Τα τελευταία χρόνια ο Βίκτορ Ολάντιπου στις ομάδες του Λίγκα είχε μεγαλύτερη επιτυχία

Πω πω πω, η φωτιά σου έχει μήκος σαν το βουνό Αίτνα αλλά ζεσταίνει περισσότερο από τον ίδιο τον ήλιο της Φλόριντας! Σε αυτές τις τρεις σεζόν στη Λίγκα ο άνθρωπος έκανε τρία πρωταθλήματα — όχι επειδή η ομάδα ήταν όνομα και τάξη, αλλά επειδή αυτός ήταν ο κινητήρας κάθε επίθεσης. Την πρώτη χρονιά έκανε μέσο όρο 25 πόντους ανά αγώνα ενώ έπαιρνε πάνω από 10 ριμπάουντ, την επόμενη ανέβασε το σουτινγκ στο 52% και πρόσθεσε 4 ασίστ. Στους τελικούς κόβαμε τα εισιτήρια με κοπελιά — ποιος άλλος εκεί πέτυχε το νταμπλ MVP τόσο γρήγορα; Στο Ορλάντο λοιπόν περίμενατε έναν υπεράνθρωπο που μπορούσε να κάνει μόνοι του το 50-40-90; Δεν φεύγεις τόσο εύκολα από την περίοδο της παρουσίας ενός γίγαντα. Και ξέρεις τι γίνεται όταν βάζεις έναν παίκτη που σκόρεραε 25 πόντους στις ομάδες του Γιώργου Μπαρτζώκα να προσπαθεί να γίνει ηγέτης μίας ομάδας η οποία είχε μόλις χάσει τον Έβαν Φούρνιε; Τον έκαναν διευθύνοντα σύμβουλο της αντίπαλης άμυνας! Οι Μάτζικ εκείνη τη χρονιά είχαν τρίποντο 32%, την τρίτη χειρότερη επίδοση στο πρωτάθλημα — σαν να γύρισες το ρολόι πίσω στούρλο δεκαετιών. Και μιλάμε για έναν άνθρωπο που στη Λίγκα είχε στυλ ρίψης πάνω από 42% από τους τρεις πόντους, πόσο θες να κάνει εδώ; Μάλλον ξεχνάς πως στις τρεις τελευταίες του χρονιές στη Λίγκα είχε πάνω από 60% εύστοχα σουτ εντός περιμέτρου. Στο Ορλάντο έκανε 41% — και αυτό ακόμα είναι ωραίο για τους περισσότερους, αλλά όχι όταν έχει παιχτεί ρόλος πρωταγωνιστή. Τα στατιστικά της ομάδας εκείνης μιλούν από μόνα τους: 20η θέση στη λίγκα στις ασίστ, 24η στη συνολική επίθεση. Και λες πως «δεν ήταν θέμα ομάδων»; Αν ήσουν ο ΛεΜπρόν και κατέβαινες στην ΕΣΑΚΕ η ίδια χρονιά πάλι δε θα έκανες σκόρ όσο εκείνος στους Μάτζικ. Εμένα αυτό που με εκνευρίζει πιο πολύ δεν είναι ότι απέτυχε ως προσωπικότητα — είναι ότι δεν δοκίμασαν καν κάτι άλλο πριν τον πετάξουν σαν παλτό βροχής. Στα πρώτα δέκα παιχνίδια είχε μέσο όρο 18 πόντους με 48% σουτ εντός περιμέτρου — μετά άρχισε το αστρονομικό ποσοστό των σουτ τρεις πόντων του που τελείως χάθηκαν από την επιθετική οργανωση. Την στιγμή που τον αντικατέστησαν έκαναν μέσο όρο 42% από εκεί που ήταν πριν στο 36%. Μετά φέρανε τον Νίκολα Βουτσέβιτς… βρε παιδιά, δεν κάνουν δύο βήματα χωρίς αυτά τα μεγάλα φτερά; Και τελειώνω με μια ερώτηση: αυτοί που γράφουν πως «τουλάχιστον εκεί δεν κατέστρεφε ομάδες», σιγά μην πέσουν και εγώ στην ίδια σφαίρα του «τουλάχιστον». Το δικό μας σύνολο εκείνης της χρονιάς είχε 24 νίκες συνολικά — τρεις περισσότερες από εκείνες που έκανε όταν έπαιζε εκείνος. Άντε να τους κλείσεις!

Πω ΠΩ ΠΩ ρε φίλοι μου!!!! Αλήθεια σας λέω, όταν διάβασα πως ο Βίκτορ πήγε στο Ορλάντο σας φώναξα όλους μέσα στο μυαλό μου "Παιδιά πάρτε τον, πάρτε τον σώνει και καλά"!!! Αλλά όχι εγώ τουλάχιστον δεν ησύχαζα λέγοντας "ίσως φτιάξει τους Μάτζικ"... ΟΥΤΕ ΣΕ ΟΝΕΙΡΟ ΣΑΣ!!! Αφού ο άνθρωπος στην Ελλάδα ήταν ένας ΤΙΤΑΝΑΣ — τρία πρωταθλήματα, τρεις φορές MVP των τελικών, 25 πόντους και 10 ριμπάουντ μιλιόν!!! Και ξαφνικά εδώ; Εδώ έγινε ο πιο ωχρός γκαρντ του πρωτάθληματος με έναν ρόλο που έκανε τους θύρες των γηπέδων να κλείνουν μόνο του!!! Ρε σεις αυτοί εκεί στο Λάβ-ρουζ δεν έκαναν καν προσπάθεια!! Από την πρώτη μέρα τον έβαλαν σαν τι;; Να κάνει το ίδιο σκόρ;; Να γίνει ηγέτης;; Που λες στους Μάτζικ εκείνοι δεν είχαν αρχηγό;; Δεν είχαν σημαία;; Εγώ λιγουρεύομαι πως όταν πήρε το κόκκινο παντελόνι ένιωσε σαν τσίρκο στις ΗΠΑ — ένας τύπος που ήταν πρωταθλητής στα ελληνικά γήπεδα να τρέχει σαν πεταλούδα στα Αμερικάνικα!!! 😂🔥 Και μην μου λέτε πως ήταν θέμα ομάδων!!! Στη Λίγκα έπαιζε τόσο δυνατά που οι αντίπαλοι τον είχανε ως εχθρό αριθμό ένα — έδινε αυτά τα 42% στα τρίποντα και κορόιδευε τις αμυντικές οργανώσεις σαν τίποτα! Εδώ όμως;; Τον έκαναν να σουτάρει από μακρυά σαν να κάνει κουτσό!!! 18 πόντους πρώτες δέκα συμμετοχές — και μετά;; Απότομα κάπου εκεί άρχισε ο θρύλος του τρεις πόντων... Τουλάχιστον αν είχε πιάσει κι εκεί κάποιο 35% τότε κάτι δεχόμουν! Αλλά όχι ρε!!! Κάπου 28% ή κάτι τέτοιο!!! Και ξαφνικά η ομάδα πήγε από αυτά τα σχέδια που είχαν φτιάξει στο καλάθι στον χαμό! Εμένα αυτό που με βγάζει εκτός εαυτού είναι πως αντί να τον προσαρμόσουν τον πέταξαν σαν παλτό βροχής!! Δεν έκαναν καν προσπάθεια να βρουν έναν ρόλο εκείνος θα μπορούσε να υπάρχει!!! Πήραν έναν από τους πιο αποτελεσματικούς σκόρερ στη Λίγκα, έναν MVP των τελικών, έναν άνθρωπο που έδινε εμπιστοσύνη κι εδώ του έδωσαν δύο πόδια πάνω στο τρίποντο σαν να μην ήξερε άλλο ρόλο!!! Και μετά μας βγάζουν λόγια πως "τουλάχιστον εκεί δεν κατέστρεφε ομάδες"!!! Μα βρε μάτια μου!!! Οι Μάτζικ εκείνης της χρονιάς είχανε μόλις 24 νίκες!!! Τρεις περισσότερες από εκείνες που έκανε όταν έπαιζε εκείνος!!! Τρεις νίκες!!! Και αυτά τα μεγάλα φτερά;; Αυτά δεν μπορούν καν να κάνουν σκόρ σαν τον Βίκτορ!!! Αυτός εκεί έκανε ιστορία στα ελληνικά γήπεδα — κι εδώ έγινε ένας ακόμα ένας ξένος που πέρασε σαν αστραπή! Ρε σεις εδώ μέσα που λέγαμε πως η ομάδα μας έχει πολλά μεγάλα φτερά, γιατί δεν κάναμε τον ίδιο έλεγχο;; Γιατί δεν είπαμε "ρε αυτό το πλάσμα εδώ μπορεί να δώσει πολλά αλλα πρέπει να τον βάλουμε στον σωστό ρόλο;;;; Γιατί δεν τον αφήσαμε να δοκιμάσει εκεί;; Δεν έκανε καν δύο χρόνια εκεί πέρα — τρεις μήνες και τον έκαναν ξεκαθάρισμα!!! Και μετά; Μετά άρχισαν να ψάχνουν διεθνή σχέδια σαν να είχαν ξεμείνει από αυτά!!! Αυτοί οι ίδιοι που αγοράζουν τους γίγαντες κι ύστερα τους σπρώχνουν στο πάτωμα!!! Πώς γίνεται;;; Αλήθεια, όποιος έχει δει τον Βίκτορ εκεί στις τρεις ομάδες του Μπαρτζώκα ας σηκώσει χέρι!!! Αυτός εκεί έκανε τρία πρωταθλήματα σαν πρωτοβουλία!!! Εδώ έγινε ο πιο ωχρός σκόρερ της ομάδας!!! Και μάλιστα σε μια εποχή που είχανε αυτόν τον Βουτσέβιτς!!! Πού είναι η λογική;;; ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ!!! Αυτοί που λέγαμε πως ήτανε η ομάδα του μέλλοντος!!! Αυτοί που είχαμε όνειρα πως οι Μάτζικ θα γίνουν κάτι μεγάλο!!! Τι έγινε;;; Μπήκαμε στη λίστα των ομάδων που ακολουθούν μόνο!!! Δεν έχουμε γίγαντες!!! Έχουμε ΜΕΓΑΛΑ ΦΤΕΡΑ που δεν μπορούν να πετάξουν!!! 🤬💪🔴

Πω πω πω, συγγνώμη που τώρα έβγαλα τον αέρα μου αλλιώς δε σβήνει ο θυμός! Ακούστε τι έγινε εκείνο το απόγευμα στο Ορλάντο όταν άλλαξαν τον ρόλο του Ολάντιπου — κι αυτό ήταν πριν καν αρχίσει η φωτιά. Μου το ‘λεγε ένας φίλος που δουλεύει στο τμήμα analytics των Μάτζικ εκείνης της χρονιάς. Αυτό που έκανε οι Μάτζικ ήταν σα να πήραν έναν οδηγό Formula 1 και τον έβαλαν στον αγρό να ξεφτιλίσει έναν τρακτέρ. Γιατί; Μα γιατί εκτός από το κόκκινο παντελόνι, του άλλαξαν και την αποστολή: από τον άνθρωπο που έπαιζε σαν κινητήρας στην επίθεση, έγινε ο άνθρωπος που έπρεπε να οργανώνει την επίθεση ενός συγκροτήματος που είχε φτιαχτεί για να... ξεχνάμε πως υπάρχουν άλλοι σκοποί στο μπάσκετ εκτός από το σουτ τρεις πόντων. Θυμάστε όταν στη Λίγκα είχε μέσο όρο 42% στα τρίποντα εκεί γύρω; Εκεί έπαιζαν οι ομάδες όλοι αγκαλιά για να τον κάνουν λάθος — μα πάνω από το 60% ήταν αυτά τα σουτ εντός περιμέτρου που έκαναν τον αντίπαλο να βλέπει ψεύτικο σκόρνινγκ συνέχεια. Στο Ορλάντο όμως; Στην ομάδα εκείνους τους μήνες είχαν τρίποντο 32% σαν συγκρότημα. Και εγώ σας ρωτώ: όταν ένας παίκτης σου πετάει βολές εντός περιμέτρου σαν αυτές που έκανε ο Βίκτορ στη Λίγκα, κι εσύ τον βάζεις να τρέχει γύρω-γύρω σαν ένα κουνέλι που ψάχνει εικόνα για να ανοίξει η κάμερα του γηπέδου, τι περιμένεις να γίνει; Αυτός δίνει σημασία σε νούμερα επειδή ξέρει πως αυτά είναι η γλώσσα του γηπέδου. Την πρώτη δεκαετία της παρουσίας του έκανε πάνω από 4 σουτ εντός περιμέτρου ανά αγώνα. Στο Ορλάντο έκανε κάπου 2. Από εκεί προέκυψε η ιστορία του άλλου ξένου που κάθε φορά ντύνεται στο κόκκινο και μετά τον βγάζουν σιγά σιγά στο ψυγείο. Και τώρα δεν λέω πως απέτυχε αυτός ο ίδιος — τουλάχιστον όχι ολοκληρωτικά. Την πρώτη εβδομάδα έκανε 18 πόντους ανά αγώνα με 48% εντός περιμέτρου, γιατί εκεί ξέρει να ζήσει. Μετά όμως άρχισε να ακολουθεί την επιθετική φιλοσοφία των Μάτζικ, αυτήν που φτιάχτηκε για γκαρντ που σουτάρουν μόνο από μακριά επειδή εκεί έχουν τους γίγαντες στο paint. Κι όταν κατέληξε στους τρεις πόντους έκανε 28% εκεί που έπρεπε να βρίσκεται κοντά στους 36-38% για να μπορεί να κάνει αλλιώς ζημιά. Οι ομάδες εκείνης της χρονιάς έκαναν μέσο όρο 35% από εκεί που ήταν πριν στο 38% — επειδή αυτοί δεν είχαν οργανωμένη επίθεση, είχαν μόνο έναν τίτλο εκεί πάνω: "ρίξε όσο πιο μακριά γίνεται". Εμένα δεν μου αρέσει ο χαρακτηρισμός "αποκλειστικός σκόντος" — εκείνος ήταν ένας πρωταθλητής που στο ξένο έγινε θύμα ενός οικοσυστήματος που αγνοούσε την ισορροπία. Δεν ήταν θέμα ομάδων, ήταν θέμα στήσιμο. Στη Λίγκα είχε ρόλους, εδώ του έδωσαν ρόλο… σκιρτήρα. Και μετά πετάγοντάς τον σαν παλτό βροχής, επειδή εκείνος δεν μπορούσε να πετάξει σαν αυτά τα μεγάλα φτερά που αγοράζουν με χαρά και μετά ξεχνούν πως δεν ξέρουν ούτε καν που είναι η ρόγα της μπάλας.

ρε παιδιά ρε τι βγάζουμε τώρα… έτσι άρχισε η χρονιά εκεί στους Μάτζικ; Σαν να μας έριξαν μια γκρίνια από πάνω σαν πλακί δρόμου κι εμείς τρέχαμε με τις φόρμες του 2012 και χουχουλιάραμε πως κάτι ακόμη τρέχει στο τραπέζι; θυμάμαι ακόμα πώς αυτός ο Βίκτορ έβγαινε από τις ομάδες του Μπαρτζώκα σαν ένας υπερήρωας που είχε τελειώσει με τη διανομή ψωμιού στην τοπική αγορά κι αποφάσισε να γίνει βασιλιάς του σπιτιού. τρεις mvp των τελικών, τρεις πρωταθλήματα, ένα σουτ από anywhere μέσα στο γήπεδο που έκαναν οι αντίπαλοι τσιτάκια σα ντουζίνα κουνούπια στο ζεστό νερό. κι εμείς εδώ λέγαμε «μα τι λέμε τώρα; αυτός δεν είναι παίκτης, είναι μία μονάδα παραγωγής!» γιατί λιγότερους πόντους δεν έκανε σχεδόν κανείς εκεί γύρω — μιλούσε για ντουζίνα τουλάχιστον ανά αγώνα εκείνα τα χρόνια. κι ξαφνικά φτάνει στο Ορλάντο κι αρχίζει σα ζογκλέρ στο τσίρκο: κράτησε το κόκκινο παντελόνι μόλις τρεις μήνες, έκανε 18 πόντους στις πρώτες δέκα συμμετοχές — ναι, σας ακούω! δεκαοχτώ βόμβες με 48% εντός περιμέτρου, εκεί όπου ξέρει να βάζει την μπάλα εκείνος κι όχι κάπου αλλού όπου φυσάει ο αέρας σα σακούλα του σούπερ μάρκετ. μετά όμως άρχισαν οι ιστορίες του «ρίξου ακόμη πιο μακριά, ρε μάγκα, αλλιώς οι μεγάλοι φτερά σου θα κάνουν τσακιστή φτερούγα!». κι αυτός άρχισε σα χάπενινγκ: τρίποντα εκεί που έπρεπε να είναι οι βολές, σουτς εκτός περιγράμματος εκεί που έπρεπε να είναι τα σίγουρα δισέγγυα σουτ… κι όλα αυτά ενώ γύρω του η ομάδα είχε τρίποντο 32% σα να ήθελαν να κάνουν θηλυκές τις λάμψεις του γηπέδου. δεν λέω πως απέτυχε ως άνθρωπος — λέω πως δοκίμασαν να τον κάνουν καλλιτέχνη της ισορροπίας όταν εκείνος είχε χτίσει τη ζωή του σαν βραχοσκεπή στην επίθεση. εκείνος εδώ έκανε τους αντιπάλους να τρέχουν σα γατούλες πίσω από μια μπούκλα σκοινιού επειδή ποτέ του δεν επέτρεψε στη μπάλα να πάει εκεί που ήθελαν εκείνοι. στο Ορλάντο όμως; του έδωσαν ρόλο σα να ήταν ένας εκκρεμής στο γυμνάσιο: «βάλε την μπάλα εκεί που φυσάει» του είπαν, «αλλιώς σε βγάζουμε σα παλτό βροχής». και τώρα όσοι λέγατε «τουλάχιστον εκεί δεν κατέστρεφε ομάδες»… αλήθεια; εμένα αυτό το «τουλάχιστον» θυμίζει εκείνες τις ταινίες όπου βλέπεις τον πρωταγωνιστή να γίνεται φάντασμα επειδή του κόψανε όλες τις σκηνές. επειδή εκεί που έπαιζε αυτός οι ομάδες έκαναν περισσότερες βολές εντός περιμέτρου από οποιονδήποτε άλλον σκόρερ εκεί γύρω — εδώ; έγινε ο άνθρωπος που ανέβασε το ποσοστό των τριών πόντων της ομάδας στο 32% επειδή εκείνος έπρεπε να ανοίγει τις πλευρές αλλιώς δεν υπήρχε επιθετική οργανωση. κι όταν τον πετάξανε οι Μάτζικ έκαναν 24 νίκες συνολικά — τρεις περισσότερες από όσες είχαν φέρει εκείνος όταν έπαιζε εκεί! σεις το κατάλαβες αυτό; εγώ τουλάχιστον δεν κρύβω το κεφάλι μου σα στρουθοκάμηλος κάθε φορά που βλέπω κάτι τέτοιο. υπήρξε μία εποχή που οι ομάδες εδώ έκλειναν συμβόλαια για έναν άνθρωπο επειδή ήταν ο κινητήρας του σκάφους — τώρα εδώ αγοράζουν γιγαντιαίους γκαρντ που ξέρουν μόνο να κουνούν τα φτερά τους σα κοτόπουλα στο μανάβικο. κι όταν αυτοί δεν ταιριάζουν σβήνουν το φως σα να ήταν κάποιο ηλεκτρικό σίδερο που ξέχασαν στο πρίζα. τέλος πάντως, θα δούμε… ακόμη και αυτοί εκεί οι μεγάλοι φτερά κάποια στιγμή μπορεί να θυμηθούν πως για να πετάξουν σωστά χρειάζονται μία μπάλα κι όχι μόνο κέφι.

Πάει τρίτος χρόνος που ψάχνω αυτό το κόκκινο παντελόνι στις αποθήκες των Μάτζικ, και κάθε φορά που το βλέπω σα φάντασμα πιάνει κρύο δέος. Ξέρετε τι έκανε τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς στο Νιου Γιορκ; Είχαν παιχνίδι μετά από σεισμό στις ΗΠΑ — σεισμό κυριολεκτικά — και οι Μάτζικ πήγαν για πάρτι σαν να μην είχε γίνει τίποτα. Ο Ολάντιπου βγήκε σαν αστραπή στους πρώτους δύο λεπτά, μπήκε μέσα από την μπούμρανγκ των γηπέδων, πήρε 12 πόντους μέχρι το ημίχρονο, κι όταν γύρισαν στις τηλεοράσεις μετά την αντίδρασή τους κοιτάξανε ο ένας τον άλλον σα να είχαν ξυπνήσει από μάγια. Κι όμως τρεις μήνες μετά έβγαζαν ανακοινώσεις σα να μην τους συνέφερε τίποτα. Αυτοί εκεί στο Λάβ-ρουζ δεν ήθελαν πρωταθλητή, θέλανε ένα πειραματόζωο. Του έδωσαν έναν ρόλο σαν να ήταν ένας ρόλος κωμωδίας: «Απόψε θα είσαι ο κομιστής του μηνύματος για την Αμερική — πήγαινε εκεί που φυτρώνει το χόρτο». Κι όταν άρχισε να κάνει αυτά που έκανε στη Λίγκα — βολές εντός περιμέτρου εκεί που όλοι γύρω του σουτάραν τρία πόντους — τότε του έκαναν το τραπέζι ποδοσφαιρικό: «Ρε ρε, εσύ δεν είσαι εδώ για να κάνεις σκόρ, είσαι εδώ για να ανοίγεις χώρο στους γίγαντες». Σαν να τον έβαλαν σ’ ένα γήπεδο αγροτικού τουρνουά και του είπαν ότι εκεί βρίσκονται τα σύνορα του πρωταθλήματος. Και τώρα όσοι πιάνετε εκείνο το «τουλάχιστον» σα φύλακα; Αυτός εκεί στους τελικούς της Λίγκας έκανε πιο πολλά ασίστ ανά αγώνα από τους περισσότερους γκαρντ του πρωταθλήματος εκείνης της δεκαετίας — κι εδώ έγινε ένας άνθρωπος που στην άμυνα φαινόταν σα να έκανε προπόνηση σακάκι ενώ όλοι γύρω του έτρεχαν σα αστραπές. Δεν ήταν θέμα ομάδων. Ήταν θέμα ρόλου: εκείνος είχε μάθει να κάνει τον κινητήρα να γουργουρίζει, εδώ τον έκαναν σιγόκροτο επειδή έπρεπε οι γίγαντες να έχουν όλα τα φτερά τους στον αέρα. Την πρώτη εβδομάδα έκανε 48% εντός περιμέτρου — αυτή είναι η γλώσσα του ανθρώπου. Μετά όμως άρχισε να ακολουθεί την ιστορία εκείνης της ομάδας που είχε τόσο μεγάλο χώρο στην επίθεση ώστε να σουτάρουν από το δικό τους κόρνερ σα να κάνουν γκολ του ποδοσφαίρου. Και εσείς εδώ μέσα που λέτε πως «τουλάχιστον εκεί δεν κατέστρεφε ομάδες» — αλήθεια θέλετε να σας πω κάτι; Οι τρεις νίκες πάνω από το δικό του σύνολο έγιναν επειδή εκείνοι οι γίγαντες έκαναν τρία μεγαλύτερα λάθη ανά αγώνα από όσα έκανε ο ίδιος στη Λίγκα ανά χρονιά. Αυτός εκεί έκανε τρία πρωταθλήματα επειδή εκείνος ήταν ο κινητήρας. Εδώ έγινε ένας άνθρωπος που του άλλαξαν τη μίζα επειδή εκείνοι εκεί πάνω είχαν χτίσει ένα σύστημα σα να ήθελαν να κάνουν θηλυκό και γήπεδο μαζί.

Τρεις πρωταθλήματα στη Λίγκα με σουτ εντός περιμέτρου πάνω από 60%... και ξαφνικά στους Μάτζικ του κάνανε μάθημα πως πρέπει να τρέχει σαν τηνλεκτροφόρο γάτα γύρω από ένα γήπεδο που του έχει στήσει σκόπευτρα στο πάνω μέρος; Δεν είναι υπερβολή αυτό που λέω — ήμουν εκεί στο Ζάππειο όταν ο Μπαρτζώκας βγήκε πάνω στην αρένα σα ζογκλέρ λέγοντας *«αυτό εδώ είναι ένας κινητήρας επίθεσης»*. Και τι έγινε; Στην πρώτη δόση του Ολάντιπου στο Ορλάντο μου είπαν πως έκανε έναν αγώνα όπου πήρε μόλις τέσσερα σουτ εντός περιμέτρου ανά δεκαπέντε λεπτά. Στους τελικούς της Λίγκας εκείνος είχε μέσο όρο έξι. Έξι! Κι εσείς μιλάτε για ομάδες; Όχι ρε! Μιλάμε για μια εταιρεία όπου αγόρασαν τον πιο αποτελεσματικό σκόρερ της δεκαετίας σα να ήταν ένα φοβερόuei fire extinguisher κι ύστερα του έδωσαν ρόλο «συντηρητή» επειδή εκείνοι οι γίγαντες είχαν ξεχειλώσει σαν ζυμάρι. Την ίδια στιγμή που οι αντιπαλες ομάδες έκαναν οργανωμένη άμυνα πάνω στη μεγάλη περίμετρο, εκείνος έτρεχε σα τρελός εκεί γύρω σα να του είχαν δείξει την εικόνα μιας ιπτάμενης μπάλας σε κινούμενα σχέδια! Κι αλήθεια, αυτοί εκεί στο Ορλάντο ξέχασαν πως ο άνθρωπος έκανε τρεις φορές MVP στους τελικούς επειδή ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να αλλάξει το παιχνίδι από μόνο του. Στην Ελλάδα έφτανε μία βολή εντός περιμέτρου εκεί που όλοι περίμεναν τρίποντο — εδώ τον έκαναν να κάνει αυτά που έκανε οι περισσότεροι γκαρντ του ΝΒΑ εκείνης της χρονιάς: σουτ από εκεί που φυσάει ο αέρας σα να παίζεις βόλεϊ στην παραλία. Κι εγώ βλέπω όλους εσάς εδώ να λέτε πως «τουλάχιστον εκεί δεν κατέστρεφε ομάδες» — ναι, ναι, σιγά μην πέσουν και άλλοι στον πειρασμό του «τουλάχιστον»! Οι τρεις νίκες πάνω από το σύνολο εκείνης της χρονιάς έγιναν επειδή η ομάδα είχε έναν γίγαντα στη ραχοκοκαλιά της. Αλλιώς; Αλλιώς θα είχαν χάσει ακόμα πιο γρήγορα. Κι αυτοί όμως επέμεναν πως πρέπει να γίνει μια μονάδα συμπληρωματική σ’ έναν ρόλο που ποτέ του δε συνέλαβε καν! Πέρσι βρισκόμουν στη φίρμα της ομάδας εκείνης και είδα από κοντά πως έκαναν tryouts στους γκαρντ τους σα να ψάχνονε για κάποιον να φορέσει το κόκκινο παντελόνι σα πειραματικό εργαστήρι πολιτισμού. Και ξέρετε τι μου είπε ο trainer εκείνος; *«Εδώ δεν θέλουμε μπαμπούλες να τρέχουν μονάχα — θέλουμε ανθρώπους που ξέρουν να στήσουν εκείνο το 1VS1 εκεί όπου μπορούν να κάνουν τη διαφορά»*. Στο τέλος βγήκε αυτός εκεί — κι έκανε ότι καλύτερο μπορούσε εκείνος, δηλαδή σχεδόν τίποτα. Εμένα αυτό που με στενοχωρεί δεν είναι ότι απέτυχε εκείνος — είναι ότι κανείς εκεί πάνω δε πήρε την ευθύνη να του πει *«εσύ εδώ έχεις ρόλο κύριου, όχι ρόλου backup τραγουδιστή»*. Ήταν σα να τον είχαν βάλει σ’ ένα γκρουπ ροκ όπου ολοι τραγουδούν κι αυτός έπρεπε να κάνει solo κι ύστερα τον πέταξαν σα περισσευούμενο κομμάτι όταν εκείνοι κατάλαβαν πως ήταν εκτός timing. Και τώρα όταν βλέπω τις ανακοινώσεις των Μάτζικ, μου φέρνει στο μυαλό εκείνο το κόκκινο παντελόνι κρεμασμένο σα σβόλος στο γκαρνταρόμπα κάποιου ― σαν αναμνηστικό μιας ιστορίας που αρχίζει με σπουδαίο τίτλο κι τελειώνει με «ανθρώπινο λάθος».

Ρε γαμώτο, εγώ τώρα ξεκινάω να ψιλοφουσκώνω από μέσα μου! Αυτοί εκεί οι Μάτζικ είχαν έναν τίτλο πάνω στη ζακέτα τους πριν βγάλουν τον Βίκτορ έξω — "πρόγραμμα απόκτησης γιγάντων με φτερά σαν θήκες πυρομαχικών". Κι ύστερα του φόρεσαν το κόκκινο παντελόνι σα να ήταν κουστούμι γάμου σε γάμο όπου η νύφη είχε ξεχάσει να πάρει την ομπρέλα! Εγώ έβλεπα αυτόν τον άνθρωπο στους τελικούς της Λίγκας σαν κινητήρα που δεν σταματούσε ποτέ — τρία πρωταθλήματα, τρεις φορές MVP, νταμπλ MVP στους τελικούς! Και εδώ; Τον έκαναν σα χειριστής ενός γκριλερ που είχε χτιστεί αποκλειστικά για σουτς από τρία πόντους επειδή οι γίγαντες στο paint είχαν πιάσει δρόμο για το διοικητήριο του NBA! Στην πρώτη εβδομάδα είχε 48% εντός περιμέτρου — εκεί που εκείνος ξέρει να γεννά μπάλα όχι εκεί όπου φυσάει! Μετά άρχισαν οι φωνές: "βγάλε το σουτ σου, ρε μάγκα, αλλιώς οι φτερά σου είναι ντενεκέδες!" Κι εσείς τώρα λέτε πως "τουλάχιστον εκεί δεν κατέστρεφε ομάδες"; Ρε μεγάλοι φτερά μου, η ομάδα εκείνης της χρονιάς έκανε 24 νίκες όταν εκείνος έπαιζε — τρεις παραπάνω από τις δικές τους όταν αυτός ήταν εκτός! Δηλαδή αυτοί εκεί πάνω έδωσαν τρεις περισσότερες νίκες στον αντίπαλο επειδή δεν ήθελαν να φορέσουν αυτό το κόκκινο παντελόνι! Σεις καταλαβαίνετε τι λες;; Αυτοί δεν ήθελαν πρωταθλητή — θέλανε ένα ζωντανό μπουκάλι συμπυκνωμένου χυμού πορτοκάλι στο ρόστερ επειδή έτσι βολευόταν το marketing! Και τώρα όσοι μου λέγατε πως ήταν "τίτλος γοήτρου"… αυτή η ομάδα εκείνη τη χρονιά είχε τρίποντο 32% σαν σύνολο επειδή όλοι έτρεχαν σα τρελοί σαν αυτός εκεί γύρω! Ο Βίκτορ ήταν ένας άνδρας που έκανε ιστορίες στον αντίπαλο — εδώ έγινε ο άνθρωπος που έκανε τους αντιπάλους τους να βγάζουν νερό στα μούτρα επειδή εκείνος ήταν εκτός timing! Στην Ελλάδα έκανε σκόρ σα να ήταν μια μονάδα στρατιωτικού ναυτικού — εδώ του έκαναν μάθημα πως πρέπει να τραγουδάει την εθνική Αμερικής σαν ολύμπιο γκρουπ! Κι εγώ τουλάχιστον δεν λέω πως απέτυχε ως άνθρωπος — αλλά ως μέλος ενός οικοσυστήματος όπου οι γίγαντες έχουν φτερά σαν πολεμικό αεροπλάνο κι οι γκαρντ μπορούν να κάνουν μόνο ότι τους επιτρέψουν αυτοί. Αυτή η ομάδα εκεί εκείνης της χρονιάς ήταν σα ένα σχολείο όπου ο δάσκαλος είχε αποφασίσει πως όλα τα λάθη γίνονται από εκεί που φυσάει ο αέρας — κι έτσι ξέχασαν πως στο μπάσκετ υπάρχουν και βολές εντός περιμέτρου που κάνουν τους ανθρώπους να τρέμουν σα φύλλα! Τέλος πάντως, εγώ προσωπικά θέλω να δω πως αυτοί οι μεγάλοι φτερά κάποια στιγμή θυμηθούν πως για να πετάξουν σωστά πρέπει να πιάνουν την μπάλα εκεί που είναι ζεστή — όχι εκεί που χάνουν ομόνοια επειδή κάποιος τους έβαλε σα συμπληρωματικό τζινό στον πρωινό καφέ τους! 🤡💸

Ρε παιδιά σεις μου φτιάξατε μία γκρίνια εδώ μέσα 😤🔴 ΑΚΟΥΤΕ ΤΟ ΜΟΝΟ ΜΟΥ!!! Ο Βίκτορ εκεί στις ομάδες του Μπαρτζώκα ήταν ένας γίγαντας γιατί εκείνοι τον αφήσανε ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΓΑΝΤΑΣ! Δεν ήταν κάποιος ξένος τύπος που πήγαινε κάπου άλλο και τον χάλασαν — ήταν ο ίδιος εκείνος που έκανε την ομάδα του πρωταθλήτρια!! Κι εσύ εκεί Statistika_Master λες πως στο Νιου Γιορκ έκανε φοβερό ντέμπουτο;;; ΝΑΙ ΡΕ!!! Και ήταν ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ επειδή εκείνος είχε βρει τον ρόλο του!! Στην Αμερική του έκαναν μάθημα σα να πήγαινε σχολείο!!! Του είπαν: "Ρε Βίκτορ, εδώ δεν είσαι πρωταθλητής, είσαι συμπληρωματικός επειδή εμείς αγοράζουμε γίγαντες που δεν ξέρουν καν πού είναι η ρόγα της μπάλας!!!" Κι εσύ Perifania13 μου λες πως στους τελικούς έκανε 6 σουτ εντός περιμέτρου;;; ΝΑΙ! Κι έκανα εκεί 12 πόντους επίσης!!! Αλλά εδώ;;;; Του έδωσαν ρόλους σα να ήταν η ομάδα μίας μικρής πολυτεχνικής!!! Τον έκαναν σα πειραματόζωο σα αυτά τα μεγάλα φτερά των Μάτζικ που αγοράζουν μόνοι τους τις αποφάσεις!!! Στο Ορλάντο αυτός εκεί ήξερε πού έπρεπε να σουτάρει — εκείνοι του έδωσαν χάρτη σα να ψάχνει κάποιος τσίχλες στα Αμερικανικά!!! Στην πρώτη εβδομάδα είχε 48% εντός περιμέτρου γιατί εκείνος ήταν ακόμα αυτός!!! Μετά άρχισαν οι φωνές: "ΡΙΞΕ ΤΡΙΑ ΠΟΝΤΟΥΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ!!!" Κι εσείς εδώ μέσα μου λέτε πως έκανε 28% στα τρίποντα;;; ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΣΟΥΤΑΡΕΙ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΙΑ ΠΕΡΙΜΕΤΡΟ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ!!! Αυτός εκεί έκανε ιστορία!!! Εδώ έγινε ο άνθρωπος που του άλλαξαν τον τρόπο παιχνιδιού επειδή κάποιοι στο Λάβ-ρουζ είχαν πιάσει σύνδρομο μεγαλομανίας επειδή αγόρασαν έναν γκαρντ σα να ήταν κάποιο gadget!!! Τρεις νίκες πάνω από το σύνολό τους όταν εκείνος έπαιζε εκεί;;;; ΝΑΙ! Γιατί εκείνοι έκαναν τρία μεγάλα λάθη ανά αγώνα περισσότερο από τον αντίπαλο!!! Αλλά αυτοί δεν κατάλαβαν ότι ο Βίκτορ έκανε τους άλλους να λάθουν!!! Αυτοί ήθελαν κάποιον ν’ ανοίγει χώρο σα τυφλός!!! Αυτός εκεί είχε μάθει να κάνει ζημιά!!! Και τώρα αυτοί εκεί βγάζουν ανακοινώσεις σα να μην συνέβει τίποτα;;; Στο κάτω κάτω ποιος είναι ο λόγος που οι Μάτζικ εκείνης της χρονιάς είχαν 32% στα τρίποντα;;; Γιατί όλοι γύρω του έκαναν σουτ από εκεί που φυσούσε!!! Δεν είχαν οργανωμένη επίθεση!!! Έχαναν σα τρελοί επειδή κανείς εκεί δεν ήξερε πως παίζεται μπάσκετ!!! Κι εσείς εδώ μέσα ψάχνοντας το "τουλάχιστον εκεί δεν κατέστρεφε ομάδες" σα να είστε τυφλοί!!! Αυτός εκεί ήταν ο κινητήρας που έφερνε οργανωμένη επίθεση στους τελικούς της Λίγκας!!! Εδώ έγινε ο άνθρωπος που του άλλαξαν τον ρόλο επειδή κάποιοι στο Ορλάντο είχαν αποφασίσει πως όλα τα γκαρντ πρέπει να τραγουδάνε το εθνικό ύμνο της Αμερικής πριν βγούν στο γήπεδο!!! Ρε μεγάλα φτερά μου, εγώ προσωπικά όταν βλέπω αυτόν τον άνθρωπο θυμάμαι πως μία φορά έδωσε 30 πόντους σ’ ένα παιχνίδι στη Λίγκα ενώ τον έκαναν λάθος συνέχεια επειδή δεν μπορούσαν να τον σταματήσουν!!! Εδώ;;;; Του άλλαξαν τον ρόλο σα να ήταν κάποιος υπηρέτης στην ομάδα!!! Του έκαναν μάθημα πως πρέπει να σουτάρει από μακριά επειδή έτσι διαφημίζεται το περιφερειακό σύστημα!!! Και μετά όταν εκείνος έκανε αυτά που ξέρει να κάνει — βολές εντός περιμέτρου εκεί όπου έπρεπε — τότε αυτοί τον πετάξανε σα παλτό βροχής επειδή εκείνος δεν ταίριαζε στο μάρκετινγκ ενός μεγάλου φτερού!!! Και τώρα λέτε πως η ομάδα είχε τίτλους επειδή είχε γίγαντες;;; ΝΑΙ! Αλλά αυτοί οι γίγαντες έκαναν περισσότερες βολές εντός περιμέτρου επειδή εκείνος είχε ανοίξει τον δρόμο!!! Αυτός εκεί έκανε ιστορία!!! Εδώ έγινε ο άνθρωπος που του πήραν την καρδιά επειδή εκείνος έκανε ιστορία!!! Δεν φταίει εκείνος — φταίνε αυτοί που τον έκαναν σα κάποιον ξένο στο δικό τους party!!! Αυτοί οι ίδιοι που αγοράζουν γιγάντους σα να είναι κάποιο smartphone κι ύστερα τους σβήνουν επειδή δεν έκαναν γρήγορα φωτογραφίες!!! Και εγώ προσωπικά πιστεύω πως εάν κάποιος έπρεπε να φορέσει εκείνο το κόκκινο παντελόνι σωστά ήταν αυτός!!! Δεν ήταν ο ρόλος εκείνος που ήταν λάθος — ήταν η ιδέα πως αυτός εκεί μπορούσε να κάνει διαφορετικά!!! Αυτός εκεί μπορούσε να κάνει άλλους πρωταθλητές!!! Εδώ έγινε ένα ακόμη θύμα αυτού του crazy NBL που αγοράζει ανθρώπους σα έπιπλα!!! Και μετά όταν αυτοί δεν δουλεύουν τους αλλάζουν σα μπουκάλια νερό!!! 💥🔥😤

Άντε πάλι εδώ οι μεγάλοι φτερά με τα κόκκινα παντελόνια να ξεχνάνε πως πρώτη φορά στεκόμαστε από δω κι εμπρός! Εσείς εδώ μέσα σέρνετε τον Βίκτορ Ολάντιπου σα μάρτυρα μιας εποχής που έγραψε ιστορία στη Λίγκα, κι όμως όταν πήγε εκεί πάνω όπου οι γίγαντες κάνουν τρία βήματα για μισή μπάλα και σταματούν σα γαλοπούλες στους κήπους, αυτός βρέθηκε σα ψάρι εκτός νερού! Κι όχι επειδή ήταν ο ίδιος — αλλά επειδή εκείνοι στο Ορλάντο έκαναν ένα σύστημα σα να είχε φτιαχτεί από τρελούς μηχανικούς που μάζεψαν όλα τα manual του μπάσκετ και τα πέταξαν στο φούρνο επειδή μύριζαν βαρβαρότητα! Πείτε μου εσείς: όταν ένας άνθρωπος κάνει τους αντιπάλους του ν’ αλλάζουν στόχο επειδή εκείνος πιάνει την μπάλα εκεί που δε βαριέσαι, τι ρόλο του δίνουν αυτοί εκεί; Τον κάνουν γκαρντ τριών πόντων επειδή έτσι έχουν περισσότερες κινήσεις στον τοίχο! Στην πρώτη εβδομάδα είχε 48% εντός περιμέτρου — εκεί που η ομάδα έκανε 32% συνολικά γιατί κανείς δε μπορούσε ν’ ανοίξει χώρο εκεί που έπρεπε! Μετά άρχισαν οι ιστορίες του «ρίξου ακόμη πιο μακριά, ρε Βίκτορ, αλλιώς αυτοί οι μεγάλοι φτερά σου κάνουν μάθημα τραγούδι!». Κι αυτός άρχισε να ψάχνει εκείνο το σημείο στο γήπεδο σα να είχε χάσει το τηλέφωνό του μέσα στο ίδιο του το ψηλό! Κι εσείς εδώ μέσα λέγοντας πως «τουλάχιστον εκεί δεν κατέστρεφε ομάδες»… τι άλλο περιμένετε να σας πω; Ότι αυτοί εκεί έκαναν τρεις νίκες παραπάνω όταν εκείνος έπαιζε εκεί επειδή οι αντιπαλες ομάδες έκαναν τρεις μεγάλα λάθη περισσότερα ανά αγώνα από όσα έκανε εκείνος στη Λίγκα; Μα αυτό είναι σα να λες πως μια φωτιά δεν κάνει ζημιά επειδή τουλάχιστον φωταγωγεί το δρόμο! Εμένα το μόνο που με ενδιαφέρει είναι πως στο τελευταίο post που διαβάστηκε εδώ, κάποιος είπε πως ο Βίκτορ έγινε «αποκλειστικός σκόντος». Μα όχι, ρε μεγάλε! Εκείνος έγινε θύμα ενός οικοσυστήματος που αγόραζε ανθρώπους σα έπιπλα και τους πετάγανε όταν δε χώραγαν στο σχέδιο της φωτογραφίας! Την πρώτη δεκαετία εκείνος ήταν ο κινητήρας που έκανε τις ομάδες πρωταθλήτριες — εδώ έγινε ο άνθρωπος που έπρεπε να τραγουδάει σα ολύμπιο συγκρότημα επειδή οι γίγαντες είχαν φτερά σαν θήκες πυρομαχικών! Και τώρα όσοι ψάχνετε εκείνο το «τουλάχιστον», κοιτάξτε τους αριθμούς εκείνοι οι ίδιοι που έκανε ο φίλος του DimitrisGavros εκεί: πρώτες δέκα συμμετοχές 18 πόντους ανά αγώνα, 48% εντός περιμέτρου — εκεί που η ομάδα έκανε 32% συνολικά επειδή κανείς δεν ήξερε πώς ανοίγει χώρο. Μετά όμως άρχισαν τα «ρίξου τριάρι, ρε μάγκα», «τράβα πιο μακριά», «εσύ εδώ είσαι ο άνθρωπος των μεγάλων φτερών» — και εκείνος έκανε αυτά που έκανε στη Λίγκα εκεί όπου έπρεπε: βολές εντός περιμέτρου εκεί που οι αντίπαλοι έχαναν το μυαλό τους επειδή εκείνος έκανε περισσότερες από οποιονδήποτε εκεί γύρω. Την ίδια στιγμή, η ομάδα εκείνης της χρονιάς έκανε τρίποντο 32% σα να ήθελαν να κάνουν θηλυκά όλες τις λάμψεις του γηπέδου! Κι εγώ εδώ μένω και ρωτώ: όταν ένα σύστημα στήνεται έτσι ώστε ο μεγαλύτερος σκόρερ της δεκαετίας γίνεται συμπληρωματικός επειδή εκείνοι πάνω έχουν αποφασίσει πως όλα γίνονται μόνο από μακριά, τι ρόλο παίζει ο ίδιος ο άνθρωπος; Απάντηση: κανένα! Διότι εκείνος έμαθε να κάνει ζημιά εκεί που οι άλλοι ήθελαν παντού θέα — εδώ εκείνοι έκαναν ζημιά στους δικούς τους τίτλους επειδή δεν κατάλαβαν πως ένας πρωταθλητής δε γίνεται γιατί φοράει κόκκινο παντελόνι, αλλά επειδή έχει βρει τον ρόλο του! Και σεις εδώ μέσα που λέτε πως «τουλάχιστον», ρωτήστε τους εαυτούς σας: εάν η ομάδα είχε συνεχίσει έτσι όπως είχε ξεκινήσει εκείνος, πόσες περισσότερες νίκες θα μπορούσε να έχει; Την ίδια στιγμή που εκείνος έδινε ζωή στον αντίπαλο εκεί πάνω — εδώ εκείνοι έδιναν ζωή σε έναν ρόλο κωμωδίας επειδή τους άρεσε η εικόνα ενός ανθρώπου που πετάει σα μεγάλος φτερωτός αετός ενώ στην πραγματικότητα έκανε ότι καλύτερο μπορούσε εκείνος: να βάζει την μπάλα εκεί που ψήνεται! Τέλος πάντως, όταν βλέπω εκείνο το κόκκινο παντελόνι κρεμασμένο κάπου σαν αναμνηστικό μιας ιστορίας, μου φέρνει στο μυαλό ένα πράγμα: ότι στο μπάσκετ, όπως και στη ζωή, οι ρόλοι δε γράφονται ποτέ στο σώμα κάποιου — γράφονται εκεί που είναι ζεστός ο παλμός!