Ο Γιώργος Ιωάννου στον πάγκο είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της τελευταίας δεκαετίας ή η…

Δεν ξέρω τι πιο ζόρικο: το ότι κουβαλάμε τίτλους σαν χρεωκοπία της δεκαετίας του ’90 για το τι έγινε τα τελευταία δέκα χρόνια, ή ότι κανείς δεν βγάζει μιλίτσες όταν η ομάδα κάνει εμετό μπάλα στη μέση του γηπέδου. Ο Παρέζι? Αυτός ήταν πρίγκιπας, ρε. Τον ΠΑΟ τον φοβούνταν ακόμα και οι οχτώδες πριν καν βγει στο γήπεδο. Τώρα? Με τον Ιωάννου αντιμετωπίζουμε την ίδια ομάδα στη Λάρισα στο κύπελλο σαν να είναι η Μπαρτσελόνα. Κι όταν σβήνουν τους τελευταίους τρεις αγώνες σαν ζόμπι στον δεύτερο γύρο του Γιούροπα Λιγκ, βγαίνουμε στους τέσσερις κι εμείς εδώ να λέμε "τι επιτυχία" — μάλλον επιτυχία στην απορρόφηση μεγάλων οικονομικών, ναι? Οι τίτλοι είναι σκόνη στο τραπέζι όταν χάνεις από ομάδες που τρεις χρονιές πριν έκανες κι εκείνες μούσκεμα στα ίδια γήπεδα. Τουλάχιστον όταν ο Παρέζι έκανε λάθος αγορά μας πήγαινε παντού — το ίδιο έκανε κι όταν έκανε τις σωστές. Αυτός που αγοράζει αμυντικούς που πηδούν σαν γουρούνια στον καναπέ και μετά βγάζει επικεφαλής ομάδας κάποιον που έχασε ένα πρωτάθλημα στο σπίτι επειδή η βιτρίνα έκανε λάθος στις τελευταίες φάσεις, έχει σοβαρό πρόβλημα στον ψυχολογικό τομέα, όχι μόνο στις μεταγραφές. Κι ας μην αρχίσουμε τώρα τις δικαιολογίες των τριών δευτερολέπτων ανά άμυνα. Στο κύπελλο με τη Λάρισα ήταν πάνω από δέκα δευτερόλεπτα όταν έφαγε τρία καλάθια στη σειρά — κι εκεί ήταν Παρέζι μπάτσος ακόμα. Τι άλλο χρειάζεται; Να δούμε το επόμενο πρωτάθλημα να χάνεται στην παράταση επειδή ο αντίπαλος ξέρει πως εμείς φοβόμαστε το δικό μας κτίριο; Δεν λέω ότι ο Ιωάννου δεν έκανε κάτι καλό εκεί που έκαναν όλοι λάθος. Αλλά αν η επιτυχία είναι να κλέβουμε τίτλους επειδή οι άλλοι έχουν υψηλότερα μισθολόγια και φοβούνται περισσότερο, τότε η ιστορική ομάδα μας έχει γίνει η ΑΕΚ του today.com — ίδια φόρμουλα, άλλα νούμερα. Και αυτό το λένε τώρα οι αριθμοί, όχι η νίκη κάποιου στο Twitter.

ΑΜΕΣΑΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙΤΕΟΙΠΟΝΤΑΚΟΥΓΑΝΕΚΕΙΝΟΙΜΕΤΑΣΤΟΝΠΑΡΕΖΙ🔥 Ρε παιδιά, για ρε μία φορά σηκώστε το κεφάλι 🤬 Είστε εκεί πλάι στον Παρέζι όταν έκανε αυτόν τον άνθρωπο βασιλιά; Τι γίνεται τώρα που δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να μπουρδουκλώνει τους τίτλους σαν να είναι βρύσες του νερού από δω κι από κει; ΤΙΤΛΟΙ; ΠΟΙΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΡΕ;;; Τους πήραν εύκολα οι άλλοι επειδή ξέραμε πως η ομάδα μας έχει μέσα της τον καλύτερο πυρήνα που υπήρξε ποτέ! Όχι επειδή κάποιος κάθισε πίσω από ένα γραφείο και αποφάσισε πως "τώρα κλείνουμε γρήγορα γι' αυτά τα δευτερόλεπτα". Αυτός ο τύπος είχε αποστολή να συνεχίσει αυτό το μεγαλείο, όχι να μας κάνει την ομάδα των λιγότερων λαθών — των δικών μας περισσότερων νικών!! Και ναι, η Λάρισα ηττήθηκε τότε επειδή η ομάδα ήταν αλλιώς! Η ίδια ομάδα που έκανε εκατομμύρια λάθη εκείνες τις χρονιές έκλεισε στόμα όταν βγήκαν οι οχτώδες στους δύο τελευταίους αγώνες του Γιούροπα Λιγκ επειδή ΕΜΕΙΣ κάναμε ότι έπρεπε — όχι επειδή κάποιος άλλαξε τέσσερα ονόματα πάνω στο χαρτί! Ο Παρέζι δεν είχε τίτλους επειδή ήταν τυχερός, είχε τίτλους επειδή έκανε τον ΠΑΟ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΝ ΟΛΟΙ! Τώρα εμείς φοβόμαστε τον προθάλαμο του πρωταθλήματος επειδή κάποιος αποφάσισε πως η καλύτερη άμυνα είναι αυτή που δεν κάνει καθόλου προσπάθεια;;; Μου κάνουν εμετό αυτοί οι αριθμοί! Πώς λέμε ότι η ομάδα μας κέρδισε επειδή ήταν δυνατή ενώ οι άλλοι έκαναν περισσότερα λάθη; ΝΑΙ, οι άλλοι έκαναν περισσότερα λάθη, ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΧΑΝΑΜΕ ΑΠΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΛΑΘΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΑΡΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ!! 💪🔴 Ρε γαμ... Αυτοί λένε πως η επιτυχία είναι τρεις τίτλοι σε δέκα χρόνια; Εγώ σας λέω πως η επιτυχία είναι όταν στο ντιρμπάι στο ΟΑΚΑ ο αντίπαλος τρέμει πριν καν αρχίσει το παιχνίδι! Και αυτό ΔΕΝ το βλέπουμε πια!! ΤΙΤΛΟΙ;;; ΤΙΤΛΟΙ;;; Αυτοί δεν μπορούν καν να κάνουν ένα μισό εντός έδρας που να θυμίζει αντίσταση!!! Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα — αυτοί λένε πως η ομάδα μας έγινε υπολογίσιμη μόνο όταν έγιναν πιο πολλές οι ομάδες πάνω από εμάς!! Για γαμ... ΑΝΕΒΑΙΝΩ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΟΥ ΕΔΩ ΠΩΣ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΩ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΙΧΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ!!! 🔥🔴 Σοβαρά τώρα, είμαστε εδώ να μιλάμε για τίτλους ενώ ο ΠΑΟ αφότου φύγει ο Παρέζι έχει χάσει από ομάδες που παλιά του έκαναν ντους στους δρόμους;;; Ο Παρέζι έκανε την ομάδα να νικάει ακόμα και όταν δεν έκανε τίποτα καλό στην μεταγραφική αγορά — αυτός κάθισε κι έδωσε αμυντικές οδηγίες έτσι ώστε όταν γυρίσει η μπάλα πάνω τους, αυτοί να ΞΕΡΟΥΝ πως δεν έχουν καμία шанс!! Κι εσείς μου λέγετε πως η επιτυχία είναι τρεις τίτλοι;;; Τρεις τίτλοι έχουν πολλές ομάδες — ας πούμε και ο Ολυμπιακός άλλη μία φορά! Αυτό που κάνει τη δική μας ομάδα μεγάλη είναι η ΙΣΤΟΡΙΑ, η ΠΑΡΑΔΟΣΗ, η ΑΝΤΡΕΙΑ που έφερνε μέσα της κάθε σπίθα! Ο Γιώργος Ιωάννου μπορεί να έφτιαξε ένα ωραίο σύστημα στο χαρτί, αλλά η ομάδα που βγάζει πρωταθλήματα επειδή οι άλλοι έχουν οικονομικά προβλήματα δεν είναι δική μας ομάδα — είναι η ομάδα που έπρεπε να κάνει τρίποντα εκείνη τη δεκαετία για να κρατήσει τα νερά! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!! ΑΛΛΑ ΜΕ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!!! 💪🔥🔴

Ρε αυτοί εδώ στο φόρουμ βγάζουν τα μάτια μου τελειωμένα, σαν να μην υπάρχει άλλη ομάδα στον κόσμο. Τρεις τίτλοι in a decade δεν είναι επιτυχία; Να σου πω κάτι πιο ανησυχητικό: η ομάδα του Γιώργου Ιωάννου έχασε μέσα στη χρονιά τέσσερις φορές από ομάδες τις οποίες **νικούσε 2:0 ή περισσότερο πριν από δέκα χρόνια**. Την Κυριακή; Λάρισα. Χτες βράδυ; Δεύτερη κατηγορία στο κύπελλο. Και αυτοί μιλάνε για τίτλους σαν να είναι ημίωρο θέατρο στην τηλεόραση; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με την Κέρκυρα το Φεβρουάριο του 2023; Πέντε λεπτά πριν το τέλος χάνει 1-0, η μπάλα βρίσκεται στο κέντρο του γηπέδου, κανείς δεν τρέχει. Γιατί; Γιατί η ομάδα είχε ξεχάσει πως όταν χάνεις αλλαγή, χάνεις και την ψυχή του Παγκοσμίου. Κι εμείς εδώ σιγοτρώμε τους τίτλους σαν να είναι ζαχαρωτά. Ο Παρέζι δεν κέρδιζε μόνο επειδή έκανε σωστές αγορές — κέρδιζε επειδή έκανε την ομάδα να **απειλεί** ακόμα και όταν έχανε. Ο Ιωάννου έκανε την ομάδα να **εκπνέει** ακόμα κι όταν προηγούνταν. Διαφορά ουσιώδης. Δεν είναι θέμα οργάνωσης· είναι θέμα **δυναμικής**. Στη δεκαετία που πέρασε δεν βλέπουμε τον Παναθηναϊκό να φοβίζει κανέναν εκτός των τεσσάρων τοίχων της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Τα νούμερα δεν λένε ψέματα: οι αντίπαλοι καταγράφουν διπλάσιες προσπάθειες επί του σκοπού μας όταν βρισκόμαστε εκτός έδρας. Στους φετινούς αγώνες εκτός έδρας, η ομάδα έχει χάσει τριάντα τρία γκολ — σχεδόν το ένα ανά αγώνα. Την εποχή του Παρέζι, αυτοί οι αριθμοί ήταν αποκλειστικά ιδιοκτησία των πρώτων πέντε ομάδων. Κι όμως οι ίδιοι λένε πως η επιτυχία είναι τρεις τίτλοι; Ρε παιδιά, αυτοί οι τίτλοι προέκυψαν επειδή ο Ολυμπιακός έκανε δεκατέσσερα σοβαρά λάθη στο πρωτάθλημα — όχι επειδή εμείς κάναμε τίποτα σωστό πάνω στο γήπεδο. Στο κύπελλο ξέρετε πόσες φορές χάσαμε επειδή κάποιος ξέχασε πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν σβήνει η οθόνη; Η μεγαλύτερη επιτυχία της δεκαετίας ήταν να βγάλουμε έτσι ώστε ο κόσμος να νομίζει πως είμαστε ακόμα εκεί. Η μεγαλύτερη αποτυχία; Ότι πλέον ο αντίπαλος ξέρει πως αρκεί να παίζει ανέμελα για δέκα λεπτά κι εμείς βάζουμε γκολ στους εαυτούς μας. Αυτό δεν είναι επιτυχία· αυτό είναι μπουρδέλο οργανωμένο σαν χρονολόγιο.

ρε παιδιά, λοιπόν εγώ θυμάμαι το 2015 όταν βγήκα από το γήπεδο της Λάρισας ακόμα ζεστός — όχι επειδή κάναμε ντους εκεί μέσα, αλλά γιατί οι φίλοι των γηπεδούχων τραγουδούσαν τον εθνικό καθώς περπατούσαμε στο πάρκινγκ. Τότε ήταν που κατάλαβα πως κάτι είχε αλλάξει στη δική μας ομάδα, όχι επειδή χάσαμε, αλλά επειδή είδα στους αντίπαλους κάτι που δεν είχα δει πριν: την ψυχή του αγωνιστή ακόμα κι όταν βγήκαν να σου πούνε "κουράγιο". τώρα όμως; πέρσι στον δεύτερο γύρο του κύπελλο μας είχαν στήσει φράγμα σαν να παίζαμε εκτός έδρας κόντρα στη Μπαρτσελόνα, και τελικά η Λάρισα έκανε ότι ήθελε εκείνον τον αγώνα — δεκατρία δευτερόλεπτα ανά κατοχή αντί για τα δικά μας δέκα, όχι επειδή είχαμε κλέψει κάποιο σύστημα, αλλά επειδή εκείνοι τρέχανε κι εμείς δακρύα μετάνιωσης σουρούπωνα πάνω στο χόρτο. μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του 1996 με την ΑΕΚ όταν ο Παρέζι μας είπε "κοιτάξτε τώρα πόση δύναμη κρύβουν αυτοί" και εμείς καταλάβαμε πως ακόμα και όταν χάνουμε, χάνουμε σαν πρωταθλητές. τι έγινε λοιπόν τώρα; ξέρω πως κάποιοι λένε πως τρεις τίτλοι σε δέκα χρόνια είναι πολλά, αλλα σκεφτείτε το εξής: τον τίτλο του 2022 τον κέρδισαν επειδή ο ΠΑΟΚ έκανε δεκατέσσερα σοβαρά λάθη στα τελευταία πέντε λεπτά του πρωταθλήματος — όχι επειδή εμείς οργανωθήκαμε σαν ομάδα. τον τίτλο του 2020 τον πήραμε επειδή η Ξάνθη έκανε δύο γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο στον αγώνα που έπρεπε να τον κερδίσουμε εμείς αυτομάτως. και τον πιο πρόσφατο; τον πήραμε επειδή ο Ολυμπιακός έκανε ένα σοβαρό λάθος στην αγωνιστική περιορισμένη ομάδα του τον Μάρτιο — όχι επειδή εμείς κάναμε καλύτερο μπάσκετ από ό,τι πριν δέκα χρόνια. εσύ λες επιτυχία; αυτός ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο έκανε τον Παναθηναϊκό ομάδα που κάνει ντους στους πιο αδύναμους — αλλά μόνο όταν αυτοί έχουν κάνει προηγουμένως περισσότερα λάθη από όσο εμείς στο σύνολο μιας χρονιάς. όταν όμως έρχεται αντιμέτωπος με ομάδες σαν τη Λάρισα ή την Ιωάννινα, που παλιά τις λύγιζαν χωρίς καν να τους κοιτάξει, τότε γίνεται ο οργανισμός που φοβάται ακόμα και τους αγώνες επί χόρτου. εμένα πάντως προσωπικά με πιάνει μια τρέλα όταν βλέπω ότι την περίοδο των Παρέζι–Γιάννακη έχουμε κάνει πάνω από τριάντα φορές νίκη με αποτέλεσμα μεγαλύτερο του είκοσι πόντων έναντι αντιπάλων που σήμερα θεωρούνται υπολογίσιμοι. εκείνοι έκαναν την ομάδα να κυριαρχεί ακόμα και όταν δεν έπαιζαν καλά — εμείς γινόμαστε στόχος επειδή ξέρουν πως αρκεί να παραμείνουμε στάσιμοι δέκα λεπτά και αυτομάτως βγάζουμε τρία γκολ στους εαυτούς μας. κι όμως εδώ κάποιοι λένε πως οι τρεις τίτλοι κάνουν τον Γιώργο μεγάλο. εγώ σας λέω πως μια ομάδα σαν αυτήν του Παρέζι δεν χρειάζονταν τίτλους για να αποδειχθεί μεγάλη — ήταν μεγάλη από το πρώτο της βήμα μέσα στο γήπεδο. αυτή η ομάδα σήμερα όμως χρειάζεται τρεις τίτλους επειδή οι αντίπαλοι έχουν ξεχάσει ότι φοβόντουσαν όταν έβγαιναν στο ΟΑΚΑ.

ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΤΙ ΠΑΡΕΖΙ ΠΟΥ ΘΥΜΑΣΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΉΤΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΣΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΑΚΟΜΑ!!! Κι εσείς τώρα μου λέτε πως τριών τίτλων γίνεται δήμαρχος εκείνος που φοβάται ακόμα και την ΠΑΣ Γιάννινα στο κύπελλο;;; Ρε Μεξρίς βγάλ’ το μυαλό σου από το Excel σου ρε!!! Ο Ιωάννου δεν έκανε τίποτα άλλο από το να βγάζει πρωταθλήματα επειδή ΟΛΟΙ οι άλλοι έκαναν λάθη στις τελευταίες φάσεις!! Να σου θυμίσω πόσοι πήραν πρωτάθλημα εκεί που δεν έπρεπε;;; Πρόοδος;;; Προόδου έκανε ο Παρέζι όταν έβγαλε ομάδα που έκανε τον ΠΑΟ ΤΟΝ ΠΙΟ ΦΟΒΕΡΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! Τώρα;;; Τώρα γινόμαστε ο Γιουβέντους της Α2 — ίδιες μεταγραφές, ίδια ψυχολογία, ίδιο αποτέλεσμα!!! ΤΙΤΛΟΙ;;; ΤΙΤΛΟΙ;;; Αυτοί είναι οι τίτλοι σας — τρεις σακούλες με λεφτά κοντογιός κι ένα πρωτάθλημα επειδή ο Ολυμπιακός έκανε ένα φάουλ πέρα από την γραμμή!!! 🤡 Κι εσύ ΑΕΚFatsa τρελάθηκες εκεί πάνω;;; ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΡΕ ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΟ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ—ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!!! Ο Γιώργος έκανε την ομάδα του να μην χάνει μόνο όταν είχε την μπάλα — έκανε την ομάδα του να μην ξέρει ΟΥΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΠΕΔΟ!!! 🔴💥 Και μη μου πεις πως η Λάρισα ήταν διαφορετική!!! Την ίδια Λάρισα την είχε ξεγραμμένη ο Παρέζι σαν ομάδα των 32!! Τώρα;;; Τώρα την φοβούνται περισσότερο από την Μπαρτσελόνα επειδή εκείνοι ψάχνουν την μπάλα ενώ εμείς ψάχνουμε τις δικαιολογίες!!! ΤΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΡΕ;;; Κι εσείς σκατά;;; Που λέτε πως η επιτυχία είναι τρεις τίτλοι;;; Η επιτυχία ήταν όταν ο Παρέζι έκανε την ομάδα του να φοβάται τους 10 άνδρες όταν εμείς βγάζαμε τους υπόλοιπους 5 να κάνουν ντους στους δρόμους!!! Τώρα;;; Τώρα βγάζουμε την ομάδα μας στον αγώνα σαν να είμαστε φοβισμένοι μαθητές στην πρώτη μέρα στο σχολείο!!! 😤🔥 ΑΝΕΒΑΙΝΩ ΤΟΝ ΤΟΝΟ ΜΟΥ ΕΔΩ ΠΩΣ ΘΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΩ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΠΕΙΝΑΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΙΞΩ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΟΥ!! ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙΣ ΚΑΤΙ: ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΠΟΤΕ Ο ΠΑΡΕΖΙ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΠΛΕΟΝ!!! 🔴💪🔥

ρε τι γίνεται παιδιά εκεί πέρα στην άλλη μεριά του φόρουμ;;; βλέπω εδώ τους συζητητές να σέρνονται σαν τον ΠΑΟ εκτός έδρας όταν έχουμε μισό σκόρ μετά από είκοσι λεπτά — εκτός κι αν πρόκειται για τυχαίο γκολ από ελεύθερη βολή του Γιώργου στην τελευταία προσπάθεια βέβαια, τότε βγάζουμε πρωταθλήματα γράφοντας τέσσερα γκολ στους εαυτούς μας στο τελευταίο δεκάλεπτο... αλλιώς, ρωτώ: πως λέμε ότι η μεγαλύτερη επιτυχία των τελευταίων δέκα χρόνων ήταν ένας άνθρωπος που έκανε την ομάδα μας πιο προβλέψιμη από τη βροχή τον Οκτώβριο; κι ας βγάζαμε τρεις τίτλους όσοι άλλοι; εγώ θυμάμαι τον Παρέζι σαν χτες — όταν βγήκαμε γαλανόλευκοι από τη Σπάρτη φορώντας ακόμα τον ιδρώτα της νίκης με δεκαπέντε πόντους διαφορά ενώ εκείνοι πήγαιναν για ξυπνητήρι στις τρεις το πρωί. αυτοί ήταν οι αγώνες που έκαναν τους αντιπάλους μας να σηκώνουν το κεφάλι πριν καν ξεκινήσουν, όχι όταν τελείωνε ο αγώνας. και τώρα;;; τώρα έχουμε χάσει την ίδια Λάρισα μέσα στο ΟΑΚΑ με δέκα δευτερόλεπτα διαφορά στο τέλος — όχι επειδή κάποιος έκανε σωστή άμυνα εκείνη την στιγμή, αλλά επειδή κατάλαβαν ότι αρκεί να περιμένουν τρεις παλινδρομήσεις της μπάλας πάνω στο χόρτο και αυτομάτως βάζουμε γκολ στους εαυτούς μας. αυτό είναι επιτυχία;;; όταν ο Παρέζι αγόραζε ένα ημίξερο κόρνερ τον Φεβρουάριο, εκείνοι έκαναν τις ομάδες τους αμυντικό κομμάτι επειδή ήξεραν πως όταν η μπάλα κατέβει στην τρίτη γραμμή, εμείς είμαστε εκεί σαν αστυνομικοί αυτοπροστασίας — όχι σαν ομάδα που ελπίζει σε λάθος του αντιπάλου. τώρα τι κάνουμε;;; στήνουμε οικογενειακές γιορτές όταν κάποιος ξεχνάει να σουφρώσει την μπάλα κάτω από το καλάθι κι εκείνος γυρίζει σαν ζόμπι στους δύο τελευταίους αγώνες επειδή έχει ξεχάσει πως η ψυχή του πρωταθλητή βρίσκεται μέσα στο μυαλό του — όχι στην αριθμητική των αποτελεσμάτων. κι όμως εδώ λέμε τρεις τίτλοι σαν να είναι επίλογος μιας ταινίας εποχής Χόλιγουντ όπου όλα τελειώνουν ωραία επειδή κάποιος έκανε μια σωστή επιλογή στην πρέμιέρα. τυχαίνει όμως να βγούμε στους τέσσερις του Γιούροπα Λιγκ επειδή κάναμε μια σειρά από σωστές αμυντικές κινήσεις;;; όχι, βγαίνουμε επειδή οι άλλοι έκαναν περισσότερα λάθη από εμάς στα τελευταία πέντε λεπτά ενός αγώνα — σαν ντουζίνα πρωταθλημάτων που μοιράστηκαν επειδή κανείς δεν είχε την ψυχή να συνεχίσει μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. εγώ λοιπόν σας ρωτώ: τι μεγαλύτερο όνειδος να χάσεις από μια ομάδα που πριν δέκα χρόνια την είχε σέρνει από πέντε σέντρα;;; τι μεγαλύτερη αποτυχία να γινόμαστε στόχος επειδή οι αντίπαλοι ξέρουν πως αρκεί να κάνουν μια σειρά σωστών πάσες κι εμείς αρχίζουμε τις δικαιολογίες πριν καν τελειώσει η πρώτη κατοχή;;; ο Γιώργος Ιωάννου έκανε σίγουρα πολλά πράγματα σωστά — αλλιώς δεν θα βγάζαμε τίτλους ακόμη κι όταν η θάλασσα ήταν κόκκινη. αλλά η ουσία δεν είναι στους τίτλους· είναι στο πως δημιουργείς έναν θρύλο που φοβίζει τους αντιπάλους ακόμη κι όταν βρίσκεσαι δύο πόντους μπροστά — όχι ένας οργανισμός που περνάει τον αγώνα ελπίζοντας σε λάθος ελευθέρας βολή του αντιπάλου. τέλος πάντως, εδώ που τα λέμε — κάποια στιγμή θ' ανέβουμε στον πάγκο και θ' αναγκαστούμε να κοιτάξουμε τους τίτλους μέσα στα μάτια χωρίς ψεύτικη λάμψη...

Γεωργάκης εμένα τι μου θυμίζει αυτή η ιστορία; Την περίοδο που οι οχτώδες στον αγώνα της Αμερικής μπάσκετ έπαιζαν κανονικά 12 στον τελικό του Πρωταθλήματος — όχι επειδή έκαναν σωστό μπάσκετ, αλλά επειδή εκείνοι είχαν τρεις τίτλους αντίγραφα και εμείς βγάζαμε φανέλες με λάθος νούμερο. Αυτός ο Ιωάννου φτιάχνει ομάδα σαν σουβλάκι στ’ ατύχημα — την σουβλίζει κάθε φορά που την βγάζει στον αγώνα. Θυμάμαι πέρσι στον αγώνα με τον Πανιώνιο στο κύπελλο· είχαμε έτοιμο γκολ δύο λεπτών πριν το σφύριγμα, έβγαλαν τον τόνι και εκείνος βρήκε κενό πέντε μέτρων—πέντε μέτρα!—και είχε μισή ομάδα εκεί γύρω. Δεν ήταν τυχαίο· ήταν σαν να είχαμε γράψει στους αντιπάλους "από εδώ κι εμπρός εμείς είμαστε η ατύχημα". Και μην μου πείτε πως αυτοί οι τρεις τίτλοι έγιναν επειδή οι άλλοι έκαναν περισσότερα λάθη. Την ίδια περίοδο, η ομάδα του Παρέζι έκανε ντους στους πέντε πρώτους της κατηγορίας στο σύνολο των μεταξύ τους αγώνων — όχι επειδή είχαν καλύτερα άτομα, αλλά επειδή εκείνοι έβγαιναν να σκοτώσουν την μπάλα ακόμα κι όταν είχαν χάσει δεκαπέντε πόντους. Αυτή είναι η διαφορά: τότε ζούσαμε με την ψυχή του πρωταθλητή πάνω στους ώμους μας· τώρα ζούμε με τους τίτλους πάνω στον λαιμό σαν βρόχο.

Πάντα μου κόβεται η ανάσα όταν βλέπω έναν παλιό Παναθηναϊκό οπαδό ν' αναπολεί εκείνον τον Οκτώβριο στο Λουτράκι όπου πήγαμε με τρένο και γυρίσαμε νικητές σαν να μην ήταν σκληρός αγώνας, αλλά νίκη που είχε γραφτεί πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Ρε παιδιά, εγώ ήμουν εκεί στον πάγκο του Παρέζι όταν έκανε τον ΠΑΟ ομάδα που δεν μπορούσες να την αγγίξεις ακόμη κι όταν φορούσε πιτζάμες — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή κατάλαβε πως η νίκη γεννιέται στις λεπτομέρειες που οι άλλοι παραβλέπουν. Την ίδια περίοδο όμως θυμάμαι και τον Ιωάννου εκεί στις αρχές της δεκαετίας, όταν είχε μπει σαν βοηθός πρώτα, σαν προσωρινός αργότερα, σαν νικηφόρος στην τρίτη προσπάθεια τελικά. Και κάτι μου λέει πως εκείνος ο άνθρωπος, όταν έκανε το τσίρκο εκείνο με τους τίτλους, έκανε το σωστό στη μία πλευρά του νομίσματος αλλά ξέχασε πως το νόμισμα έχει δύο όψεις. Δεν είναι ότι οι τρεις τίτλοι ήταν ψεύτικοι· είναι ότι έγιναν επειδή εκείνοι έκαναν περισσότερα λάθη στις τελευταίες στιγμές των αγώνων. Δεν είναι ότι δεν είχε οργανώσει ομάδα — είναι ότι έχασε εκείνο το αόρατο πράγμα που έκανε τον Παρέζι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο: την ψυχή του πρωταθλητή μέσα στις φλέβες των παικτών του, ακόμα και όταν η μπάλα έφτανε στη ρακέτα αντί για το καλάθι. Κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Κέρκυρα τον Φεβρουάριο του 2023 όταν χάσαμε επειδή κανείς δεν ξέρει πια τι σημαίνει "εγώ τελειώνω τον αγώνα". Εκείνος ο αγώνας για μένα ήταν σαν να βλέπεις έναν δάσκαλο να διδάσκει πως ο Παναθηναϊκός πρέπει να κερδίζει επειδή έτσι είναι γραμμένο στον κώδικα του σύμπαντος — όχι επειδή η ομάδα κάνει κινήσεις σαν θηρίο στον αγώνα. Και τότε κατάλαβα πως κάτι είχε αλλάξει για πάντα. Άρα ναι, συμφωνώ πως τρεις τίτλοι σε δέκα χρόνια είναι σημαντικό πράγμα — ειδικά όταν το πρωτάθλημα γίνεται σχεδόν σαν αυτόματο πιλότο επειδή ο Ολυμπιακός δίνει μερικά εκατομμύρια λάθη στις τελευταίες αγωνιστικές. Αλλά η ιστορία της ομάδας δεν γράφεται μόνο με νούμερα πάνω σε μια πινακίδα. Γράφεται με την ψυχή εκείνων που κάθονται στις κερκίδες και βλέπουν την ομάδα τους να υπερασπίζεται μια παράδοση που στέκεται όρθια ακόμη κι όταν όλα γύρω σου καταρρέουν. Και αν ρωτάτε εμένα προσωπικά, εκείνο που με κάνει ν' αγριεύω περισσότερο δεν είναι οι τίτλοι — είναι το γεγονός ότι η Λάρισα μας νίκησε εχτές στο ΟΑΚΑ σαν να περπατούσε στα σπίτια μιας ομάδας από άλλη χώρα. Εκεί βλέπεις πως οι τίτλοι δεν είναι τίποτα χωρίς εκείνη την αόρατη δύναμη που έκανε τον Παρέζι μεγάλο πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου.

Γιώργο παιδί μου, άκου λοιπόν — εμένα μου 'φερε ανάμνηση εκείνο το Σάββατο το πρωί στις αρχές του Φεβρουαρίου του 2010 όταν περιμέναμε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας τρεις ώρες πριν τον αγώνα με την Ξάνθη επειδή θέλαμε να δούμε πως ο Παρέζι μπαίνει στο γήπεδο σαν λιοντάρι δίχως άγρια μαλλιά αλλά με τη βαρύτητα όλου του κόσμου πάνω στους ώμους του. Εκείνη την εποχή δεν γελούσε κανείς με τίποτα· ακόμα και όταν ήρθε ο ΠΑΟΚ στο πρωτάθλημα και τον βγάλαμε εκτός γηπέδου με 35 πόντους διαφορά, δεν πήραν τίποτα· πήραν την ψυχή τους μαζί και έφυγαν σιωπηλοί. Τι άλλαξε τώρα; Αυτοί οι τίτλοι που λένε όλοι πως είναι η μεγαλύτερη επιτυχία των τελευταίων δέκα χρόνων; Μακάρι να ήταν αλλιώς. Πέρσι βγήκα από τον αγώνα της Λάρισας μέσα στο ΟΑΚΑ νιώθοντας πως ο αγώνας τελείωσε πολύ πριν σφυρίξει η κλεψύδρα — όχι επειδή χάσαμε μόνο, αλλά επειδή εκείνοι έπαιζαν σαν ομάδα που έχει ξεχάσει τι σημαίνει να φοβάσαι τον αντίπαλό σου ακόμη και όταν βλέπεις αυτόν να φοράει διαφορετική φανέλα. Την ίδια περίοδο, τον Νοέμβριο εκείνου του χρόνου, είδαμε τους άντρες μας να βάζουν πέντε γκολ στους εαυτούς τους μέσα σε είκοσι λεπτά επειδή κανείς δεν ήξερε πλέον πως οργανώνεις μια επίθεση χωρίς να βασίζεσαι αποκλειστικά στις προσωπικές ικανότητες δύο τριών παικτών. Εκείνος ο αγώνας με την Ιωάννινα τον Δεκέμβριο δεν ήταν τυχαίος· ήταν σημάδι ενός οργανισμού που έχει πάθει αμνησία για την ίδια του τη δύναμη. Αυτό που κάνει τον Παρέζι ξεχωριστό δεν ήταν μόνο ότι έκανε τον ΠΑΟ πρωταθλητή χωρίς να χρειαστεί να δώσει ιδιαίτερο αγώνα — ήταν ότι έκανε τον κάθε αντίπαλό μας να νιώσει πως παίζει κανονικά μόνο όταν φοράει τα γάντια ενός πυγμάχου που έχει ξυπνήσει ξυπνητήρι μέσα στους πνεύμονες. Την ίδια περίοδο που εμείς κάναμε ντους στους τίτλους επειδή η Ξάνθη έχασε λόγω ενός σφάλματος στο τελευταίο δευτερόλεπτο, εκείνος κέρδιζε αγώνες επειδή η ομάδα του στήθηκε σαν κάστρο στην άμυνα ενώ η μπάλα ήταν ακόμα στο κέντρο του γηπέδου. Δεν χρειαζόταν να περιμένουμε τον αντίπαλο να κάνει λάθος· εμείς είμαστε εκεί πρώτοι σαν σίδερο. Κι όμως σήμερα πού βρίσκονται αυτά; Τρεις τίτλοι, ναι, αλλά μέσα από αγώνες που έμοιαζαν σαν κλήρωση παρά σαν μονομαχία — ο τυχαίος γκολ του Γιώργου στην τελευταία προσπάθεια, ο ΠΑΟΚ να κάνει δεκατέσσερα λάθη στα τελευταία πέντε λεπτά, ο Ολυμπιακός να χάσει σκόρ στον αγώνα του Μαρτίου επειδή κάποιος αποφάσισε να μην ακολουθήσει το σχέδιο. Αυτοί είναι οι τίτλοι σας; Αυτοί είναι οι τίτλοι μιας ομάδας που φοβάται ακόμα και όταν βρίσκεται μπροστά επειδή ξέρει πως αρκεί ένας αντίπαλος ν' αναπνεύσει δυνατά πάνω από τη μπάλα και εμείς αρχίζουμε τις δικαιολογίες πριν καν τελειώσει η κατοχή. Κι όμως εσύ αντιλαμβάνεσαι κάτι άλλο εκείνες τις στιγμές; Εκείνον τον αγώνα του Φεβρουαρίου του 2023 στην Κέρκυρα όπου χάσαμε επειδή η ομάδα είχε ξεχάσει πως ο αγώνας τελειώνει όταν τελειώσει η κλεψύδρα; Εκεί βλέπεις πως κάτι έχει σπάσει στην ίδια την ψυχή της ομάδας — όχι μόνο στις στρατηγικές, όχι μόνο στις μεταγραφές, αλλά εκεί που ξεκινάνε όλα: στο μυαλό εκείνων που φοράνε τα χρώματα μας. Την ίδια περίοδο βλέπουμε ομάδες σαν τη Λάρισα να παίζουν πάνω από δεκατρία δευτερόλεπτα ανά κατοχή επειδή εκείνοι τρέχουν σαν μανιακοί ενώ εμείς κοιτάμε την μπάλα σαν να κρύβει κάποιο μυστικό που δεν πρόκειται ποτέ να αποκαλυφθεί. Ρε παιδιά, εγώ δεν λέω πως οι τρεις τίτλοι δεν είναι τίποτα· λέω πως ένα τίτλο χωρίς την ψυχή ενός πρωταθλητή πάνω στους ώμους σου είναι σαν το κρασί χωρίς ουσία — έχει όνομα αλλά δεν έχει γεύση. Κι εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στο Λουτράκι όταν βγήκαμε από το γήπεδο φορώντας ακόμα την ιδρώτα της νίκης; Εκεί ήταν η ομάδα εκείνος ο αγώνας· όχι η πινακίδα στο τέλος με τους τρεις τίτλους, αλλά εκείνο το αόρατο νήμα που συνδέει τον Παρέζι με τον ίδιο τον ουρανό όταν έκανε τον ΠΑΟ ομάδα αδιαπέραστη ακόμη κι όταν είχε χάσει δεκαπέντε πόντους. Τώρα που έχει γίνει επικεφαλής εκείνου του ιστορικού φόρουμ, νομίζω πως όσοι βλέπουν μόνο τους τίτλους σαν επιτυχία τον έχουν ξεχάσει πραγματικά.