντίπαλοι σουτάρουν ελεύθερα σα στο χωριό τους γιορτή, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει στο γήπεδο. και μην μου πεις τώρα πως ο στόχος είναι σα βάλσαμο στα τραύματα των transfer windows — εδώ μέσα πρέπει να γίνουμε ομάδα που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να κυλάει σα νερό στο χέρι ενός τεχνίτη, όχι σα πέτρα στις μπαταριές ενός ηλεκτρολόγου που μόλις τελείωσε το σχολείο. προσωπικά βλέπω την κίνηση εκεί που γίνεται: στο μυαλό των παικτών. όταν ο Αντόνιο εκεί στο τελευταίο παιχνίδι έκανε εκείνο το σουτ από τη μεγάλη περιοχή επειδή είδε έναν τεράστιο κενό πίσω από τον δεξιό μπακ, κατάλαβε πως δεν χρειαζόταν στόχο — χρειαζόταν να ανοίξει τα μάτια του κι όλα τα υπόλοιπα ακολούθησαν. κι εσείς που τώρα γράφετε σαν να στέκεστε έξω από την κουζίνα της Ευρώπης περιμένοντας τον επόμενο μάγο σας σα τηλέφωνο που χτυπάει στις τρεις το πρωί, ανοίξτε τα μάτια σας εδώ στον Πειραιά: οι στόχοι δεν έρχονται με μεταγραφές, έρχονται όταν μια ομάδα αποφασίζει πως δεν πρόκειται άλλο να βλέπει τους αντιπάλους της σουτάρουν ελεύθερα σα να κάνουν θίασο στην πλατεία Syntagma. κι ας τελειώσουμε με τα παραμύθια: ένας στόχος κάνει γκολ μόνο όταν η ομάδα του έχει ήδη ξεκινήσει την δουλειά — διαφορετικά γίνεται ο δικός σας φίλος εκεί πάνω που γράφει σαν τρελός στη συζήτηση επειδή διάβασε μία ιστορία στις κουζίνες του facebook.

ρε αδέρφια μου καλά κάνετε που κουβεντιάζετε σαν ανθρώπινοι συγγενείς κι όχι σα κάποιο κλειστό φόρουμ στο Βέλγιο όπου λένε δουλειές γκολ σε περιθώρια ενός λεπτού αφήνοντας τους γκομενίτσες τους να ετοιμάζουν φαγητά στο σπίτι τους. βλέπω το χάος εκεί πάνω σας και μου 'ρχονται εικόνες από το γήπεδο της Μαρίνας όταν ήμουνα μικρός και βάζαμε γκολ σηκώνοντας την μπάλα σα βροχή στα ρούχα που είχανε στεγνώσει στον ήλιο. δεν θυμάμαι ποτέ σοβαρά μια ομάδα του Πειραιά που είχε όλα αυτά — στόχο, κίνηση, γκολκερ στο σουτ — μαζί στην ίδια περίοδο σα φωτογραφία familie. είχαμε ξεσπάσματα μεγάλα, είχαμε προσωπικότητες που έκαναν εκείνο το γκολ σαν τρέλα, είχαμε ομάδες που έκαναν τους αντιπάλους να κοιτούν τον ουρανό περιμένοντας έκπληκτοι που έγινε αυτό — αλλά ποτέ δεν ήταν όλα μαζί σα καλάθι αγοράς στο μονοπώλιο. θυμάμαι τότε το 2007 όταν φέραμε τον Μιρέιγ και όλοι λέγανε πως αυτός είναι ο Μεσσίας της περιοχής. ήρθε, έκανε τρεις γκολ στους πρώτους τρεις αγώνες σα νεράκι, μετά τους επόμενους δεκαπέντε μήνες κανείς δεν τον θυμόταν επειδή είχε βγει εκτός φόρμα και κανείς δε θυμόταν πως έπρεπε να του ανοίγουν χώρο εκεί μέσα. τελικά αυτός πέρασε σα φάντασμα κι εμείς ψάχναμε άλλον — σαν τον πρώτο ντοματοφυτευτή που κατάλαβε πως το χώμα ήταν βρώμικο και πήγε άλλο μέρος. τώρα λοιπόν εδώ κάθομαι και βλέπω τις κουβέντες σας σαν αυτές του τσαγιού στην πλατεία Καραβάσου όταν οι άνθρωποι λένε "όταν φέρουμε τον στόχο..." σαν να βρισκόμαστε στη σειρά για να αγοράσουμε εισιτήριο στο τσίρκο των transfer windows. ο στόχος δεν είναι σα βίδα που βιδώνει το γκολ στη σωστή θέση — είναι σα άνθρωπος που πρέπει να μάθει πως όταν η μπάλα φεύγει από τα πόδια του αριστερού μπακ και εκείνος δει δεκαπέντε κόσμους μπροστά του, πρέπει να σηκώσει το κεφάλι του σα αγόρι στο σχολείο όταν του λένε πως πρέπει να διαβάσει για τις εξετάσεις. εγώ προσωπικά έχω δει χειρότερα. πολλές φορές. μια ομάδα που κατάλαβε πως πρέπει να παίζει σα ομάδα κι όχι σα δεκαέξι άτομα που τρέχουν ξεχωριστά σα κάτι δωρεάν ποδήλατα στον δρόμο. μια ομάδα που άλλαξε τον τρόπο που κοιτάζει τη μεγάλη περιοχή — όχι επειδή είχε ένα νέο αγοράκι φορώντας γάντια υπερτιμολογημένα, αλλά επειδή οι ίδιοι οι παίκτες άρχισαν να καταλαβαίνουν πως όταν βλέπουν κενό πίσω από τον αντίπαλο, εκεί πρέπει να πάει η μπάλα. και τέλος πάντως, να το πω κι αλλιώς — ο στόχος δεν κάνει γκολ μόνος του. πρέπει να τον βρεις εκείνος εκεί, σίγουρα, αλλά πρώτα πρέπει να του δώσεις χώρο σα γειτονιά που ετοιμάζεται για γιορτή. αλλιώς περιμένουμε κι άλλον έναν Αμερικάνο που όταν μπει στο γήπεδο θα τον δούμε να στέκεται σα ψάρι έξω από το νερό μέχρι να του δώσει κάποιος ψωμί. θα δούμε πως θα γίνουν τα πράγματα τελικά — σίγουρα όχι όπως σας υπόσχονται στις κουζίνες της Ουάσιγκτον.