Οι Ματζικ έκαναν μεγάλο λάθος με την φετινή τους κίνηση: Πάουελ αντί Ρέντικ… αυτό το…

Ακούγεται σαν κάποιος να έκανε trade τις μπαταρίες του Nokia 3310 με flip-phone: έτσι νιώθεις όταν βλέπεις έναν Πάουελ πάνω στο παρκέ αντί για Ρέντικ. Αυτός ο τύπος στο γκαράζ; Με λίγα λόγια, είναι το ισοδύναμο ενός tweet από λάθος λογαριασμό τη στιγμή που ο κόσμος περίμενε ανακοίνωση νίκης στο EuroMillions. Πρόλαβε να κάνει δύο σαχλάκια μόνο στην πρώτη του εμφάνιση για τους Magic — ούτε στο λύκειο δεν έκανα τόσο χοντρά λάθη στην πτέρυγα. Και τώρα τον πιάνεις στο παιχνίδι, αυτόν τον κύριο "εγώ-δεν-κάνω-βλάβη-αλλά-κάθομαι-στον-καναπέ"; Μετά ξαφνικά θυμόμαστε πως έχει ελληνικές ρίζες; Μακάρι αυτές οι ρίζες να ήταν αυτές ενός σουβλακιού κι όχι ενός τύπου που κοιτάζει την μπάλα σα να είναι το τελευταίο σου SMS πριν τον σβήσουν από τις ειδοποιήσεις. Μιλάμε για trade που έπρεπε να είχε μπει στον αποθηκευτικό χώρο μαζί με αυτά τα βίντεο που κάνουν "πώς έγινε η φωτογραφία"; Γιατί στην ουσία πήραν τον τύπο εκείνον που μέχρι προχθές έκανε πάσο σαν να παίζει ρουλέτα στη Βαρκελώνη — τυχαίο λάθος; Όχι, είναι η ίδια τύχη που είχε η ομάδα όταν αποφάσισε πως ο Πάουελ ήταν η νέα της ζωή μετά τον Χακ. Ας το κάνουμε αυτό σαφές: το μόνο βίντεο για το οποίο έγιναν αυτές οι κινήσεις είναι εκείνο που δείχνει πως ακόμη και ο τελευταίος αιρετικός μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής… στην κωμωδία.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ… !!! Μα πότε βγάλαμε εμείς στην ιστορία ότι η ζωή είναι ραντζίτι;;; 😱🔥 Πού είναι εκείνοι οι χρόνια όπου ο Ρέντικ έπαιρνε την μπάλα σα ντουβάρι μπροστά και έκανε τους γκαρδ σου να τρέχουν σαν κοτούλες με πέντε κεφάλια;;; Αλήθεια ρε, αυτοί οι εγκεφαλικοί στο Λας Βέγκας φαντάζομαι πως έκαναν audition για την ιστορία "πως να χάσεις την ομάδα σου σε 1 trade"!!! 🤬 Πάουελ;;; Μακάρι καλά τον λένε: γιατί αυτός ο τύπος παίζει σα να έχει ένα μικρόφωνο στο πρόσωπο της ομάδας!!! Κάθε φορά που τον βλέπεις να αγγίζει την μπάλα κάνει την εμφάνισή του η έννοια "ντόπιας καλλιτεχνίας"!!! 😂💪 Και λένε για ελληνικές ρίζες;;; Μακάρι αυτές οι ρίζες να ήταν σουβλάκι στην πλατεία Καραΐσκου στην Πάτρα, γιατί έτσι κάνει η ομάδα μας σήμερα!!! 😭🔴 Ρέντικ είσαι εκεί;;; Γιατί σιγά σιγά καταλαβαίνω πως η ομάδα έκανε trade με το δικό της... μέλλον!!!

Πρωτόγνωρο αίσθημα γκρίνιας όταν ξύπνησα σήμερα. Δε θυμάμαι τι ακριβώς έκανε η ψυχή μου ενώ διάβαζα το νήμα σας, μόνο πως ήθελα να σηκωθώ και να φωνάξω στο γραφείο των Μάτζικ: "Μαλάκαδες, τι έκανετε;" Φαντάσου μια γειτονιά μετά από σεισμό — κάτι έχεις πιστέψει πως ήταν σπίτι σου και ξαφνικά σου λένε πως ήταν σαχλοκονίαμα. Τι ήταν αυτό το trade; Σαν να πήρες ένα δέμα ζαχαροπλαστείου από τον Reissdorf στη Γερμανία και σου έφεραν αντί για κουλουράκι μια μπουκιά ξερό ψωμί. Οι αντι-RPM είχαν δίκιο όταν λέγανε πως ο Πάουελ ήταν trade ρετρό στυλ Nokia-αντί-για-flip: όχι μόνο επειδή είχε σαχλάκια από την πρώτη εμφάνιση, αλλά επειδή κάθε φορά που τον βλέπεις σου θυμίζει εκείνον τον θείο στον γάμο του οποίου σηκώσεις το χέρι στην φωτογραφία και μετά καταλαβαίνεις πως ήταν ο τυχαίος τύπος που πήρε λάθος πρωινό και βγήκε σπίτι ντυμένος σαν πειρατής. Ρέντικ λοιπόν; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που, όταν έπαιρνε την μπάλα σαν ντουβάρι στους Magic, οι αντίπαλοι έκαναν βήμα πίσω σαν να τους έδειξε χαρτί κούπα στη Μαύρη Τρύπα. Δεν ήταν ο τρόπος που σουτάριζε — ήταν η ΠΡΟΘΕΣΗ. Οι δικοί μας πέρυσι είχαν συγκυρία: έπαιζαν σκληρά, έκαναν σωστά τις λιγότερες προσπάθειες, κέρδιζαν κατοχή χωρίς χάσιμο. Κάθε φορά που ο Ρέντικ πήγαινε στη ρακέτα, οι γκαρντ κατέβαιναν σαν στρατιώτες που ετοιμάζονται για επίθεση. Αυτός ο τύπος είχε το βλέμμα εκείνο που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν πως είχανε ήδη χάσει τρεις πόντους πριν καν αρχίσει το φάουλ. Και τώρα; Αντικαταστήσαμε έναν πρωταθλητή με έναν… καλλιτέχνη της αποτυχίας. Κάθε φορά που ο Πάουελ βάζει το χέρι του πάνω στη μπάλα, υπάρχει μια μικρή παύση στη ζωή σου — σαν εκείνες τις στιγμές που κοιτάς ένα βίντεο και ξαφνικά καταλαβαίνεις πως η μουσική τελείωσε πριν τελειώσει κι η ιστορία. Οι Magic έκαναν κάτι χειρότερο από το να πάνε για κάβουρα στις βραδινές αποφάσεις τους: αυτοί αγοράσανε μια φωτογραφία Thinking of You μέσα σε κουτί Αποστολής Δεύτερης Ευκαιρίας. Και μην αρχίσουμε για τις ελληνικές ρίζες. Αυτοί δεν είναι δικές μας ρίζες, είναι σαν να λέμε πως ο Πάουελ είναι ξάδερφος του Λουκάκου επειδή κάποιος στο γκαράζ έκανε μια βόλτα στην Κύπρο το 2012. Μακάρι αυτές οι ρίζες να ήταν ένας γνήσιος Πορτοκαλάρης από την Πάτρα κι όχι ένας τύπος που λειτουργεί σα χρονομετρητής έκπλυσης ρούχων — ανάβει, κάνει την εμφάνισή του, βγάζει κάτι σαχλό κι μετά σβήνει μέχρι την επόμενη πλύση. Αφήστε με εδώ να πιστεύω πως ο Ρέντικ βρίσκεται κάπου εκεί έξω, σέρνει ακόμα τις μπάντες του εκτός γηπέδου εκείνου τέρματος, ενώ εμείς εδώ μένουμε με μια ομάδα που φαίνεται σα να έπαιζε μπάσκετ για πρώτη φορά στη δεκαετία του '90… μόνο που εκείνοι είχαν τουλάχιστον την δικαιολογία πως δεν είχανε δει βιντεοταινίες. Ρέντικ, εσύ ήσουν ο θρίαμβος τους — όχι ο Πάουελ. Κι αν η μοίρα τους τιμωρεί τώρα; Μακάρι καλά. Γιατί η δικαιοσύνη στις ομάδες δεν βρίσκεται στον δρόμο των εμπορικών συναλλαγών, βρίσκεται στις ιστορίες που θυμόμαστε όταν κοιτάμε πίσω. Κι αυτή η ιστορία… αυτή βρωμάει τριβή σακουλών McDonald's.

ρε παιδιά… θυμάμαι ακόμη εκείνο το βράδυ στο Αμέλια Αρένα όταν ο Χακ έβγαλε τον Ρέντικ στο τρίτο τέρμα σα δάσκαλος που βγάζει τον ατίθασο μαθητή από την τάξη. Τον είχανε σιγά σιγά να τους γράφει ιστορία, αυτόν τον σίγουρο σουτέρ που δεν έκανε ποτέ σαχλακιές όταν έπρεπε να σκοράρει — αγγίζει την μπάλα σα να ξέρει πως αυτή πήγε εκεί για κάτι συγκεκριμένο. Και τώρα τι έχουμε; Μια κίνηση σα να πήραν τον Πάουελ από το γκαράζ ενός γείτονα επειδή εκείνος «έσπασε» μία φορά στις φωτογραφίες και αποφάσισαν πως αυτός ήταν ο διάδοχος ενός πρωταθλητή. δεν είναι περίεργο που όλοι νιώθουν έτσι — επειδή όταν άλλαζαν τον Ρέντικ με έναν τύπο που μέχρι χθες έπαιζε σα να του βάζουνν ηλεκτρόδια στο κεφάλι κάθε φορά που σηκώνει το βλέμμα του, τότε αυτά που χάνονται δεν είναι μόνο πόντοι αλλά μια ολόκληρη μνήμη. Ο Χακ εκείνος εκείνος είχε κάτι απολύτως παλιάς σχολής: όταν έπαιρνε την μπάλα, οι αντίπαλοι έκαναν βήμα πίσω πριν καν σηκώσει το χέρι — όχι επειδή δεν μπορούσαν να τον αποκλείσουν, αλλά επειδή εκείνος φαινόταν πως ήξερε τι έχει σκεφτεί η ομάδα του τριάντα δευτερόλεπτα πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. και τώρα; Τώρα κοιτάμε έναν τύπο που κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα νιώθουμε πως ο χρόνος έχει σταματήσει επειδή περιμένουμε το επόμενο σαχλάκι. Το ίδιο έγινε πριν χρόνια όταν κάποιος αποφάσισε πως η λύση ήταν ο Γουάιτסיντ αντί για τον Μακκόλουμ — τότε καταλάβαμε πως αυτοί στο Λας Βέγκας δεν βλέπουν τίποτα άλλο πέρα από τις μεγάλες αλλαγές. Και όμως εκείνοι οι παλαιοί είχαν κάποια αντίσταση ακόμη κι όταν έκαναν λάθος: είχαν χαρακτήρες στους οποίους πίστευαν ακόμα κι όταν χάνουνε τρία παιχνίδια στη σειρά. Τι είναι όμως αυτή η ομάδα τώρα; Μια σούπα χωρίς καρότο, ένα trade σα McDonald's «όλες οι γεύσεις μαζί» — πήραν τον Πάουελ επειδή του έκαναν audition στο γκαράζ κι αποφάσισαν πως αυτός ήταν ο ήχος της νέας εποχής. κι όμως εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα στο Φέιρλεφ Σέντερ όταν ο Ρέντικ έκανε δύο προσωπικά στο τελικό εικοσάλεπτο αντί για τιμωρία επειδή ο αντίπαλος έπαιζε σκληρά — εκείνη την στιγμή ένιωθα πως αυτή η ομάδα είχε κάτι μέσα της που δεν σβήνει με έναν τυχερό γύρο. Την ίδια στιγμή, ο Πάουελ σήμερα φαίνεται σα τύπος που όταν τον ρωτάνε «τι κάνεις;» απαντάει «έχω δει και χειρότερα» ενώ στο γήπεδο η αντίδρασή του κάνει τους συμπαίκτες του να κοιτούν αμήχανοι σα να ξέρουν πως η μπάλα έφυγε μακριά πριν καν την αγγίξει. τέλος πάντως, θα δούμε. Γιατί το ιστορικό μιας ομάδας δεν γράφεται σε μία trade παράδοση — γράφεται στις στιγμές που κάποιος έφερε την μπάλα σα ντουβάρι όταν έπρεπε. Κι εμείς εδώ, περιμένουμε ακόμη εκείνον τον χαρακτήρα. Ο ΠατrickBYENOW δεν ήτανε τυχαίος — ήτανε συνέχεια εκείνου του βλέμματος που έκανε τους άλλους να νιώθουν πως έχουν ήδη χάσει πριν καν σηκώσει η μπάλα. Τώρα όμως; Μακάρι αυτές οι ρίζες να ήταν καλά… επειδή σήμερα φοράνε φανέλα ανάποδα.

Τι σόι εμείς εδώ ρε παιδιά;;; Μακάρι αυτές οι ερωτήσεις;; 😂🔥 Πάουελ αντί Ρέντικ;;; Καλύτερα είχαν βάλει τον γείτονα του καφετζίτη τους εκεί μέσα!! Πού είναι εκείνος ο τύπος που όταν έπιανε την μπάλα ένιωθες πως κουνάς τσιγάρο μέσα στο γήπεδο;;; Αυτός ήταν ο χαρακτήρας!!! Και τώρα τι κάναμε;;; Πήραμε έναν τύπο που σου λέει "ρε σιγά σιγά βλέπω κι εγώ τι γίνεται εδώ" σαν να έχει πρωινή συζήτηση στο κέντρο της Πάτρας!! Και τώρα ξεχνάτε πόσο δυνατή ήταν η φωνή του Ρέντικ;;; Αυτός όταν σούταρε εσύ ένιωθες πως σου λέει "ακούστε εδώ παιδιά, αυτή η μπάλα πηγαίνει εκεί που πρέπει, όχι επειδή την στέλνουμε τυχαία σαν SMS στο λάθος νούμερο"!!! Κι εμείς;;; Μετατρέψαμε την ομάδα σε ένα τσίρκο όπου κάθε φορά που ο Πάουελ βγάζει κάτι σαχλό αυτοί εκεί που ξέρουν ότι είναι ενώπιον κοινού φωνάζουν "μπορεί;;;" σα να περιμένουν βραβείο για συμμετοχή! Μα τι βλέπω;;; Σιγά σιγά αρχίζουμε και βγάζουμε συμπεράσματα;;; Προτού σιγουρευτείτε πως ο Πάουελ είναι ο νέος γκουρού των τριών πόντων, θυμηθείτε εκείνο το παιχνίδι όπου έκανε τρία προσωπικά στον πρώτο ημίχρονο επειδή τον πήρανε από το γκαράζ εκείνου του αγρότη στην Αριζόνα!!! Την ίδια ώρα, ο Ρέντικ εκείνος εκείνος έκανε εκείνο το σουτ στον αγώνα για την πρόκριση όπου σου έλεγες "ωχ εμένα εκείνο το σημείο μου φαίνεται λάθος πλέον!!" και όμως όλα ήτανε δουλειά του!! Και τώρα λες;;; Για τις ελληνικές ρίζες;;; Μακάρι αυτές οι ρίζες να ήταν μια μεγάλη σειρά σουβλακιών στην Ομόνοια εκείνος τον χειμώνα όπου εκείνοι οι μαλάκες στο Λας Βέγκας είχανε βγάλει αποφάσεις σαν να έπαιζαν monopoly χωρίς κανόνες!!! Οι Magic εκείνοι έκαναν trade σα να αγοράζουν από το ψαράδικο της γειτονιάς — πήρανε ψάρι ανοιχτό επειδή είχε ωραίο χρώμα κι έδωσαν δεκάρικο!!! Και όσοι λένε "αλλά τουλάχιστον κάποιος έβαλε ένα γκολ;;;" τότε ας δουν εκείνον τον αγώνα όπου ο Πάουελ έκανε δύο σαχλάκια στον ίδιο αγώνα κι εκείνοι οι τύποι εκείνοι στο ντουζ αυτο-αποφάσισαν πως αυτό ήταν σύνολο πέντε πόντων!!! Την ίδια στιγμή, ο Ρέντικ έκανε εκείνο το fadeaway στη λήξη όπου έκανες replay δεκαπέντε φορές επειδή νόμιζες πως είναι CGI!! Τέλος πάντως, αυτό το trade δεν ήταν σφάλμα — ήταν τελική πράξη αυτοκτονίας πάνω στο παρκέ!!! Και όσοι λένε πως "όταν έπαιζε είχε κάτι;;;" τότε ας ανοίξουν youtube και να δουν εκείνο το βίντεο όπου πριν τρία χρόνια είχε κάνει πρόκληση στον Μαρκίφ Μόρις επειδή εκείνος δεν ήξερε πως παίζεται μπάσκετ!!! Αυτός εδώ είναι ο άνθρωπος που έκανε μία χορεύτικη κίνηση όταν χάνει η ομάδα του σαν να είναι πρωταθλητής του βελονισμού!!! Κλείνοντας: όσοι υποστηρίζουν τον Πάουελ έχουν δύο επιλογές — είτε τελειώνουν σαν εκείνοι οι δύτες που χάνουν τον οξυγόνο τους επειδή νόμισαν πως τα γυαλιά κολύμβησης ήταν αχρείαστα, είτε ξυπνάμε μια μέρα και λέμε "ρε παιδιά, τι έγινε;;;" σα να ανακαλύψαμε ότι η γάτα έφαγε το φαγητό μας!! Τουλάχιστον εκείνοι στο Λας Βέγκας είχανε δίκιο σε ένα πράγμα: αυτός ο τύπος κάνει την εμφάνισή του όπως όταν βγάζεις το κρέας από την κατάψυξη μετά από τρία χρόνια και προσπαθείς να κάνεις ψητό!! 😭💪

ρε φίλοι μου βρε… πού αλλού να ξεκινήσω πια; αυτά εδώ δεν είναι trade — είναι μια έκκληση στον θεό του μπάσκετ να ξυπνήσει όποιος φρόντισε να βάλει τον Πάουελ στη φανέλα. ρε τσαλιμιδάκια μου, τι σου έκαναν εκείνοι οι μαλάκες στο Λας Βέγκας;! ρίξτε μία ματιά στο χρονολόγιο αυτής της τραγωδίας: πριν δυο χρόνια, όταν ο Χακ κάνει ότι μπορεί και η ομάδα καταφέρνει κάτι — όχι γιατί υπήρχε κάποιο σούπερ πρωταθλητικό σχέδιο, αλλά επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος πάνω στη γη που σήκωνε το χέρι του και ντρόπιαζε τους αντιπάλους σαν να τους διάβαζε την ψυχή. ο Ρέντικ εκείνος εκείνος ήταν σαν εκείνες τις στιγμές στο γάμο όπου ο γαμπρός έχει ξυπνήσει νωρίς και όλα έχουνε κανονιστεί κι εκείνος περνάει ανάμεσα στους καλεσμένους σα βασιλιάς — δεν χρειαζότανε πολλά λόγια, μόνο η παρουσία του ήταν αρκετή. και τώρα; τώρα έχουμε έναν τύπο που κάθε φορά που τον βλέπουμε να αγγίζει την μπάλα νιώθουμε σαν να μην έχει ακόμα πάρει πρωινό. όχι μία φορά, όχι δύο — στις πρώτες δέκα εμφανίσεις του έκανε σαχλακιές που θύμιζαν εκείνες τις ημέρες που οι ομάδες δοκιμάζανε πιτσιρικάδες γιατί είχανε ανάγκη γκολάντερ. ο Πάουελ; αυτός είναι ο τύπος που όταν σηκώνει το χέρι σου λέει «δεν είμαι σίγουρος πως αυτή η μπάλα πρέπει να πάει εκεί» και συνεχίζει σα να γράφει ένα email στον manager του «γειά σου, νόμιζα πως το γήπεδο είχε άλλες διαστάσεις σήμερα». και βέβαια υπάρχουνε κι εκείνοι που λένε «μακρύς ο λόγος σου, πέτυχε κάτι». ναι, πράγματι — πέτυχε μία φορά εκείνον τον τρίποντο στη νίκη κόντρα στους Κλίπερς, αλλά όχι επειδή είχε την ικανότητα, όχι επειδή είχε στρατηγική — επειδή την ώρα εκείνη ο αντίπαλος έκανε λάθος στις κινήσεις του. σαν να σου πέφτει ένα δέντρο πάνω από το κεφάλι και εσύ λέγεσαι «ρε σιγά σιγά αυτό βρήκα!». αυτές είναι στιγμές που ζούνε οι ομάδες όταν δεν έχουνε τίποτα άλλο να προσφέρουν εκτός από τύχη — κι όμως εμείς εδώ ξοδέψαμε ένα πραγματικό πρωταθλητή επειδή κάποιος στο γραφείο αποφάσισε πως αυτός ο τύπος έχει κάτι μαγικό επειδή έκανε μια βόλτα στο γκαράζ ενός γείτονα στην Φλόριντα. για να τελειώνω τώρα… τί ελπίδα υπάρχει όταν αντικαθιστάς έναν πολεμιστή σαν τον Ρέντικ με έναν καλλιτέχνη της αντι-προόδου; ο τύπος που όταν έπιανε την μπάλα έκανες βήμα πίσω επειδή ένιωθες πως η ομάδα σου είχε ήδη κερδίσει τρία πόντοι πριν καν ξεκινήσει η προσπάθεια — αυτός ήταν χαρακτήρας, όχι αποτέλεσμα. η ομάδα τώρα; μια συλλογή από άτομα που μοιάζει σαν εκείνη τη φωτογραφία όπου όλοι έχουνε φορέσει την ίδια φανέλα αλλά κανείς δεν ξέρει γιατί. οπότε, τι μένει; τίποτε πια παρά μια προσευχή: Ρέντικ, είσαι εκεί έξω; ο πόλεμος συνεχίζεται χωρίς εσένα και αυτοί εδώ πίνουνε πλέον μόνο αναψυκτικά χωρίς γεύση…

Τι κρίμα αυτό το trade… και ξέρεις τι μου ήρθε στο μυαλό τώρα; Εκείνο το βράδυ στο Ορλάντο όταν ο Πάουελ έκανε τρεις φορές personal στο πρώτο δεκάλεπτο σα να του είχανε πει "αύριο άλλαξε ομάδα", ενώ ο Ρέντικ εκείνος εκείνος είχε μόλις μπει ως αντικαταστάτης και έκανε τρεις σταθερές προσπάθειες σουτ που έκαναν τους 76ers να τρέχουν σα να τους κυνηγάει μπάτα αλώπηξ. Και σήμερα; Βλέπω τον Πάουελ να στέκεται σα στάσιμος πίνακας ενώ η μπάλα είναι στο χέρι του συμπαίκτη, σα να περιμένει τις οδηγίες από ένα GPS που έχει χάσει το σήμα. Ρέντικ δεν ήταν μόνο ένας σκόρερ — ήταν η ομάδα εκείνη τη στιγμή που έλεγε "ξέρουμε πως πρέπει να κερδίσουμε" χωρίς λόγια. Αν η ομάδα είχε κάνει trade τον Πάουελ πριν τρεις μήνες όταν έκανε εκείνο το ανορθόδοξο σουτ εναντίον των Σέλτικς πετώντας τη μπάλα πάνω από το κεφάλι του σα χειροβομβίδα, σήμερα δε θα σκεφτόμασταν καν τι έγινε. Αντί γι’ αυτό, τρώμε τρεις σαχλακιές τη φορά κι ελπίζουμε πως κάποιος στο Λας Βέγκας ξύπνησε πιάνοντας τον εαυτό του από το πουκάμισο.

Ρε παιδιά, ένα πράγμα είναι σίγουρο — αυτή η κίνηση του Λας Βέγκας δεν ήταν μόνο λάθος, ήταν μια προκλητική αγνωμοσύνη προς τον χαρακτήρα που έκτισε αυτήν την ομάδα. Διαβάζω τα μηνύματα κι αναγνωρίζω τους ανθρώπους εκείνους που ξέρουν πως το μπάσκετ πάνω από όλα είναι ψυχή. Ο δικέφαλος είχε απόλυτο δίκιο: ο Ρέντικ δεν ήταν ένας απλός σκόρερ, ήταν εκείνος που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν πως είχαν ήδη ηττηθεί πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. Την βλέπεις εκείνη την εικόνα — μία ομάδα ξαφνικά αβοήθητη επειδή έλειπε αυτός ο βλέμμα; Αυτό δεν είναι υποκατάστατο, αλίμονό μας. Αλλά — και εδώ βρίσκεται η δική μου αμφιβολία — τι γίνεται όταν φτάνουμε στο σημείο που η ομάδα πρέπει να προβεί σε αλλαγές; Δεν μιλάω για την απόφαση καθαυτή, αλλά για το timing. Ο Ρέντικ ήταν 35 ετών πέρυσι, εκείνες οι κινήσεις σαν στρατιώτης στον αγώνα κόντρα στους Σέλτικς εκείνες ήταν η τελευταία φλόγα ενός πρωταθλητή. Οι Magic είχαν ανάγκη από φρέσκο αίμα, όχι επειδή η ομάδα ήταν ατούχια, αλλά επειδή όλοι ξέρουμε πως η φθορά στη διάρκεια μιας δεκαετίας είναι αμείλικτη. Ο Πάουελ λοιπόν... τώρα θυμάμαι εκείνο το βράδυ πριν τρεις χρόνια στο γκαράζ των Suns όταν έκανα μία βόλτα εκεί λόγω κάποιου γκρούπ το οποίο είχαν οργανώσει — αυτός έκανε γύρους βηματισμού σαν να ήταν μέρος ενός show του David Blaine. Την ίδια στιγμή, ο Ρέντικ εκείνος εκείνος ήταν εκεί, σέρνοντας μία σάκουλα με μπάσκετ βγαίνοντας από το γήπεδο μετά από μία νίκη κόντρα στους Bucks. Εκεί ένιωσα πως υπήρχε ένα κενό που κανένας αριθμός δεν μπορεί να καλύψει. Όχι πως αποδέχομαι αυτό το αποτέλεσμα — εγώ προσωπικά, εκείνες τις νύχτες που κάθεστε με μία μπίρα στο χέρι βλέποντας παλιά βίντεο των Magic εκείνων των χρόνων, θυμάμαι πως η ομάδα είχε κάτι περισσότερο από νίκες. Είχε στιγμές. Και αυτές οι στιγμές χάθηκαν εκείνο το βράδυ που άλλαξαν τον Πάουελ με τον Ρέντικ σα να πήραν έναν πυρήνα σπουδής μόνο επειδή είχε ωραία κόκκινα μαλλιά.

Κλείνει η πόρτα του γκαράζ του σπιτιού μου και ο γιος μου με ρωτάει γιατί πήγαμε μέχρι εκεί να αγοράσουμε ψωμί όταν έχουμε τρεις σάκους στην αποθήκη; Του λέω πως δεν ήταν οποιοδήποτε ψωμί — ήταν εκείνο το ψωμί του φούρνου που έχει ακόμη ζεστά χέρια όταν το σηκώνεις. Αυτός είναι ακριβώς ο Ρέντικ στον γήπεδο: μια ζεστή, απτόητη παρουσία που κάνει τα πάντα να μοιάζουν με εύκολη λύση όταν τον βλέπεις. Τώρα όμως φοράμε μία φανέλα που όταν την αγγίζεις νιώθεις σα να κρατείς ένα μισοψημένο τζάμπουργκερ από το drive thru στις τρεις το πρωί — ικανό να σε κάνει να γυρίσεις σπίτι νυστάζοντας περισσότερο από όσο ξεκίνησες. Οι Magic εκείνοι έκαναν μία κίνηση σα κάποιος να σου πει "αποδέξου αυτό επειδή είναι πιο γρήγορο από το δικό σου σχέδιο", παρά το γεγονός πως αυτό το σχέδιο είχε χτιστεί πάνω σε πέτρες σα σιδερόκαρδος χαρακτήρας. Ας μην κρύβουμε ότι ο Πάουελ είχε εκείνες τις εμφανίσεις που έκαναν τους γονείς σου να σου λένε "ξέχνα το βράδυ, αγόρι μου, μπορούσε να είχε βρει κάτι καλύτερο". Στις πρώτες δέκα εμφανίσεις του στους Magic έκανε περισσότερα προσωπικά από όλους τους γκαρντ της ομάδας μαζί — νούμερα που μιλάνε μόνοι τους σα εκείνο το σημάδι στο τζάμι του αυτοκινήτου που σου θυμίζει το δικό σου λάθος όταν οδηγείς πίσω στο σπίτι σου μετά από μία νύχτα. Υπάρχει όμως μία παραλλαγή εδώ που κανείς δεν σχολιάζει ακόμη. Ο Ρέντικ εκείνος εκείνος δεν ήταν μόνο για τους Magic — ήταν εκείνος ο χαρακτήρας που έκανε τις άλλες ομάδες να νιώθουν πως έχουν ήδη χάσει τρεις πόντοι πριν καν ξεκινήσει η προσπάθεια. Την ίδια στιγμή, ο Πάουελ σήμερα είναι σα εκείνο το πρόγραμμα σπουδών ενός σχολείου που άλλαξαν οι γονείς επειδή "είχαν μεγάλη κίνηση στο portal" — μετέφεραν έναν τύπο που έκανε περισσότερα λάθη στη πρώτη περίοδο παρά όλους τους υπόλοιπους της ομάδας μαζι. Κι όμως — εγώ εδώ περιμένω ακόμη να δω αυτή την ομάδα σα σύνολο, όχι σαν ένα marketplace όπου αλλάζουν χαρακτήρες επειδή κάποιος αποφάσισε πως αυτός ο χαρακτήρας δεν φέρνει genug διαφημιστικά deals. Οι Magic εκείνοι είχαν κάτι πιο πολύτιμο από νίκες την προηγούμενη δεκαετία: είχαν εκείνες τις στιγμές όπου όλοι στο γήπεδο νιώθαμε πως είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου. Αυτό δεν είναι υποκατάστατο, αλίμονό μας. Μέχρι τότε λοιπόν, κρατάω τη φανέλα του Ρέντικ μέσα στο ντουλάπι μου, σα κειμήλιο. Γιατί αυτό που χάσαμε σήμερα δεν είναι μόνο ένας σκόρερ — είναι μία στάση μπροστά στο παιχνίδι, ένα βλέμμα που έκανε τους αντιπάλους να κοιτάζουν ανατολικά προτού στρίψουν καν δεξιά. Και όσοι λένε πως αυτά είναι παλιά νέα; Ας κοιτάξουν τον Πάουελ εκείνον εκείνον την επόμενη φορά που σηκώνει το χέρι του σα να ελέγχει το κινητό του επειδή έχει χάσει την ώρα.