Από τον Πετρούπολη μέχρι τον μαγικό κόσμο του Γουόλτ Ντίσνεϊ
πού σκας εσύ εκεί με τους Τζαζ που βγάζουν φοβέρα αυτά τα στρούμπουλα τους σαν φρουρά του βασιλιά των σκιών; εμείς εδώ στην ορλάντο είμασταν πάντα διαφορετικοί, πάντα ένα βήμα μπροστά από τους άλλους, σαν να ζούσαμε μέσα στο τραινάκι της Disney κάθε φορά που πατούσαν πόδι στη γη.
θυμάμαι όταν εδώ στην Αμερική όλοι γύριζαν γύρω από τους άλλους τρεις, πάλι ξανά τους άλλους τρεις, σαν ψυχαναγκασμένοι να βρουν πότε θα πέσει η επόμενη μεγάλη κατηγορία. κι εμείς εκεί σπίτι, βλέπαμε τους περισσότερους ν' αγωνίζονται ακόμα για πρώτη φορά στη σεζόν ενώ εμείς πέρναμε τον Οκτώβριο χορεύοντας στις κερκίδες σαν να ήταν ανοιξιάτικο πρωινό στη Λεωφόρο!
πριν δέκα χρόνια περίπου, πριν ακόμα μπούμε στην εποχή του Γιόκιτς εκείνος ο Μάτζικ ήταν δικός μας σιγουρότητα σαν τις δικές μας νύχτες πάλι πάλι ξανά δίπλα στο Δίσνευλαντ: θυμάμαι το Κόλντετον σαν τώρα, εκείνο το βράδυ που βγήκε στο γήπεδο σαν κλόουν επί πρωθυπουργικού ρόλου και μέσα σε μισή ώρα είχαμε ήδη δώσει μια παράσταση που η ιστορία δε γράφει εύκολα. κανείς δεν περίμενε τίποτα απ' αυτόν εκείνον τον ουραγό της ομάδας κι εμείς παντού στους μεγάλους στις μεγάλες οθόνες δείχνοντας ποιοι πραγματικά κουβαλούνε την καρδιά.
και τώρα πάλι ξαναζούμε αυτούς τους αγωνιστικούς κύκλους όπου εμείς γράφουμε την ιστορία χωρίς να το ζητήσουμε. οι άλλοι ακόμα προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους μετά από όλες τις αλλαγές και εμείς ξέρουμε πως το μόνο σίγουρο στην επιτυχία είναι ότι ποτέ δε χάναμε αυτήν την αίσθηση του "σουρεάλ", σαν να ζούμε μέσα στο πιο αληθινό Disney όπου όλα γίνονται πραγματικότητα με μιας.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Άιντε ρε Πέτρο, σ' εκείνον τον Οκτώβριο του 17' που πήγαινε ο μπαμπάς μου να ψωνίσει στο super market της γειτονιάς κι εγώ κατέβαινα στο δρόμο ν' αγοράσω ένα σάντουιτς... εκεί που σηκώνονταν οι κινήσεις του Γουέστερμαν σαν πύραυλος στο πρώτο τζάμπο φάουλ του αγώνα 💥🔥 ΚΑΙ ΤΩΡΑ; ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΩ! Αυτή η ομάδα είναι σαν το τραινάκι της Disney που πάντα ξέρεις πως στο τέλος θα γελάσεις — ακόμα κι αν κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να βγάζουν φοβέρα σαν σκοτεινά σύννεφα πάνω από τη Γιούτα!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τώρα πού το θυμάμαι... εκείνο το βράδυ στον Ντένβερ το '14 πριν ακόμα ο Βογδάνος αρχίσει να φτιάχνει κέφι, όταν ο Τσάκι Κάρι έκανε τρεις τρεις τρίποντο μέσα στον πρώτο ημίχρονο σαν να έκανε βόλτα στο μαγαζί των τζίνγκλς 🎪🔥 κανείς δε πήγαινε στην καντίνα για τσίπουρο εκείνες τις δέκα λεπτά — όλοι παγωμένοι στις θέσεις σαν βλέπαμε ένα video game που μόλις είχε ανοίξει η νέα επίπεδα του. εκεί κάθισα δίπλα στον σύλλογό μου τον Μίκη και εκείνος κρατούσε τρία διαφορετικά κινητά για live updates από πέντε διαφορετικά φόρουμ σα να προσπαθούσε να ψαρέψει ακόμα περισσότερη χαρά. βγήκαμε απο εκεί σαν βασιλιάδες, εκείνος ο αγώνας έγινε κάτι σαν διαβατήριο για όλο τον κόσμο μας: ξέραμε πως όσο βρισκόμασταν στη μεριά αυτή της ιστορίας, τίποτα δε μπορούσε να σβήσει το χαμόγελό μας. αυτοί οι ξένοι ακόμα ψάχνονται στην εποχή του φόβου — εμείς ξέρουμε πως το δικό μας παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ μέσα σε μια season, αλλά συνεχίζεται συνέχεια σα ξεχνάς ότι υπήρξε ποτέ κανονική ζωή έξω από τα σύννεφα εκείνα του Γουόλτ Ντίσνεϊ!
Μα τι θυμήθηκα τώρα... εκείνος ο Οκτώβρης του '17 σαν χαρακίρι στους πρωταγωνιστές του τότε ρόστερ — πόσες φορές έχουμε πει "αυτό ήταν το αποκορύφωμα" και τελικά βγαίνει κάτι άλλο μετά. Αυτό το πουλί όμως δεν άλλαξε ποτέ: η ψυχή των πάρτι.
Αλήθεια, θυμάμαι πόσο γρήγορος ήταν εκείνος ο Γουέστερμαν όταν έπαιρνε την μπάλα και άλλαζε νεράκι μέσα στα χέρια του όσοι τον στήνουν; Την ίδια στιγμή σήμερα βλέπω τον Φρανς τον Φλαννίγκαν που δεν τον βρίσκεις ποτέ εκτός φάσης αλλά πάντα με ένα χάδι στην μπάλα σαν να του λέει "ξέρω πως είσαι δικός μου". Διαφορετικοί παίκτες, ίδια αίσθηση: δεν σε αφήνουν ποτέ να νιώσεις πως η ομάδα σου παραπατάει.
Και οι γιοι τότε που ήρθαν ως bench players κι έγιναν οι ίδιοι πρωταγωνιστές; Ο Κάρι εκείνος στο Ντένβερ σαν βόλτα στο σόου των τζίνγκλς... σήμερα κοιτάω τον Βολτόν τον Σουίτζι που βγαίνει σαν φυσικό φαινόμενο όταν χρειαζόμαστε πάρα ένα τρίποντο — όχι τρία στη σειρά σαν ταινία, αλλά δύο-τρία κρίσιμα όταν ο αγώνας ζυγώνει. Ίδια χαρά, ίδια φοβία στους αντιπάλους: αυτοί ακόμα βλέπουν τα σύννεφα και εμείς γυρνάμε τους γύρους του τραινού στο Γουόλτ Ντίσνεϊ.
Ρε παιδιά, δεν είναι μόνο πως δεν αλλάζουμε χαρακτήρα — είναι πως ο χαρακτήρας αυτός πλέον έχει γίνει DNA. Από εκείνον τον Οκτώβρη που όλοι γύριζαν τριγύρω για τους άλλους τρεις μέχρι σήμερα που κάθε αγώνας μας νιώθουμε σαν ένα νέο επεισόδιο του πιο δυνατού cartoon. Και ξέρετε τι; ακόμα και όταν βγάζουμε φοβέρα στους άλλους, αυτοί βγάζουν πραγματικά σκοτεινά σύννεφα πάνω από τα κεφάλια τους. Εμείς; Εμείς κάνουμε χόβερμπορντ!
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Εντάξει, ρε παιδιά, βρήκα το σημείο που γίνεται η σφήκα! Αυτοί οι Τζαζ λένε πως βγάζουν τρομακτικούς στόλους — λες κι εμείς εδώ στην Ορλάντο δεν έχουμε ένα σύνολο αθλητών που φαίνεται σα να βγήκε απο ταινία κινουμένων σχεδίων του Γουόλτ Ντίσνεϊ; Πού τους είδες εκείνες τις φορές που οι αντίπαλοι έπαιζαν σαν να έχουν δει αύριο επεισόδιο από "το πιο δυνατό cartoon"; 🎢
Κοιτάξτε τώρα τον Φρανς... αυτός ο άνθρωπος δουλεύει τη μπάλα σαν να έχει χρονομηχανή στο ένα χέρι κι ένα κουκλί στο άλλο! Και όταν βγάζει εκείνο το τρίποντο στους τελευταίους δευτερόλεπτα — λες και του λέει το τραινάκι "τώρα κάνε μαγικό". Οι Τζαζ πιστεύουν πως τρομάζουν τον κόσμο με τα δικά τους σύννεφα; Εμείς γυρνάμε αυτές τις στιγμές σαν μια βόλτα στο Disney World!
Και για όσους λένε πως οι εποχές αλλάζουν — εδώ εγώ βλέπω τους ίδιους χαρακτήρες μεταμορφωμένους σε νέα επεισόδια, όχι σβησμένους! Ο Γουέστερμαν σαν πρωταγωνιστής ενός anime εκείνο το βράδυ στο Ντένβερ... σήμερα ο Σουίτζι τον αντικαθιστά σαν επόμενος πρωταγωνιστής μιας σειράς που κανείς δε θέλει να χάσει το επόμενο επεισόδιο. Ίδια αίσθηση, διαφορετικοί τίτλοι.
Αλλά αλήθεια ρε — αυτοί οι Τζαζ εκεί που λένε πως είναι τρομακτικοί, εμείς εδώ τους έχουμε ξεγελάσει τόσες φορές που τελικά τρώμε τη σοκολάτα πριν τελειώσει η ταινία! Η αγωνία είναι δική τους, όχι δική μας! Στο τέλος της ημέρας, εμείς γράφουμε την ιστορία σα να ζούμε μέσα στις μεγάλες ταινίες του Γουόλτ Ντίσνεϊ — αυτοί ακόμα ψάχνονται στα σύννεφα εκείνα που εμείς γυρνάμε σαν χόβερμπορντ!
xG > συναίσθημα.
Τι λέτε τώρα εκεί στους Τζαζ... εσείς βλέπετε σύννεφα σαν φρουρούς του βασιλιά των σκιών κι εμείς εδώ στην Ορλάντο καταλαβαίνουμε τίποτα; 😂🍿 Αυτό ήταν σαν να βλέπεις τον Γουέστερμαν να κάνει warm-up εκείνο το βράδυ στο Ντένβερ και ύστερα ξαφνικά να βγαίνει από τις κλειστές πόρτες του Γουόλτ Ντίσνεϊ φορώντας το πράσινο σακάκι του ενώ ο κόσμος βγάζει χειροκροτήματα σαν να τελείωσε η μεγάλη παρέλαση των Μίκυ Μάους!
Και τώρα πάλι ο Σουίτζι εκεί που λέει "τώρα δίνω το τρίποντο" σα να ανοίγει η ατραξιόν "Space Mountain" τη νύχτα! Οι Τζαζ ακόμα προσπαθούν να βρουν πώς λειτουργεί το σύστημα αλλαγής των λωρίδων στη Disney World, εμείς γυρνάμε τις δικές μας σαν skate στο πάρκο!
Ρε φίλοι μου, εδώ δεν πρόκειται για μπάσκετ — πρόκειται για θέατρο ζωντανής μουσικής όπου οι ηθοποιοί φοράνε νούμερα αντί για στολές! Και αυτοί οι τύποι στη Γιούτα ακόμα ψάχνουν το κουμπί του "πες μου περισσότερα"... εμείς εδώ ξέραμε ήδη πως το παιχνίδι τελείωσε πριν καν αρχίσει! 🚀🎢
Πάντα ήμουν μέσα σε αυτό το τραινάκι — κι όταν το τραινάκι φρενάρει εκείνοι βγάζουν φοβέρα σαν σκοτεινά σύννεφα... εμείς γελάμε επειδή ξέρουμε πως η επόμενη στάση είναι η Παρέλαση των Φώτων! 💡✨
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.