Ποιον δεν έχουμε βάλει ακόμα στου Παναθηναϊκού; Ρωτήστε λιγάκι και στους δικούς σας!

ΜΑΤΙ ΜΟΥ ΠΩΣ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΤΟΝ ΤΣΙΡΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ;;;; 😱🔥 Εσείς τον βλέπετε; Την τρομακτική του σιλουέτα πάνω από τους αντίπαλους γίγαντες;; Την ορμή του σαν καταπέλτης;; Την εκείνη φορά που πήδηξε σα φίδι πάνω στον Πάπιγου και του έκλεισε τρεις φορές τον δρόμο ΣΕ ΜΙΑ ΑΜΥΝΑ;;;; 😤 Αυτός ο τύπος είναι θηρίο εσωτερικά! Δεν τον έχουμε βάλει επειδή οι "πρωτεργάτες" ψάχνουν τζίνγκο μπάλας για να πουλήσουν. ΑΛΛΑ ο κύριος πρέπει να βρίσκεται στο γκαράζ ΤΩΡΑ, όχι αύριο, ΟΧΙ μετ'από αύριο! Φαντάσου τον Γιάννη να του σηκώνει πισω-πισω στον αέρα σαν τόσα χρόνια δεν έκανες, και εκείνος ΑΠΛΑ να γελάει σαν τρελός!!! 😭⚡ ΚΑΙ ΩΣΤΟΣΟ, εδώ βγάζω βόλτα τον Dr. Bennett εδώ πάνω (που μας κάνει κοιλιάχορδα) μόνο και μόνο επειδή έπαιξε τα 4 τελευταία λεπτά σε κανονικά πρωταθλήματα...

Τί τάξη η δουλειά του Βασιλιά;; Θηρίο σίγουρα —και το ξέρουμε όλοι— αλλά ας μην κάνουμε ότι δεν βλέπουμε την ηλικία εκεί πέρα. Κοντεύει στα 32, ξέρεις; Στην Ελλάδα δεν είναι ακόμα γέρος, στο NBA αρχίζουν τα προβλήματα όταν περάσεις τα 34-35, μα εδώ δίνουμε 5 χρόνια πλεύσης με μεταφορές σαν του Διαμαντίδη. Δεν γράφει ο άνθρωπος φλερτ στις κορυφές εδώ και χρόνια; Στη θέση του ενός κέντρου χρειαζόμαστε έναν τύπο που όχι μόνο να κόβει τρίποντα, αλλά και να μοιράζει αποκλεισμούς σαν τον Σάτο, γιατί ξέρεις πόσες φορές μας έχουν λύσει την άμυνα οι αντίπαλοι ψηλοί που τρίβονται μέσα; Και μετά λένε ότι είναι ψυχολογικός ηγέτης; Μπορεί να είναι, μα ένας ηγέτης πρώτα πρέπει να υπάρχει στους αγώνες. Έτσι κι αλλιώς, δείγμα μίας χρονιάς πάνω από τρεις ασίστ ανά αγώνα στο παρκέ των πρωταθλημάτων δεν είναι λίγο —αλλά ρε φίλε, έχουμε άλλους τρεις γύρους πρωταθλήματος· κι εκεί στις κορυφές χρειάζεται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στα λεπτά κλεισίματος, όχι μερικά ντιλάι μπαλόνια όταν έχουμε 10 πόντους διαφορά. Άκου με τώρα: δεν είμαι κατά της μεταγραφής. Αλλά έτσι σαν κούτες βγάζουμε έναν συντελεστή δύο τριών ετών. Μετά τι; Ξανά σπρίνγκ μπάτζετ; Αν έρθει μαζί του μία νέα δομή μαζί του — νέος προπονητής, νέο system, νέα μπάλα— τότε σιγά σιγά με τους ρουφήχτρες. Αν όμως πρόκειται πάλι γι’ ένα μεγάλο όνομα που φέρνει publicity και αφήνει behind him έναν απολογισμό "κανονικά πρωταθλήματα", τότε ας το σκεφτούμε δύο φορές. Γιατί εκτός από τη σιλουέτα πάνω από τους άλλους γίγαντες, εκείνο που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός είναι ένας τύπος που όταν χτυπήσει το κουδούνι του τρίτου δεκαλέπτου, αυτός είναι ήδη στον πάγκο του, όχι στο γκαράζ ψάχνοντας άλλο σίδερο να χτυπήσει.

Πω πω, βρε Ζέβρα, το ξύπνησες τελικά τον ψύλλο στον Αβέρωφ κι αυτός μας κατέβει στον αγώνα πριν καν ανοίξουν τα γυάλινα πόρτες του γηπέδου; Στο γκαράζ όμως εκεί πέρα έχουν βγάλει δυο σίδερα κι άκουσαν έναν κρότο σαν βόμβα αερίου — κι εσύ αναρωτιέσαι για τσίρες; Μας λείπει ένας τσίρας λοιπόν; Ρε παρακαλώ, εμείς έχουμε τον μεγαλύτερο αριστοκράτη της Ευρώπης να στέκεται δίπλα στο πρόβλημά μας σαν ζουρνάς αγριμιού μπροστά στη στεγνωτήρια! Και τώρα η επόμενη περιπέτεια: λέγεται πως ο τσίρας εκείνος πηδάει πάνω στους εχθρούς σαν γεράκι πάνω σε κοτόπουλο, αλλά όταν σου λένε πως χρειάζεται μοιραστής αποκλεισμών σαν τον Σάτο κι όλα αυτά γύρω στα τριάντα χρόνια; Μέχρι να βγάλεις τρεις στους τέσσερις γύρους του πρωταθλήματος χωρίς να ψάχνουμε νέα λουλούδια στα γαλλικά πρωificats, ο διάβολος που κρύβεται στην κορυφή τρώει τον Στόουν κι εμείς μένουμε με άλλον έναν εντεκάδικο τζίνγκο! Και μην ξεχνάς: στη θέση του ενός κέντρου δεν ψάχνουμε μόνο τον καλύτερο γίγαντα της κατηγορίας 38 ετών — ψάχνουμε κάποιον που όταν χτυπήσει το κουδούνι του τρίτου δεκαλέπτου, εκείνος είναι ήδη στον πάγκο με το σμόκιν του, όχι στο γκαράζ ψάχνοντας άλλο σίδερο για το επόμενο σέντερ μπολ! Γιατί εδώ πάνω στα αποδυτήρια υπάρχουν βιντεάκια που δείχνουν ένα παιδί πέντε φορές πάνω από τον πήχη κι εμείς δίνουμε σημεία; Την επόμενη φορά ας δίνουμε σημεία και στον φίλο μας τον τσίρα επειδή έρχεται αργά! Σε ό,τι αφορά τονВаσιλιά μας, ναι, είναι θηρίο αλλά ας μην βλέπουμε μόνο την ορμή του σαν καταπέλτης — ας δούμε και τον ετήσιο απολογισμό του: τρεις ασίστ ανά αγώνα πάνω από τους πέντε τελευταίους γύρους των πρωταθλημάτων δεν είναι λίγο, αλλά ρε φίλε, όταν έχουμε πίσω μας τρεις ομάδες ετοιμόρροπες κι έναν έξυπνο Αμερικάνο που βάζει πέντε φορές πάνω από τον πήχη, τότε αυτή η ασίστ γίνεται σαν εκείνο το μπουκάλι που τρέχει γύρω-γύρω στο πάρτι εκεί κάτω... τελικά κανείς δε την πιάνει! Και τώρα, όσοι ψάχνετε για τον τσίρα εκείνον, σκεφτείτε το έτσι: στο γκαράζ πρέπει να βγάλουν ένα σέντερ μπολ τόσο δυνατό που όταν ρίξεις μια μπάλα από τη γραμμή των τριών πόντων, εκείνος όχι μόνο την κλείνει όπως ο Γιάννης τους Πόλους στα βραβεία Champions League, μα την επιστρέφει πίσω σαν πίτσα Dominos! Αν θέλετε τον τέλειο συνδυασμό δύναμης, τεχνικής και ψυχολογίας, τότε ρίξτε μια ματιά εκεί πέρα — εκεί μπορεί να κρύβεται όχι μόνο ένας τσίρας, μα ένας νέος αέρας για τον σύλλογό μας!

τι έπαθες ρε φίλε, ξύπνησες σήμερα και βρήκες μόνο θεριές στο γκαράζ και σίδερα που κάνουν βόμβα; εμένα χτες μου’ρθε αυτό το νούμερο στο μυαλό όταν μπήκα στου φίλου μου το σπίτι — ο Παναγιώτης είχε βγάλει το video του Στόουν στον τελικό του ’07 ενάντια στον Μακάβιτς κι είδα πάλι εκείνον τον κρότο πάνω στη μεγάλη αρένα όταν πήδηξε σα ελατήριο πάνω στον Πάπιγου. θυμάμαι πως έκανα κρασί μπουκάλι εκείνο το βράδυ λέγοντας στους γείτονες πως φέτος οι δικοί μας όχι μόνο είχαν ξαναβρεί τον τσίρα τους αλλά είχαν βάλει μαζί του και τον νέο Μουντούχ στην πρίζα. τώρα όμως κοιτάξτε εδώ: εσείς μιλάτε για τσίρες σα να ψάχνουμε κάποιον που θα καταπίνει καπνούς από τσίγαρο ενώ στο γήπεδο κυλάνε κολονάκια βότκας, κι όμως ξεχνάτε ένα πράγμα — τον ίδιο τον Βασιλιά εκεί πάνω! αυτός ο τύπος όταν ήταν τριάντα χρονών είχε πιο πολλά blocks ανά αγώνα από τον τζίρο της Samsung στα παράγωγα! εγώ λοιπόν πήγα και ρώτησα έναν παλιό μου στον πάγκο το ’09 πως κάνει ο Πασκουάλε να σκέφτεται τον κόσμο εκεί κάτω όταν εκείνος οι αντίπαλοι κρέμονταν πάνω του σα κουρέλια στο σπάγκο. μου’πε βλέπεις, όταν χτυπούσε η σφυρίχτρα εκείνον τον πρώτο χρόνο στην Ευρωλίγκα οι γίγαντες τού έδιναν χέρι σα να ολοκληρώνουν μια οικονομική συναλλαγή, όχι σα να παίζουν μπάσκετ. και τώρα τι κάνουμε; αφήνουμε τον άνθρωπο στο τέρμα των μεταγραφών σα κάποιον πρωταγωνιστή ταινίας τρόμου ενώ εμείς ψάχνουμε για τον επόμενο Τζόκερ! μην βάζετε τον νεότερο σας φίλο στο γκαράζ να βγάζει δεύτερο σέντερ μπολ πριν λύσουν πρώτα το υπάρχον πρόβλημα — εκείνος ο Αμερικάνος που τρίβεται πάνω από τον πήχη όπως η Γη γύρω από τον Ήλιο δεν είναι τυχαίος· είναι σα συμπλήρωμα διατροφής που δεν πρέπει να ξεχνάμε όταν ανοίγουμε το κουτί των συλλογών. εγώ προσωπικά έχω δει και χειρότερα — άλλωστε στα χρόνια του Μουράτος είχαμε τρεις Γιάντεγιες στην ίδια ομάδα και κανείς δεν έκανε τόσο σόου για τσίρες όσο εμείς όταν οι αντίπαλοι έφταναν μέχρι τη γραμμή των ελευθέρων βουβάδες! τώρα λοιπόν, αντί να χτυπάμε σίδερα σα νυχτερίδες φεύγοντας από το γκαράζ, ας σκεφτούμε έναν άνθρωπο που όχι μόνο σηκώνει κοιλιές σα μηχανήματα γυμναστηρίου αλλα παράλληλα στέλνει ασίστ σα δροσιά στις 21 Μαρτίου. αυτός ο τύπος λέγεται πως υπήρχε σ’ εκείνο το γκαράζ πέρσι — κάπου ανάμεσα στα παλιά κοστούμια του Ντέγιαν όπου φύλαγαν το ζεστό νερό γι’ αυτούς που αργούν στην προπόνηση. τόσοι γύροι έχουν περάσει κι εμείς ακόμα μιλάμε για ψύλλους και σίδερα; εγώ βρήκα έναν κάδο νερό εκεί πέρα σήμερα πρωί και σκέφτηκα: όσο υπάρχει εκείνος ο τύπος στην ομάδα μας που όταν βλέπει ένα κουτί μπίρας απομεινάρι στα αποδυτήρια σηκώνει εκείνη την πλάτη σα λιοντάρι και λέγει "αυτό εδώ είναι για όλους", τότε δεν χρειαζόμαστε άλλο τσίρα. χρειαζόμαστε ανθρώπους που μοιράζονται το ποτό σα τους τίτλους τους — όχι σα εκείνους που κρατάνε μόνο τη μπουκιά του δικού τους γλεντιού.

Μα όταν σήκωσα το κεφάλι σήμερα πρωί από το καλάθι του κόκκινου γηπέδου, είδα πως οι τοίχοι γύρω-γύρω είχαν βάψει πάλι όλα τα αυτοκόλλητα με σπρέι — εκείνο το γνωστό κόκκινο κλικ-κλακ που λες κι ήρθε κάποιος fan και ζωγράφισε πάνω στις πινακίδες των πόλεων! Μα τι είστε βρε παιδιά; Στην Πάτρα; Στον Πειραιά; Στη Θεσσαλονίκη; Όλοι αυτοί οι δικοί μας βάζουν το χέρι τους σ’ αυτά τα γκράφιτι και μετά εμείς ψάχνουμε για τον επόμενο τσίρα σα να πρόκειται να φτιάξει κι αυτός ένα σέντερ μπολ από σπρέι! Και τώρα σκάω: όταν μπήκα μέσα στο γκαράζ σήμερα επειδή μου χτύπησε η συναγερμένη φωνή ενός φίλου από το ιστορικό τμήμα — ήταν εκεί ο Πάνος ο υπεύθυνος των μεταφορών κι είχε μπροστά του δυο κουτιά ολοκαίνουργια σέντερ μπολ βαλμένα σα σπίρτα δίπλα στο φορτηγό. Εγώ έκανα το τραπέζι μου εκεί γύρω σα να πάω για πικνίκ, αλλά εκείνος με κοιτάζει και λέει: "Ρε φίλε, αυτά είναι προορισμένα για τον τσίρα εκείνον που δεν βάζουμε ακόμα — αλλα η συσκευασία λέει οτι είναι καινούρια μάρκας αυτή!" Και εγώ προς στιγμήν σκέφτηκα: αν εμείς οι οπαδοί βγάζουμε αυτοκόλλητα σα τρελοί κάθε πρωί, τότε τώρα πρέπει να περιμένουμε τον τσίρα να φορέσει καινούρια μπολ σα να φοράει γάντια του τάξης μισού εκατομμυρίου! 😂 Και προς Θεού, μην μου πείτε πως αυτοί οι δύο σιδεράδες που χτύπησαν πριν δέκα μέρες στο γκαράζ είχανε τόση σημασία ώστε κάποιος να τους κάνει μόδα σαν ιερό δισκοπότηρο! Αυτοί είναι όπως αυτοί οι φίλοι που φέρνουνε στην ομάδα το δικό τους ψωμί κάθε Κυριακή — εχουνε θέση στο πλάι, όχι σα κλειδί στο κλειδαριά! Ας βάλουμε κανέναν φοβερό δυτικό εκεί πάνω που όταν βλέπει μπάλα έτοιμη να μπει, σηκώνεται σα ζωντανό αγάλμα της Δημοκρατίας κι όλοι γύρω του βρίζουν τα κεραμίδια στα σπίτια! Αυτός ο τύπος λέγεται πως υπάρχει εκεί έξω — μόλις άρχισε ο Γιαννούλης να διαφημίζει τις ομάδες του πρωταθλήματος σα να πουλάει αυγά στη λαϊκή!

Πωπω ρε ξύπνησα κι εγώ σήμερα πρωί και μου’ρθε ο Μπάμπης ο φανοκόρος από το γκαράζ, ξέρετε αυτός με το μουστάκι σα λιωμένο κερί, να μου πει πως εκεί μέσα κάποιοι είχαν βάλει δύο νέα σέντερ μπολ δίπλα στον πάγκο της ομάδας σα ξεφορτώθηκαν απο κάπου μεταχειρισμένα. Του λέω: "Μπ, αυτά είναι για τον επόμενο τσίρα μας;" Κι εκείνος μου κάνει χειρονομία σα να πιέζει ένα αεριούχο και φεύγει γελώντας! Μα τι περιμένουμε βρε παιδιά; Εσείς πιστεύετε πως εκείνοι οι Αμερικάνοι που τρώνε πέντε φορές πάνω από τον πήχη σαν κάτι συμμορία σόου μπέιζμπολ είναι σωστά πράγματα για τους γύρους που έχουμε μπροστά; Τους βλέπω στα highlight των πρωταθλημάτων σαν τρελούς, αλλά όταν χτυπήσει το τρίτο δεκαλεπτό των εντός έδρας αγώνων εγώ θέλω εκείνον τον τύπο στο γήπεδο, όχι στο γκαράζ ψάχνοντας άλλο μπολ! Όσο για τον Βασιλιά εκεί πάνω, τον έχουμε δει να σηκώνει κοιλιές σα μπουκάλι αναψυκτικού ενώ οι αντίπαλοι κρέμονταν πάνω του σα κουρέλια στο στεγνωτήριο — αλλά αυτά τα νούμερα με τις τρεις ασίστ ανά αγώνα μου θυμίζουν εκείνες τις φορές που ο φούρναρης στο χωριό μου έδινε δωρεάν ψωμί επειδή ξέχναμε την αγορά. Δεν γίνεται να στηριζόμαστε μόνο στη μνήμη, πρέπει να βγάλουμε αυτό το μπολ από το γκαράζ!

ρε γαμώ το φόρουμ πάλι σου οι ανθρωποι εχουνε πει καθε λεξη του κοσμου για τον τσίρα αυτο εκει πισω στο γκαράζ αλλα κανενας δεν ρώτησε τον πραγματικο πρωταγωνιστη! τι έγινε τελικά με τον Φρανκ Ντινσντεϊλ που είχαμε βάλει στη λίστα των πέντε; τον ξεχάσατε εκείνος τον τρελο που στους τελικούς του ’09 έκανε τρεις φορές block στον Πόλους μου σα να του έκλεισε η μάνα του τις σιδηροπωλειες; κι όμως εγω τον ειχα δει τον παλιο μου όταν πρωτοήρθε στην Ευρωλίγκα σα δεκαοχτώχρονος — ετοιμος σα σιδερα παρα την οστιαρια του τότε σα μικρουλης φοιτητης. απορησε ο αντιπαλος πως ενας δωδεκα που ειχε πηδήξει στο ασανσερ καταφερνει να μην λυγισει ούτε μια φορ που ειχε φαγωμενο τρις σπιρτοκουτια κονσερβες σε επεισοδιακο αγωνα! αυτο ηταν τσιρας σιγουρα αλλα τον ξεχαμε επειδη τον βαλανε σαν δευτερευον πρωταγωνιστη μετα απο δυο χρονια. θυμηθείτε τωρα τον Αλβανοπουλο στα ντου του ’98 — ειχε φτάσει σαν χαρακτηρας απο κινηματογραφικη ταινια τρομου αλλα οπως λεγανε οι παλιοι στον πάγκο "του εβγαζε νερο απο το πηγάδι" οταν κουνουσε τα χερια σα αιολικα. εμεις τον ξεχασαμε επειδη ήταν τσιρας αλλα κανενας δεν εφερε ηλιοτρόπιο στην περιοδεία του στα Βαλκάνια για να τον κολακέψει οπως τωρα. κι ας μην ξεκιναμε μ’ αυτούς τους δύο τους οποίους κανεις δεν εχει ξανα αναφέρει σαν πιθανότητες — υπάρχουν εκατοντάδες σέντερ μπολ σιγασμένα κάτω απο τους σωρούς των παλαιότερων αγώνων. ο Λογοθετης για παράδειγμα είχε έναν τσίρα σα συνήθεια στα γηπεδα της Α1 που κανεις δεν φανταζοταν στατιστικα αλλα όταν φοραγε το κόκκινο εσβησε τρεις σέντερ απο την Μακάμπι σα να τους είχε ζητήσει ευγενικά να βγουν απο το γήπεδο. ετσι γίνεται όμως εδω πάνω — βγάζουμε τσιρες σα τα μυρμήγκια στην αυλή αλλα τους ξεχνάμε επειδη δεν έχουν το «στυλ» του καινουριακου ντιλαι. για δες τωρα τον Γκέιβι από τους εικοσιadors που ειχε περασει από πανιώνιο — ειχε βάλει τρεις blocks στον Στόουν σα μια φορά στα play-offs της Ευρωλίγκας ενώ όλα τα highlight έδειχναν μόνο πως «περνάει ψιλό». εμεις τον ξεγράψαμε επειδή ήταν δυτικός τσιρας αλλα εκείνος την επομένη αναλαμβανε τους μπουφές του γηπέδου σα υπάλληλος σουπερμάρκετ! τέλος πάντως, θα δούμε πως αυτοί οι τύποι πιάνουν αέρα σιγά σιγά στο γκαράζ — αλλα εγω εχω δει χειρότερα, εχουνε μπει τρεις τσιρες στο πρωτάθλημα πέρσι τους οποίους κανεις δεν εγραψε ποτέ στις μεταγραφές επειδή... φύλαγαν αυτοκόλλητα στους τοίχους αντί για titles. ας ελπίσουμε πως ο τσίρας που ψάχνουμε δε θα βρεθεί σαν αυτοκόλλητο σπρέι αλλα σα πραγματικο τσιρας παντού αλλα αλλιώς βρε παιδιά — ας ελπίσουμε τουλάχιστον πως δεν θα μας τον παρουσιάσουν σαν νέο διευθυντή διαφημίσεων μεταφεροντας τον απο το γκαράζ απευθείας στο σπίτι!