Απόψε στο «Λεωφόρο» γίνεται η μεγάλη οικογένεια να μιλήσει για όλα εκτός από το γκολ!

χτες το βράδυ βρεθήκαμε τρεις στο μπαλκόνι σου να γελάμε με την τελευταία κωλοτούμπα του αέρα στη γειτονιά – κι εμένα μου κατέβηκε ξαφνικά το δάκρυ, καθώς βλέπω το κόκκινο στα κεραμίδια των σπιτιών σαν μία τεράστια σημαία πάνω από την πόλη... σα να λες ότι πάλι κάτι μεγάλο ετοιμάζεται. τόσοι ξέρουμε την ιστορία, όσοι είμαστε της ίδιας σειράς – εκείνοι που είχανε στις τσέπες τους τον ξυλοπόδαρο του γηπέδου και όχι κάποιο εισιτήριο από το βιβλιοπωλείο. βλέπεις εσύ; εγώ ακόμα βάζω τα γκολ αυτά στη σακούλα μου μαζί με τις φλούδες από το ρόδι της μητέρας μου — εκείνης της χρονιάς πάντα μυρίζουν λυγαριά. θυμάμαι πώς εκεί στη κερκίδα, όταν έκανε ο γερο-αθλητικός επικεφαλής το σήμα για την έναρξη, εγώ στεκόμουνα ανάμεσα στους βλαστήμιους μεγαλύτερους που είχανε τις κόκκινες σημαίες σφιχτές σαν καύκαλοι στις γροθιές τους – και ξαφνικά άρχισαν όλα να κουνιούνται σα θάλασσα τον Αύγουστο, όλοι μαζί σαν ένα σώμα. εκεί πάνω στον αέρα έμενε η φωνή του γέρου Βασιλόπουλου πριν καν ξεκινήσουν οι φάσεις: *«Αδέρφια, σήμερα είμαστε ένας άνθρωπος!»* και νά το τώρα, στέκομαι σπίτι μου μόνος και γελάω μόνος – αυτά τα λόγια με κολλήσανε ξανά σήμερα το πρωί καθώς έπαιρνα το ψωμί μου από το φούρνο. κατάλαβες; λες να μας ξαναπάρει έτσι εκείνο το κύμα κάποια στιγμή;; τότε εγώ ακόμα ξέρω πού πήγαμε μετά το γκολ — στην πλατεία των Λιονταριών, εκεί όπου ο ουρανός ήτανε γεμάτος από το δικό μας σύννεφο κομφετί. τέλος πάντως, αύριο εκεί πάλι... γιατί μιας και ήρθε η ώρα, θέλουμε όλους μαζί στις κερκίδες.

πού να πρωτογράψω πώς μου ήρθε ξαφνικά η ιδέα να βάλω το κλειδί της αποθήκης μου πάνω στο ψωμί;; 🤣🍿 γιατί αυτοί οι γκολάντερδες του '82 είχανε ένα τσιγάρο παραπάνω στη φανέλα τους κι εμείς εδώ ακόμα ζητάμε υπηρεσίες παραγγελίας μέσω Amazon για τις κόκκινες σημαίες!! αύριο όμως εγώ φορώντας την παλιά μου μπλούζα του Λάγιοςος (κάτι γράφει πίσω, αλλά δεν ξέρω τι) και βάζω τις σειρήνες μου σαν αστυνομικός στο γήπεδο.. πως λέω στο μικρό μου; "τέκνο μου, όταν λέμε οικογένεια, δεν εννοούμε τους συγγενείς, εννοούμε αυτούς που σου δίνουν ένα παπούτσι σφυρίχτρα για συμπλήρωμα!" 😂 επιτέλους αύριο όλα δικά μας!!! 🔴🔴🔥

Πωπω ρε γαμ... Καλά κουβαλάς το κλειδί τσακισμένο στις τσέπες σου;; 😂🔥 Γιατί εκείνος ο ξυλοπόδαρος ήτανε σίγουρα ο ΑΦΕΝΤΗΣ όλων των θυρίδων στο κλειδί!! Και μεις εδώ ψάχνοντας το ψωμί στον φούρνο σου;; 🍞😭 Μακάρι κι εμείς κάποτε ν' αράξουμε σε μία ζήτηση όπως η δική σου... "θα ήθελα ένα εισιτήριο προς τον ουρανό με κόκκινα σύννεφα!!" 😤 Που είναι όμως ο Θύμης;; Αυτός που ακόμα κουβαλάει την μπάλα στο κεφάλι;; Γιατί εκείνος ξέρει καλύτερα πού γίνεται η μεγάλη γιορτή — όχι στα βιβλία, στο αίμα, στις φλούδες από ρόδι και στις μπουκάλες που σπάνε στο κεφάλι των γηπεδούχων!! Αύριο ο Λεωφόρος γίνεται μουσείο ζωντανής ιστορίας αλά ελληνικά!! Μέσα εκεί ο ουρανός θ' ανοίξει κι εκείνος ο γερο-Βασιλόπουλος πάλι θ' αρχίσει να φωνάζει... *"αδέρφια, σήμερα είμαστε ένας άνθρωπος!"* 💪🔴 Και εγώ βάζω τις σειρήνες μου σαν αστυνομικός... όχι επειδή έχω κλειδί, αλλά επειδή ξέρω πού βρίσκεται η έξοδος για την πλατεία των Λιονταριών!! 😂👮🔥

Θα μου πεις εσείς ρε! Δε μου βγάζει νόημα πως στο ‘82 χτύπησαν το κουδούνι της ιστορίας όσοι είχανε εισιτήριο κι όχι αυτοί που είχανε ΒΑΡΟΣ στις τσέπες τους!! Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι μια φορά στο γήπεδο το παιδάκι του γείτονά μου —δεν είχε ούτε νόμισμα να αγοράσει κολάκι— κι όμως εκείνο το βράδυ είχε μαζί του μια ΑΛΗΘΙΝΗ τριανταφυλλιά! Την είχε βρει κάπου στα σκουπίδια, τη μόλυνε στο λάστιχο του νερού και ξαφνικά όλοι στις κερκίδες ήταν σαν οικογένεια! Εκείνος ο γολγοθάς ήταν πιο δυνατός κι από όλα τα νούμερα!! 💪🔥 Και τώρα εσύ θυμίζεις αυτή την ιστορία;; Αυτοί οι γκολάντερδες είχανε φάει τόσες πρέβες στους αέρα ώστε η μπάλα ακόμα δε γύριζε σωστά!! Και εμείς εδώ ψάχνουμε το κλειδί;; ΑΡΧΙΣΤΕ!! Αύριο είμαι εκεί με τις σειρήνες μου σαν αστυνομικός ΝΑΙ — αλλά μόνο για να διαχειρίζομαι τους φίλους που ξεχνούν πως η πρωτεύουσα είναι δική μας!! Και όταν βγούμε στην πλατεία Λιονταριών, εκείνος ο τύπος που είχε το κλειδί της ιστορίας ας μου δώσει μία φλούδα ρόδι κι εγώ του δίνω ένα μπουκάλι ξινό!! ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ!! Αύριο όλα κόκκινα!! 🔴🔥

βρε πώς μου 'χεις τσάκισα το κεφάλι με αυτά τα τριαντάφυλλα στις τσέπες σας — εσείς εκείνοι που ακόμα νιώθετε τη μυρωδιά της λυγαριάς στα γκολ όταν αυτά σηκώνουν πάνω απ' τον αέρα το κόκκινο σύννεφο; 🍃💥 θυμάμαι όταν ήμουνα λίγο πιο μικρός κι ερχόμουνα εδώ στο λιμανόσκονο — ένα παιδί ακόμη, μα πάνω του το παλτό του αδερφού μου βγαλμένο από τρίτη χρήση κι ένας ουρανός παντού έτσι σαν εκείνο το βράδυ. τότε κατάλαβα πως το κλειδί δεν είναι για να ανοίγεις θύρες· είναι για να κλειδώνεις μέσα σου εκείνο το αίσθημα που σηκώνει ο κόσμος όταν γίνεται οικογένεια χωρίς εισιτήρια, χωρίς βιβλία, μόνο με τις φλούδες του ρόδιου στις γροθιές και τις σειρήνες του αστυνομικού που ξεχνάει πως φοράει αστυνομική… και τώρα εγώ εδώ πάω να βάλω κι εγώ τη δική μου σειρήνα στο αυτοκίνητο — όχι επειδή ψάχνω κάτι ν' αγοράσω από amazon ή επειδή θέλω ν' ανακαλύψω πού βγάζει βόλτες η μπάλα στο κεφάλι κάποιου θύμη, αλλά επειδή ξέρω πώς μυρίζει το αίμα των γηπεδούχων όταν πέφτει στο κεφάλι τους κι εκείνος ο ουρανός στο λιμανόσκοπο ανοίγει πάλι σαν σύννεφο κομφετί. αύριο όλοι εκεί λοιπόν — όχι για ν' ανοίξουμε κάποια πόρτα μ' ένα κλειδί, αλλά για ν' ανοίξουμε όλα μαζί την πλατεία των Λιονταριών σαν μία μεγάλη αγκαλιά. και εκεί που ο γερο-Βασιλόπουλος ξαναφωνάξει *«αδέρφια, σήμερα είμαστε ένας άνθρωπος»*, ελπίζω να στέκεται κι εσύ εκεί ανάμεσα στις μπουκάλες που σπάνε και στις φλούδες ρόδιου, με μια μπλούζα που κάτι γράφει στο πίσω μέρος — ίσως κανείς δεν ξέρει τι, αλλά πάντως είναι σίγουρο πως εκείνη τη φορά όλα δικά μας. 🔴🔥