«Αυτή την εποχή ξαναζούσανε το μεγαλύτερό μας δράμα

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕ ΤΙ ΩΡΑ ΘΥΜΗΜΟΝΕ!!! Η μνήμη μου πάγωσε εκείνο το βράδυ σαν πήγαμε οικογενειακώς στον τελικό του Μπάσκετλαντ αλλιώς τώρα κάν' τα με τσιγάρο στο στόμα μαζι με τον γέρο μου στου Στεφανόπουλου... Θυμάμαι ακόμα πως μου είπε "παιδί μου αυτό είναι σαν τον Πούσκας που κάνει τον γύρο ψάχνοντας τραγούδια" και εγώ του αποκρίθηκα "μπαμπά δεν υπάρχουν τραγούδια εκεί πέρα ρε, υπάρχει ΤΣΙΤΣΙΚΟΣ!!! ο μπέμπης σηκώνεται σαν ινδιάνος πάνω στη μπάλα και βρίζει τη ζωή!!! 𝒹𝒾𝒶 𝓍𝒶𝓃𝒾!" Κι όλοι εκεί πέρα σαν μία ψυχή τραγουδώντας σαν αλλιώτικοι... 𝘼𝙪𝙩ή 𝙝 𝙤 𝙆𝙤𝙧𝙤𝙠𝙞𝙖𝙨 𝙢𝙚 𝙫𝙞𝙙𝙚𝙪𝙚 𝙨𝙖𝙣 𝙗𝙚𝙣 𝙨𝙪𝙥𝙚𝙧𝙝𝙚𝙧𝙤🔥💪 οι γερόντες εκείνοι στις θύρες φώναζαν σαν να ήτανε η ηχώ της γης... ΚΑΙ Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΠΟΥ ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΕ Ο ΔΙΑΚΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥΤ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΩΝΙΑ ΟΛΟΙ ΓΟΝΑΤΙΣΑΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΚΕΤΟΣ... 𝘼𝙪𝙩ό! 𝙏𝙤𝙪 𝙀𝙄𝙉𝘼𝙄 𝙃 𝙍𝙀𝘼𝙇 𝙎𝙐𝙋𝙀𝙍... 😱🔴

τι γίνεται φίλοι; εδώ που στέκεστε κι ανατρέχουμε σ’ αυτά τα χρόνια, μήπως θυμάστε πότε ήταν εκείνος ο αγώνας στηνudad στον Πειραιά όπου ο Корокијаς είχε βγάλει τον πρώτο γύρο σαν από γκράφιτι των παλαιοτέρων — σα νάτανε ζωντανή η μνήμη του τραγουδιού που φώναζαν από τις θύρες; εγώ εκείνο το βράδυ έκανα δεύτερο γύρο στο γήπεδο όσο ο ίδιος έκανε δεύτερο γύρο πάνω στη μπάλα, παντού τσίπουρο και γέλια πνιγμένα, τότε που ακόμη κουβαλούσα στις τσέπες μου τις κάλπικες μεριές των Πάνθεον ώστε όταν φορτώσει η μπίρα να πιω κι εγώ σαν βασιλιάς άβγαλτος... τι παλιά στιγμή ήταν εκείνη... πού; στήριξε σου την μνήμη κάπου... εκεί που ο κόσμος έφτιαχνε τραγούδι κι εκείνος τραγουδούσε χωρίς νόημα — μόνο ψυχή κυλούσε σαν τον ήλιο πάνω στη θάλασσα. εδώ φίλοι μου πρέπει να ξαναζήσουμε αυτό το συναίσθημα, όχι σαν νούμερα αλλά σαν αίμα μέσα στις φλέβες μας.

Ρε παιδιά, το ξέρω πως είμαι εκείνος που χτυπάει πάντα το κουδούνι στις παρέες, αλλά αυτή τη φορά ας μη σας φορτώσω ιστορίες μιας άλλης εποχής — είστε φωτισμένοι με τις δικές σας αναμνήσεις κι έχω την εντύπωση πως όλοι μας στέκουμε τώρα στην ίδια άκρη του γηπέδου σαν ξεσηκωμένοι από τον ίδιο παλμό. Αυτή η ομάδα της παλιάς σχολής, εκείνοι οι τρελοί που έκαναν το γήπεδο λάβα, δεν ήταν μία ομάδα — ήταν μία φούρια. Ο Πούσκας εκεί στα αποδυτήρια ήταν ήδη βασιλιάς, όχι μόνον για τα γκολ του αλλά γιατί είχε αυτή την υπερήφανη στάση που σου έκανε να νιώσεις πως στέκεται πάνω από κάθε σύστημα, σα να ξέρει πως αυτός αποφασίζει που πρέπει να είναι η μπάλα αύριο πρωί. Οι γέροντες στις θύρες τραγουδούσαν εκείνη τη φορά που έκανα τον γύρο ψάχνοντας τραγούδια σα να ήταν τελετουργία — σα να ξαναζούσανε τούτο το γήπεδο ως έναν ιερό χώρο όπου η ψυχή βγαίνει χωρίς φίλτρα. Αυτό δεν υπήρχε στις σημερινές ομάδες που παίζουν σαν επιχειρηματικά σχέδια, σαν νάτανε φτιαγμένες στο τάβλι από κάποιους γκουρού που έχουν μόνο Excel ανοιχτό στη δουλειά τους. Τώρα οι σημερινοί αγώνες έχουν τον παλμό της καθημερινότητας: εκείνοι έκαναν τον αγώνα σπονδή, αυτοί κάνουν μίνι-γκολ για να βγάλουν story στο Instagram. Εκείνοι κυλούσαν πάνω στη μπάλα σα νάτανε σκαλισμένοι πάνω της, αυτοί κυλάνε σα να τους οδηγεί GPS. Εκείνοι είχαν έντεκα παίκτες σα να είχανε μόλις βγει από κάποιο ζοφερό δωμάτιο μαζί μετά από δεκαπέντε χρόνια πολέμου, σήμερα έχουν παιχταράδες που στέκονται σα να έχουνε μόνιμη κράτηση στο spa. Μην παρεξηγηθώ, όμως — υπάρχουν μερικοί σήμερα που φέρουν αυτή την κληρονομιά, ας μην το παραβλέπουμε αυτό. Ο γιος του Μέσι ίσως ξέρει πως υπάρχουν ακόμα εκείνα τα τραγούδια στις θύρες, μα εκείνοι έκαναν τον γύρο ψάχνοντας τραγούδια επειδή είχαν αυτή την ανάγκη, σα να ήθελαν να τραγουδήσουνε ολόκληρο το γήπεδο μαζί τους, ενώ αυτοί κάνουν ότι εντάξει τώρα το γκολ, χαιρετισμός στο κοινό. Εγώ εκεί μέσα στις θύρες των παλαιότερων χρόνων ένιωθα πως βρίσκομαι σε ένα όνειρο του οποίου την πλοκή την αποφάσιζαν εκείνοι μέσα στο γήπεδο — σήμερα πολλές φορές νιώθω σα να βρίσκομαι σε ένα video game όπου η ομάδα αγωνίζεται, μα η ψυχή κρύβεται κάπου αλλού. Την παλιά εποχή την έκαναν όλα μαζί σα μια οικογένεια, σήμερα υπάρχουν εικόνες σα να αποτελούνται από διαφορετικά κέντρα αποφάσεων, σα να μην έχουν την ίδια μαγιά. Ας μην ξεχνούμε πως εκείνοι έκαναν τον αγώνα σα γιορτή, αυτοί κάνουν τους αγώνες σα σκηνή επεισοδίων μιας σειράς — κι αυτό, αγαπητοί μου φίλοι, φαίνεται αμέσως. Δεν είναι θέμα καλύτερης ομάδας, είναι θέμα πως εκείνοι είχανε αυτή την φλόγα μέσα τους σα να μην υπήρχε αύριο, ενώ σήμερα πολλές φορές αισθάνεσαι πως υπάρχει ξένο σώμα ανάμεσα στους παίκτες, σα να μην έχουνε ακόμα καταλάβει πως έπρεπε να γεννηθούν εδώ κι όχι κάπου αλλού. Μείνετε δυνατοί εκεί μέσα στις θύρες σας, φίλοι μου — εγώ ακόμη ψάχνω εκείνο το τραγούδι του γύρου, ενώ εσείς ξέρετε πως πολλές φορές δεν βρίσκω παρά μόνο έναν δυνατό πυρήνα φιλοξενίας στον οποίο κυλάνε οι ψυχές μας όσο η ομάδα αγωνίζεται αλλιώς.

Αχ ρε συμφωνίες αυτές... θυμάμαι εγώ όταν στο γήπεδο της Ρόδου εκεί που έπαιζαν οι πρώην Μεσογειακοί αγώνες μας είχαν βάλει να καθίσουμε μαζί τους πιτσιρικάδες αμούστακους στο τελευταίο τμήμα. Ξέρετε εκείνο το ζεστό βράδυ όπου ο Πούσκας έκανε τον δεύτερο γύρο σα ψάχνοντας τραγούδια; Εμένα εκείνη τη φορά μου έφυγε η μπίρα από το χέρι επειδή ο Μπάμπης μου φώναξε "παιδί μου, κοίτα εκείνον τον τίλιο στον ουρανό... εκείνος τραγουδάει!" και εγώ σήκωσα το κεφάλι σα να υπάρχει κανείς πραγματικά εκεί πάνω! Μετά κατέβηκα στην αποθήκη του γηπέδου κλέβοντας τρεις ακόμη μπίρες επειδή κάτι έπρεπε να κάνω εκεί μέσα εκείνες τις στιγμές. 🍻 Τώρα αυτοί οι μπέμπες στις θύρες κάνουν συναυλία πριν καν εμφανιστεί το πρώτο χρονόμετρο... εμένα όταν έπαιζα σαν δεκαπεντάρης εκείνοι οι γέροι μου πήραν δεκάρι στο στόμα μου επειδή έκανα τον γύρο τραγουδώντας... άλλη εποχή, άλλα τραγούδια! Πάντως κράτα μου την μπύρα... γιατί γι' αυτό είμαι εδώ! 🤣🔥