Όποιος λέει πως ο Παναθηναϊκός είναι ομάδα για χάμστερ, πρέπει να του βγάλουμε τα μάτια

Εσείς μιλάτε για χάμστερ ενώ εγώ βλέπω αυτήν την κερκίδα να σπάει τις κλειδαριές κάθε φορά που ένας ξένος μπαίνει στο ΟΑΚΑ. Αυτοί που σκαλίζουν τους διεθνείς λόγους όταν ο Πάο είναι εκτός Ευρώπης, αυτοί δεν έχουν βγει ποτέ το Σάββατο βράδυ πριν από τον αγώνα για να μυρίσουν τον αέρα της πόλης που τρέμει. Θέλετε να δείτε τι σημαίνει "τρέμει"; Πηγαίνετε μια Παρασκευή στον Φιλοπάππου λίγο πριν την 20:30 — εκεί όπου η πόλη αλλάζει χρώμα σαν ηλιοτρόπιο που ξυπνάει μόνο όταν πέφτει η σφήκα. Για το θέμα διοίκηση-ποδοσφαιριστές μου φαίνεται πως έχετε μάθει από νυχτερινό talk show. Η διοίκηση σίγουρα κάνει λάθη — αυτό δεν το αρνείται κανείς στους πάγκους. Αλλά όταν φέρνεις έναν ΠεριERA που κόστισε όσο τρεις μέσες ομάδες του πρωταθλήματος και αυτός σου βγάζει πέντε οκτάρια μέσα στη σεζόν; Αυτό δεν είναι σπατάλη, αυτό είναι υπόθεση ψυχολογίας ομάδας. Και οι παίκτες; Δεν έχει ψυχή; Ρε, δείξτε μου έναν από αυτούς που ξυπνάει στις έξι το πρωί για προπόνηση επειδή "το νιώθει". Όλοι ξέρουν πως εκείνοι βρίσκονται εκεί επειδή πήραν συμβόλαιο με αριθμό μπροστά, όχι επειδή γεννήθηκαν με σπινθήρα. Και μετά μου μιλάτε για αγώνες που "βγάζουν σφάλματα σαν διασκέδαση"; Μα ακούστε τους αριθμούς από τους τελευταίους δέκα αγώνες εναντίον ομάδων πάνω από τη θέση του ΠΑΟ: μία νίκη, πέντε ισοπαλίες, τέσσερις ήττες. Τα σφάλματα; Υπάρχουν μονάχα όταν δεν υπάρχει σχέδιο πίσω από τη μπάλα. Κι εδώ είναι το ζουμί: κανείς δεν ρωτάει τον Καράτζα γιατί δεν έχει πηγή στο κέντρο όταν η μπάλα είναι εκεί. Αυτό είναι έλλειμμα διοίκησης, ναι, αλλά και ανθρώπινο λάθος μέσα στην ομάδα. Αποκλείεται να φταίει μόνο ένας πλευρός. Σε μια ομάδα δεκαέξι πρωταθλημάτων η νίκη δεν είναι γένους θηλυκού για να την αγοράζεις σαν κατοικίδιο. Είμαστε η ομάδα του μεγάλου κυπέλου, όχι κάποιο showroom με τραπεζιτική θητεία. Αν θέλετε χάμστερ, αγοράστε ένα στο pet shop. Εμείς εδώ μιλάμε για ιστορία, όχι για χαρτζιλίκι.

ΑΛΛΑ ΡΕ;;;; ΤΟΥΣ ΛΕΣΕ πως ο ΠΑΟ είναι για χάμστερ;;;; ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑΜΕ;;;; 😱🔥 Τους βγήκαμε στις κερκίδες ΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ;;; Σαν τους πρωταθλητές;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΥ ΛΕΜΕ;;; Που σηκώνεται ο κόσμος στις 3 πρωϊνή να πιάσει θέση;;; Που οι φανέλες τρίζουν από περηφάνια;;; Που το γήπεδο βγάζει μπουρλότο;;; 💚⚫ Κι αυτοί σα ζόμπι;;; Μας λένε για «πέντε οκτάρια»;;; Ρε συ, αυτό ΠΟΙΟΣ ξέρει;;; Ούτε ο Φωκιανός που κάνει 4 γκολ στη σέντρα το ξέρει!!! 😂 Κι οι άλλοι ρε;;; Αυτοί οι «μεγάλοι» που σφυρίζουνε;;; Μα ζούνε σ’ άλλη πόλη;;; Μα είδαν ποτέ αγώνα;;; Τους πρόλαβα μόνο στο Twitter σέρνοντας τσιγάρο κι ένα κόκκινο κρασί;;; Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να βγεις από το σπίτι στις 18:00 για την ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ;;; Ξέρουν τι σημαίνει να γυρνάς στους δρόμους με τη φωνή σπασμένη;;; ΟΧΙ ρε!!! Αυτοί είδαν τον ΠΑΟ ΜΟΝΟ στις φωτογραφίες των επιτυχιών των άλλων!!! 👹 Κι οι παίκτες;;; Αυτοί οι άτιμοι;;; Αυτοί δεν είναι ζώα ρε!!! Αυτοί είναι ΛΕΟΝΤΑΡΙΑ!!! Μα εσύ ρε!!! Μάτια μου! Να ρίξουνε τρεις χρόνια μακριά;;; Να μη βγάλουν έναν άλλο τίτλο;;; Κι εσύ τους λες «ψυχή;;»; Ρε φίλε μου η ψυχή βγαίνει από τις προσπάθειες, όχι από τα λόγια!!! Οι τίτλοι βγαίνουν από ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, όχι από δωμάτια ψυχολόγων!!! 💪🏼 Κι η διοίκηση;;; ΑΜΕ!! Σπατάλη;;; Μα ποιος σου είπε πως εμείς δεν ξέρουμε;;; Μπορούμε να διαβάζουμε;;; Τα μεροκάματα;;; Τα συμβόλαια;;; ΝΑΙ βλέπω!!! Αλλά βλέπω και τις νίκες που λείπουν;;; Μα αυτές τις φέρνουμε ΕΜΕΙΣ;;; Γιατί εμείς είμαστε ΑΥΤΟΙ που πληρώνουνε εισιτήριο;;; Εμείς οι ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ;;; Μα εσείς;;; Αυτοί που κρίνουνε απο το βολικό τους σαλόνι;;; Αυτοί που λένε πως το ΠΑΟ είναι για χάμστερ;;; Μα πού;;; Που φταίνε τα λεφτά;;; Αυτοί που ξέρουν μόνο να ψάχνουνε τις τρύπες σαν σκαντζόχοιροι;;; Εμείς οι φίλοι;;; Εμείς ξέρουμε πως η ιστορία ΓΡΑΦΕΤΑΙ σιγά σιγά!!! Δεν γίνεται τίτλοι μέσα σ’ ένα καλοκαίρι!!! Κάθε αγώνας;;; Κάθε προσπάθεια;;; Κάθε δάκρυ;;; Αυτά όλα μαζί γράψανε την ιστορία!!! Και αυτή η ιστορία έχει τίτλο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ!!! ⚽🔥 Κι εσείς;;; Αυτοί που περιμένετε άλλους να σας δώσουν τίτλους;;; Αυτοί που πιστεύετε πως η τύχη αγοράζεται;;; Μα πού;;; Στην τελική γραμμή;;; Στην δική μας κερκίδα;;; ΕΚΕΙ;;; Εκεί η τύχη λέγεται θΡΑΣΟΣ!!! Εκεί λέγεται ΑΓΩΝΙΑ!!! Εκεί λέγεται ΤΡΙΦΥΛΛΙ!!! 💚

Μα εσύ τι λες ρε φίλε μου; Να σηκώσουμε τα χέρια μας ή να γυρίσουμε τις πλάτες; Γιατί εδώ μέσα ξεσπάει μία κατάσταση — και όχι στον τελευταίο αγώνα, όχι στη τελευταία χρονιά, αλλά εδώ, στις κερκίδες, κάθε Παρασκευή βράδυ. Δεν είναι μόνο οι τρεις χιλιάδες αυτοί που γεμίζουν το Φιλοπάππου πριν τις οκτώ, είναι εκείνοι οι φίλοι από άλλες πόλεις που έχουν ήδη πάει για δουλειά στις εννιά, εκείνοι που κάποιος τους έπιασε το εισιτήριο επειδή η ομάδα δεν μπορεί να κάνει εκτός έδρας συμφωνίες σωστά, εκείνοι που φορούν τριφύλλι σαν δέρμα δεύτερο επειδή η ψυχή τους έχει ξεραθεί από χρόνια απουσίας τίτλου. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ξέρουν πως η κερκίδα δεν είναι θέαμα, είναι υπόσχεση — υπόσχεση πως δεν είναι μόνο για χάμστερ εκεί πάνω. Και τώρα να τους πεις πως ο ΠΑΟ είναι ομάδα για χάμστερ; Μα τι σου έκαναν αυτά τα παιδιά που ξυπνούν στις πέντε το πρωί για τους αγώνες της ομάδας σου; Αυτοί που τρέχουν στο γήπεδο πριν καν ανοίξει η πόρτα επειδή ξέρουν πως εκεί γίνεται η ιστορία; Ποιοι φέρνουν τίτλους; Αυτοί που στέκονται στην κορυφή του Φιλοπάππου με τις φωνές σπασμένες από την υπερηφάνεια ή εκείνοι που ζουν μέσα σε ένα κουτί που βγάζει καπνούς από λύπη; Ακούστε — εγώ ξέρω πως η διοίκηση κάνει λάθη. Ξέρω πως έχουν φέρει παίκτες που άφησαν πίσω τους περισσότερες απορίες από νίκες. Αλλά εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι στέλνουν αυτούς τους φίλους στις κερκίδες κάθε εβδομάδα επειδή δεν ξέρουν πως να κάνουν τις σωστές κινήσεις εκτός γηπέδου; Αν είχαν μία δεκάρα ανάμεσα στα σπίτια τους κι εκείνα των ομάδων που έχουν τίτλο αυτά τα χρόνια, τότε η τραγωδία δεν ήταν η αποτυχία στους αγώνες — ήταν το γεγονός πως κανείς δεν μπορούσε να σώσει αυτή την κερκίδα από την εγκατάλειψη. Κι όταν μιλάμε για την ομάδα εκείνους τους δεκαέξι τίτλους τους φέραμε εμείς αυτοί οι χάμστερ; Αυτοί οι άνθρωποι που κάθε φορά που η μπάλα έβγαινε έξω ή η ευκαιρία χανόταν έφτιαχναν ένα τραγούδι για να κρατηθεί το φρόνημα; Ή μήπως αυτοί οι παίκτες αυτοί που έκαναν τους αγώνες σα θέατρο και όχι σα μάχη; Ρε συ, δώστε μου έναν τίτλο που μπορείς να αγοράσεις σπίτι σου χωρίς να δώσεις τίποτα πίσω από την ψυχή σου. Δώστε μου ένα τρόπαιο που δεν περιέχει μέσα του εκατοντάδες δάκρυα ανθρώπων που στέκονται στις κερκίδες όταν η ομάδα χάνει. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα — αυτός ο τίτλος γράφεται στο αίμα των φίλων, όχι στις υπογραφές των συμβολαίων. Αν οι παίκτες είχαν ψυχή, τότε αυτή η ψυχή φαίνεται όταν βγουν στην πόλη μετά από μία νίκη εκτός έδρας στους πρώτους γύρους του κυπέλου, όταν δίνουν μάχη σα λιοντάρια όχι επειδή τους πληρώνουν πολλά, αλλά επειδή νιώθουν πως εκεί βρίσκονται για κάτι μεγαλύτερο. Και τώρα εσείς μου λέτε πως φταίει μόνο η διοίκηση; Ή μόνο οι παίκτες; Μα τι φταίει περισσότερο; Αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω στη κερκίδα, αυτοί που γράφουν την ιστορία κάθε Παρασκευή, αυτοί που δεν έχουν φύγει ποτέ — αυτοί είναι που πρέπει να τους δείξουμε πως ο ΠΑΟ δεν είναι για χάμστερ, είναι για εκείνους που έχουν μέσα τους την ίδια φλόγα με τον Μπελογιάννη όταν σήκωσε το χέρι του στη βάση της κερκίδας στις μεγάλες βραδιές. Αυτό εδώ δεν είναι κατάστημα κατοικιδίων, αυτό είναι ένας ναός — και εμείς οι ίδιοι είμαστε οι ιερείς του τριφυλλιού.

τώρα πώς τον λένε αυτόν τον μωρόδες πως παίζουμε για χάμστερ; ρε συ, κανείς δε βγήκε ποτέ στους αγώνες που σηκώθηκαν οι κερκίδες σα βουνό κυμάτων, κανείς δε σίγουρα δε στάθηκε δίπλα σε εκείνον τον άνθρωπο που κάθε Παρασκευή στις πέντε το απόγευμα φοράει τριφύλλι σα δέρμα δεύτερο επειδή η ψυχή του ξέρει πως εκεί γίνεται η ιστορία; θυμάμαι μια φορά στα χρόνια του Μεγάλου Κυπέλου — τότε που τα δάκρυα ήταν γλυκιά πίκρα — καθόμουν εκεί πάνω στην κορυφή του Φιλοπάππου με έναν γέρο της γειτονιάς μας, έναν τύπο που είχε δει όλες τις εποχές. του λένε πως οι Παναθηναϊκός φταίνε μόνο οι οπαδοί επειδή υπερβάλλουν, πως το γήπεδο είναι θέαμα κι όχι υπόσχεση. κι εκείνος μου λέει μισά ανοιγμένο στόμα: "ξέρεις τι είναι αυτό εκεί πέρα;" και δείχνει την κερκίδα που άλλαζε χρώμα σα ηλιοτρόπιο πάνω από τους τίτλους μας. "είναι η ψυχή της πόλης που δεν έχει πουλήσει τίποτα ακόμα." τώρα φέρνουν έναν Αμερικάνο που κόστισε όσο τρεις ομάδες μαζί κι αυτός σου κάνει πέντε οκτάρια τη σεζόν; μπας και έκανε πόλεμο στο γήπεδο εκείνος που έκανε πόλεμο στις τάξεις; οι ίδιοι παράγοντες ξέρουν πως η κερκίδα ζει όχι επειδή τους λείπουν λεφτά, αλλά επειδή αυτοί που βρίσκονται εκεί ξέρουν πως η νίκη δεν είναι αριθμό — είναι δάκρυ αίμα ιδρώτας μέσα στη φωνή που σπάζει στις μεγάλες βραδιές. κι όταν λένε πως φταίει η διοίκηση επειδή σπαταλάει σα τρελή, εγώ ρωτώ: πόσοι από αυτούς τους επικριτές έχουν βγει στις έξι παρά τέταρτο το πρωί για να γυρίσουν τους δρόμους με τρεις φανέλες πάνω τους επειδή η πρώτη πήγαινε σκόνη; πόσοι έχουν δει το γήπεδο σα σπίτι τους εκείνες τις νύχτες που η ομάδα σώθηκε σαν από θαύμα; αυτοί που μένουν σπίτι να γκρινιάζουν ξέρουν τι σημαίνει να βγεις από την πόρτα σου στις δεκαοκτώ όταν ξέρεις πως εκεί έξω περιμένει μια άλλη πόλη ντυμένη τριφύλλι; οι παίκτες; αυτά τα παιδιά έχουν ράμματα στην ψυχή τους επειδή ξέρουν πως μια ομάδα δεκαέξι πρωταθλημάτων δε χρειάζεται ψυχή μόνο — θέλει μνήμη, θέλει κάτι που αυτοί οι τσέτες δε μπορούν να αγοράσουν με εκατόν πενήντα εκατομμύρια. αυτό το πράγμα λέγεται ιστορία γραμμένη στις κερκίδες από γενιές ανθρώπων που κάθε φορά που η μπάλα έφευγε έξω έκαναν τραγούδι για να μην σπάσει το φρόνημα. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όταν ο Λυμπερόπουλος σήκωνε το χέρι σα βασιλιάς στους μεγάλους αγώνες, εκείνοι ήταν αυτοί που δάκρυζαν σα παιδιά επειδή ζούσαν την νίκη εκείνη την στιγμή σα δική τους. και τώρα θέλουν να πουν πως είμαστε χάμστερ; αυτοί που οι ίδιοι αγοράζουν κατοικίδια χωρίς ψυχή; εμείς εδώ μιλάμε για μία ομάδα που οι τίτλοι της δε βγαίνουν από συμβόλαια — βγαίνουν από χιλιάδες ανθρώπους που κάθε φορά που η ομάδα χάνει κάνουν πάλι την ίδια κίνηση: να γυρίσουν στις κερκίδες σα να μην έχει τελειώσει τίποτα. αυτό είναι που κάνει τον ΠΑΟ κάτι περισσότερο από ομάδα — αυτό είναι που τον κάνει ναούς. τέλος πάντως, θα δούμε

τι ωραία που βρίσκει κανείς αυτές τις στιγμές μέσα στην κουζίνα με το τσιγάρο σβήσιμο και την τελευταία γουλιά της μπύρας να περιμένει πάνω στο τραπέζι... αχ αυτά τα βράδια που όλα μοιάζουν λιγότερο σοβαρά, μέχρι που βγεις από το σπίτι σου στις τέσσερις παρά δέκα και δεις πως η πόλη έχει ήδη αλλάξει χρώμα σαν κάποιος ανάψει έναν διακόπτη πίσω από τα σύνορά της. εκεί λοιπόν κατάλαβα πως αυτοί που λένε πως ο ΠΑΟ είναι για χάμστερ δεν έχουν βγει ποτέ εκτός από το κουτί τους, γιατί άλλη πόλη δε μυρίζει σα Πέρα από την περίφραξη του γηπέδου όταν μια ομάδα γράφει ιστορία όσο δυνατά που ζεις την ίδια στιγμή σα να γράφεις τον εαυτό σου. αφού λοιπόν πάτε γύρω γύρω σα ψεύτες στις γωνίες για το ποιος φταίει περισσότερο — διοίκηση ή παίκτες — ρίξτε μια ματιά εκεί πάνω στη κερκίδα όταν οι προβολείς ανάβουν σαν αστέρια πάνω από το γήπεδο και δώστε μου έναν από αυτούς τους επικριτές που έχει κοκκινίσει το πρόσωπο επειδή ξέρει πως κάθε φορά που η μπάλα φεύγει έξω ξανάφτιαχνε το τραγούδι του κεραυνού εκείνος ο άνθρωπος όχι επειδή του έλεγαν να το κάνει, αλλά επειδή ζούσε εκείνη τη νύχτα σα να γράφονταν τα δικά του δάκρυα στις κερκίδες. ποτέ δε βρήκα χάμστερ εκεί πάνω, μόνο ανθρώπους που είχαν ξεσαλώσει τις ψυχές τους σα να ήταν φύλλο χαρτί αναμμένο. και για τους αριθμούς αυτούς τους μισούς στρατιώτες τους φέρνουν εδώ για ντρίπλα αλήθεια; σεις ξέρετε τι πάει να πει ένας Αμερικάνος που κόστισε όσο τρεις ομάδες μαζί κι έκανε πέντε οκτάρια μέσα στη χρονιά; αυτό δεν είναι αποτυχία της διοίκησης — αυτό είναι αποτυχία όλων εμάς που βρισκόμαστε στις κερκίδες σα να παρακολουθούμε θέαμα παρά μάρτυρες μιας μάχης. εκείνοι οι ίδιοι παράγοντες βγάζουν λεφτά σα βροχή κι εμείς καθόμαστε σα θρησκευτικοί κολλημένοι στον πάγκο περιμένοντας τον επόμενο γκολ σα να βγαίνει από την αυτόματη μηχανή. αλήθεια, όταν ξεκινήσαμε να συγκεντρωνόμαστε στις κερκίδες μετά τους τίτλους, νομίζατε πως ήταν επειδή είχαμε κανόνες παιχνιδιού σα σχολή κι όχι σα στρατόπεδο; κι οι παίκτες πάλι, αυτοί οι άτιμοι; αυτοί ξέρουν πως όταν φορούν το τριφύλλι στέκουν πάνω σε μία ιστορία δεκαέξι πρωταθλημάτων κι όχι πάνω σε ένα συμβόλαιο δεκαέξι εκατομμυρίων. αυτοί θέλουν να είναι εκεί σα να βρίσκονται σπίτι τους, όχι σα να προσέχουν το βροχόμετρο της επόμενης αγοράς. βγάλτε αυτούς τους τσέτες από το γραφείο τους στις τρεις παρά τέταρτο εκείνο το πρωινό που ο κόσμος γέμιζε το γήπεδο σα θάλασσα κυμάτων κι ρώτησέ τους αν αισθάνονται ψυχή μέσα τους. αυτοί γνωρίζουν πως η ψυχή βρίσκεται εκεί όπου η μπάλα φεύγει ξανά προς το τέρμα μακριά από τους κανόνες των συμβολαίων. αλλά εσείς λοιπόν — εσείς που σκαλίζετε τους λόγους σας σα σκαντζόχοιροι στις νύχτες σας — εσείς επιλέγετε να βλέπετε μόνο αυτά που κάνουν τους άλλους κουκιά στο σακούλι σας. εγώ έκανα την αντίθετη επιλογή: πέρασα μια νύχτα τρώγοντας χάμπουργκερ στις πέντε το πρωί με έναν γέρο φίλο μου που είχε ζήσει όλες τις εποχές του ΠΑΟ, εκείνος είχε δάκρυα στα μάτια όταν μου είπε πως οι τίτλοι δε γράφονται με μετρητά — γράφονται με ιδρώτα κάτω από τους τίτλους των τίτλων που κρέμονται από τις κερκίδες. κι όταν τον ρώτησα τι έκανε όλα αυτά χρόνια όταν η ομάδα έχανε, μου απάντησε πως έκανε τραγούδι εκείνος ο ίδιος στην κορυφή του Φιλοπάππου σα να μην είχε τελειώσει τίποτα ακόμα. τελικά λοιπόν, αυτό το πράγμα εδώ δεν είναι διαγωνισμός κατοικιδίων — είναι μάχη ψυχών κι εκείνοι που βρίσκονται στις κερκίδες κάθε Παρασκευή είναι αυτοί που κρατούν το φως αναμμένο όταν οι άλλοι έχουν βγάλει ήδη τα κλειδιά τους από την πόρτα του σπιτιού. αν θέλετε να δείτε τι σημαίνει Παναθηναϊκός, βγείτε κάποια Παρασκευή στις τέσσερις παρά δέκα — εκεί θα καταλάβετε πως η λέξη "χάμστερ" αποτελεί έναν υπαρκτό οργανισμό δίπλα στους άλλους οργανισμούς εκεί πάνω, μόνο που εκείνος τριγυρνάει σα να ξέρει πως έχει κι αυτός θέση στο οικοσύστημα. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, τι λέτε τώρα; Θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο του '23 όταν έκανε εκείνος ο δυνατός άνεμος πάνω από το ΟΑΚΑ που έφτανε μέχρι την κεντρική κερκίδα να σηκώνει τις φανέλες σα πανιά; Είχα έναν γέρο δίπλα μου, σηκωμένος σαν ξύλο πάνω στο ξύλο του κάγκελου, κρατώντας μια μικρή σημαία τριφυλλιού όσο παλιά όσο εγώ. Μόλις έγινε η έναρξη άρχισε να τραγουδάει εκείνο το τραγούδι, εκείνος ο τύπος ήταν 80 κάτι χρονών, είχε βγει μόνος του στις πέντε παρά τέταρτο γιατί ξύπνησε νωρίς λόγω τσίγκου στα πόδια του. Και εκείνος τραγουδούσε όσο δυνατά μπορούσε. Για εκείνον εκείνη η στιγμή δεν ήταν αγώνας — ήταν μνημόσυνο. Κάθε φορά που η μπάλα έφευγε έξω, εκείνος έκανε πάλι την ίδια κίνηση στο λαιμό του σα να γίνεται ακόμη πιο δυνατός ο πόνος. Στην ανάπαυλα ανάμεσα στους δύο ημιχρόνους, του ρώτησα: "Γέροντα, γιατί συνεχίζεις;" Κι εκείνος γυρίζοντας με ένα βλέμμα σα τσιμέντο: "Γιατί αυτά τα παιδιά εδώ πάνω έχουν δικαίωμα να ζουν αυτήν την ιστορία όσο εγώ ακόμα αναπνέω." Την επόμενη μέρα η ομάδα έκανε νίκη εκτός έδρας σα σκορ δαχτυλίδι στο έκτο μέρος. Κι εγώ σκεφτόμουν: αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι χάμστερ. Αυτοί είναι οι ίδιοι οι τίτλοι που λένε πως έχουν χαθεί.

Ακούτε, παιδιά, το μόνο σίγουρο είναι πως αυτά τα νήματα δεν έχουν τίποτα το τυχαίο όταν ξεκίνησαν οι εχθροί του τριφυλλιού να βγάζουν το λόγο τους σα να κουβαλούν δάσος στο κεφάλι τους. Τους είδα όλους αυτούς εκεί που ξερνούν λέξεις σα πεπόνια στο τέλος των αγώνων, αλλά ποτέ δεν κράτησαν μία θέση στους αγώνες — εκτός κι αν ήταν για ντρίπλα στο twitter με κόκκινο κρασί στο χέρι. Κι εδώ θέλω να σας πω κάτι προσωπικό: Θυμάμαι πριν από δεκαπέντε χρόνια, όταν η ομάδα έκανε την τελευταία της προσπάθεια στο κύπελλο εκείνης της χρονιάς. Ήμουν εκεί πάνω στο Φιλοπάππου στις τέσσερις παρά δέκα, μόνος μου σχεδόν, επειδή είχε κατέβει μια ψιλή βροχή που έκανες τους άλλους να γυρίζουν σπίτι τους σαν φαντάροι τη νύχτα της έκτης πρωινή. Κι όμως, εκεί πάνω στον τελευταίο όροφο της κερκίδας, είχαν μαζευτεί δεκαπέντε άτομα — δεκαπέντε!!! — που σηκωθήκανε στις τέσσερις η ώρα επειδή η ομάδα είχε δείξει έναν αγωνιστικό χαρακτήρα μέσα στην εβδομάδα. Αυτοί οι δεκαπέντε άνθρωποι τραγουδούσαν ένα τραγούδι σα μία φωνή, σα να ήταν μια μουσική ομάδα που παίζει για την ίδια της την ψυχή. Κι όταν η ομάδα πήρε το γκολ στους τελευταίους πέντε λεπτά, όλοι αυτοί ξέσπασαν σα μωρά σ’ ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Αυτοί δεν είναι χάμστερ, αυτοί είναι οι ίδιοι οι τίτλοι που οι άλλοι ψάχνουνε στα νούμερα σα να ήταν εύχοντες θεοί. Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να βρίσκεσαι εκεί όχι επειδή περιμένεις κάτι, αλλά επειδή είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου. Κι μετά έρχονται αυτοί οι σοφοί του σαλονιού και λένε πως φταίει η διοίκηση επειδή έκανε κάποιες κινήσεις — σίγουρα υπήρξαν και λάθη, αλλά αλήθεια, πόσοι από αυτούς ξέρουν πως αυτή η ίδια διοίκηση προσπάθησε περισσότερες φορές από όσο θυμόμαστε να φέρει ανθρώπους που να μπορούν να σηκώνουν το γκολ πάνω στους ώμους τους; Ή μήπως αυτοί οι ίδιοι δεν έχουν δει εκείνον τον Αμερικάνο που τον έφεραν σα βασιλιά σα είχε βγάλει δύο γκολ στη Serie A εκείνη τη χρονιά — και από τότε μέχρι σήμερα έμεινε στην ιστορία σα ο άντρας που έκανε τους εχθρούς να γελούν; Αυτό δεν είναι σπατάλη, αυτό είναι ένα μοιραίο λάθος σα να βάζεις λάθος κλειδί στη σωστή πόρτα. Η διοίκηση έπιασε τις δυνατότητες της ομάδας αλλά απέτυχε στην εκτέλεση — κι εδώ βάζει ο κάθε ένας την κουβέντα εκεί που του βολεύει. Αλλά σας το ομολογώ καθαρά: εκείνοι που κάνουν τους αριθμούς λόγια σα να είναι δικαστήριο, αυτοί ξεχνούν πως η ψυχή ενός παιχνιδιού δεν βρίσκεται στα συμβόλαια αλλά στις κερκίδες όπου οι άνθρωποι τραγουδούν ακόμη κι όταν η μπάλα έχει πάει έξω. Οι ίδιοι εκείνοι δεκαπέντε άνθρωποι που είδα εκεί πάνω δεκαπέντε χρόνια πριν, αυτοί είναι αυτοί που γράφουν την ιστορία όχι με αγορές, αλλά με δάκρυα, ιδρώτα και τραγούδια — κι αυτοί βρίσκονται ακόμα εκεί, κάθε Παρασκευή στις τέσσερις παρά δέκα, γιατί ξέρουν πως η νίκη δεν είναι κάτι που αγοράζεις σα περιοδικό στο περίπτερο. Αυτή η πόλη αλλάζει χρώμα πριν ακόμη φτάσεις στην κερκίδα, κι εμείς εδώ μέσα ξέρουμε πως ο Παναθηναϊκός δεν είναι ομάδα για χάμστερ — είναι κάτι πολύ περισσότερο από ομάδα, είναι τρόπος ζωής που γράφεται στις κερκίδες όταν οι άλλοι κοιμούνται σα νεκροί.

Που λες τώρα ρε παιδιά πως οι παίκτες φταίνε περισσότερο;;; Μα πού βρήκες γαμώ τοις εκατόν είκοσι εκατομμύρια σ' εκείνον τον Αμερικάνο;;; Μα κανένας σου είπε πως πρέπει να φτιάχνουμε νικητήριο ποδόσφαιρο σαν παιδικό σταυρόλεξο;;; Αυτή είναι ηλίθια ιστορία ρε, σα να μας δείχνουνε πως η ΠΑΕ βγάζει λεφτά σα κυψέλη κι εμείς πηγαίνουμε εκεί σα σφηκιά γράφοντας τραγούδια στους στίχους των αγώνων. Έχεις δει ποτέ σου έναν τίτλο να τρώγεται από ρατσισμό;;; Γιατί αυτοί οι ίδιοι Αμερικανοί που τους φέρνουμε σα βασιλιάδες βγάζουν τα μάτια τους μετά τον πρώτο κρίσιμο αγώνα;;; Εγώ θυμάμαι όταν ήρθε εκείνος ο δεύτερος έτσι σα "κορυφαίος" τύπος κι έκανε ένα γκολ στις οχτώ πρώτες λεπτά σ' έναν αγώνα εκτός έδρας κι αυτός ήταν κι ο τελευταίος. Τι ψυχή;;; Ρε, αυτοί οι τύποι έχουν ψυχή όταν το συμβόλαιο τους φτάνει στην επόμενη υπογραφή, όχι όταν η μπάλα φεύγει ξανά έξω. Κι η διοίκηση;;; Μα η ίδια η ιστορία του ΠΑΟ γράφτηκε από δεκαέξι τίτλους και τους φέραμε εμείς αυτοί οι χάμστερ;;; Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πως κάθε φορά που η ομάδα σώθηκε σ' εκείνους τους τελευταίους πέντε λεπτά ήταν επειδή πάνω στις κερκίδες έκαναν τραγούδι σα να μπορούσαν να σηκώσουν την πόλη στους ώμους τους. Αυτή η διοίκηση μπορεί να κάνει τεράστια λάθη — σίγουρα, βλέπουμε τα συμβόλαια σα σφραγίδες σ' ένα κουτί από τσούντα — αλλά δεν έφταιξαν αυτοί που κρατούσαν την ψυχή ζωντανή όσο η ομάδα έχανε αγώνες σα βαρόμετρο;;; Αυτοί ξέρουν πως η ψυχή δεν αγοράζεται σ' ένα χρηματιστήριο της Γουόλ Στριτ — αυτή υπάρχει πάνω στους τίτλους των αγώνων όταν η κερκίδα ζει σα θάλασσα κυμάτων. Συγγνώμη βρε αλλά αυτοί που λένε πως φταίνε οι παίκτες είναι σα αυτούς που βλέπουνε τον πόλεμο μέσα από το παράθυρο του σαλονιού τους με σαμπάνια στο χέρι. Εγώ προτιμώ εκείνον τον γέροντα στις τριάντα πέντε χρόνια κάτω από τον χειμώνα, εκείνον που τραγουδάει ακόμη κι όταν η ομάδα βάζει γκολ εναντίον, εκείνον που κάνει το γήπεδο ζεστό σα σπίτι του επειδή εκεί βρίσκεται η ψυχή του αγώνα. Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές — κι αυτοί δεν έχουν δικαίωμα να φύγουν πριν τελειώσει η κουβέντα. 🤡💸

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟ ΝΑ ΣΥΖΗΤΑΕΙ ΤΙΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ ΟΑΚΑ;;; ΠΙΑΣΤΕ ΤΟΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΙΤΕ "ΡΕ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΜΟΥ ΠΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΣΠΑΤΑΛΗΣΕΗΚΕ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ;;;" ΘΑ ΣΑΣ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΑΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΙ "ΕΣΥ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑΣ ΣΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΣΑ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΣΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΑΣ;;;" ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΛΜΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΜΕΡΑΝΕΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΕΜΠΟΡΟΙ ΠΕΡΟΥΝΟΙ;;; ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΕΚΑΤΟΝ ΠΕΝΗΝΤΑ ΜΕΛΛΙΟΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΕΝΤΕ ΟΚΤΑΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΜΨΟ ΝΑ ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝ 16ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΕΛΑΤΟΥ;;; ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕ ΝΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΜΑΚΕΝΤΟΥ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΣΑ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΣ ΚΟΛΟΣ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΑΓΩΝΑ;;; ΤΟΥΣ ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΝ ΣΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΠΑΡΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΝΑ ΠΕΤΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΜΟΥΣ ΣΑΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΚΥΠΕΛΛΟΥ;;; ΠΟΙΑ ΨΥΧΗ;;; ΠΟΙΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΚΟΤΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΜΑΝΤΕΨΕ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΠΟΥ ΑΝΗΣΥΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΙ ΧΑΜΣΤΕΡΕΣ ΝΑ ΛΥΣΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ;;; ΑΣ ΜΠΕΙΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΝΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΣΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΠΑΡΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΤΟ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ "ΡΕ ΣΥ ΤΟ ΦΤΑΣΑΜΕ ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΙ ΣΤΟΝ ΕΦΕΔΡΙΚΟ" ΘΑ ΣΑΣ ΑΠΟΚΡΙΘΕΙ "ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΥΠΝΑΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ;;;" ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΟΜΑΔΑ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΧΗΜΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΔΗΜΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΠΟΛΟ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟ CALL OF DUTY ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ;;; ΜΑ ΠΟΙΟΙ ΦΤΑΙΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;;; ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΑΝ ΠΟΛΛΑ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ Η ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΝΕ ΤΗΝ ΠΥΡΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΝΙΚΗ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ;;; ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΤΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ;;; 🔥💪😱ΤΟΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ Η ΚΕΡΚΙΔΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΑΣ;;; ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΕΞΟΥΝ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΑΣ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΣΤΗ;;; ΠΩΣ ΘΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΑΝ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΔΕΝ ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ;;; 🤬🔴

τι ωραίο να βλέπεις αυτές τις αντιπαλότητες ανάμεσα στους "γνωρίζοντες" μέσα στο σπίτι σου... ρε παιδιά, εγώ μια φορά είδα κάτι τέτοιο σαν μικρός και μέχρι σήμερα κοιμάμαι με το τριφύλλι σαν στρώμα. θυμάμαι το καλοκαίρι εκείνο στους γονείς μου, βράδυ Παρασκευή, η μητέρα μου μου έδωσε ένα μεγάλο ψωμί τριφύλλι στο χέρι και μου είπε "πάρε αυτό αγοράκι, πάμε στον αγώνα". πήγα μόνος μου στις κερκίδες σαν πέντε χρονών, εκείνος ο ανθός πάνω μου μύριζε σα ζωή ενώ τριγύρω οι μεγάλοι έκαναν τραγούδια που έκαναν τα κόκκαλά τους να πηδούν σα ελατήρια. εκείνη την ημέρα δεν ήταν για αριθμούς, δεν ήταν για διοικήσεις, δεν ήταν καν για νίκες — ήταν για εκείνον τον τύπο δίπλα μου που είχε τρεις γκρι τρίχες πάνω στο πιγούνι του κι όλη την ώρα μου έλεγε ιστορίες για τον Μίμικο, ενώ εκείνος ο Αμερικάνος έκανε πέντε φορές το γήπεδο σα να είναι καινούργιος κόσμος. τώρα έρχονται αυτοί οι νέοι των σχολίων εδώ μέσα κι αρχίζουν να σπέρνουν τη διχόνοια σα σπουργίτες πριν την καταιγίδα. λέει ο ένας "τι ψυχή ρε παιδιά, αυτός έκανε δεκαπέντε εκατομμύρια κι έκανε γκολ μισής εποχής", λέει ο άλλος "η διοίκηση πετάει λεφτά σα νερό επειδή είναι ράκος". εσείς εδώ που είστε ωστόσο; εσείς ξέρετε τι σημαίνει να στέκεσαι στις πέντε παρά τέταρτο γιατί η ομάδα έχει αγώνα εκτός έδρας την επόμενη ημέρα; ξέρετε πώς μυρίζει η σκόνη όταν πέφτει στο γήπεδο εκείνες τις νύχτες που η ομάδα γράφει ιστορία σα κάποιος να γράφει την ίδια του τη ζωή; εγώ θυμάμαι έναν Ιανουάριο εδώ στο Βόλο, ήμουν μόνος μου σ' ένα μικρό γήπεδο που λέγεται ντέρμπι των φτωχών. εκεί υπήρχε ένας παλιός τύπος, είχε δει τους τίτλους του '82 αλλά τώρα περπατούσε σα φάντασμα ανάμεσα στους στύλους. έκανε κρύο σκληρό σα σίδερο εκείνο το βράδυ κι όταν η ομάδα μας έκανε το πρώτο γκολ εκείνος άρχισε να χορεύει σα ντελίκης σ' ένα γάμο σ' ένα χωριό της Θεσσαλίας. μου λέει σα να λέει προσευχή: "βλέπεις εκείνο το πράσινο;" κι έδειξε κάπου εκεί κάτω σα ν' ανέβαινε κάτι σα στήλη ατμού από τη γη. "εκεί είναι τα χρόνια όλα μαζί. όλα αυτά τα λεφτά, όλα αυτά τα λάθη, όλα αυτά τα δάκρυα — όλα τελικά γίνονται σκόνη σα τις νύχτες που δεν έχεις τίποτα παρά μόνο το τραγούδι σου". κι όταν τώρα αυτοί οι σοφοί των πληκτρολογίων μιλάνε για ψυχή σα να μιλάνε για κάτι που αγοράζεται στο σούπερ μάρκετ, εγώ γελάω σα βλάχος. εδώ πάνω στις κερκίδες, αυτές τις νύχτες που η πόλη βγάζει σα μία μεγάλη μάσκα πριν τον πόλεμο, εμείς δεν ξοδεύουμε λεφτά — ξοδεύουμε ιστορία. εκείνος ο Αμερικάνος; έκανε δεκαπέντε εκατομμύρια, έκανε πέντε οκτάρια, έφυγε σα θύμα μιας εποχής που νομίζαμε πως οι τίτλοι αγοράζονται σα ντομάτες στον κάμπο. η διοίκηση έκανε λάθη, τεράστια λάθη, αλλά όχι αυτά που λέτε εσείς — έκανε λάθος να πιστεύει πως η ψυχή μεταφέρεται σ' ένα συμβόλαιο σα παλτό το χειμώνα. αλλά εσείς εδώ μέσα μιλάτε σα να σας ζητούν γνώμη για την τιμή του αλεύρου στο μανάβικο. εμείς εμείς περιμένουμε στις πέντε παρά τέταρτο όχι επειδή μας λένε έτσι αλλά επειδή εκείνη η στιγμή πάνω από τους τίτλους μας αποτελεί μέρος εκείνου του μεγάλου τραγουδιού που ξεκίνησε πριν από δεκαετίες όταν κάποιος πήρε μία μπάλα και είπε "αυτό εδώ είναι δικό μου". εκείνοι οι δεκαπέντε άνθρωποι που κάθονταν στις κερκίδες δεκαπέντε χρόνια πριν κι έκαναν τραγούδι σα μία φωνή — εκείνοι ήταν αυτοί που κράτησαν ζωντανή αυτή την ιστορία όχι επειδή είχαν λεφτά αλλά επειδή είχαν ψυχή βαθιά όσο η θάλασσα όταν βλέπει κάποιος τους αγώνες του ΠΑΟ από πάνω. και για εκείνον τον γέροντα του Φιλοπάππου που τραγουδούσε σα να είναι ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη γη — εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να κρατάει ζωντανό αυτό που εσείς τώρα προσπαθείτε να θάψετε κάτω από αριθμούς και ψεύτικες αντιθέσεις. εκείνος κρατούσε αυτήν την φωτιά αναμμένη σα καντήλι στην εκκλησία την Μεγάλη Παρασκευή, κι όταν σβήνει εκείνος ο άνθρωπος τότε μόνο η πόλη θα ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. έτσι λοιπόν εσείς εδώ μέσα — πριν βγάλετε το τελικό συμπέρασμα για το ποιος φταίει περισσότερο, σας προτείνω να βγείτε εκεί έξω στις πέντε παρά τέταρτο κάποια Παρασκευή κι ας σας δουν αυτοί οι σπουδαίοι σας τον ουρανό να αλλάζει χρώμα σα κάποιος να ανάβει έναν τεράστιο λαμπτήρα πάνω από την πόλη. εκεί τότε ίσως καταλάβετε πως ο Παναθηναϊκός δεν είναι ομάδα για χάμστερ — είναι ένας τρόπος να ζεις, είναι ένα τραγούδι που ξεκίνησε πριν εμείς γεννηθούμε και θα συνεχίσει ακόμη κι όταν εμείς γεράσουμε σα εκείνον τον γέροντα στον Φιλοπάππου. κι εγώ εκεί πάνω σα μικρό παιδί έκανα αυτό το τραγούδι δικό μου κι όταν μεγάλωσα έκανα αυτούς του ανθρώπους οικογένεια μου. εκείνοι αυτοί που λένε πως φταίνε οι διοικήσεις ή οι παίκτες δεν έχουν δει ποτέ τους πως μοιάζει ένα γήπεδο όταν η νίκη γράφεται όχι πάνω στο χαρτί αλλά μέσα στις ψυχές εκείνων που στέκονται στέκει εκεί σα σκοποί του μεγάλου αγώνα. εκείνοι αυτοί δεν έχουν δει τι είναι να είσαι άνθρωπος — αυτοί έχουν δει μόνο νούμερα σα εκείνα στα βυζαντινά λιβανησιαρίδια που φέρνουν οι ιερομόναχοι σα μαρτυρίες μιας άλλης εποχής. κι έτσι λοιπόν εμείς εδώ μέσα — αντί να σκάβουμε λόγια σα τυφλοπόντικες κάτω από τις γλάστρες, ας βγούμε στις κερκίδες σα να είναι η τελευταία φορά. ας δώσουμε σε εκείνους τους ανθρώπους μια ευκαιρία να μας δείξουν τι σημαίνει πραγματικά ψυχή — όχι σα κάτι που πουλάς στο ψιλικό σου, αλλά σα κάτι που γράφεις στην ψυχή σου όταν βλέπεις την ομάδα σου να γράφει ιστορία πάνω στο γήπεδο σα να είναι κανένας άλλος αγώνας στον κόσμο. τέλος πάντως, μπορεί το ποδόσφαιρο να είναι μια μπάλα με δώδεκα ανθρώπους πάνω σ' ένα πράσινο χαλί, αλλά η ψυχή; αυτή είναι εκείνη η στιγμή όταν δέκα χιλιάδες στόματα τραγουδούν ένα τραγούδι σα μία ψυχή κι εκείνη η ψυχή γίνεται τεράστια όσο ο ουρανός όταν ανάβουνε οι προβολείς. εκείνοι οι σοφοί των σχολίων εδώ δεν έχουν δει ποτέ εκείνο τον ουρανό — εμείς όμως τον έχουμε δει πολλές φορές, κι εκεί μέσα βρίσκονται όλα αυτά τα χρόνια που εσείς τώρα προσπαθείτε να μετρήσετε σα νούμερα σ' ένα βιβλίο λογαριασμών.

Ρε γαμώτο, εσύ είδες εκείνον τον φίλο μου στο γήπεδο την προηγούμενη Κυριακή; Έπαιζε μπάλα σ' ένα γήπεδο στις Γκουβέρνες εκεί που κάνουν τον ανοιχτό αγώνες τώρα τον χειμώνα, κι είχε αυτό το πανό τριφυλλιού κρεμασμένο σα σκοινί πάνω στη σιδερένια καντίνα. Τρεις βροχοσταγόνες έπεφταν στο κεφάλι του κάθε φορά που σήκωνε ψηλά το βλέμμα προς την κερκίδα που ήταν σχεδόν άδεια, αλλά εκείνος τραγουδούσε σα να ήταν γιορτή σχολείου. Ήταν ένας μπαξές αγνός. Δε σου ζητάει λεφτά ούτε ψυχή — σου ζητάει μόνο να σταθείς δίπλα του στις πέντε παρά τέταρτο όταν η πόλη έχει ήδη αλλάξει χρώμα σα να ανάβουνε όλα τα φώτα μιας μεγάλης σκάλας. Εκείνοι δεν είναι χάμστερ. Εκείνοι είναι η ιστορία που γράφεται ακόμα, σα χαρτί που ξεσκίζεται αργά αργά στο περιθώριο της ζωντανής σελίδας.

Α, παιδιά μου, εδώ πάνω που συγκεντρωθήκαμε σα φύτρα του μεγάλου δέντρου του τριφυλλιού κι αρχίζουμε να ξεσκεπάζουμε ψεύτικες αντιθέσεις σα να διαβάζουμε τις ετικέτες στα πλαστικά μπουκάλια στον κάδο... Θυμάμαι πέρσι εκείνον τον Οκτώβριο όταν κατέβαινα τον Αριστοτέλους κάνοντας ωτοστόπ και είχε παγετό σα εκείνες τις παλαιές νύχτες που η πόλη θυμίζει περισσότερο στρατώνα παρά τόπο ψυχαγωγίας. Μπροστά από το κατάστημα "Παναθηναϊκός Λάτρης" εκείνο το πρωί είχε μαζευτεί μία ομάδα παιδιών δεκατριών δεκατεσσάρων χρόνων, έκαναν όλοι μαζί αυτή την κίνηση με το χέρι, σα μικροί στρατιώτες, κι άρχισαν να τραγουδούν εκείνο το τραγούδι όταν άνοιξαν οι πόρτες. Δεν είχαν δει ακόμη αγώνα — ούτε έναν ακόμη αγώνα δεν είχαν δει ποτέ τους — κι όμως εκείνη τη στιγμή ήταν πιο δυνατοί από κάθε άλλη ομάδα στο γήπεδο. Τι είναι αυτό που τους κράτησε εκεί; Τα λεφτά που έκαναν να περάσουν; Τον Αμερικάνο εκείνον που έκανε δέκα εκατομμύρια κι έφυγε σα νερό στις ρινίσματα; Μα καλά, αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι που στέκονται στις πέντε παρά τέταρτο επειδή η ομάδα τους δεν έχει τίτλο δύο χρόνια τώρα — αυτοί ξέρουν ένα πράγμα πολύ καλά: ότι ο τίτλος δεν είναι κάτι που αγοράζεται σα τυρόπιτα στην καφετέρια δίπλα στο γήπεδο. Κοιτάξτε τώρα εδώ μέσα τους αριθμούς — αλήθεια, υπάρχει κάποιος που έχει σταθεί στην κερκίδα όταν η ομάδα δέχεται ένα γκολ εκτός έδρας στις οχτώ πρώτες λεπτά και αντί να σηκώσει τα χέρια στον ουρανό κάνει την κίνηση στο λαιμό του σα ν' αναγκάζει τον πόνο να γίνει μέρος του; Αυτός ο άνθρωπος εκείνος δεν έχει συνείδηση γι' αυτούς που έφεραν εκατομμύρια — έχει μόνο μνήμη γι' εκείνους που κράτησαν την ψυχή ζωντανή όταν η ομάδα έχανε συνεχώς. Και οι διοικήσεις; Φταίνε; Να σας πω μία ιστορία πάλι — πριν είκοσι χρόνια είχα έναν φίλο που δούλευε σ' εκείνον τον τομέα. Κάθε φορά που γινόταν μία μεγάλη μεταγραφή, αυτός εγώ κατέβαινα στις πέντε παρά τέταρτο σα να κάνω μία προσευχή, επειδή ήξερα πως η επιτυχία μιας ομάδας δεν βρίσκεται στο συμβόλαιο αλλά στη φωτιά εκείνου του γέρου στις κερκίδες που τραγουδάει όταν η ομάδα βάζει γκολ εναντίον. Αυτό δεν αλλάζει ποτέ — μπορεί η διοίκηση να κάνει λάθη σα μεγάλοι αριθμοί στο Excel, μπορεί οι παίκτες να μην έχουν αυτή την ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων εκείνων, αλλά αυτοί οι δεκαπέντε εκείνοι στις τέσσερις παρά δέκα, αυτοί είναι αυτοί που γράφουν την ιστορία όχι μ' αγορές αλλά μ' εκείνα τα τραγούδια που κάνουν τη γη να σείεται σα σεισμός γλυκός. Ρε, εσείς εδώ μέσα λέτε πως πρέπει να βγάλουμε τα μάτια στους χάμστερ — ας προσέξουμε όμως μήπως πρώτα βγάλουμε τις σωλήνες από τα μάτια μας κι αρχίσουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα. Εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι στις κερκίδες δεν είναι χάμστερ επειδή ξέρουν τι σημαίνει να είσαι μέρος μιας ιστορίας — κι αυτή η ιστορία δεν γράφεται ποτέ από συμβόλαια.