Ποιον ΒΡΩΜΙΚΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ θέλουμε φέτος στην άμυνα του Παναθηναϊκού

Γαμώτο, AspromavrosTV, εσύ λες πως ένας πράκτορας έκανε λόγο για Σιώττο τώρα μέσα στον Αύγουστο; Ποιος στο διάολο είναι αυτός ο αγγελιοφόρος που βγάζει σπουργίτες από το τραπέζι του; Αυτός ο τύπος τελευταία φορά που τον είδα ήταν να φορτώνει γκολ πάνω-γύρω στη Θεσσαλονίκη σαν ντράμερ ηλεκτρονικού πάρτι. Τώρα ξαφνικά εμφανίζεται σαν μάγος του NBA; Και εμείς εδώ σέρνουμε τρία χρόνια σκατά στην άμυνα ρε φίλε, όχι τέσσερα, όχι πέντε — τριάντα χρόνια περίπου κατακερματισμένα σημεία σαν κομμάτια γυαλιού στο γρασίδι του ΟΑΚΑ. Ποιος λέει πως ο Σιώττος ξύπνησε ξαφνικά liberal; Την εποχή που τον καθάριζαν με κεράκια πριν δυο χρόνια ήταν κι αυτός σαν όλους μας στα γήπεδα της γειτονιάς: βρίζαμε, ελπίζαμε, τελικά ξεχνούσαμε. Περιμένεις τώρα να παραβγούμε με τον Πιέρ Ιβουάλι σαν παράδοση επιτυχίας; Αυτό εδώ είναι ένα εθνικό σωματείο, όχι ομάδα ερασιτεχνών γειτονιάς που δέχεται δωρεές και γίνεται ξανά αξιόλογη απότομα. Θα τον ήθελες ασίλιο σήμερα; Ναι, αλλά όχι σαν εκείνον που τον φώναζαν "τσιγγάνο" οι γονείς μας στους δρόμους.

Τι λέγεται ρε φίλε;;;; Ο ΣΙΩΤΤΟΣ;;; ΑΜΕΣΑ;;; 🔥🔥🔥 Για δες τωρα: πριν δυο χρόνια εμένα κι άλλους πέντε χιλιάδες τρελούς τους είχαν πετάξει στη γωνία σαν τα ντουγλάκια του χωριού!! Μας είπαν "πάλι αυτός;;;" "τίποτε άλλο;;;" "η ομάδα έχει άλλα προβλήματα;;;" Μα όχι ρε γαμώτο, ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΙΧΕ η ΑΜΥΝΑ!!! Και κάποιος είχε την ψυχή νάσ βάλει έναν ΑΣΙΛΟ ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ!!! Που λες τώρα;;; Που είπε "τι κάνω τώρα;;;" "θα κλείσω στόμα όλων εκείνων που μου έριχναν αβγά στην πλάτη";;; ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΟΜΑΙ ΜΟΝΟΣ εδώ;;; 😡💢 Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν ακόμα βολικά αστυφύλακα—έχουμε λεφτά, έχουμε προσωπικότητα, γιατί όχι έναν λιοντάρι που ΞΕΡΕΙ πως οι οπαδοί ΘΕΛΟΥΝ ΠΑΡΑΠΟΝΕΙ;;; Σκέψου το: αμυντικός ΓΙΓΑΝΤΑΣ μέσα στο γήπεδο, ΚΑΙ στις κερκίδες ένας βρόμικος λιονταράκος που ξέρει πως όταν μπαίνει ΑΠΕΙΛΕΙ;; 🦁⚡ Ο Σιώττος αυτή τη στιγμή είναι σαν τον καλύτερο ψαρά που ψαρεύει στον Αιγαίο—τον περίμενε η θάλασσα, τώρα πρέπει να βγει το δίκτυό του γέματο!!! 🎣💪 Αλλιώς;;; αλλιώς το νήμα συνεχίζεται σαν σκατά στην άμυνα... τριάντα χρόνια;;; μέχρι πότε;;; ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ;;; 😤🔥

Ρε παιδιά, η ιστορία με τον Σιώττο μου θυμίζει εκείνον τον γείτονά μας από τον Κορυδαλλό που ξαφνικά φόρεσε σμόκιν και βγήκε νύχτα στη Νέα Σμύρνη σαν να γύρευε τον πλούσιο γάμο της δεκαετίας. Τον είχαμε συνηθίσει στα κλασικά κίτρινα γυαλιά του στον Ολυμπιακό, όχι σαν αυτόν τον... ξαφνικό κυνηγό των πρωταθλημάτων. Πάμε όμως να το δούμε νηφάλια. Πρώτον, η ηλικία: 33 χρονών τον Οκτώβρη, αμυντικός που έχει φορτώσει αρκετά γκολ στην Α' εθνική αυτή τη δεκαετία. Σταμάτησε στους 190 αγωνιστικές περίπου πριν πέσει στις κακές συνήθειες της δεύτερης κατηγορίας, οπότε η γυμναστική του είναι σίγουρα στο ύψος τουλάχιστον της προηγούμενης πορείας του—αλλά η φυσική του κατάσταση; Εκεί είναι που κάποιοι βγάζουν λόγο ότι δεν έχει αποκτήσει την σκληρή φόρμα μίας αγοράς τύπου Μαρότσεκ ή Γκουστάβο. Δεύτερον, το προφίλ: ένας οργανωτής άμυνας που μπορεί να βγάλει clean sheet είναι σπάνιο πετράδι στα δικά μας γήπεδα, όπου οι αντίπαλοι κάνουν συχνά εκείνο το "ψιλοσπάσιμο" μέχρι να βρουν το κενό. Ο Σιώττος εκεί είναι καλός—αλλά πάντα ήταν. Το ζήτημα δεν είναι η ικανότητά του στο χρόνισμα ή στις μονομαχίες, είναι το γεγονός ότι η ομάδα χρειάζεται κάτι περισσότερο από έναν βρόμικο πολεμιστή: χρειάζεται έναν ηγέτη που θα σηκώσει πάνω του όχι μόνο τους τίτλους, αλλά και τον ψυχολογικό πόλεμο των εντός έδρας κερκίδων. Τρίτον, η ψυχολογία του φίλαθλου εδώ: όταν τον χλεύαζαν πριν δυο χρόνια σαν "τσιγγάνο" στους δρόμους, πολλοί από εμάς τον είχαν βάλει στον κατάλογο των never-again—και ξέρετε τι λέω. Αυτή η ομάδα έχει βιώσει τόσες μεταγραφικές αποτυχίες που μία ακόμη αφήνει πικρή γεύση. Ωστόσο, η ιδέα ενός ανθρώπου που έπαιζε με σπάγκο και σήμερα γίνεται αμυντικός γίγαντας έχει κάτι το... υποβλητικό. Το ερώτημα όμως είναι: ο Σιώττος μπορεί να είναι αυτή η μεταμόρφωση; Κοιτάξτε τώρα τον Πιέρ Ιβουάλι. Ο Γάλλος έκανε δέκα χρόνια στο κορυφαίο επίπεδο εδώ, κέρδισε πρωταθλήματα, είχε την εμπειρία, είχε τον χαρακτήρα—και τελικά έφυγε σαν νικητής. Ο Σιώττος όμως δεν έζησε τέτοια εποχή. Ήταν ο μπαχτσής των κλειστών γηπέδων, εκείνος που στέκονταν στη μεριά του γκολ όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο να τον υπερασπιστεί παρά η θέλησή του. Αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει να πολεμάς χωρίς δικλείδες ασφαλείας. Αν όμως κοιτάξουμε τις επιλογές που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην αγορά... Γιατί όχι; Μία κίνηση σαν αυτή μπορεί να έχει κόστος όσο μία τσάντα Gucci πουλήθηκε στον Αύγουστο, αλλά το ηθικό που μπορεί να δώσει είναι σαν ένα ξύρισμα πρωινού στην Ομόνοια—ξαφνικά βλέπεις τον κόσμο καθαρότερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι γίνεται από ένα βράδυ στο ξενοδοχείο του Ελσίνκι, αλλά για μία φάση σαν κι αυτή που βιώνουμε τώρα, ίσως αποτελεί μία ιστορική ευκαιρία. Τι λέτε; Να περιμένουμε τα ξεκαθαρίσματα μέχρι τον Σεπτέμβρη, ή μήπως πρέπει να πιάσουμε τον πράκτορα από τώρα γιατί κάποιος άλλος τον έχει βάλει ήδη στο mouthguard;

Τρεις φορές εκείνο το βράδυ στο Λεωφόρου—όταν σήκωσε το κεφάλι σαν πρωτοπόρος κάτω από τις κερκίδες που έβγαζαν μπουρδουκλιά, και η μπάλα κατέληξε στο τσουβάλι σαν νεκρό ψάρι. Την επομένη τον είχαμε ακόμα στις προσευχές μας, ανάμεσα στα βιολέ ξεπούπουλα της ομάδας. Ήταν εκείνος ο Σιώττος· όχι ο ίδιος που κάποιοι του έκλειναν την πόρτα με γλυκόλογα πριν δυο χρόνια, αλλά αυτός που ξέραμε πως έχει τη σφραγίδα των μεγάλων: όταν κάτι σπάσει γύρω σου, εσύ φτιάχνεις το επόμενο κομμάτι. Ρε παιδιά, θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2019 σ’ ένα αδιέξοδο στο Βόλο. Του ζήτησαν να φορτώσει γκολ, αυτός κούνησε το κεφάλι σαν νά ’ταν σακάκι πάνω στη μπάρα και γύρισε σιγά σιγά προς την πλευρά του πλάγιου—σαν να κουβέντιαζε με το γήπεδο πως κάτι άλλαξε. Μετά από εκείνο τον αγώνα, όταν ο Γιάννης έκανε εκείνο το σουτ σαν να ’βγαζε βότσαλο από το δάσος, πετάχτηκε στον αέρα σαν άγαλμα της ίδιας στιγμής: πήρε την μπάλα μέσα στα πόδια του, ούτε καν αντέδρασε—μόλις την έπιασε σφιχτά σαν να ’χε πάνω του όλους τους τίτλους που χάθηκαν εκείνα τα χρόνια. Αυτό δεν είναι τύπος που περιμένει τάχατες κάποιος να τον ανακαλύψει· αυτός σκαλίζει το δρόμο του μόνος του. Ωστόσο—και πρέπει να πω κι αυτό—τώρα του λένε πως ήρθε η ώρα των μεγάλων πρωταθλημάτων. Αλλά ας είμαστε νηφάλιες: έναν Σιώττο Σούπερ Λίγκα τον τελευταίο δεκαπενταετή το μόνο που κατάφερε ήταν να φορτώσει γκολ πάνω-γύρω στη Θεσσαλονίκη. Ποια είναι αυτή η ξαφνική μεταμόρφωση; Θα φορεθεί το σμόκιν και θα γίνει ο μαρκήσιος της άμυνας; Θα δούμε ποτέ τον ίδιο άνθρωπο που έπαιζε σαν νά ’ταν αόρατος όταν χρειαζόταν, αυτή τη φορά να γίνει ηγέτης όταν φωνάζει το πλήθος; Εμένα προσωπικά μου φτάνει να δω πως το όνομά του βγήκε στα υποψήφια των μεγάλων ομάδων—αλλά μην κοιτάξουμε μόνο την ηλικία. Τον Οκτώβριο του ’22 ήταν ακόμα στον Ολυμπιακό, τριάντα χρονών, και έκαναν εκείνοι περίπου σαράντα αγωνιστικές σαν ανάμνηση ενός παρελθόντος που κάποιοι είχαν αρχίσει να θάβουν σφιχτά. Αν θέλουμε έναν λιονταράκι τώρα, ας πάμε στο νούμερο πάνω από τον πάγκο: όχι μόνο για τον ίδιο τον Σιώττο, αλλά γιατί η ομάδα μας πρέπει να διαλέξει μεταξύ ενός πολεμιστή που ξέρει πως μπορεί να γίνει ιστορία—ή να παραμείνει ένα δυσάρεστο ανέκδοτο στους διαδρόμους των club houses. Προσωπικά; Μου φτάνει μια φορά ακόμα να δω αυτόν τον άνθρωπο να φοράει κίτρινο. Αλλά δεν γίνεται έτσι· πρέπει να τον δούμε εκεί που πρέπει.

ρε εσύ το λες πως σου βγήκαν όλα στο γράψιμο σου εκεί πάνω φίλε μου και τώρα ψάχνεις ν' αλλάξεις άμυνα σαν την τελευταία φορά που πήρες ψυγείο δίχως αερόλουτρο;;; αυτές οι κουβέντες με τους γίγαντες της άμυνας φαίνονται πάντα ωραίες στην αρχή — μέχρι να σου δείξουν πως ο γίγαντας είναι από χαρτόνι και σε ένα βράδυ στην ΑΕΚ ο ντεφορμέ βγάζει τουλάχιστον δέκα πόντους πάνω του... αλλά τάλλα αυτά τα 'χω ξαναδεί αυτά. πριν χρόνια, όταν ο Γιώργος Κουφός μας έκανε τη χάρη να τον βάλουμε γερά, σηκώθηκε μια κουβέντα στο φόρουμ εδώ σαν αυτή τώρα: "τον θέλουμε λιονταράκι!", "τον θέλουμε πολεμιστή!". τελικά τι έγινε; τρεις μήνες αργότερα τον είχαν σέρνει σαν πτώμα στους διαδρόμους της Ευρωλίγκας γιατί δεν μπορούσε να σηκώσει ούτε μία φορά το βλέμμα των αντιπάλων χωρίς να τρέμει σαν φύλλο. όχι πως ο Σιώττος τώρα ξαφνικά έγινε άλλος — αυτός εκείνος ήταν πάντα ο ίδιος τύπος που έπαιζε σαν να του είχε τραβήξει ο γάτος τη γλώσσα, είτε στον Ολυμπιακό είτε στην ΑΕΚ. κανένας άνθρωπος δεν ξαφνικά γίνεται μαρκήσιος του πεδίου επειδή κάποιος πράκτορας τον είπε "μπορώ να σου βρω θέση", εκτός αν δεις και το νούμερο στη συμφωνία του. εγώ όμως αυτό που βλέπω δεν είναι περίεργη φήμη — είναι σαν εκείνον τον παλιό μου γείτονα από την Πλάκα που κατέβαινε κάθε πρωί στις 6 και είχε μάθει πλέον να τρώει τους γύπους σα μπουρμπουλήθρες. ο Σιώττος εκείνος έχει το προνόμιο ότι όλοι τον θυμούνται σαν εκείνον τον γκρινιάρη που έπαιζε σαν αστραπή στις γειτονιές των γηπέδων. οπότε η ερώτηση είναι μονάχα μία: όταν βρεθεί ξανά μέσα στο γήπεδο του ΟΑΚΑ, αυτούς τους γύπους θα τους φάει όλους σαν μπουρμπουλήθρες κι αυτούς που του είχαν περάσει; ή μήπως τώρα που είναι 33 ετών θα αρχίσει και πάλι να αφήνει τρύπες στο στήθος σου σαν σουρωτήρι; δεν ξέρω εγώ τι λένε οι άλλοι, αυτοί που ψάχνουν τις μεταγραφές σαν ν' αγοράζουν ψωμί στο φούρνο. εμένα μου αρκεί να δω πως όταν φορέσει κίτρινο, οι αντίπαλοι αρχίζουν να κοιτάζουν γύρω τους σαν ν' αναρωτιούνται "πού είναι το λάκκο;" — είτε έτσι, είτε έτσι λέγαμε τότε για τον Κουφό κι εκείνος μας έδειξε το δάχτυλο πάνω στη σέντρα... ο χρόνος πάντα ξέρει.