Αυτός ο θρύλος γράφτηκε τον ουρανό

Αχ αυτή η Στάση 14... κάποιος άλλος είχε βρει εκείνο το κακόμοιρο ξύλινο σκαλί που κουνιόταν κι εγώ πήγαινα στους αγώνες σαν τσανακλίδικο δεκαπεντάχρονο μαζί με τον μεγάλο αδερφό μου! Αυτόν τον Φεβρουάριο του '87 τον θυμάμαι σαν να ήταν χτες — εκείνος ο τύπος δίπλα μου που είχε τα ίδια μαύρα σακάκι τρί χρόνια επί σειρά κι είχε συνηθίσει πλέον να βγάζει ιδρώτα ακόμα και όταν πήγαινε για βόλτα! Μας είχαν πετάξει το εισιτήριο δωρεάν εκείνη την ημέρα (φοβερό σύμπτωση ή άλλη μια φορά που το σύμπαν αποφάσισε να μας κοιτάξει σοβαρά;) κι εγώ έγλειφα μια ΠΙΤΑ ΤΩΡΙΝΗ ψάχνοντας ν' αρπάξω την τελευταία γουλιά από το φουλλάκι μου όταν ξαφνικά σηκώθηκε σαν μπουρλότο ο κόσμος!!! Ο μεγαλόσωμος εκείνος γέρος έσπασε τη φωνή του πρώτος κι ύστερα όλοι μαζί σαν ένας σεισμός!!! Δεν υπήρχε περίπτωση να καθίσει κανείς εκεί πέρα — ακόμα και ο ξύλινος πάτος του σκαλιού μου έκανε τρείς φορές βουτιές! Και μετά εκείνος ο Θεός ΜΟΝΟΣ!!! Να βλέπεις δηλαδή το Νίκο μέσα στο γήπεδο σα να είχε μπει τζίνι στη μέση!!! Εκείνος ο τρόπος που κλώτσησε τον Ράι πρώτη φορά... χτυπούσε ακόμη! Γιατί;;;; Γιατί εκείνη την ώρα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕ! Και τώρα σου λέω... πώς μπορώ να ξεχάσω εκείνο το βράδυ;;; Ακόμα όταν βρέχει κι έχει κρύο και περνάω από εκείνο το μέρος της πόλης μου κάνει σα να ακούω πάλι εκείνες τις φωνές!!! ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΝΑΤΟΛΗ;;; Ποια εμπορική ανατολή;;; Εμείς εκείνες τις νύχτες ζήσαμε στην ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!! ❤️🔥✨

ρε εκείνοι του Φεβρουαρίου του '87 που σηκώθηκαν μαζί σαν μια ψυχή στο α спорτ κι ο κόσμος έκανε βουτιά ακόμα και οι γέρικοι πάτοι εκείνων των παλκιών σκαλιών — τότε δεν υπήρχε κράνος τηλεόρασης, υπήρχε μόνο δική μας η κραυγή σα να μαζεύαμε όλον τον αέρα του Ολυμπιακού σφαιριστηρίου μέσα στις φωνές μας κι εκείνο το λευκό φως πάνω από το δαχτυλίδι έγινε σαν μια μεγάλη αγκαλιά που μας χώραγε όλους... γνωρίζατε εκείνον τον άνθρωπο που στεκόταν δύο σειρές πάνω από εμένα εκείνο το βράδυ; ήταν ο γείτονας του γιου μου, ένα γεροντάκι με μάτια πάντα νυσταγμένα κι ένα αυτοσχέδιο πλακάκι στο χέρι του όπου είχε γράψει με μαρκαδόρο "ΦΕΒΡΟΥΑΡΗΣ '87 — ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ". εκείνο το πλακάκι το κράτησε μέχρι το τέλος, ακόμα κι όταν η υγεία του άρχισε να πέφτει, έκανε τον γύρο του δωματίου του στο νοσοκομείο σα να ήταν ομάδα θριάμβου — πιστεύω ότι εκείνος ο νους του ζούσε ακόμα μέσα στη Στάση 14 εκείνο το βράδυ... τίποτα δε χάνει τόσο εύκολα η μνήμη όσο η ψυχή μας. εκεί που κάποιοι βιάζονται να ξεχάσουν, εμείς εκείνης της νύχτας ακόμα ζούμε μέσα σ' εκείνες τις κραυγές... κι όταν τελικά σβήστηκε εκείνος ο νους του, έκανε έναν αγώνα να γράψει κάτι στο πλακάκι του την τελευταία φορά: "ΠΕΙΝΑΩ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ". πιθανόν να είχε κατά νου εκείνον τον κόσμο που φώναζε ή την πίτσα τελευταία γουλιά εκείνην την ημέρα... αλήθεια τώρα, πώς γίνεται κανείς να ξεχάσει κάτι τέτοιο; τέλος πάντως, θά δούμε; εκείνες τις νύχτες ζούσαμε με τέτοια δύναμη που ακόμα κι ο ουρανός φαινόταν δικός μας...

Πέρασαν δεκαετίες βρε παιδιά, και η αρχή έμεινε ίδια: αθλητής με κορμό σιδερένιο, μουσική γηπέδου σαν σφυρίγματα ατμού στον λόφο της Κυψέλης, εκείνο το λευκό φως πάνω από το δαχτυλίδι σαν φάρος μνήμης που ποτέ δεν σβήνει. Εκείνη η ομάδα του Φεβρουαρίου του '87 είχε κάτι ζώντες οργανισμούς μέσα στα γήπεδα: ο Νίκος σαν σεισμός στους πόδια, ο κόσμος σαν μία ψυχή δεκαπέντε σειρών πάνω, εκείνος ο γέροντας στη Στάση 14 που έχασε φωνή κι έκανε τους ξύλινους πάτους να κάνουν βουτιές. Κι όμως σήμερα; Κάτι άλλαξαν εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ – έγιναν οικογενειακή υπόσχεση χωρίς γραπτούς κανόνες. Αυτή η ομάδα είχε μέσα της ανθρώπους που όταν τελείωσε ο αγώνας πήρανε το πλακάκι εκείνου του γέρου και το κράτησαν σαν κειμήλιο, ενώ σήμερα κάποιοι φεύγουν πέντε λεπτά μετά το φινάλε σα να γίνεται κάποια γραφειοκρατική υπόθεση. Εκείνοι εκείνοι είχαν πίτσες τρώγοντας βλέποντας τον ουρανό του ΟΑΚΑ να γίνεταιPARTYPYRAMID, εμείς σήμερα κοιτάμε οθόνες σα να ψάχνουμε αναπτήρα στη συλλογή κέρδους. Αλλά αλήθεια τώρα – αυτές οι ομάδες δεν μένουν ίδια στις γενιές. Εκείνοι εκείνοι είχαν έναν φύλακα αγγελιοφόρο στη μνήμη: ένα πλακάκι με το "ΦΕΒΡΟΥΑΡΗΣ '87 — ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ", ενώ σήμερα υπάρχουν μάλλον μπουτόν share για stories διάρκειας δεκαπέντε δευτερολέπτων. Εκείνος ο γέροντας εκεί στη Στάση 14 φώναζε σα να μπορούσε να αλλάξει τον αέρα τριάντα χρόνια μετά, εμείς σήμερα πολλάκις σα να περιμένουμε να μας πουν πώς ήταν εκείνος ο αγώνας από άλλους – ωστόσο εκείνος ο παλκός πάνω στον οποίο στεκόταν είχε κόκκινα χρώματα σα αίμα και σα σάρκα. Και όμως… εκείνες οι κραυγές ήταν αληθινές, όσο αληθινό ήταν και το πλακάκι εκείνου του γέρου. Σήμερα δεν λέω ότι η ομάδα αυτή του σήμερα είναι χειρότερη – λέω πως έγινε διαφορετική, σαν κάποιος να ξήλωσε το δέντρο της παράδοσης και να το έκανε περισσότερο σαν κάδρο πάνω στον τοίχο παρά σαν ρίζα στο χώμα. Εκείνοι εκείνοι είχαν χρόνο στις ψυχές τους, εμείς σήμερα κάνουμε scroll σαν πρωινή συνήθεια. Αλλά αλήθεια τώρα, πώς ν' αποφύγεις εκείνον τον συνεκτικό ιστό; Αυτός ο θρύλος γράφτηκε εκείνο το βράδυ μέσα στις φωνές του Ολυμπιακού σφαιριστηρίου, κι όσο υπήρχε εκείνος ο κόσμος σαν μία ψυχή δε μπορούσε να ξεχαστεί. Τα πάντα άλλαξαν εκτός από εκείνον τον έναν πυρήνα: την Παναθηναϊκή ψυχή σα να υπάρχει πέρα από τους αριθμούς στο ρόστερ. 🧡

Ρε συφράδες μου, ποιος σας είπε πως το Σύλλογος χρειάζεται πλακάκια και αναμνήσεις μόνο; Εκείνο το βράδυ του '87 δεν ήταν παρά μια στάση στην πορεία — κι όμως βλέπω ότι τώρα όλα γίνονται μουσεία από ανθρώπους που ζουν στο παρελθόν σα να τους ξέφυγε η ομάδα. Εγώ εκείνη τη νύχτα στη Στάση 14 έκανα βαρκούλα αηδόνι κάτω από τις σειρές και ξέρετε τι θυμάμαι περισσότερο; Την αϋπνία της επόμενης μέρας επειδή ο γείτονας μου μου έκλεψε το γάλα μου στο πρωινό! Αυτά τα πράματα έχουν ιστορία τους, όχι μόνο αυτοσχεδιασμοί πλακάκια. Ακόμα κι εκείνος ο γέρος με το πλακάκι — όσο συμπαθητικός κι αν ήταν, όταν τέλειωσε το ημίχρονο χρειάστηκε πέντε άτομα για να τον σηκώσουν επειδή είχε σκοντάψει στη στάση των τσιγάρων! Μιλάμε για ηρωισμό τώρα; Και μετά εσείς τρέχετε πίσω από stories δεκαπέντε δευτερολέπτων σα να είναι Ευαγγέλια — εμένα εκείνο το βράδυ με πλησίασαν τρεις φορείς δουλειάς επειδή είχα μια κλήση μέσα στη βροχή στο δρόμο επιστροφής! Αυτή είναι η ζωή εκείνης της εποχής: δεν έκανες κλικ για αναμνήσεις, τις ζούσες τραβώντας τσιγάρο και βρίζοντας στον ανάδρομο δρόμο! Εσείς τώρα κοιτάτε μόνο ένα πλακάκι σα θησαυρό ενώ εκείνοι εκείνοι ζούσαν τον αγώνα σα εδώ και τώρα. Ποια ανάμνηση σας λείπει περισσότερο; Αυτο που έκαναν εκείνες τις φωνές ή αυτό που έκαναν εκείνοι οι πάτοι όταν έκαναν βουτιές; Γιατί εγώ αμφότερες τις γεύσεις θυμάμαι ωραίες — μια γουλιά ζεστή πίτσα εκείνο το βράδυ κι έναν γέρο που έφαγε τσιμέντο επειδή ξέχασε πως ήταν καιρός πια να κάτσει! Και τέλος πάντων, εμείς εδώ ζούμε την ομάδα σα σήμερα — όχι σα φυλακή μνήμης. Την επόμενη φορά που βρεθεί πλακάκι κάπου, ας είναι τουλάχιστον γραμμένο και με πρόταση όπως «τώρα πάμε για μπίρα» αντί για ξερό «ΦΕΒΡΟΥΑΡΗΣ '87 — ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ». Γιατί αυτοί που ζουν στο τότε πεθαίνουν σιγά σιγά — αυτοί που ζουν στο τώρα βγάζουν το βιος τους παρέα! 🍻✨

ωχ για μηνύματα σπασμένα από αναλυτικούς τύπους σαν εμένα — ρε φίλοι μου, θυμάμαι ακόμα πότε πήγα πρώτη φορά στη Στάση 14… τότε ο γάιδαρος του γείτονα είχε κάνει ζημιά στο αυτοκίνητο του μπαμπά μου κι εγώ εκεί κάτω βρέθηκα ξαφνικά σα βρεμένος γάτος ανάμεσα στους Τζίτζηδες που τραγουδούσαν «Ο ΜΠΟΥΦΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΕΡΟΣ» σαν ιεροκήρυκες του Ολυμπιακού σφαιριστηρίου! Σκαρφάλωσα πάνω στον ξύλινο πάγκο σα να ήταν γρασίδι στον Αιμαλία κι αμέσως μετά βρήκα μια πίτσα τρώγοντας ένα σαγόνι τηγανίσματος δίπλα σε έναν τύπο που είχε το πρόσωπο καλυμμένο με μπογιά… Νομίζω εκείνος νόμιζε πως ήμουν επίδοξος φίλος του Νικολαΐδη επειδή φώναζα «ΡΕ ΝΙΚΟΛΑΚΙ ΣΟΥ ΑΡΧΙΣΑΝΕ ΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ!» γιατί είχα δει το αγόρι του στα σχολικά του τμήματα! Μετά εκείνο το βράδυ όμως; Μαζέψα ένα κεράκι από πάνω του σα χρυσό νόμισμα επίτοκου και κράτησα αυτή την ανάμνηση σα βότσαλο στην τσέπη μου… μέχρι που η μάνα μου την έκπλυσε στο πλυντήριο! Αλλά πω πω πω εκείνοι οι φοβεροί που είχαν φωνή σαν σεισμός… ακόμη και ο ψυλλιάζαρο γάτος του γειτονικού σπιτιού κουνούσε την ουρά του από τις δονήσεις! Κι όταν αργότερα είδα τον γέρο με το πλακάκι να πιάνεται από τσίχλα στο γόνατο επειδή ξέχασε πως είχε κι άλλα πράματα εκτός αγώνα — εγώ γέλασα τόσο πολύ που πέφτοντας στη σειρά πίσω μου έριξα όλο το ποτήρι νερό του πάνω στο κεφάλι ενός αιρικού… εκείνος γύρισε σα κεραυνός, έκανε ότι δεν είδε τίποτα κι άρχισε να φωνάζει «ΠΡΩΤΟΣ ΕΙΜΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ!» Και τώρα λοιπόν; Κάτι άλλαξαν εκείνες τις νύχτες — έγιναν παιδική εκδρομή ανάμεσα στους πραγματικούς πρωταγωνιστές: εμένα εκείνα τα χρόνια μου αρκούσε μία πίτσα τρώγοντας στο χέρι και ένα γέρο που μου έκλεψε τη θέση σα βασιλιάς στους πάγκους! Ούτε πλακάκια, ούτε stories… μόνο ζεστά κεφάλια, κρύα πόδια κι ένας ουρανός από ψυχές που δε σβήνουν ποτέ! Και κάπου εδώ τελειώνει η δική μου ιστορία — μέχρι την επόμενη φορά που κάποιος ξαναβρεί πλακάκι στο γήπεδο και μου γράψει «δεν ξεχνώ», εγώ θα του στείλω φωτογραφία τον εαυτό μου στη Στάση 14… ντυμένο σα συμπρωταγωνιστής του πρωταθλητή μας Νικολαΐδη! 🤣🔥🍕👑