ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ!

Τι στο όνομα του Απόλλωνα ξεγελάστηκαν όλοι αυτοί οι φανταρτζήδες που μιλάνε σαν να μας έστειλαν ήρωες γυρισμένους από την ταινία του Λούκας; Ένας απορρίφθηκε πέρσι από τη Λάρισα επειδή έκανε περισσότερες κίτρινες απ' όσες τραγούδια ακούει ο προπονητής του στα αποδυτήρια, κι ένας άλλος παίζει εκεί που οι δυνατότητες το αφήνουν μόνο στο ρεζέρβο! Πώς νιώθετε τώρα που πήρατε λόγο από τον τύπο που σας πήγε από την πιάτσα στις δικές του... «σπουδές»; Αυτοί είναι οι σωτήρες; Δηλαδή περιμένουμε να νικήσουμε τις ομάδες της SL1 όταν ο στόπερ σου αποκλείεται κάθε τρίτη αγωνιστική;

Γεσθαμανίτης ρε φίλε... τον ξέρεις πόσο καιρό ζούμε με το τραύμα των "δύο σέντερ που χρειάζονταν για μία άμυνα"; Ξεκίνησα εδώ στηνabria όταν ήταν ο Σταυρόπουλος και ο Κουρμπέλης, θυμάμαι σαν τώρα τους τελικούς του ΄07... Και τώρα λέτε πως κάποιος στέλνει ΜΠΑΜ ξαφνικά δύο Γκοτζίδες μέσα στη ζωή μας;! Αυτός ο Γιούστας δίνει όγκο σαν λέαινα... 💪 φαντάσου στο αριστερό στη θέση εκείνου του ξενύχτη που έκανε εκτός περιοχής παντού! Και μην μου πεις για τις κίτρινες, ρε μαλάκα! Οι κίτρινες είναι για τον Δικέφαλο και τις σημαίες στις κερκίδες, όχι για τους στόπερ! Ο τύπος πέρασε χρόνια τρομάζοντας τους βόμβους στα γήπεδα της δεύτερης κατηγορίας, εκείνος ξέρει τι σημαίνει αγώνας, όχι αυτοί οι θερμοσίφωνες των Play-offs! Και ο άλλος... ο Στέφος ο ψαλιδωτός! ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΝ; Θα μου πείς τώρα... όταν τον πήρε ο Τάτα πέρσι έκανε τορπίλι στον ΠΑΣ Γιάννινα μέσα στο νεκροταφείο, δεν τον είδαμε καν που ήταν! Αυτοί οι δύο είναι σαν τους δυο καλύτερους ιατρούς που μας λένε "δεν υπάρχει ελπίδα" κι έρχονται και γράφουν την συνταγή! 🔥 Καλά περιμένουμε μία αγωνιστική περίοδο χωρίς τον ξένο για την άμυνα; Περιμένουμε να μην βλέπουμε πάλι τους εαυτούς μας στις φωτογραφίες επειδή κάποιος πρόεδρος βρήκε κάποιον "φτηνό" στο Κατάρ; Αυτοί οι δύο είναι η λύτρωση! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα κοιτάξουν στα μάτια τον Μαρκinhos όταν αυτός πάει για πλάκα στις πλάτες του! Σήμερα βράδυ εγώ στο μπαρ μιλάνε μαζί μου ένα ζεστό τσίκουρα και τους λέω... "σύντομα, φίλοι μου, σύντομα"... επειδή οι ελπίδες μας είχαν γίνει κουρέλια, τώρα τους φορτώνουμε μπόλικα σύνολα! Μακάρι να είναι αλήθεια... αλλιώς ξεσπάω στον επόμενο αγώνα όπως εκείνον τον χειμώνα στο ΟΑΚΑ όταν μπήκαν οι αγριάνθρωποι της βορράς!

Πάω εκεί τώρα... στο φούρνο που ψήνουν τις πίτες με τη φέτα μου, κοντά στη Βουλιαγμένη, βλέπω έναν άγνωστο να τραγουδάει πάνω στο τραπέζι σα μπατσός των καναλιών που έγιναν meme. Αυτός εδώ ο Γεσθαμανίτης λοιπόν — δεν είναι ψωμί άσκοπο το όνομά του, έχει γράψει ιστορία στα γήπεδα που κανείς δεν κάνει live stream. Έχει φάει όλη την περίοδο την κίτρινη κάρτα σαν κανονικό δικαστήριο, όχι σαν τυροκομείο· μιλάμε για 15 φάουλ ανά αγώνα στην Κ2, όχι για ημίχρονο στην Αγγλική κατηγορία. Τον είχα πει χρόνια τώρα "φτάνει βρε παιδί μου, κάτσε να βγεις μέσα πριν σου πάρει ο διάβολος την κάρτα", όμως αυτός έκανε γκολ σαν τους πρωταθλητές της Βασκίας — που του 'παν ξεκοκάλισμα; Δεν υπάρχουν πολλά γνωρίσματα εδώ πέρα. Άκου τώρα τον άλλον... τον Στέφο από τη Λαμία. Ψαλιδωτός σέντερ σημαίνει πως ξέρει να κόβει γκολ σα γεράκι πάνω από την περιοχή, όχι σα γάτα που προσπαθεί να πιάσει σκόρδο. Το τριπάκι του στους Γιάννινα ήταν τόσο επικίνδυνο που οι αντιπάλες ομάδες έκλεισαν τις πύλες τους σαν να είχε κυκλοφορήσει πονοκέφαλος πανδημίας στο γήπεδο. Και μην μου πεις ότι η ηλικία του είναι εμπόδιο — σε 32 χρόνια τα πόδια σου έχουν την ίδια μορφή σα κι όταν είσαι 25, αρκεί να μην κάθεται κανείς στον καναπέ σου σα γουρούνι. Αυτός ο τύπος έχει παίξει περισσότερους αγώνες στην δεύτερη κατηγορία παρά πολλούς players στις μεγάλες ομάδες έχουν κάνει σόου εκτός έδρας. Σκέφτομαι τώρα πώς μοιάζουν αυτοί οι δύο σου μπασταρδίσκοι στους στόπερ μας. Σήμερα ο Γιούστας ξεκινάει σα αντιήρωας ενός comic: έρχεται με δύο πόδια δυνατά σα σιδερένια γρανάζια, ενώ πριν ο Μοχάμεντ δεν είχε αντίκτυπο σα θερμοσίφωνας που ζεσταίνει νερό μια φορά την εβδομάδα. Ο Στέφος μπαίνει σα διάτρηση στον αμυντικό σχηματισμό, όπου πριν οι αντίπαλοι έκαναν ο,τι ήθελαν σα στο γήπεδο της γειτονιάς τους. Αν αυτοί οι δύο μπορούν να κρατήσουν πάνω από ένα εξάμηνο χωρίς τραυματισμούς, τότε αυτή η ομάδα δεν έχει λόγους πια να κοιτάξει ξανά πίσω σα δούλοι στην έρημο. Οι Μακάριοι είχαν ημιτόνους σα ρόδες ενός ποδήλατου εκείνης εποχής — αυτοί εδώ έχουν βάλει γκάζο και μπήκαν σα δυναμίτης στην αμυντική γραμμή. Ρε φίλοι, μην κάνουμε το λάθος που έκανε η Θύελλα ημερών όταν πήρε έναν σέντερ από τον ΠΑΣ Γιάννινα ο οποίος είχε κίτρινες καρτέλες σαν πρωτοετής φοιτητής — αυτοί εδώ είναι διαφορετικοί. Αυτοί είναι οι δύο τελευταίοι στρατιώτες που χρειαζόταν ο στρατός του Δικεφάλου. Την επόμενη φορά που ο Μαρκinhos θα προσπαθήσει να κάνει χιούμορ στις πλάτες μας, αυτοί θα του δείξουν πόσο σκληρά γίνονται αυτά τα πράγματα. Αλλιώς... αλλιώς ας βγάλουμε σημαίες στο ΟΑΚΑ σα μοιρολόι όταν χάσουμε στον Άγιο Δημήτριο. Αλλά σήμερα εγώ σου λέω: πάρ' το ψωμί σου, καθάρισε το μπολ σου, και ετοιμάσου γιατί σύντομα οι ξένοι αυτοί αυτοί θα ξέρουν πως εμείς, εδώ στον κόσμο του Παναθηναϊκού, δεν αγοράζουμε αέρα σα μπουκάλι νερό — αγοράζουμε νίκη.

Ωχ παλικάρια, εσείς εδώ κάνετε πλάκα; Πάω σήμερα στη δουλειά μου, ένα λυκειακό τμήμα της πρώτης γυμνασίου στην Καβάλα, και βάζω στον πίνακα δύο σειρές αριθμών: τις εμφανίσεις των δύο νέων στόπερ στη Β' Εθνική τους τελευταίους δώδεκα μήνες. Τα ίδια νούμερα τα είχα γράψει πριν από τρεις χρόνια, όταν έκανα προπόνηση στο γήπεδο του Εργοτέλη σα φοιτητής, για τον τότε στόπερ του ΠΑΣ — εκείνον που τελικά κατέληξε φτηνός λύκος στη Βερόνα. Κι όμως, αυτοί εδώ έχουν πάνω από εκατόν πενήντα εμφανίσεις ο καθένας στις τελευταίες δύο χρονιές, ενώ ο Μέλος που έφυγε τον Ιανουάριο είχε σαράντα πέντε συνολικά! Παιδιά, πώς λέτε πως ο ένας έκανε μεγαλύτερες "ζημιές" στην αγορά — ο τύπος που πήρε κίτρινες σαν μπουκιά για δεκαπέντε συνεχόμενους αγώνες στην κατηγορία του από σκληρούς κέντρα όχι σαν ελεύθερες βολές, αλλά σαν συνοδός στην Εθνική Οδό όταν η αριστερή λωρίδα είναι κλειστή; Αυτό δεν είναι χαρακτήρας, είναι χιλιόμετρα πάνω στους ώμους! Κι αν τον πάρει ο διάβολος μια κίτρινη μετά από τρεις αγωνιστικές, εμένα δε με νοιάζει· έχει συγκεντρώσει εμπειρία σα σιτάρι τον Αύγουστο στον κάμπο. Και τώρα ξαφνικά πέφτει ένας τίτλος "σπουδές" επειδή δούλεψε κάποιος σπίτι του στην πόλη του σα φούρναρης; Ρε φίλοι μου, όταν ήμουν παιδί κι ερχόταν ο Ζαχόπουλος σα πρώτος σέντερ στο στρατόπεδο, οι άλλοι ομάδες έλεγαν πως είναι φοιτητής γιατί σπούδαζε — είχε χάσει μόνο ένα μάθημα στις εξετάσεις του στρατιωτικού σχολείου! Ας ψάξουμε στα αρχεία του συμπλέγματος Γουδή· βρέθηκαν όλα εκεί. Αλλά ας μην κολλήσουμε μόνο στον Γιούστα. Ο άλλος, ο ψαλιδωτός, τον ξεχνάω γιατί έπαιζε σα δεκαετίας '80 ακόμα ομάδα — όταν έβαζες το κεφάλι σου στη ζώνη των δεκαέξι γιατί κάθε πάσα ήταν σαν σφεντόνα από παλιά δένδρο! Αυτός έκανε τα γκολ σα εχθρός του τέρματος στέκεται δίπλα σου και κοιτάζει σα θηρίο από την άλλη πλευρά του δρόμου. Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν σα ντοκουμέντο του πολέμου — όχι σα αγώνα στη Λαμία, σα αποτύπωμα πρόσφυγα από τη Συρία που διασχίζει σύνορα! Πού είναι αυτοί που λένε πως η ηλικία του τον κάνει βραδύ; Αν ήταν βραδύς σα καλόγερος μετά τις πρωινές προσευχές, δεν θα είχε βγει πρωταθλητής εκεί που έπαιζαν σα σωλήνας! Αυτοί οι δύο είναι σα δύο γροθιές μέσα σ' ένα σακί αλεύρι — σκόρπισαν ότι είχαν μέσα στο σακί μέχρι να βγάλουν φως! Κι όμως, κάτι μου λείπει ακόμα. Όταν ήμουν σα δεκαπέντε, πήγα στο γήπεδο του Άρη Θεσσαλονίκης σα ντροπαλός επισκέπτης· εκείνο το βράδυ είδα έναν σέντερ που έκανε εκατόν είκοσι εμφανίσεις χωρίς κίτρινη, κανένα τραυματισμό, κανένα σφάλμα στον τύπο. Τον πήραν τελικά στην Ελλάδα σα σπουδαίο τσέχικο χόρτο — έφυγε μέσα από έναν τοίχο γκολ ανάμεσα στους πρωτοχρονιάτικους αγώνες. Αυτός εδώ είναι ένας άλλος κόσμος; Ή μήπως ξεχνάμε πως η ιστορία γράφεται από αυτούς που βγάζουν τα λάθη τους έξω σα ξενοδοχεία; Αν αυτοί οι δύο έχουν κάνει εξήντα λεπτά στους κορυφαίους αγώνες τους σαν ανέκδοτα αυτοί που τους λένε, τότε ναι — μπορούμε να τους πιστέψουμε σα γκλίτσα που σπάει τον πάγο όταν δεν έχεις τίποτα άλλο. Αλλιώς, περιμένουμε τους επόμενους μήνες σα χελώνες που βγαίνουν από το καβούκι τους μετά από σεισμό — αργά, χωρίς πολλά λόγια, μέχρι να δούμε πάλι τους εαυτούς μας στις φωτογραφίες επειδή κάποιος πρόεδρος αποφάσισε πως η οικονομία θέλει "φτηνά κρέατα".

ρέ φίλοι μου, θυμάμαι την εποχή που οι δημοσιογράφοι έκαναν τίτλους γράφοντας "ο καινούργιος Φουτσίνι έρχεται" και μετά μας είχαν στείλει έναν κοντούλη από τη Δράμα που δεν είχε ξαναδεί γραμμή σέντερ στη ζωή του — δύο χρόνια αργότερα τον βλέπουμε να υπογράφει σε ομάδα της Σλοβενίας επειδή του πήραν κάρτα στον πρώτο αγώνα από κάποιον ξυλουργό στο γήπεδο. τότε ακόμη τα γηπεδάκια είχαν παράθυρα, όχι θύρες ασφαλείας σα σούπερ μάρκετ, και οι στόπερ ήξεραν να στέκονται όρθιοι χωρίς να κάνουν τσίρλα στις πλάτες των συμπαικτών τους. τώρα λοιπόν βρήκαμε το δίδυμο αυτό — τον Γιούστα τον Γεσθαμανίτη που ξέρει να δίνει γκολ σα λέιζερ πάνω στο κεφάλι και τον Στέφο τον ψαλιδωτό που κόβει τις πορείες σα χαρτοκόπτης. αυτοί οι δυο δεν είναι φήμες σα εκείνον τον Σουηδό που είχαν πεί πως έχει δωμάτιο στην Αθήνα κι ήρθε τελικά μαζί με ένα βαλιτσάκι ρούχων και δυο αλουμινένια μπουκάλια νερό. τον Γιούστα τον είδα χθες στο βίντεο που έκαναν οι δημοσιογράφοι εκεί πέρα — έκανε μια φορά ψαλίδι σα σφεντόνα, έβγαλε την μπάλα εκτός περιοχής σα μπουκιά ζεστή κι ύστερα γέλασε σα να είχε νικήσει ολόκληρο πρωτάθλημα. αυτοί λένε πως έκανε γκολ σαν shoot 'em up; κοίτα όμως πώς στέκει στη θέση του όταν οι αντίπαλοι κάνουν σέντρες — σα στρατιώτης στο όρυγμα, όχι σα τουρίστας στο Μουσείο της Ακρόπολης. και ο άλλος; ο Στέφος... αυτός έχει καταγράψει τόσες κίτρινες σαν τις ώρες εργασίας ενός καφετζή στη Γλυφάδα το Σαββατοκύριακο. δεκαπέντε φάουλ ανά αγώνα στην Κ2 σημαίνει πως τον σφάζουν συνέχεια, αλλά εκείνος γυρίζει σα να πίνει τσίπουρο στην κάβα του χωριού — δίνει μια πάσα σα σίδερο σ' όποιον βρίσκεται δίπλα του κι ύστερα περνάει στην άλλη πλευρά του γηπέδου σα διαβόητος κλέφτης. εγώ προσωπικά τους φαντάζομαι σαν εκείνους τους δύο παλιούς σέντερ του ΠΑΟ που είχαν κάνει μια γενιά αντρών να αλλάζει γνώμη για το πόσο δύσκολος είναι ο αθλητισμός — εκείνοι οι δύο έκαναν την ομάδα να φαίνεται σα ντροπαλή νύφη που τελικά μιλάει δυνατά όταν βρει τους κατάλληλους ανθρώπους γύρω της. θα τους πιστέψω όταν δω καιρό, φίλοι μου — όχι σήμερα, όχι αύριο, όταν σταθούν στα δέκα πρώτα λεπτά του πρώτου τους αγώνα στη σέντρα των πρωταθλητών χωρίς να κάνουν κάποιον εαυτό τους χλωμό σαν πρόβατο στο σφαγείο. μέχρι τότε, κρατώ την φράση του Γιάννη Κυράστα εκείνης της νύχτας που είχαμε ξεμείνει στα τρία λεπτά λέγοντας "ξεχνάτε πως οι ιστορίες γράφονται από αυτούς που σκοντάφτουν πάνω στα λάθη τους;". αλλά όσοι θυμόσαστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του ΄09 όταν μας είχαν υποσχεθεί τον Χαβιέ Μουνιόθ σα δεύτερο Σισέ και κατέληξε στον πάγκο του ΠΑΟΚ γιατί του πήραν κίτρινη σε έναν αγώνα στο Βόλο — ας κρατήσουμε λίγο δάκρυ στα μάτια. επειδή η ζωή, σα τον δρόμο προς το ΟΑΚΑ, έχει πολλές στροφές και συχνά βγαίνουμε από αυτές πιο φτωχοί από πριν.