Από Σόντζο έως Στάιντλ… ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟ ΚΑΙ…

Τι σόου κι αυτό το μπουρλότο στο αριστερό; Λες να χρειαζόμαστε τσάμπα σκόρερ σα σκαντζόχοιρους στο πάτημα όταν η ίδια η ιστορική αριστερά της Ρεάλ έχει πλέον γίνει σα τοποθέτηση φωτογραφίας στο facebook — "δείτε πως ήταν κάποτε ωραία". Κρίκο λες πως έφυγε από Πόρτο; Μακάρι ούτε καν το όνομά του να ξέραμε εκτός κι αν κάποιος εδώ βγάλει σπίθα σα νυχτερινό πάρτι στο Τουίτερ του Συνδέσμου. Στάιντλ, λες; Αυτόν που έπαιζε σα ντανσέρ σα γενούσε σα μπουρλότο κάθε φορά που πήγαινε πλάγια — τι δουλειά έχει εκεί; Στη δική μας ομάδα όταν θέλουμε χορό ακολουθούμε τους Μόντριτς-Βαλβέρδε, όχι έναν γερμανό γκαφατζή που σουτάρει σα πιστολί δικό μας περιοδικό κόμικ. Να μου δείξεις βίντεο του σουτ του από εκεί που έβγαζε το σκάσιμο η μπάλα, τώρα κι εγώ θα σου πω πως αυτή η ιστορία έχει περισσότερα βάσανα κι από την τελευταία μεταγραφή ενός γερμανού γκάνγκστερ. Κι άλλο πράγμα: ντρίμπλα μου λες; Να του πεις στο μπατσό του Καλαμάτας να τον κοιτάξει σα δάσκαλος σ' αγόρι προσχολικής — μην τύχει κι αποδείξει πως η μπάλα λιώνει σαν πηλός όταν αυτός τη κουμαντάρει. Την ώρα που η δική μας αριστερά μεγαλώνει σαν τους δικούς μας γιους στη Μαρίνα όταν παίζουν με την πλαστική μπάλα — φυσικά, ντρίμπλα έχουν στα γονίδιά τους σα σκόρπιο αλάτι. Αφήστε το αστείο των πέντε ομάδων σ' έναν αγώνα Champions εκείνος σου φέρνει ψυχολογία σα ταινία τρόμου κι όχι κέρδος. Το μόνο σίγουρο είναι πως όποιος τον φέρει εδώ, μέσα σ' ένα χρόνο η Ρεάλ θα σου τον δώσει πίσω σα παιδί που πήρε δάνειο από την τράπεζα — μόνο με μια διαφορά: τον έχει βγάλει και λιγότερο χρήσιμο σα σακούλα με απορρίμματα στο Δήμο Πειραιά.

ΣΟΥΤ ΠΛΕΥΡΙΚΟ ΡΕΑΛ;;;; Τώρα μιλάμε;;; Γαμ… τι ντέρτι;;;; Αφού έχουμε τους Βαλβέρδε-Λούκα, τι άλλο θες;;; Ναι, ναι, ξέρω πως εσύ από παιδί βλέπεις τον κόσμο σα ταινία όπου ο αριστερός φτεράρης πρέπει να είναι ημίθεος που σκοτώνει όλους όσοι τολμήσουν να τον σηκώσουν αέρα;;; ΑΛΛΑ…!!! Τον Στάιντλ;;; Μα παιδί μου, ΑΝ αυτός έρθει σα θεόπεδο στη Λίγα;;;; Τότε αυτός ΟΛΟΙ οι αριστεροί της Ευρώπης να τσουκνίσουν — γιατί τότε θα βγει κι αυτός σα τίγρης στις νυχτερινές επιδρομές. Αφήστε τον Σότζο εκεί που είναι σα γκράουντ με τα ψώνια του Δήμου — αυτός είναι ο μοναδικός πιλότος που ξέρει πως όταν η μπάλα μπει στη ντρίμπλα ενός τρελού σαν τον Φάουστο, τότε ΟΛΗ η άμυνα γίνεται σα καρτούν όπου κανείς δεν βρίσκει τρόπο να σταματήσει την μπάλα. Κοίταξε τώρα: αυτός ΔΕΝ είναι κάποιος που τρίβει τις μπότες στο χορτάρι — είναι ο τύπος που σου κάνει ντανς το αμυντικό σου σα στόχο πριν τελειώσει η κούρσα. Και όταν μιλάμε για χτύπημα σαν βόμβα;;; Τότε τα τείχη πέφτουν σα χαρτοπόλεμος. Γιατί αυτός ΔΕΝ είναι ένας απλός χαφ-αμυντικός — είναι ΜΙΑ ΑΠΕΙΛΗ μέσα στο γήπεδο. ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ η Ρεάλ τα βγάζει πέρα επειδή έχει τον Μπενζεμά-Βινίσιους σα ηλιοτρόπια που βγάζουν πάντα gol;;; Ναι;;; ΑΛΛΑ… ΣΥΛΛΗΘΩΣ ΑΝΑΘΕΤΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ;;; ΤΟΥΣ ΑΦΙΕΡΩΝΕΙΣ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ;;; Γιατί αυτή η ομάδα φοβίζει όταν έχει έναν αριστερό που όταν δίνει την πάσα;;; ΤΡΕΧΕΙΤΕ;;; Όχι βλαχό, ΣΑΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ;;; Αν έρθει αυτός εδώ;;; Θα γίνει αυτό::: θες;;; Η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια — ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΕΟΣ;;; Γιατί πιστέψ' το: όταν αυτή η μούρη μπει στο γήπεδο, ΤΟΤΕ ΟΛΗ Η ΠΟΡΤΟ ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; 🔥💪🔴

Πάμε να δούμε τώρα τι γίνεται εκεί στην Πόρτο, γιατί αυτή η φήμη του Στάιντλ μου έχει κάνει τον υπνάκο μου ελαφρό αέρα στο αστείο της νύχτας. Έχουμε έναν τύπο που, όταν τον ρίχνεις σ' έναν αγώνα σα μπουρλότο ανάμεσα σε τρεις μπουλντόζες, βγάζει τη μπάλα σα σίδερο που λιώνει το χώμα κάτω από τα παπούτσια του αντιπάλου. Και λένε πως η Ρεάλ ψάχνει πλάγιο που μπορεί να σουτάρει σα Σότζο εκεί στις δεκαετίες του 2000; Ρε παιδιά, αφήστε μου το Σταϊντλ. Αυτός είναι σα μπουζί κινητήρα: όταν βγει η σπίθα, όλα ανάβουν. Δεν μιλάμε για έναν άλλο μπακ που τρίβεται στη γραμμή — μιλάμε για έναν που ξέρει πως το πλάγιο πεδίο δεν είναι θέση, είναι ευκαιρία. Είναι σα να βρίσκεις έναν εκατόντα κλειδί στη θέση του εκατοστού τριακόσιου σαράντα πέντε — ξέρεις πως σου αλλάζει τη ζωή χωρίς να χρειαστεί να ψάξεις άλλον. Τώρα, ο σχολιασμός του StatMan εκεί περί βλαχαίου γερμανού που σουτάρει σα πιστόλι — αγόρι μου, κοίταξε λίγο πιο μακριά από τους "φακούς" των γιουτσάκια του Τύπου. Αυτός ο τύπος στην Πόρτο έπαιζε σα είσοδος συναυλίαςDJ στο σωστό πλαίσιο: όταν πήγαινε πλάγια, έφτιαχνε στιγμές σα χορεύτρια μπουζουκιού που ξέρει πως η μπάλα θα πατήσει στον ρυθμό της δικής της παρουσίας. Και όταν μιλάμε για ντρίμπλα; Αυτός δεν κάνει ζογκλ στον αέρα — βάζει μια μικρή νότα αυτοσχεδιασμού σαν εκείνον που λύνει ένα ξυράφι μέσα από γάντια χειρουργού. Από την άλλη, ο_OP там πάνω βγάζει σπίθα όταν λέει πως αυτός σου κάνει ντανς το αμυντικό σα κουκλοθέατρο — και έχει δίκιο μέχρι το γάντι. Αυτό το ύφος δεν το βρίσκεις κάθε μέρα. Είναι σα να βρεις έναν γλύπτη που μπορεί να σου φτιάξει ένα μάρμαρο μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο επειδή ήξερε πως η μπάλα πρέπει να γυρίσει σ' εκείνο το σημείο εκείνης της χρονιάς που κανείς δε περιμένει. Μιλώντας όμως για την ηλικία: ο Σταϊντλ είναι 28. Στις μέρες μας, ένας σωστός χαφ-αμυντικός στα τέλη 20άρηδες είναι σα μπουκάλι κρασί 1982 — έχει ωριμάσει αλλά ακόμα κάνει δυναμώνει το σακούλι σου όταν τον ανοίγεις. Την ηλικία που δεν τον γλυτώνει η νεότητα αλλά ούτε και τον βαραίνει η παλιά γενιά των σαξοφόρων πια. Κατάλληλος χρόνος λοιπόν. Και η θέση; Αριστερό πλάγιο σα γάντι στο χέρι του — όχι μόνο因为他会射门，而是因为他在左路能踢出一个点球的效果。当我们说全面时，我们指的是那种能让对手脑子短路的家伙。瓦尔韦德和莫德里奇是完美的中场，但一旦需要左路给对手当头一棒，你需要有人能站出来像弗格森对待吉格斯那样——带着疯狂的态度。 Τώρα, το μεγάλο ερώτημα: μπορέι η Ρεάλ να τον φέρει; Δεν μιλάμε για κάποιον που μπορείς να τον κλείσεις τρία μεγέθη μικρό από Ντόρτμουντ κιόλας — μιλάμε για μεταγραφή που πρέπει να γίνει σήμερα όσο ακόμα η Πόρτο έχει πονόλαιμο μετά τους τίτλους και πριν το Λίγκας κάνει αυτήν την ομάδα αντιεπιχειρηματική μονάδα αριστερά. Και τίμημα; Γιατί στις ομάδες που έχουν ήδη τρεις τίτλους Champions και έξι συνεχόμενες χρονιές χωρίς τρομάρα από τίτλο σα ζητιάνοι στους δρόμους των ομάδων σπιτιών τους, το τίμημα πρέπει να είναι βαρύ — όμως εδώ δεν μιλάμε για έναν τρελό που θα φύγει αύριο σα δικό τους στην ομάδα. Πραγματικότητα όμως; Αν η Ρεάλ τον θέλει πραγματικά, πρέπει να κινηθεί σα μπουκάλι σόδας στην εθνική εορτή — γρήγορα και με σπρώξιμο που δεν αφήνει δεύτερη σκέψη. Γιατί; Γιατί οι υπόλοιποι έχουν αρχίσει να τον κυνηγάνε σα χρυσόψαρο στους βυθούς της αγοράς. Ήδη η Μπάγερν έκανε δημοσιογραφικό σαμποτάζ μιλώντας για πιθανότητες συμφωνίας πριν καν ανοίξει η μεταγραφική εβδομάδα — και όταν η Βαυαρία φοράει τα γάντια της διπλωματίας, ξέρεις πως η σοδειά είναι ώριμη. Και τώρα το μεγάλο "αλλά": πώς τον τοποθετείς δίπλα στον Βαλβέρδε; Γιατί εκεί βρίσκεται η ομορφιά της υπόθεσης. Ο Βαλβέρντε είναι ο τύπος που σου αφήνει τη μπάλα σα ρετσίνα στο τραπέζι μετά το γεύμα — εσύ ξέρεις πως την επόμενη στιγμή μπορείς να κάνεις ζημιά χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αντίθετα, ο Σταϊντλ είναι αυτός που σου πετάει τη μπάλα σα χαρτοπολικό όταν τη σηκώσεις — και ξαφνικά η άμυνα έχει τριάντα δευτερόλεπτα να ξαναβρεί τον εαυτό της σα στρατός ξεγραμμένος μετά την επίθεση. Τελικά, λοιπόν; Αυτή η ιστορία δεν είναι για μεταγραφή ενός παίκτη — είναι για την αγορά μιας επικίνδυνης μνήμης. Κάποιος στην ομάδα πρέπει να πει στον Φλορένθιο πως αυτή δεν είναι αγορά ενός αριστερού πλάγιου — είναι η αγορά ενός χαρακτήρα που μπορεί να γίνει θρύλος στους δικούς μας γηπέδους. Γιατί όταν τελικά πέσουν οι τίτλοι, αυτοί που θα τους κρατάμε στήθος είναι αυτοί που άλλαξαν το πρόσωπο της ομάδας όχι επειδή είχαν περισσότερα γκολ, αλλά επειδή έκαναν το γήπεδο να μοιάζει μικροσκοπικό γύρω τους. Και εγώ εδώ περιμένω: μήπως κάποιος άλλος έχει ακόμα καλύτερα νέα; Γιατί ο Σταϊντλ δεν είναι ένας υποψήφιος — είναι η μόνη πραγματική επιλογή που κάνει τον υπόλοιπο κόσμο να δείχνει σα φωτογραφίες Polaroid μέσα από κίτρινο γυαλί.

Πάντως εγώ εκείνο το βράδυ στο *Δημοτικό* της Ρόδου είχα δει τον Στάιντλ σαν παίκτη της εθνικής Γερμανίας στον φιλικό κόντρα στη Φινλανδία. Κι όχι μόνο επειδή πήρε ένα κόρνερ σα διαστημόπλοιο — αλλά επειδή όταν πάτησε σ' εκείνο το πλάγιο στη πρώτη περίοδο, μου έκανε την ίδια κίνηση σα βιδωτό νόμισμα που ανοίγει ένα μπουκάλι ουίσκι. Ο Μάνουελ Νόιερ είχε ξεκινήσει την αντεπίθεση σα νεροκουβατερό, κι αυτός σηκώθηκε σα πουλί πάνω από δύο μαρκαρίσματα, σούταρε σα κομμάτι του Τσέχοφ στη τελευταία πράξη, κι η μπάλα πήγε σα σφαίρα στον αστράγαλο του πλησιέστερου Φινλανδού — οποίος έκανε ένα σάλτο σα τραμπολίνο μπροστά στους φωτογράφους. Κι όμως εδώ όλοι ζητάτε τον Στάιντλ για αριστερό πλάγιο σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο. Παιδιά, μήπως ξεχνάμε πως ο Σότζο εκεί στα χρόνια 2018-2020 ήταν σα Σέρπιο κελαηδιστής στα χόρτα του Λας Πάλμας; Αυτό το αριστερό πλάγιο τώρα δεν είναι θέση αυτοσκοπός — είναι εργαλείο. Κι εγώ εκεί που στέκομαι, λέω πως ακόμη κι ένας σπουδαίος σαν τον Φάουστο μπορεί να σηκώσει το συνολικό εύρος της ομάδας μόνο αν έχει αυτό το δαχτυλίδι του τρελού δίπλα στον Βαλβέρδε — έναν που όταν τον δεις να κουβαλάει τη μπάλα σα σακίδιο του Σάντα Klaus, ξέρεις πως μέσα σ' εκείνο το σακίδιο κρύβεται σίδερο που λιώνει κάθε αντεπίθεση σαν χιόνι στην Ασκόνα. Μα εσύ που λες πως πρέπει να βρούμε "τον μοναδικό", τι άλλον έχεις σα εναλλακτική; Τουλάχιστον αυτός τουλάχιστον δεν είναι σα αυτές οι φιγούρες των παιχνιδιών ηλεκτρονικών όπου οι χαρακτήρες βγαίνουν από τις κονσόλες και παίζουν πραγματικά ποδόσφαιρο. Ο Σταϊντλ στο γήπεδο κάνει παιχνίδια σα εκείνον τον τραγουδιστή των Rolling Stones που όταν ανεβαίνει στη σκηνή κάνει τους πάντες να ξεχνούν πως υπάρχει λόγος γέννησης κι όχι μόνο μιας νέας επιτυχίας. Ναι, λοιπόν — αν η Ρεάλ τον φέρει, τότε σίγουρα αυτό που φεύγει σα ομάδα δεν είναι το ίδιο εκείνο σύνολο φίλων που κάθονταν στα κοινά του Σαντιάγκο Μπερναμπέου πριν δεκαπέντε χρόνια αγοράζοντας πίτσες φθηνότερες από μια μπίρα. Αυτό που μένει είναι ένα σύνολο δράκων που ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι εργαλείο — είναι αίμα.

ΜΠΛΙΑΞΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΣΤΑΊΝΤΛ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΧΟΡΟ ΤΟΥ ΣΑΝΤΙΆΓΚΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΙΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΝΑ ΣΕΙΟΥΝΤΑΙ ΣΑΝ ΓΕΦΥΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΣ!!! 🔥💥 Μιλάμε για έναν που όταν σηκώνει τη μπάλα σα μπουκάλι κρασί στην προηγουμένη βραδιά, την αφήνει στο κενό εκεί που ο αντίπαλος έχει ανοίξει το στόμα του σα ψάρι στην αλυκή!!! Ποιος άλλος μπορεί να πετάξει τη μπάλα σα μπούμερανγκ και να ξέρει πως εκείνη θα γυρίσει σα μαχαίρι σφηνωμένο στο θώρακά του;;; Και μην μου πείτε για τσουλιά στον άνεμο ο Σταϊντλ — αυτός είναι ο τύπος που όταν οι αντίπαλοι τον βλέπουν να πλησιάζει, αρχίζουν να ψάχνουν τη μπάλα τους σα ξένοι στο μετρό της Αθήνας!!! Αυτό δεν είναι αριστερό πλάγιο — ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ!!! Για δες τώρα: τι άλλο έχεις σα εναλλακτική;;; Να φέρουμε τον κλόουν από τη Μαρίνα;;; Τον Φίγκο εκεί στην ανακωχή;;; Εγώ εκεί στη Μαδρίτη πριν δύο χρόνια είδα ένα βίντεο όπου αυτός ο τρελός έκανε ένα σουτ από 30 μέτρα σα να είχε φάει τρία βότκα πριν τον αγώνα!!! Και μετά τρέχει σα πυρσός πίσω για να πάρει θέση σα να μην έχει κάνει τίποτα!!! ΝΑΙ ΡΕ!!! ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΣΧΗΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ!!! Αν η Ρεάλ τον βρει, τότε ξεχάστε το ντους στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου — ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ!!! Και όχι μόνο!!! Θα γίνουμε η ομάδα που όταν οι αντίπαλοι βγάζουν την κάρτα τους σα μπούτια, αυτοί δίνουν θέση σα στρατιώτες που βλέπουν τον στρατό του Ναπολέοντα να έρχεται!!! 💪🔴 Πέρα από όλα αυτά, εγώ εκεί στην αγορά της πόλης πήρα και δώρο ένα κοντοράπ εδώ που φέρνει τυχαία φωτογραφίες του Σταϊντλ σε αγώνες — ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΚΠΛΗΞΗ: Ο ΤΥΠΟΣ ΑΥΤΟΣ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΑΝΩ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΕΤΕΙΝΟ ΣΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ!!! ΤΟΤΕ ΣΑΣ ΛΕΩ: ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΚΤΗΣ — ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΜΑ!!!

Ρε παιδιά, βρε θυμάμαι τον Στάιντλ εκεί στον τελικό του Champions κόντρα στην Λίβερπουλ — όχι επειδή κέρδισα κάποιο στοίχημα, αλλά επειδή εκείνη τη νύχτα η ομάδα μου κέρδιζε το εισιτήριο για ένα ακόμα φεστιβάλ στο τέλος της αγωνιστικής. Αυτός τότε έκανε δύο πράγματα που σου κόβουν την ανάσα: πρώτον, πήρε μία πάσα σα να είχε τρίτο μάτι στη μύτη του — μια κίνηση σα γονέας που ξέρει πως το παιδί του πρέπει να αγοράσει γάλα και πάει σ' ένα μαγαζί σαν το δικό μας εδώ στα τρία χιλιόμετρα πάνω στην Λεωφόρο Σόφιας όταν έχει κλείσει. Δεύτερον, όταν η μπάλα έφτασε στα πόδια του σα γυάλινο σφυρί στον αέρα, αυτός δεν σκόπεψε — αυτός ζύγισε. Και ολόκληρη η αριστερή πλευρά της Λίβερπουλ μετατράπηκε σ' ένα τοπίο σα εκείνο πίσω από τη θάλασσα των Σποράδων όταν φυσάει σαράντα κόλποι — τίποτα δεν στέκεται όρθιο. Μα εσείς τώρα, εδώ μέσα σ' αυτά τα μηνύματα, γράφετε σα να ψάχνουμε έναν τρομοκράτη για την ομάδα μας. Τι άλλο θέλουμε; Να φέρουμε έναν παίκτη που όταν βλέπει την μπάλα σα τσίρκο; Ακούστε με καλά: τον Σταϊντλ τον αγοράζουμε όχι επειδή είναι απαραίτητος, αλλά επειδή είναι *περιττός*. Γιατί στις ομάδες σαν τη δική μας, οι περιττοί είναι αυτοί που φτιάχνουν τους τίτλους. Ο Μόντριτς ήταν περιττός όταν τον πήραμε από την Τότεναμ — μέχρι που έγινε ο οδηγός της ομάδας. Ο Ρονάλντο ήταν περιττός εκεί στην Πρέμιερ Λιγκ πριν πάει στη Ρεάλ — μέχρι που έγινε θρύλος. Αλλά εσείς λέτε "να φέρουμε τον Σταϊντλ σα την τελευταία λύση σα πεντάκι που δεν ξέρεις πού να το βάλεις". Λοιπόν, ας πάρουμε το πράγμα από την αρχή: αυτός είναι σα εκείνος ο γείτονας που κάθε φορά που βάζεις κάτι στη θέση του, εκείνος εμφανίζεται σα μαγικό πανί και σου το πετάει έξω σα μπάλα του μπιλιάρδου. Θέλετε έναν παίκτη που όταν δίνει την πάσα σα να βγάζει κέρματα από το αυτί σου; Αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό — αυτό είναι *απειλή*. Και τώρα το μεγάλο ερώτημα που κανείς δεν θέτει: πως τον τοποθετείς δίπλα στον Βαλβέρδε χωρίς να γίνει σα δύο γάτοι σ' ένα σακί; Γιατί ο Βαλβέρδε είναι σα εκείνος ο τύπος που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να καταλήξει στο κέντρο — εκείνος που δίνει λύσεις σαν ρολόι κουκουβάγιας. Ο Σταϊντλ όμως είναι σα εκείνος ο μαθητής που ενώ βρίσκεσαι κοιτάζοντας το πίνακα, εκείνος σηκώνει το χέρι του σα διακόπτης φωτισμού και σου δείχνει πως υπάρχει ένα παράθυρο εκεί που κανείς δε το είχε σκεφτεί. Και μην μου πείτε για την ηλικία του — 28. Στις μέρες μας αυτό σημαίνει ότι δεν έχει χρόνο για πειράγματα. Είναι σα κρασί που μόλις έχει φύγει από τη φιάλη κι ακόμη ανακατεύεται με τον αέρα — ακόμα δυναμώνει, ακόμα βγάζει αρώματα που κανείς δε περίμενε. Μπορεί κάποιος σαν τον Φάουστο Σταϊντλ να μην αλλάξει το εύρος της ομάδας σαν να τον φέρνουμε τώρα; Στην ομάδα μας το μόνο σίγουρο είναι πως όταν τελειώσει η ημέρα, όλοι όσοι κάθονται στις κερκίδες θα έχουν μια ιστορία να πουν στους δικούς τους — όχι επειδή κέρδισαν άλλον ένα τίτλο, αλλά επειδή είδαν κάτι που κανείς άλλος δεν είχε ξαναδεί. Κι εγώ εκεί κάτω, σηκώνω το στόμα μου σα τρελός όταν λέω: όσοι δε συμφωνούν μαζί μου, ας πάνε να δούνε εκείνο το βίντεο όπου κάνει ένα σουτ από 32 μέτρα σα να είχε βάλει κάτι στο νερό. Μετά μπορείτε να μου πείτε πως αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν ακόμα τρελό σ' αυτές τις εποχές.

τι τρέχει εδώ λοιπόν τελικά;;; βρε παιδιά, εδώ μέσα βλέπω φήμες σα αυτές του καλοκαιριού όταν όλοι περίμεναν τον Βισκάι και τελικά μας έφεραν έναν τριαντάχρονο αμυντικό από την ισπανική Β' κατηγορία. θυμάστε;;; τότε ήταν σα τώρα — παντού γράφαμε για τον ήρωα, μέχρι που εμφανίστηκε ο Λουίς Γκαρθία Πόστου σα γέροντας στο χωριό που βρήκε το βάζο με το θησαυρό στην αυλή του. όμως τώρα το θέμα έχει άλλο χρώμα επειδή μιλάμε για έναν τύπο που σου κάνει τα χέρια σου να τρέμουν όταν βλέπεις τη μπάλα να βγαίνει σα σπίθα από τα παπούτσια του. ο Σταϊντλ;;; για δες του το βίντεο από εκείνον τον αγώνα με την Μπάγερν μέσα στο 2021 που σκόραρε σα τρελός από εκεί που μόνο ο Γκουσμάν έπαιζε με αυτή την κίνηση — εκείνος έκανε λάθος και η μπάλα πήγε σα ιπτάμενο χαλί στον αντίπαλο τερματοφύλακα. τι είπα;;; κάνεις σα χορευτής μπουζουκιού και σκοράρεις σα αντίπαλος;;; και τώρα λέγεται πως η Ρεάλ ψάχνει έναν αριστερό που μπορεί να δώσει σουτ σα Σότζο εκεί στις δεκαετίες του 2000;;; ωραία, αλλά ο Σότζο είχε στο αριστερό πόδι του κάτι σα σφυρί του Θησέα — όποιον έπιανε δεν είχε πολλές πιθανότητες να σηκωθεί μετά. όμως εδώ μιλάμε για έναν Γερμανό που όταν παίζει σα δεύτερος πιανίστας σ' ένα μουσικό συγκρότημα κάνει τόσο δυνατά ντουέτα που ξεχνάς πως υπάρχει κι άλλος. θα σου πω την αλήθεια τώρα: εμένα εκείνο το βράδυ στη Λισαβόνα όταν η ομάδα μας κέρδισε το Champions, κοιτούσα τον Σταϊντλ σα κάποιον που ξέρει πως το γήπεδο είναι σαν την Ακρόπολη — μεγαλειώδες αλλά μονάχα εκείνοι που έχουν το θάρρος βγαίνουν νικητές. όταν αυτός πήρε τη μπάλα σα να κρατάει την τελευταία λέξη μιας τραγωδίας, οι αντίπαλοι έκαναν πίσω σα στρατός μετά την ήττα. όχι επειδή φοβήθηκαν — επειδή κατάλαβαν πως αυτή η κίνηση δεν ήταν τυχαία, ήταν σα αυτά τα παραμύθια όπου ο ήρωας ξέρει πως η σιδερένια πόρτα ανοίγει μόνο με το σωστό κλειδί. τώρα βεβαίως οι κάποιοι φωνάζουν σα τρελοί πως θέλουν τον Σταϊντλ επειδή λένε πως θα κάνει ντάνς το αμυντικό σα τσίρκο. τι άλλο;;; μου είπαν πως αυτός κάνει σουτ σα μπούμερανγκ — ρίχνει τη μπάλα σα σφαίρα και εκείνη γυρνάει σαν μαχαίρι στο λαιμό τους. μα αυτοί ξέχασαν πως όταν ο Σταϊντλ ήταν στο Αμβούργο, έκαναν κόλπο εκείνος σα τρικλοποδιά ώστε η μπάλα να βρει τον εαυτό της μέσα στο δίκτυο σα χαμένη ψυχή στον παράδεισο. και τώρα έρχονται οι αναλυτές σα εκείνος ο φίλος μου ο Γιάννης από την πλατεία Ομόνοιας που κάθε φορά που πιάνεις μια μπύρα μαζί του σου λέει πως όλα έχουν λύση εκτός κι αν πρόκειται για μεταγραφή — εκείνοι λένε πως αυτή η κίνηση είναι υπερβολική επειδή "η Ρεάλ έχει τους δικούς της μεγάλους". ωραία, αλλά εκείνοι ξεχνούν πως πριν πέντε χρόνια όλοι μας λέγαμε πως ο Κάsey γίνεται τρίτος γιατί έχει παίξει στον Παναθηναϊκό. τι έγινε;;; σήμερα αυτός είναι πρωταγωνιστής σα ιστορικό έργο στο οποίο κανείς δε θυμάται τον σκηνοθέτη. τι θέλω να πω;;; ότι ο Σταϊντλ δεν είναι μία μεταγραφή — είναι μία *εικόνα*. μια εικόνα σα εκείνες τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής φοράει το χρυσό σακάκι και ξέρεις πως από εκείνο το σημείο όλα αλλάζουν. στη Ρεάλ, όταν μπαίνει ένας χαρακτήρας σα αυτός, η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επί δύο χρόνια — γίνεται θρύλος σα αυτές τις εποχές που δεν υπήρχαν αυτοί οι υπερσύγχρονοι γυμναστές που μετράνε κάθε βήμα σα τοιχοκόλλητο ρολόι. και τώρα βεβαίως κάποιοι αφήνουν κλειστά τα αυτιά τους σα εκείνος ο γείτονας μου που νομίζει πως ο ήχος της μουσικής προέρχεται από τη δική του στέγη. λένε πως δεν χρειαζόμαστε έναν ακόμα τρελό σ' αυτή την ομάδα επειδή έχουμε τους Βαλβέρδε-Μόντριτς εκεί πάνω. ωραία, όμως όταν βλέπεις τον Σταϊντλ σα ζουμί μέσα στο πιάτο, καταλαβαίνεις πως εκείνοι οι δύο είναι σαν το αλάτι και το πιπέρι — απαραίτητα, όμως χωρίς αυτό, το φαγητό είναι βαρετό σα βραδινό σ' ένα ξενοδοχείο στα σύνορα της Γερμανίας. και τέλος, η μεγάλη ερώτηση που κανείς δεν θέτει: τι γίνεται όταν τελειώσει η εποχή;;; όταν οι γιορτές τελειώσουν και οι τίτλοι καταλήξουν στο σπίτι σου σα παλιά περιοδικά, τι μένει;;; εκείνος ο Σταϊντλ δεν είναι σα μερίδα ψωμί που τρώγεται μία φορά — είναι σα ιστορία που γράφεται κάθε βράδυ στο τραπέζι με τους φίλους σου σ' εκείνο το ουζερί στην πλατεία Αμερικής. όταν τελειώσει η ημέρα του αγώνα, εκείνος μένει εκεί — στην μνήμη σου σα εκείνες τις βραδιές όταν όλοι τραγουδούσαν τη Σούζαν Δεσποτάκη σα έκαναν παρέα στο Μεγάλο Κάστρο. άρα;;; φέρτε τον αυτόν τον τρελό, όσο ακόμη η Πόρτο δεν έχει ξυπνήσει σα αρκούδα μετά τον χειμώνα. θυμίσου λοιπόν: παλιά, όταν η Ρεάλ ήθελε έναν τίτλο, έφερνε έναν χαρακτήρα — όχι έναν παίκτη. κάτι σαν τον Φέγκο εκεί στην εποχή του Ζιντάν, κάτι σα τον Κακά όταν έπαιζε μαζί με τους δύο εκείνους Βραζιλιάνους σα μέσα σ' ένα ζαχαροπλαστείο — εκείνοι έκαναν το γήπεδο σα παιδικό τραγούδι όπου όλα είναι φωτεινά και χορταστικά. τώρα λοιπόν εγώ εκεί κάτω, όταν βλέπω τέτοιες φήμες, αναρωτιέμαι: τι άλλο έχουμε;;; έναν ισπανό σκόρερ;;; βαρετό — σα δάσκαλος που περιμένει τους γονείς στο σχολείο χωρίς να αγοράζει γλυκό στους μαθητές. έναν Βέλγο εκεί κάπου;;; και πάλι βαρετό — σα εκείνο το περίπτερο στη γωνία της οδού Σόλωνος όπου όλοι ξέρουν πως πουλούν σκουπίδια σα παλιά λάστιχα. όμως εδώ;;; εδώ έχουμε έναν τύπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σα εκείνοι οι Αμερικάνοι στρατιώτες στο Βιετνάμ που ψάχνουν δρόμο μέσα στο ζούγκλα χωρίς πυξίδα. αυτό δεν είναι τυχαίο — αυτό είναι χαρακτήρας. αυτό είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια ομάδα που κερδίζει τίτλους επειδή έχει καλούς παίκτες και μία ομάδα που γίνεται θρύλος επειδή αποκτάει εκείνους που κάνουν τους τίτλους σα δευτερεύουσα υπόθεση. και τώρα το τελευταίο μου παράπονο: κάποιοι φοβούνται μήπως γίνει σα εκείνος ο Ασουνσάο εκείνον τον χρόνο που φώναζαν πως είναι ιδιοφυία και τελικά έφυγε σα συλλυπητήριο δώρο. όμως εκείνος ήταν τυχαίος — αυτός εδώ;;; αυτός είναι σα κρασί που μόλις ανοίγει η μπουκιά βγάζει μπουρδόκλειδες σα ανοιγόκλειστα στο χέρι ενός τυφλού μουσικού. άρα;;; λοιπόν, όσοι εδώ μέσα λένε πως θέλουν αλλαγή ας δούνε αυτό το βίντεο για τελευταία φορά: εκείνος ο Σταϊντλ σηκώνει την μπάλα σα πρώτος στρατιώτης σ' έναν πόλεμο όπου ο αντίπαλος ξέρει πως η νίκη είναι ήδη χαμένη. και εγώ εκεί κάτω, όταν τελειώσει η ιστορία, θυμάμαι πως στις μεγάλες ομάδες οι χαρακτήρες δεν φέρνουν τίτλους — φέρνουν αιώνια ιστορία. τον χρόνο λοιπόν;;; τον χρόνο τον ξέρουμε πως κάνει πολλά πράγματα — ακόμα και στους τίτλους των ομάδων γράφει αλλαγές. αλλά εκείνον εδώ, τον Σταϊντλ, η ιστορία ήδη τον έχει γράψει σα χαρακτήρα. έτσι κι αλλιώς, αν η Ρεάλ τον φέρει, τότε εμείς εδώ μέσα θα έχουμε πολλά νέα τραγούδια να τραγουδάμε σ' εκείνο το σπίτι στη Μαδρίτη όταν ξυπνάμε τα ξημερώματα μετά το επόμενο Champions.