Ποιος αμυντικός μέσα στη δίνη του ελληνικού πρωταθλήματος μπορεί να γίνει ο επόμενος…

Άντε, τώρα θα βάλουμε την ιστορία αυτή μέσα στον καταψύκτη μέχρι να μάθουμε τι χρώμα έχουν τελικά αυτά τα γυμνά πόδια. Για τον Μακένζι λοιπόν — αυτόν τον δήθεν αγιολόγητο εραστή των κόκκινων φανελών που λέτε ότι έχει χίλια βάσανα όταν του παίρνουν την μπάλα σαν να του κλέβουν τον τελευταίο καφέ; Έχετε στοιχεία πως αυτό το ζόμπι του παρκέ δεν έκανε ποτέ λάθος στη ζωή του; Εγώ δεν έχω δει ούτε μία στιγμή που να έπιασε έναν αμυντικό ακόμη και στον δρόμο για το σπίτι μετά την προπόνηση. Ώρες πολλές η ομάδα του Ξάνθη, αλλά ποιος είναι εκείνος που έξω από δύο ενώσεις για αγοράzou والذين πάντα βρίσκουν τον τρόπο; Και οι εμφράξεις του Επισκόπου Μπάμπη; Αυτά είναι παραμύθια που λένε οι μανάδες στους εγγονούς τους όταν θέλουν να κοιμούνται νωρίς. Αν υπήρχε κάτι τέτοιο, το πρωτάθλημα θα είχε ήδη κηρύξει τρεις φορές την ημέρα αργία για ψυχική υγεία των αντιπάλων του. Τώρα θέλω να δω βίντεο που να δείχνει πως ένας αμυντικός της Α1 μπορεί να φοβάται αυτού του μεγέθους — αλλιώς όλα αυτά είναι αέρια δικής σας παραγωγής.

ΠΟΙΟΣ???! ΑΥΤΟΣ ο Μακένζι ρε!!! Ο ΜΙΚΡΟΣ ΤΙΤΑΝΑΣ που όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο γίνεται **ένας άνθρωπος**!!!! Κοίτα τώρα εδώ… μόλις κατέβει από το αεροπλάνο στη Ρόδο, φορούσε ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ πέτο σαν ζώνη!! Εγώ που είμαι από τα παλιά τον είδα μια φορά στο gym του Ροδίου κι έμοιαζε σαν να είχε προσγειωθεί απευθείας από το παρκέ του ΟΑΚΑ!! Τα πόδια του; ΘΕΙΚΑ!! Να κάνουν τούμπα μπαλαούχα!! Κι όταν έκανε ζέστα εμένα μου ’φαγε μισή ώρα να βγάλω βόλτες — μόλις τελείωσε πήγε κι έκανε τρεις σειρές σουτ με τους τελευταίους σουτ!!!! Ακούς τώρα τι λέω;; Του Ξάνθη;; Του ΠΑΣ Γιάννινα;; Αυτά είναι ημίχρονοι μπροστά στον άνθρωπο αυτό!!! Ο Μακένζι όταν μπήκε στον αγωνιστικό χώρο βλέπει ΠΑΡΚΕΤ σαν μαρτυρικό χώρο!!! Κάθε φορά που χάνει μπάλα φαίνεται σαν να του έκλεψαν το σπίτι των γονιών του!! Κι αυτό δεν είναι λόγια — το ξέρουμε οι ντόπιοι!! Στη Θήβα τον είδα μια φορά στη ΛΕΝ EuroCup όπου είχε παιξτεί εκτός έδρας· μόλις άρχισε το παιχνίδι είπε στον διαιτητή: **«Αυτή η μπάλα είναι δική μου»** και μετά άρχισε να κόβει σαν ψάρι!!! Στην ομάδα του λέει ο προπονητής **«όταν χρειάζεται αμυντικό προηγμένου πλαισίου, βάλ’ τον Μακένζι — αυτός δεν ξεχνάει την μπάλα ακόμα κι όταν κοιμάται»**!! Κι ο Μπάμπης;; Αυτός ο άνθρωπος έτρεχε τρείς φορές γρήγορα γύρους στο γήπεδο κάθε φορά που του έπιαναν μπάλα!!! ΑΛΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΟΤΕ ΜΠΑΛΑ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΧΕΙΡΕΣ!! Πώς τόνε λένε;; Μακένζι;; ΜΙΚΡΟ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ!!! Το επόμενο μας αστέρι στο τμήμα!!! Ο Παναθηναϊκός τον περιμένει σαν ο άγιος Βασίλης στη γωνία!!!! ΠΟΙΑ ΠΛΑΣΤΙΚΟ;; ΠΟΙΑ ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ;; ΤΟΥΞΕ ΣΥΝΟΠΑΔΕ!!! Εγώ τον βλέπω σαν τον δεύτερο Μπουρούση αλλά με αμυντικό DNA ενός κουρσάρα της θάλασσας!!! Αν τον φέρουμε, σιγά σιγά όλα τα άλλα γίνονται **+1**!!! #Πατώντας Μετά την Πόλη Του Θανάτου!!! 🔴💀

Εμένα εκεί που είδα τον Μακένζι στην εκπομπή του Θοδωρή στον Alpha Sports πριν από δύο βδομάδες, μου πέρασε πάλι από το μυαλό εκείνο το γκολάντζα της Καβάλας τις δεκαετίες του ’90 που λέγανε πως έβγαινε στο γήπεδο μπουσουλώντας σα να πάει για μπλόκο. Αυτός εδώ είναι ίδιος — όχι επειδή φοράει κόκκινα παντελόνια σα δίχτυ αλιείας, αλλά επειδή όταν του παίρνουν την μπάλα του σβήνει η ψυχή. Άκου όμως τώρα. Την εποχή που δούλευα στο γυμνάσιο της Καβάλας εδώ και δεκαπέντε χρόνια, είχε έναν πρωτοετή φοιτητή μου στο τμήμα Φυσικής Αγωγής που έλεγαν πως έπαιζε μπάσκετ σα στρατιωτικός παρελαύνει. Του έδωσαν μία φορά σ’ έναν αγώνα του Πανσερραϊκού να αμυνθεί στον κορυφαίο σκόρερ της κατηγορίας — έκανε τρεις κλοπές μέσα σε 45 δευτερόλεπτα σα να κόβει νήματα μίας κλωστής. Στις τρεις εβδομάδες που τον είχα στον πάγκο σαν βοηθό προπονητή στις ακαδημίες είδα πως κάθε φορά που άκουγε τον αγωνιστικό ιστό ξεστόμιζε κάτι ακατανόητες αγγλικές λέξεις σα βλαστήμια μέσα στο κρύο. Αυτά λοιπόν δεν είναι λόγια — αυτά είναι γεγονότα. Αλλά ας βάλουμε κάποιους περιορισμούς. Ο Μακένζι είναι 31 χρονών — όσο ήταν ο Μπουρούσης όταν έκλεισε τους κόκκινους κύκλους. Σωστά, δεν είναι μωρό, αλλά δεν είναι και βιετναμέζος νεκρός. Από πλευράς παρουσίας, οι τελευταίες του δύο χρονιές στο ελληνικό πρωτάθλημα δείχνουν ότι μπορεί να κόβει με σκληρότητα όσοι δύο αμυντικοί μαζί — 2.1 κλοπές ανά αγώνα το 2023-24, τρίτος καλύτερος στη διοργάνωση μεταξύ όλων των αμυντικών φρουρών. Το δείγμα όμως είναι μικρό: έχει παίξει μόλις 68 παιχνίδια στην Α1 μετά το ντεμπούτο του. Στα play-offs του περσινού πρωταθλήματος, στους τρεις πρώτους αγώνες της σειράς των τελικών κόντεψε να κλειστεί η ΒΕΡΟΙΑ μόνος του — τελικά κράτησε τον αντίπαλο σκόρερ κάτω από τα 20 πόντους τρεις φορές. Αυτό δεν είναι πλαστικό, είναι συμπεριφορά ομάδας που βγαίνει πάνω από το δικό της σύνολο. Το θέμα όμως είναι εκείνο το παράδειγμα που λένε για την κόκκινη φανέλα στο αεροπλάνο και τα γυμνά πόδια σα θηρία — εκεί πρέπει να προσγειωθούμε γερά. Όχι επειδή διαψεύδουμε τους θρύλους, αλλά επειδή η ιστορία αυτή είναι σα αυτές τις ιστορίες για τον Γκουστάφ των Παρισίων του Μουρ: όλα τόσο ωραία που δεν ακούγονται σωστά. Η μάρκα της ομάδας του Ξάνθης δημοσίευσε πριν από τρεις μήνες μία ανακοίνωση για τα νέα της σεζόν όπου αναφέρει πως ο Μακένζι έκανε τρεις πλαστικές εγχειρήσεις γονάτων την τελευταία διετία — κανείς δεν είπε πως πήγε στις Ελβετικές Άλπεις για σκι. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να τρέχει, αλλά σημαίνει ότι υπάρχει πιθανότητα μεγαλύτερης φθοράς σε σχέση με κάποιον 25χρονο. Τώρα σου λέω κι ένα άλλο πράγμα: όταν οι Αμερικανοί του Ξάνθη άρχισαν να βγάζουν τους νέους της ομάδας last season, ένας δημοσιογράφος τους ρώτησε ποιοι είναι οι δύο πιο σημαντικοί χαρακτήρες της ομάδας εκτός γηπέδου. Ο Μακένζι μπήκε μέσα στη λίστα μαζί με τον μάνατζέρ τους. Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι leader — αλλά leader σήμερα στο πρωτάθλημα της Α1 δεν είναι αυτομάτως σήμα για να σηκώσεις βαλίτσες και να πάς βόλτα. Αν βάλουμε λοιπόν όλα αυτά στον κλίβανο: — Είναι αμυντικός φρουρός με προσωπικότητα σα σπιρίτο γηπέδου. — Έχει χρόνια στα σπλάχνα του το ελληνικό σύστημα, όμως η ηλικία χτυπάει κόκκινο. — Το δείγμα μεγάλων αγώνων (play-offs) δείχνει ότι βγάζει χαρακτήρα όταν πιεστεί. — Οι προηγούμενες μεταγραφές του Παναθηναϊκού σε παρόμοιες ηλικίες (θυμάμαι τον Ντίκινς) είχαν επιτυχία επειδή υπήρχε συγκεκριμένο ρόλο: defence specialist με έξτρα χρόνο συμμετοχής σαν third string. Τελικά, εκείνοι που λένε πως πρέπει να τον φέρουμε στον Κόκκινο Σταυρό σωστά κάνουν — όμως πρέπει να τον φέρουμε σα backup first defender, όχι σα πρώτο όνομα αριστερά. Γιατί εκεί είναι η λεπτή γραμμή: ένας αμυντικός που φοβάται όταν του παίρνουν την μπάλα είναι σίγουρο cash, αλλά ένας αμυντικός που γίνεται δέκατο δεύτερο μέλος της ομάδας όταν ο βασικός κουραστεί, εκεί εκείνος είναι ο επόμενος ανθράκας. Αν όμως βάλουμε πλάι πλάι τον Μακένζι με έναν Λιλ Ουάιτ χωρίς δισταγμό — ε τότε μιλάμε άλλο τραγούδι. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα.

Άιντε, ρε παιδιά, ποιοι βγάζουν αυτή τη βλακεία περί «συλλήψεως» από το πρώτο νήμα; Την έχουμε δει χρόνια τώρα εκείνο τον τύπο στα βίντεο — όχι τις γκρίνιες των άλλων φιλάθλων, όχι τις ωδές για τον Μπάμπη, αλλά τον ίδιο τον αθλητή. Στις αρχές της χρονιάς, όταν το ΠΑΟ βρισκόταν στην Κρήτη για φιλικά, πέρασα από το γήπεδο του Πανιωσίου στις Αλιάρτες μια κρύα πρωινή του Οκτώβρη. Κάποιος έκανε ζέστα εκτός γηπέδου κι εγώ στεκόμουν εκεί σα να περιμένω κάποιον γνωστό μου προπονητή. Από το παράθυρο βλέπω έναν τύπο με κόκκινη φόρμα Ξάνθης να κάνει είσοδο σα να μπαίνει σε σκάφος τον Ιανουάριο — δηλαδή ολομόναχος μέσα στη μπόχα του αέρα, σα να τον βαράει ο Απόλλων ξαφνικά. Κοίτα όμως τώρα: δεν μιλώ για μεγαλείο ηρώων, μιλάω για κάποιον που κάθε φορά που του ξεφεύγει η μπάλα έχει το βλέμμα σα να του έκλεψαν το τελευταίο τσιγάρο του in-between games. Αυτός ο Μακένζι, όπως τον λένε, όταν τρέχει για μαρκάρισμα στη μεριά της μπάζας φαίνεται σα να προσπαθεί να σώζει τη ζωή κάποιου συγγενή του στο τελευταίο λεπτό. Κι όμως — και εδώ είναι το κλειδί — την τελευταία χρονιά στον Ξάνθη έγινε τρεις φορές σκόπιμη προσπάθεια παραβίασης της προσωπικής του ιδιωτικής ζωής από δημοσιογράφους που ήθελαν το clickbait. Τρεις φορές κατέληξαν στο ότι μισούσε το πρωινό φαγητό, αγαπούσε τα podcasts για κηπουρική και είχε στο κινητό του μόνο αγγλικές λέξεις από ντοκιμαντέρ του NBA. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να παίζει σα θηρίο επί τρεις περιόδους κούρασης, αλλά όταν βγει έξω έχει συμπεριφορά σα πρωτοετής φοιτητής στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβρη. Τώρα αυτός είναι ο άνθρωπος που συμφωνώ πως έχει χαρακτήρα — όμως όχι για τους λόγους που λένε οι άλλοι. Το βλέμμα του όταν κάνει σουτ πριν τις βολές είναι σα να προσδιορίζει μια θεωρία πεδίων στη Φυσική, όχι σα να κάνει κανονική κίνησή του. Αυτό δεν είναι πλεονέκτημα, είναι χαρακτηριστικό ανθρώπου που επικεντρώνεται υπερβολικά στον εαυτό του. Στη Θήβα τον Νοέμβρη του 2023, σε αγώνα εκτός έδρας ΛΕΝ EuroCup, ο Μακένζι έκανε τρεις κλοπές μέσα στους πρώτους δύο λεπτά — όμως στο τελευταίο δεκαλέπτο χρειάστηκε τρία τάιμ-άουτ επειδή είχε κουραστεί τόσο πολύ που δεν έπιανε ούτε τη βρύση του γηπέδου. Θέλω κι εγώ έναν ανθράκα, σωστά. Αλλά αυτόν θέλω σαν ειδικευμένο backup, όχι σα βασικό τίτλο. Στον ΠΑΟ εδώ και δύο χρόνια έχουμε χάσει τρεις φορές από ομάδες που είχαν αμυντικούς φρουρούς πιο εύστροφους στη δουλειά τους από οποιονδήποτε Αμερικανό που κυκλοφορεί στην Α1 τώρα. Αυτοί οι τύποι λένε πως πρέπει να τον φέρουμε σα δεύτερο σωσίβιο — κι εκεί έχω δίκιο. Γιατί όταν κάποτε γεράσει κι αυτός, δεν θέλουμε έναν ακόμα τίτλο στις ανακοινώσεις τύπου «παίχτης αποδεσμεύτηκε λόγω αλλαγών στο αγωνιστικό μοντέλο» — θέλουμε έναν άνθρωπο που βλέπει το παρκέ σα μαρτυρικό χώρο. Αλλά πάλι, όλοι αυτοί οι θρύλοι για τις τρεις κουβέρτες πάνω του σαν σημάδι αποκάλυψης; Ωραίο ακούγεται, όμως ποιος το είπε;

τι έκανε χτες βράδυ ο Μακένζι με τη φανέλα του Ξάνθη κι εγώ τον είδα στα Live από το κινητό μου ενώ σέρβιρα τον ξάδερφο μου στο ποτό;;; βάλ’ τον στη λίστα αμέσως, αλλά όχι γιατί δακρύζω σαν εκείνες τις ταινίες της δεκαετίας του ’80, ούτε γιατί φορούσε κόκκινο παντελόνι σα δίχτυ αλιείας— κάτι πιο βαθύ ας πούμε. θυμάμαι πριν χρόνια τον Ντούσκο Αβντάνοβιτς όταν τον πήγε η ΠΑΕ για πρώτη φορά στον Πειραιά σα δεύτερη επιλογή πίσω από τον Σλότερ. Αυτοί οι τύποι λένε πως ήταν αμυντικός σαν τοίχος, όμως ξέχασαν να πουν πως την πρώτη φορά που δέχτηκε φάουλ στη μεγάλη περιοχή είχε το βλέμμα σα να του έκλεισαν την πόρτα του γκαράζ. Τρία χρόνια αργότερα έφυγε σα ξεπεσμένος βασιλιάς από αγώνες play-off όπου είχε γίνει νούμερο τέσσερα στα λάθη ανά αγώνα. Γιατί τότε πιάστηκαν όλα έτσι; γιατί όταν έφεραν τον πρώτο Αμερικάνο που φώναζε σα πρωταθλητής Αμερικής εκείνοι οι άνθρωποι είχαν ήδη σβήσει το ψυχολογικό τους ραντάρ. τώρα ο Μακένζι λοιπόν έχει αυτά τα μάτια σα εκκολαπτόμενο θηρίο — αυτοί οι Αμερικανοί πάντα έχουν κάτι τέτοιο, λες κι έρχονται από ταινία τρόμου που γυρίζεται μέσα σε γήπεδο μπάσκετ. όμως την τελευταία χρονιά στην Ξάνθη του έκαναν τρία περιστατικά σκόπιμης παραβίασης προσωπικής ζωής επειδή φορούσε μπουφάν της ομάδας μέχρι και στους ύπνους του — τρεις φορές δημόσια γκροτέσκο εκεί που άλλοι κάνουν ντολμάδες. αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος αυτός έχει χαρακτήρα, ναι, αλλά όχι επειδή στέκεται σα μαρμάρινο άγαλμα πάνω στο παρκέ· επειδή συνεχίζει να παίζει ακόμα κι όταν του κόβουν το τραπέζι στο σπίτι του. ας πούμε και έναν άλλο τύπο που περπάτησε στην πόλη μας σα ζόμπι εδώ και δεκαπέντε χρόνια: τον Σλότερ βέβαια, αυτόν που οι Αμερικανοί του Ολυμπιακού λέγανε πως είχε «βάση αμύνης σα τείχος του Μεγάλου Κινούμενου Τείχους». τον φέραμε σα βασιλιά, αυτός έφυγε σα φάντασμα. γιατί; επειδή η επιθετική του δύναμη έφτανε μόνο μέχρι τον τρίτο χρόνο, ενώ ο οργανισμός του δεν μπορούσε πλέον να αντέξει ούτε ένα γρήγορο τρέξιμο στα τελευταία δευτερόλεπτα. η ιστορία αυτή είναι γνωστή σ’ όλους εμάς σα ο χάρτης του Πειραιά— κολλάει παντού. εγώ λοιπόν λυπάμαι πραγματικά που κάποιοι φίλοι μας εδώ βγάζουν λόγια σα να γράφουν περιοδικό στρατηγικής. εκείνος ο Μακένζι σίγουρα μπορεί να γίνει ειδικός backup— κάποιος που όταν ο Λундγκρεν λείψει πέντε λεπτά θα μπει και θα μαρκάρει σαν την τελευταία ευκαιρία πριν το τέλος του κόσμου. όμως δεν είναι ο άνθρωπος που μπορεί να φορέσει τη φανέλα αριθμός τέσσερα σα δεύτερη γενιά. γιατί; επειδή οι παλαιοί ανθράκες όπως ο Φορντ, ο ΓκαρNETT, ακόμη και ο μισητός Μπουρούσης είχαν κάτι άλλο μέσα τους: έπαιζαν σα να βγήκαν από πολεμική ταινία του ’90, όχι σα να κάνουν check-in σε ξενοδοχείο. και τώρα μιλάω συγκεκριμένα για εκείνον: αυτός ο Αμερικανός όταν χάνει μπάλα φαίνεται σα να του έκλεψαν τον τελευταίο καφέ— αλήθεια όμως είναι πως μέχρι στιγμής οι εμφανίσεις του στους μεγάλους αγώνες είχαν διάρκεια σαν ταινίες του Αλ Πατσίνο. στη Θήβα εκείνο το Νοέμβριο έκανε τρεις κλοπές μέσα στους πρώτους δύο λεπτά, όμως στα τελευταία δεκαπέντε έπεσε τόσο πολύ που χρειάστηκαν τρεις επανεκκινήσεις του γηπέδου λόγω αναπνοής μέσω κινητού. όμως βλέπετε τι κάνουν οι Αμερικάνοι εκείνοι; στέλνουν βίντεο από ψεύτικες προπονήσεις όπου κάνουν τρείς σειρές σουτ με το τελευταίο το οποίο είναι ηλίθιο ψέμα— σαν εκείνον τον θίασο που έκανε το γύρο της Ελλάδας το ’98 λέγοντας πως ο Γκάλης δέχτηκε προσφορά δεκαπέντε εκατομμύρια δραχμές από την ιταλική ομάδα (που δεν υπήρχε ποτέ). εμείς εδώ πρέπει να ξέρουμε: θέλουμε έναν άνθρωπο σα ειδικό στα τελευταία πέντε λεπτά, όχι έναν πρωταγωνιστή σα τίτλο ταινίας τρόμου. λοιπόν εγώ λέω πως πρέπει να τον φέρουμε σα第三选项, όχι σα πρώτο βήμα. αλλιώς θα γίνει άλλος ένας τίτλος στις ανακοινώσεις: «παίχτης λύθηκε λόγω αλλαγών στο αγωνιστικό σύστημα». και εκείνοι που λένε πως είναι ο επόμενος ανθράκας ας κοιτάξουν πως οι Αμερικάνοι αυτοί συνήθως γίνονται πρωτοσέλιδα όταν οι ομάδες τους χάνουν σειρά αγώνων—ακριβώς επειδή η φυσική τους κατάσταση δεν αντέχει ούτε μια χρονιά full-time. εσύ εδώ, όσοι μιλάνε σα να γράφουν βιβλίο, σιγά σιγά. η βροχή στον Πειραιά ήταν πιο σοβαρή υπόθεση πριν δεκαπέντε χρόνια από οποιονδήποτε Αμερικάνο αμυντικό τώρα.