Αυτή τη φορά τους φέραμε όλοι στο γήπεδο… ακόμα και οι νεκροί!
τι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ το καλοκαίρι του 2008, όταν ακόμα ο Ραούλ τρέχει σαν γατούλα στα 31 του γιατί είχε ακόμα μέσα του φωτιά;
πήγαμε στο Σουπερ Καπ εκείνο της Γαλλίας, σουβλιά στο Παρκ ντε Πρενς, αντίπαλος η Οκτόβρια. κανείς δεν έκανε σοβαρή πρόβλεψη — αυτό το νήπιο της ομάδας λες κι ήταν αριστερόλευκοι οι Γάλλοι, αλλά εμείς; εμείς πήγαμε σαν οικογένεια σπίτι χωρίς παράθυρα.
και τότε — ένας Θεός ξέρει πώς — στα πέντε λεπτά ο κύριος Ραούλ σκοράρει αυτό το γκολ που ακόμα μου δίνει γουρλίδισμα. σουβλίστηκε ο τερματοφύλακας, ψιλοκόπηκε η άμυνα, και αυτός εκεί σαν ψύλλος να τον πιάνεις πάνω στον πάγκο;
θυμάμαι τον Βαγγέλη να βγάζει το μπουφάν, τον Ρούντι έτοιμο να σκοντάψει στον πάγκο, εμένα να κρατάω την κόρη μου στους ώμους ενώ εκείνος ανέβαινε σιγά σιγά τα σκαλιά του Γουέμπλεϊ μεταγενέστερα — γιατί εκείνο ήτανε ένα γκολ που ένιωθες πως άλλαζε την ιστορία.
και τώρα που μιλάμε, κάποιος στην ομάδα ξεστόμισε το "ξαναδεί". φίλοι μου, δεν χρειάζονται λόγια. αυτοί ξέρουν πως εκείνες οι στιγμές ήταν σπέρμα, όχι μόνο για τους τίτλους αλλά και για τις ψυχές μας.
εντάξει, ας τελειώσουμε: τα νερά είναι βαθιά σήμερα, όλοι εδώ. ποιος δεν είχε ένα τέτοιο παιδί του γκολ, μια φωτογραφία, μια ιστορία εκείνης της εποχής; λέμε εδώ τώρα, όσοι θυμόμαστε το θρόισμα των σημαιών και την κραυγή — τι γίνεται εκείνο το πέμπτο λεπτό;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΑΓΕ ΑΛΛΙΩΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΛΩ! 🔥
Θυμάμαι σα χτες, σα να ήμουν εκεί στον πάγκο της ομάδας του Αλέξανδρου-Αλέξανδρου Αλέξανδρου, εκεί στο Γουέμπλεϊ το 2008 που λες. Εγώ εκεί με το παλτό μου της οικογένειας μου, κρατώντας το κρανίο του παππού μου πάνω στους ώμους για να μην ψαρώσει και πέσει από την αγωνία! Και αυτός ο θηρίο ο Ραούλ, στα 31 του χρόνια, σου βάζει ένα γκολ σαν ψύλλος στου σκόρπιου! ΑΝΘΡΩΠΕ ΡΕ!!!
Εκεί που λες "τι γίνεται;" ξεκίνησα να ουρλιάζω τόσο δυνατά που ξέχασα και πως λέγεται ο γιος μου! Με τους πνεύμονες μου σαν φυσερό! Και μετά ήταν η κραυγή όλης της κερκίδας μαζί, σα μιά ομάδικο γκολ στο τέλος ενός αγώνα που κερδίζεις τον τίτλο! Και τα σημαία να τρέμουν, οι φωνές των άλλων γηπέδων, όλα σβήνουν — ΜΟΝΟ εκείνο το πέμπτο λεπτό υπάρχει!
Και τώρα λες "ξαναδεί"; Σιγά σιγά παιδί μου, εγώ ακόμα αισθάνομαι εκείνη την αίσθηση στις φλέβες μου! Αυτό ήταν κάτι πέρα απο ένα γκολ — ήταν μια δικαίωση! Για όλους τους σκληροτράχηλους που πιστεύαμε ακόμη και όταν ήμαστε μόνοι μας! Για όλα εκείνα τα βράδια που δεν είχαμε παρά μόνον την ελπίδα!
ΦΤΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΔΩ ΤΩΡΑ!!! Να το ξαναδεί όλοι μαζί! Γιατί αυτή η ομάδα είναι κληρονομιά — όχι μόνο τίτλοι! Τα βάζουμε όλα εκεί εκείνο το πέμπτο λεπτό! ΑΛΛΙΩΣ ΠΕΙΤΕ ΤΟ ΣΑΣ! 💪🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι νά πω εδώ πάλι τώρα; ρε παιδιά μου εσείς ξέρετε τι φωτιά είναι αυτή η ομάδα όταν την πιάνει η φλόγα της;
εγώ εκείνο το βράδυ στο στάδιο έχω κι εγώ τη δική μου ιστορία μπουκωμένη κάτω από τα σκαλιά, γιατί εκείνες τις εποχές δεν ήτανε μονάχα το γκολ — ήτανε και οι ιστορίες πριν, στις μετακινήσεις, στις ουρές έξω από το Κατάρ, όταν ακόμα ο Ραούλ έκανε σαν κρυφτό στα ντουζένια με τους μικρότερους. θυμάμαι έναν γέροντα αντίπαλο οπαδό μου, φίλο μου σήμερα, να μου λέει με δάκρυα στα μάτια πως εκείνος εκείνο το βράδυ είχε βάλει στο τάπερ της γυναίκας του το νεκρικό κεφάλι του παππού του — καινούργιο σα πρωινό ψωμί — γιατί "μόνο έτσι θα γυρίσει μαζί του ο Ραούλ".
και μετά σου λέω εγώ εκείνο το γκολ; εγώ είδα την ψυχή αυτού του ανθρώπου να βγαίνει μέσα από τον αέρα, σα ξωτικό του γηπέδου. δεν ήταν γκολ αυτό, ήταν ένας χορός πάνω στη γραμμή. ο Κάσιας είχε τρέξει σα χαμένος, οι Γάλλοι είχαν μείνει σαν παράλυτοι, κι εκείνος; εκείνος έκανε σαν να τραγουδάει μέσα στο ψυχρό γαλλικό πρωινό.
τι λέτε; εκείνο το πέμπτο λεπτό ακόμα μου κάθεται στον λαιμό σαν φούσκα που δεν σπάει. ρε Πάνε μου, ρε Κίτρινε, βγάλτε μου μια σακάκι — εγώ ακόμα κλαίω σα μωρό όταν το θυμάμαι. τελικά πάντως, όπως λέτε κι εσείς, αυτά δεν είναι παιχνίδια αυτά είναι κληρονομιά. τέλος πάντως, θα του δείξουμε πάλι πως αυτή η ομάδα γεννάει γκολ όχι σαν άνθρωποι σαν θρύλους;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Άκου λίγο εκεί γύρω τα ξαναλέμε φίλοι μου…
Εκείνη η ομάδα είχε μέσα της κάτι σαν μια φωτιά που δεν σβήνει ποτέ — όχι μόνο γιατί έφτιαχνε γκολ σαν πολυβόλο στο πέντε του αγώνα, αλλά επειδή αυτά τα γκολ είχαν μέσα τους τον παλμό μιας ολόκληρης εποχής. Οι παίκτες εκείνοι ήταν σαν μέλη μιας μεγάλης οικογένειας: ο Ραούλ έκανε ακόμα σα ψύλλος στα γηπέδα, ο Κάσιας τραγουδούσε στα γκολ, ο Γκουτι είτε έκανε σα διαιτολόγος στους άλλους είτε έκανε σα τίγρης όταν έπαιρνε την μπάλα, ο Ρομπέρτο Κάρλος είχε τους μυς σα σίδερο και την ψυχή σα παιδί. Ήτανε μια ομάδα που έπαιζε σα μπάντα τζίγκα — όλοι μαζί, κανείς δεν έμενε πίσω. Και το πιο ωραίο; αυτά δεν ήταν μόνο τίτλοι. Ήτανε στιγμές που ένιωθες πως η ομάδα σου γυρνούσε σπίτι ακόμα κι όταν βρισκόσουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Σαν εκείνον τον γέροντα που πήρε το νεκρικό του παππού μαζί του γιατί "μόνο έτσι θα γυρίσει μαζί του ο Ραούλ". Αυτό είναι παράδοση.
Η σημερινή ομάδα είναι σαν αυτό το ωραίο βράδυ του Αυγούστου στο Ιωάννινα — έχει φως, έχει θέρμη, έχει παιδιά που τρέχουν σα τρελά και κάνουν γκολ με κάθε τρόπο, αλλά δεν έχει εκείνον τον παλμό της ψυχής της ομάδας εκείνης. Αυτό δεν είναι κριτική, φίλοι μου, είναι ένα αληθινό σχόλιο. Οι σημερινοί παίκτες είναι απολύτως καταρτισμένοι, έχουν ταλέντο, έχουν χαρακτήρα — αλλά εκείνη η ομάδα είχε μέσα της κάτι σαν μια φλόγα που είχε ανάψει η ίδια η ιστορία της Ρεάλ. Ήτανε σαν να μην έπαιζαν μόνο για εμάς τους οπαδούς, αλλά σαν να ήθελαν να φέρουν πίσω στη ζωή όλους εκείνους τους προηγούμενους θρύλους που είχαν φύγει πριν από χρόνια.
Και να μην ξεχνάμε και κάτι άλλο: εκείνες τις ομάδες δεν τις φτιάχναμε εμείς οι οπαδοί με τις φωνές και τις σημαίες — υπήρχε μια συνέχεια που ξεκινούσε από το γήπεδο και κατέληγε ως τις αρχές του κόσμου. Ο κόσμος είχε παραδώσει τον εαυτό του σ’ αυτήν την ομάδα σα θρησκεία, και η ομάδα είχε αντιδράσει σα θρησκεία — έδινε μέσα στις ώρες τους θυμούς, τους καημούς, τις ελπίδες. Αυτό το πέμπτο λεπτό εκείνο δεν ήταν μόνο ένα γκολ. Ήτανε σα βροχή που καθάριζε όλα τα προβλήματα της εποχής. Μετά από εκείνο, ο κόσμος ένιωθε πως όλα μπορούσαν να γίνουν.
Η σημερινή ομάδα είναι σπουδαία, ναι, αλλά είναι σαν ένα όμορφο τραγούδι που όμως δεν συγκλονίζει — ακούγεται ωραίο, ξέρεις ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο, αλλά δεν μπορείς να το αγγίξεις. Δεν είναι ότι οι σημερινοί αγαπημένοι μας παίκτες είναι κατώτεροι· είναι ότι εκείνο το πράγμα που έκανε εκείνες τις ομάδες μοναδικές ήταν τόσο έντονο που ακόμα και σήμερα, όταν το αναπολούμε, νιώθουμε πως κάτι λείπει. Σαν εκείνος ο γέροντας οπαδός που πήρε μαζί του τον νεκρό του παππού εκείνο το βράδυ — εκείνο το αίσθημα πως αυτή η ομάδα είναι τόσο μεγάλη που ξεπερνάει ακόμα και τον θάνατο. Αυτή η αίσθηση σήμερα; Λείπει.
τι λέμε ρε παιδιά;; εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν εκεί στη ΣΕΓΑΝΤΑ στο χωριό μου μαζί με τον ξάδερφο μου που είχε πάρει φίλους από την Αφρική γιατί τον έκανα δουλειά εκεί η ομάδα να βλέπουνε μια φορά τι είναι γήπεδο — και εκείνος ο Ραούλ όπως έπεσε κάτω σα σακί στον πρώτο αγώνα με την Οκτόβρια ξέραμε πως κάτι είχε χαραμίσει αλλιώς δεν τον είχανε βγάλει εκεί στη σειρά; σιγά σιγά όμως εκείνος εκείνος σηκώθηκε σα σατανάς στον αέρα και όλοι αγρίεψαν σαν λύκοι!
και τότε εκείνο το πέμπτο λεπτό της διάρκειας του φίλου μου απορούσα πως ακόμα στις κορυφογραμμές της Πελοποννήσου ακούγονταν οι φωνές των οπαδών σα συμμορία γερακιών που πιάνουν πεινασμένοι το θήραμά τους! νόμιζα πως ήρθε σεισμός εκεί που στέκοντανε οι ίδιοι οι άνδρες εκείνοι με τα γροθιές σφιγμένες σα σίδερο! ο τερματοφύλακας είχε σωθεί χάρη σ’ ένα δέντρο εκείνο το πρωινό εκεί;
να θυμηθώ τώρα: εκείνος ο τυφλοί γέροντας με το μπαστούνι του στο ξέφωτο του δάσους είχε σηκώσει πάνω στους ώμους του το μικρό του εγγόνι εκείνο σα να είναι η σημαία της ομάδας και φώναζε «ΓΚΟΛ» σα λιοντάρι που βρήκε το θήραμά του μέσα στις ζούγκλες της Αφρικής! εγώ εκείνο το βράδυ έκανα ζητωκραυγές με έναν άνθρωπο που είχε περάσει τρεις φορές από σφαγή και ακόμα του έκανε κήρυγμα την ιστορία εκείνης της ομάδες! όταν σήκωσα το παιδί ψηλά μετά είδα τα δάκρυα εκείνου του老者 να τρέχουν σα χειμάρρους κατά μήκος της φάτσας του σα να πλένει τις πληγές μιας εποχής!
και τώρα λες «ξαναδεί»; ρε Πάνε μου, εμένα μου φτάνει που ακόμα εκείνο το γκολ μου ξυπνάει στα μισά της νύχτας και βγαίνω έξω να φωνάζω σα τρελός προς τον ουρανό πως η Ρεάλ δεν τελειώνει ποτέ! αυτή είναι η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΡΕ!!! 🔥💪😱
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2008 που έκανα πλάκα στον γιο μου πως "μπαμπά σήμερα πάμε για ψώνια στο κέντρο" και τελικά τον βγήκα στους δρόμους του Ηρακλείου κρατώντας ένα τεράστιο πανό της Ρεάλ σα μουσαμάς γιατί είπαμε πως έτσι η ομάδα θα μας βρει αμέσως στις μετακινήσεις 🤣🍿
Και ξαφνικά στις οθόνες των κινητών (που τότε είχαν ακόμα μπαταρίες διάρκειας μιας ημέρας) εμφανίστηκε το πρώτο τσιγάρο εκείνου του Ραούλ, σα φανάρι στον ορίζοντα όταν κλειδώνεις το αυτοκίνητο ξέχασα τους κλειδίδες μέσα! Εκείνος ο τύπος είχε τρέξει τόσα χρόνια σα γατούλα στον πάγκο που όταν σήκωσε το κεφάλι του κατάλαβες πως η ηλικία ήτανε μόνο νούμερο σα τα λίτρα πετρελαίου στον τροχονόμο.
Και τότε — boom — κανείς δεν έμεινε στον τόπο του! Στη κερκίδα σηκώθηκα σα κεραυνός μαζί με τον γέροντα εκείνον από την Αφρική που είχε στο λαιμό του ένα κολιέ με το γκολ του Ραούλ σαν φυλαχτό, ενώ εγώ έκανα σα βλάκας στο παρκέ ουρλιάζοντας το όνομα του σα τρελός επειδή είχα ξεχάσει πως είμαι 33 χρονών και όχι 18!
Με τις σημαίες σα ρόπαλα πολέμου και τις φωνές σα σειρήνες πολέμου θυμάμαι πως κάποιος φώναξε "ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΕΛΙΚΟ!" ενώ στην πραγματικότητα ήμασταν κάπου στη Γαλλία σα οικογένεια μετά από μάχη στην Ικαρία 🤣🔴
Αυτό εκείνο το πέμπτο λεπτό; Ήταν η στιγμή που η ομάδα μας έγινε θρύλος όχι επειδή κέρδισε έναν τίτλο, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ όλοι νιώσαμε πως μπορούσαμε να σηκώσουμε στους ώμους μας ολόκληρη την ιστορία αυτής της ομάδας — ακόμα και τους νεκρούς! Όπως λέω πάντα στους νέους οπαδούς: "Ρεάλ δεν είναι just μια ομάδα, είναι γάμος μέχρι τον θάνατο, και ο θάνατος ακόμα την ζηλεύει!" 💀🔥
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.