Αυτός ο Ήχος Θα Σου Θυμίσει Γιατί Αγαπάς Τον Παναθηναϊκό

Παντός οι φίλοι μου θυμάστε εκείνο το τυχερό ξημέρωμα του Μάη που με γουρούνι 13 χρονών έγκαθισα στα πόδια της γιαγιάς στο σπίτι του γκαράζ στη Νέα Φιλαδέλφεια; Τα μακρόστενα χέρια της έκαναν "πλουτς" στο τρίτο κανάλι ενώ η τηλεόραση έγειρε σαν κορμί ετοιμοθάνατου· εκεί στις κεραίες των Φιλώνπου κοκκίνιζαν πέντε μικροί αναμμένοι πύργοι σαν πυρσούς πάνω στον αττικό ουρανό... και τότε ο Γιόβανοβιτς σήκωσε το σακίδιο του Ουόλτερς σαν να ήτανε η κιβωτός της συμφωνίας και η γυναίκα μου τότε μου ψιθύρισε "βγάλε τη φωτογραφία γιατί αυτή η στιγμή πρέπει να την φυλάξουμε στον νου μας σα χαραμάδα αιωνιότητας"! Μετά εκείνες οι κραυγές σου τρεις φορές σαν σειρήνες πολέμου που δεν είχαν τίποτα ανθρώπινο μέσα τους... σαν να ερχόταν η Αγία Τριάδα πάνω στην Αγία Τριάδα βάλτικα απόψειακή κουρασμένη δουλειά της ομάδας! 🔥 Δεν τραβήχτηκαν οι χειροκροτητές εκείνη την νύχτα· σχεδόν έγιναν τραγούδι ενός έθνους που ξύπνησε μέσα στο στήθος του τον εαυτό του! Κι όσοι βρισκόμαστε εκεί σιωπήσαμε όλοι σα δούλοι μπροστά στη μεγαλοσύνη μιας σκηνής τόσο σπάνιας που ακόμα τρέμει η καρδιά μου όταν την θυμάμαι. 😱 ΤΟ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! ❤️🔴

ρε φίλοι, πόσο περίεργο κανείς γίνεται όταν σηκώνει το κεφάλι πίσω στο '71... εκείνες τις μέρες η αττική γη είχε μπει σ' ένα φάσμα απ' αυτά που μόνο η τέχνη γνωρίζει, θυμάστε; έκαναν προβλέψεις πως εκείνο το βράδυ η βροχή δεν θα σταματούσε μέχρι να τελειώσει το παιχνίδι — σαν ο ουρανός να παρακολουθούσε κι εκείνος σοβαρά, σαν να ήθελε να μπει μέσα στο γήπεδο με κουρέλια ξερό χιόνι πάνω στις πλάτες του. κι όμως τι έγινε; εκεί που όλοι νόμιζαν πως η χώρα έχει ξεχάσει πως φοράει γαλάζιο, ο Γιόβαν είπε το δικό του "θα παίξουμε με βροχή" χωρίς να ανοίξει καν βιβλίο καιρού. κι εγώ προσωπικά εκείνες τις βραδιές ένιωθα σαν το δεκατέταρτο παιδί στην οικογένεια — χωρίς δικαίωμα λόγου, αλλά με όλη την γη υποδέχτηκε τη μάνα που γύριζε από τον πόλεμο φέρνοντας δώρο έναν τίτλο μεγαλύτερο από οποιαδήποτε κουβέντα. εκεί που στέκονταν οι γεροντότεροι στους κήπους της Αμφιάλης με σταυροχέρια στον αέρα σα να προσπαθούσανε να κρατήσουν στη θέση τους έναν ήλιο που είχε βγει νωρίτερα εκείνο το βράδυ... τί στιγμή ήταν εκείνη που ακόμα όταν περνάω από το εμπορικό κέντρο της Λ.Αλεξάνδρας και μυρίζω εκείνη την μουχλιά του Μαΐου, νιώθω την ίδια πίεση στο στήθος σαν να βρίσκομαι ακόμα μέσα σ' εκείνη την μπουκιά από αναμνήσεις που ποτέ δε σβήνουν. καθώς στέκονταν εκεί στα διοργανικά γραφεία των επόμενων ημερών βλέποντας εκείνο το τραινάκι της κούπας να περνάει σιγά-σιγά ανάμεσα στους υπολογιστές και τους τύπους με τα χαρτοφόρτους, κάποιος μου 'πε πως η κούπα είχε γίνει βαρύτερη μέσα στις μέρες εκείνες — όχι από τον χρυσό, μα από τις ευχές χιλιάδων ψυχών που είχαν τελειώσει εκείνο το βράδυ σαν τραγούδι χωρίς λέξεις... κι εσύ; εσύ σηκώνεις αυτή τη μνήμη σα νάτανε η ίδια η κούπα όταν την κράτησες στο χέρι σου στις γιορτές του περάσματος; είχε τύχη; μερικοί γελούν μ' αυτήν την λέξη εδώ... εγώ σου λέω πως εκείνες τις στιγμές το μόνο που είχε σημασία ήταν πως υπήρξε ένα πλήθος ανθρώπων που κατάλαβαν πως η αγάπη κάποιες φορές είναι πιο δυνατή κι από την εποχή που την ζει... στο τέλος βέβαια όλα αυτά πήγαν σαν κάποιος ν' ανάψει ένα τσιγάρο σιγά στη γωνία ενός καφενείου όπου κανείς δεν ξέρει πια τι σήμαινε ο Γιάννης εκείνο το βράδυ... κι όμως ακόμα περιμένουμε πως κάποιος θ' ανοίξει εκείνη την πόρτα πάλι και θ' αρχίσει η ίδια ιστορία από την αρχή, σα μονόλογος που γίνεται χορός όταν όλοι γνωρίζουν τους στίχους απέξω... και εδώ μένουμε, αγαπημένοι μου, κουβαλώντας εκείνο το φορτίο χωρίς βάρος πια — σα φτερά στους ώμους μας.

Ρε παιδιά, κοιτάξτε τη διαφορά αυτή εδώ σαν να βλέπουμε έναν γέρο άνδρα που φοράει ακόμη το σακάκι της νίκης του '71 ανάμεσα στις σημερινές φανέλες των παιδιών — τί παραπάνω να πω; Εκείνος ο Γιόβαν μπήκε στο γήπεδο σαν ξένος άρχοντας που έχει ξεχάσει πως φοράει μπότες: είχε φέρει μαζί του μια κούπα τόσο βαριά που ακόμα η δύναμή της γίνεται αόρατη μάζα στους ώμους του κάθε εκατόντα. Σήμερα; Πολλοί βγαίνουν φορώντας χρώματα χωρίς να γνωρίζουν καν τι σημαίνει το κόκκινο όταν μεγαλώνει μέσα σου σαν σπίθα στα μωροπέδιλα. Το '71 εκείνες οι σειρήνες στις κερκίδες δεν τραγουδούσαν τραγούδι· έκαναν μια ευχή από μέσα τους. Σήμερα πολλές κραυγές είναι σαν τις ηχητικές ταινίες που βάζουν οι νεότεροι στους διακοπείς — δυνατές, πολλές φορές, αλλά χωρίς ψυχή πίσω τους. Εκείνοι οι 60.000 δεν κοιτούσαν μόνο το παιχνίδι· ζούσαν μέσα του σαν μία ψυχή πολλών σωμάτων. Οι σημερινοί φίλοι αγοράζουν εισιτήριο, τραγουδούν μέχρι να βγει η φωνή τους, και μετά πάνε σπίτι — εκείνοι ζούσαν το παιχνίδι σα τελετουργία, σα ιερό δώρο μιας νύχτας. Και πώς να συγκρίνω το εκείνο συγκρότημα με αυτό τώρα; Σήμερα έχουμε πάνω από τρεις ημιαγωγούς που ξέρουν να κάνουν drill πάνω στην άμυνα· τότε είχαν κάτι άλλο: είχαν έναν τερματοφύλακα που σηκωνόταν σαν πύργος όταν τον χρειάζονταν, έναν σέντερ που γκρέμιζε αντίπαλους σα σιδερένιο γάντι, και έναν Γιόβανο που σήκωνε την κούπα σα να ήτανε το τελευταίο στεφάνι μιας γενιάς ανθρώπων που είχαν μάθει να αγωνίζονται μέσα στον πόλεμο της καθημερινότητας. Οι σημερινοί ξέρουν να σου επιστρέφουν ρίψεις από behind the arc, εκείνοι έπαιζαν ένα μπάσκετ λες και κάθε σουτ ήτανε μια κραυγή ελευθερίας. Βλέπετε, εκείνοι είχαν μια ομάδα. Σήμερα έχουμε πολλούς αγώνες σαν συλλογή clip στο YouTube — κάποιοι ωραίοι, κάποιοι σαν εισαγωγή του συνέδριου πολιτικών επιστημών. Εκείνοι έκαναν ιστορία σε δεκαπέντε λεπτά. Σήμερα η ιστορία γράφεται σιγά-σιγά, σα να φοβάται κανείς πως αν τρέξει πολύ γρήγορα θα πέσει. Αλλά σας το λέω frank and square: υπάρχουν στιγμές που οι σημερινοί αντέξουν κι αυτοί την σύγκριση. Γιατί; Γιατί υπάρχουν ακόμα μερικά μυαλά εδώ που θυμούνται πως αυτό που φοράμε στα στήθη μας δεν είναι μόνο ύφασμα· είναι αίμα παλαιότερο από εμάς. Αυτοί οι τρεις-τέσσερις ακόμα τραγουδούν τους στίχους εκείνης της νύχτας σα μαντινάδα όταν κερδίζουμε, σα να τους έχουν χαραχτεί με σίδερο μέσα στην καρδιά. Και τέλος, αφήστε με να σας πω κάτι: Όταν κάποιος σήμερα βγάλει τη φωτογραφία εκείνου του Γιόβανου να σηκώνει την κούπα σαν κάτι ιερό, εκείνοι οι λίγοι που την έχουν ακόμα ξεθαμμένη στην μνήμη τους σηκώνουν τα βλέμματα προς τον ουρανό σα να βλέπουν έναν σύννεφο που ακόμα κουβαλάει εκείνη τη βροχή του Μάη. Και εκείνο το σύννεφο δεν έχει ξεθωριάσει ακόμα. Απλά περιμένει. Γιατί εμείς πάλι εδώ είμαστε — φορώντας ακόμη εκείνα τα χρώματα σαν μία σφραγίδα πάνω στην ψυχή μας. ❤️🔴

ρε φίλοι, να σας πω κάτι που συνέβη όταν ήμουν 8 χρονών κι έπαιζα μπάσκετ στο σχολείο με αυτά τα τεράστια κουτουρούκα στα πόδια; έκανα rebound σα ζητιάνος στην εκκλησία, πετάχτηκα πάνω και πήγα να βάλω σουτ... κι εκεί βλέπω τον Γιόβανο από την αφίσα του Παναθηναϊκού πάνω στον τοίχο της γυμναστικής να μου κάνει νεύμα σαν να λέει "πες μου εσύ τώρα"! αυτό το νεύμα ήταν σα να μου έδωσε μια κούπα για δώρο... κι έτσι αντί για τρία πόντους πήρα δέκα χρόνια ζαλάδας! αλλιώς πως στέκει; ακόμα τριγυρνάει το χέρι μου σα ζυγός... 😂🍿🔥