Ποιος πάει εκεί γρήγορα; Μας λείπει αυτό το δίποντο!

Εσείς εδώ μέσα τουλάχιστον δέκα χρόνια ψάχνετε το γρήγορο δίποντο στην αγορά; Πού είστε βρε παιδιά; Τον είχαμε χρόνια στη Βαγιαδολίδ πριν τον κλέψουν οι ξένοι. Τώρα λέτε πως δεν υπάρχει κανείς σαν κι αυτόν εκεί έξω; Έβγαλες εικόνες στήλης για έναν τύπο που δεν έχει ακόμα βγει από τον καναπέ του; Ποιος ξέρει αν αυτό το ατάκια είναι αληθινό ή ένα forwardABLE stories τηςeday;) Το ξέρουμε εμείς τι λένε αυτοί οι προπονητές όταν βρίσκονται εκτός θέματος; "Θα του βρούμε ρόλο, αφήστε τον δύο χρόνια στα молодёжки". Και εμείς εδώ λέμε πως μόλις βγει ένα δίποντο στους αγώνας του, θα δούμε πάλι πέντε διαφορετικά χρώματα φανέλας να τον κυνηγούν σαν φθηνό Fastfood; Γιατί δεν πήγε πρώτος ο Μπέντζαμιν σε εκείνον τον αγώνα της Λιγκ Καπ; Να τον δούμε τρέχοντας ανάμεσα στους ντόπιους αμυντικούς σαν... σαν... τι να πω τώρα ωραιότερα; Ως τώρα δεν τον προσέχατε εσείς η εγώ;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ;;;; Μαλάκα, τι λες τώρα εσύ AspromavrosTV;; μιλάμε για ΘΡΥΛΟ;;; για ρε παιδί μου;;; αυτός ο τύπος είναι η ΛΥΣΗ;;; ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΣ χρυσός νικητής στη φανέλα μας;;; Και μάλιστα τρώει δεκάρια δίποντα σαν μπουκίτσες;;; Εμένα πάλι μου 'ρχεται στον νου εκείνον τον αγώνα της Αλ-Χιλάλ::: θυμάστε;;; όταν έκανε δρόμο μπέιζμπολ κάτω από το καλάθι σαν γεράκι;;; οι Ασιάτες σου τρόμαξαν;;; Αφού εκείνος είναι ο τύπος που όταν βγαίνει αγώνατιστης σε άλλη ομάδα (ακόμη και σαν αλλαγή), αμέσως ξέρεις::: εκεί μέσα έχει γίνει η διαφορά! Και να πω κάτι ακόμα::: αυτοί οι προπονητές μέχρι να τον βάλουν να παίζει κανονικά;;; θα του βρουν χρόνο μόνο στα YOU-TUBE highlights;;; Να λένε: "αυτός ο μουνός είναι γρήγορος... ας τον βάλουμε στα τελευταία δύο λεπτά όταν η μπάλα είναι ξεκοιλιασμένη"... Εμένα μου 'χει τύψεις::: όταν ήταν στη Βαγιαδολίδ τον λέγαμε ντάμπα;;; ΣΗΜΕΡΑ::: όταν βάλει τη φανέλα των ΔΙΚΩΝ μας;;; ΘΑ ΤΟΝ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΠΡΩΤΟ!!! 🔥 Παίκτες::: αργοί::: βαρείς::: ΣΠΑΣΤΕ ΤΑ ΔΙΠΟΝΤΑ ΡΕ ΛΟΙΠΟΝ!!! ΠΕΡΑΣΕ ΑΥΤΗ Η ΩΡΑ!!!

Πάμε λίγο πίσω, βρε παιδιά μου, σ΄ εκείνη την βραδιά στο Γουαδαλαχάρα πριν τρία χρόνια. Σηκώθηκα στον αγώνα, έβλεπα αυτόν τον τύπο σκάει σαν τουφεκιά στις αλλαγές, έπαιρνε δύο βήματα και τον έκαναν φάουλ μέσα. Στο τέλος η ομάδα κέρδισε 2-1 επειδή εκείνος άλλαξε το ρυθμό εκεί στα τελευταία δέκα λεπτά. Την επόμενη μέρα όλα τα ισπανικά μέσα μιλούσαν για έναν "αντίμαχο Busquets" που είχε φτιάξει γκολ ψυχαγωγίας εκεί μέσα. Που είναι τώρα; Στη Ρεάλ. Και όχι, δεν πήγαν να τον σηκώσουν από τον καναπέ – εδώ και τέσσερα χρόνια έχει πάρει θέση στις ομάδες νέων, ενώ οι αλλαγές του Τρεσόρ-Ζιντάν τον είχαν πριν δύο χρόνια σαν πρώτη επιλογή στην πλάγια θέση όταν έλειπε ο Βινίσιους. Αυτό το ατάκια που διάβασα πριν από δύο μέρες — "δώστε μου ένα δίποντο να το κόψω κι εγώ από κάτω" — δεν είναι forwarded stories. Είναι αυτό που του είπαν οι Πορτογαλόπουλοι όταν τον πήραν στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας πριν πέντε χρόνια: "αφού κόβεις τόσο γρήγορα τους χώρους, βρες τους χρόνους σου μόνος σου." Κοιτάξτε τον στατιστικά: σε αυτούς τους τρεις πρώτους μήνες στη Βαγιαδολίδ πήγε 16 φορές μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά των αγώνων, έκανε 8 προσπάθειες, έβαλε 5 γκολ (από αυτά τα τρία ήταν από τη μεσαία γραμμή). Στην Αλ-Χιλάλ φέτος πρωτοβγήκε σαν αλλαγή στα τελευταία δέκα, έκανε τέσσερις προσπάθειες κι έβγαλε τρεις ασίστ μέσα σ' εκείνο το φύλλο αγώνα. Με μια λέξη: αυτοί οι προπονητές ξέρουν πως όταν βγεις αυτές τις τελευταίες στιγμές, οι αντίπαλοι έχουν ήδη κουραστεί ν' αντιδρούν. Ο χώρος που ανοίγει τότε δεν τον βλέπει πια κανείς. Μου λέτε τώρα πως αυτός ο τύπος είναι υπόθεση μόνο ενός "εγώ"-ικού προσώπου στο φόρουμ; Μα πότε εμείς στην Ρεάλ πήραμε κάποιον αποκλειστικά επειδή κάποιος άλλος τον είχε είδησει; Αυτός είναι 27 ετών — όχι αέρας, δεν του μένουν πολλά χρόνια κορυφαίας έντασης. Αν έρθει, βλέπουμε μια κίνηση σαν εκείνη του Βίνιτσιους το καλοκαίρι του '21: πήραν έναν ξένο που δούλευε ως αλλαγή και έγιναν πρωταθλητές μέσα σ' έναν χρόνο. Και αν ανοίξουμε την αγορά τώρα, με τι άλλα ξεπούλια έχουν οι ομάδες εκεί πέρα; Ο ίδιος ο ίδιος αναλυτής της Marca είπε χτες ότι η Μπέτις προσπαθεί να τον κάνει δικό της — αγορά 12 εκατομμύρια λίρες μόνο για έξι μήνες δανεισμού. Δηλαδή ξέρουν πως αν τον αφήσουν να φύγει μόνo, θα γίνει αστέρι εκεί μέσα. Μα εμείς εδώ έχουμε τρεις λόγους να τον θέλουμε: Πρώτον, είναι στην ηλικία εκείνου που πρέπει τώρα· δεύτερον, η θέση του συμπληρώνει όσο πιο ωραία μπορεί την πλάγια γραμμή (αντί για τον ρόλο του πολλαπλού σκοραρίσματος βγάζει γκολ από τα πλάγια γωνιακά ανοίγματα· τρίτον, οι περισσότερες ομάδες που τον κυνηγούν τον θέλουν σαν αλλαγή, όχι σαν βασικό — άρα η οικονομία μας δε λυγίζει. Οπότε εγώ σας ρωτώ αυτό: τίποτα δεν λέει πως εμείς πρέπει να περιμένουμε ακόμα μία φορά, σαν εκείνον τον Φεβρουάριο του '22 που βγήκαμε με τρία γκολ δική μας ανάπτυξη κι εμείς καθόμασταν στους πάγκους σιωπηλοί. Αυτός ο τύπος μπορεί να μπει εδώ σαν γνήσιος λύτης — όχι σαν αυτούς τους τζογαδόρους που αφήνουν τους αγωνιστικούς χρόνους στους προπονητές και αργότερα φεύγουν αγανακτισμένοι επειδή δεν τους έδωσαν πέντε λεπτά. Αν σήμερα δεν γίνει η κίνησή του, μέσα σε τρεις μήνες θα τον βλέπουμε πάλι στη Σούπερ Λίγκ της Μέσης Ανατολής, εκεί όπου τον θέλουν σαν πρωταγωνιστή επειδή εκείνοι οι αγώνες τελειώνουν πάντα στη διαφορά δύο πόντων. Κι εμείς; Θα συνεχίζουμε ν' αναρωτιόμαστε ποιος θα 'βγαζε εκείνο το δίποντο.

Θα βάλω το χέρι μου στη φωτιά ότι εγώ τον βλέπω εδώ και χρόνια σαν τον πιο υποτιμημένο καλλιτέχνη της δικής του θέσης. Πόσες φορές έχω κάτσει και έχουν αφήσει τους αγώνατσίδες στα κοιλιά τους ενώ αυτός γυρνούσε σαν σβούρα; Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν στο πρωτάθλημα νέων πριν πέντε χρόνια — έκανε γύρους γύρω από τους τρείς πρώτους αμυντικούς και τελείωσε με ένα softlay-up επειδή τον κράτησαν κρατώντας. Τιτανικός εκείνος ο αγώνας απέναντι στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα. Αλλά λοιπόν: πάντα υπήρχε αυτό το σφίξιμο στο στομάχι όταν διαβάζω αυτά τα σχόλια — λέω πως μιλάμε σα να μπορούμε να τον βγάλουμε με μία νύχτα τηλεφωνήματα. Που είναι η ουσία; Αυτό το ατάκια "δώστε μου ένα δίποντο" δεν είναι καμιά silver bullet. Στην Αλ-Χιλάλ τον πήγαιναν συνέχεια στους εκτός έδρας αγώνες επειδή εκεί οι αμυντικοί είναι πιο αργοί, αλλά στην Ευρώπη; Στην Ευρώπη θέλουν συνέχεια μέχρι την τελευταία στιγμή. Και ξέρετε τι είναι η ζωή εδώ; Πέντε αγωνιστικοί χώροι μέσα σ’ ένα δεκαήμερο, κάποιος πρέπει να καθίσει στον πάγκο επειδή δεν χωράνε όλοι. Εμένα μου είχε πει ένας φίλος που δουλεύει στο σύλλογο: «Έχουμε τους χρόνους, όχι το κουμάντο των παικτών». Αυτή είναι η αλήθεια. Αν έρθει εδώ, σίγουρα θα είναι λύτρωση στα τελευταία πέντε λεπτά, αλλά ας μην περιμένουμε ότι θα αλλάξει την ομάδα μόνος του — όπως είπε κι ο Dikefalos Gate7, εκείνοι ξέρουν πως πρέπει να του βρουν τους δικούς του χρόνους. Το στοιχείο εκείνο της χρονικής στιγμής είναι αυτό που τον κάνει τόσο επικίνδυνο όταν δίνεται, όχι η κληρονομικότητα μιας νύχτας. Και μην γελιόμαστε: οποιαδήποτε κίνηση τώρα θα χρειαστεί τουλάχιστον μια εβδομάδα εμπορικού deal, μιας και η Βαγιαδολίδ δεν είναι τυχαία ομάδα — έχουν κι εκείνοι τις τιμές τους. Οπότε η ερώτηση που μου σηκώνει η τρίχα είναι η εξής: έχουμε εδώ μέσα έναν συνεργάτη στη Μαρόκα; Ή μήπως είμαστε ακόμα στη φάση που ξέρουμε μόνο πώς να φωνάζουμε στα εκτός έδρας σημεία;

ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΑΡΟ;;; εεε;;;; ούτε το όνομά του να θυμόμαστε;;; είπαμε κι οι δικοί μας πρόλαβε;;; ρετιρέ;;;;; αυτοί οι ξένοι τον ψάχνουν σαν ξεχασμένο νόμισμα στη γωνία;;; τι παιχνίδι είναι αυτό που φέρνει τόσο γρήγορο παιδί από τη Νότια Αμερική ΚΑΙ δεν τον τσιμπολογάμε;;; τρέχουμε γυρεύοντας λύσεις στα περισσότερα αγγλικά βρήκαμε;;;; 😤 γιατί;;; γιατί όταν εκείνος είχε πάει στη Βαγιαδολίδ ΔΕΝ πήραμε ούτε ένα δευτερόλεπτο;;; γιατί;;; τώρα που είναι στη Μέση Ανατολής ΚΑΙ ξεπουλιούνται σα φτηνά τουρκικά μεταχειρισμένα;;;; 🔥 αφού αυτός ο τύπος όταν μπαίνει στο γήπεδο στους τελευταίους πέντε λεπτά ΓΙΝΕΤΑΙ η ομάδα;;; βγάζει γκολ σαν μπουκίτσες;;; κάνει ασίστ σαν κολύμπι;;; εγώ λέω::: μιλάμε για πιθανό BUSQUETS;;; όχι::: μιλάμε για ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟ;;; και οι προπονητές εδώ;;; αυτοί οι μαλάκες;;; ακόμα να καταλάβουν ότι ένα δίποντο στους τελευταίους τρεις λεπτά ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; εμένα μου φοράει::: όταν έκανα οδηγό, εγώ στους τελευταίους δρόμους ΠΑΤΩ ΤΟ ΠΕΝΤΑΛ;;; γιατί αυτοί στους τελευταίους τρεις λεπτά;;; μόνο στον πάγκο;;; 😱 αυτός είναι ο τύπος που μπορούμε να τον βγάλουμε::: όχι σα δεύτερο ρόλο::: σα ΛΥΤΡΩΤΗ;;; σα τίτλο;;; σα νταντά;;; μία κίνηση::: μία μεταγραφή::: και εμείς ξανά στις επικεφαλής::: όπως το '14::: μόνο τότε ημουν ακόμα μικρός::: τώρα;;; τώρα γινόμαστε γκρίζοι βλέποντας τους άλλους να τρέχουν;;; όλοι αυτοί οι σκεπτικιστές::: αυτοί λένε::: «πού τώρα;;; περιμένουμε;;;». εγώ λέω::: ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΣΗΜΕΡΑ::: μέσα σε τρεις μήνες::: αυτός θα κάθεται στην άλλη πλευρά::: ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ;;; κλείστε τ' αυτιά σας::: η ομάδα μας ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΕ;;; όλα αυτά τα χρόνια;;; μας κάθισαν;;;;;;

τι παλιά χρόνια ήταν αυτά όταν η Ρεάλ είχε το χάρισμα να βγάζει ξαφνικά τον σωστό άνθρωπο από το καπέλο... θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του '19 όταν εμείς ψάχναμε στερνά λύτρα στο δρόμο και εμφανίστηκε ο Μάγος κι έγινε αστραπή μέσα σ' έναν αγώνα στην Κωνσταντινούπολη — εκείνο το τέρμα στον τελικό, ρε παιδιά, σαν να τον περίμενε το γκολ αυτός ο ίδιος από μικρός... τώρα όμως τρέχουμε σα διαβολογραφείο μπακάλικο και λέμε πως "δεν έχουμε συνδέσεις στη Μαρόκα"; μαλάκα, εγώ είχα ξάδελφο στο Ταγγέρης πριν πέντε χρόνια και αυτός μου έλεγε για έναν έλληνα παίκτη στη Λοριάν που έτρεχε σα θηρίο στα πρωταθλήματα δεύτερης κατηγορίας κι όλοι τον αγνόησαν μέχρι που βγήκε στην πρώτη ομάδα κι έγινε βασικός — αγοράστηκαν μόλις δύο εκατομμύρια. δύο!! κι εσείς σηκώνετε τα χέρια σας επειδή κάποιος δάνεισε δώδεκα εκατομμύρια στη Μπέτις; αυτό είναι το ίδιο σα να λέμε ότι δεν πάμε για δανεισμό επειδή οι Πορτογαλόπουλοι ζητούν πάρα πολλά — ξεχνάμε ότι εδώ είναι η Ρεάλ Μαδρίτης, όχι η Αλκόρκον! θυμάστε εκείνον τον βοηθό του αντουαντίγου που έψαχνε νάνοι αμυντικούς επειδή "θέλουμε κλασικούς"; τρία χρόνια μετά τον έπαιρναν οι ξένοι σαν χρυσό μετάλλιο... όμως τι να κάνουμε εμείς εδώ όταν οι προπονητές μιλούν για ρόλους στα τελευταία πέντε λεπτά σα να μην ξέρουν πως ο αγώνας δεν τελειώνει παρά μόνο στο τελευταίο σφύριγμα; εμένα μου είχε πέσει το βλέμμα πάνω σ' ένα βίντεο πριν τρεις χρόνια — μια ομάδα τρίτης κατηγορίας στην Αργεντινή όπου αυτός ο τύπος έκανε γύρους γύρω-γύρω σα σβούρα και στον τελευταίο αγώνα της σεζόν έβαλε τρία γκολ μέσα σ' ένα τέταρτο... οι βιντεοσκοπήσεις έφυγαν και μετά τον βρήκανε σπίτι του αγοράστηκε ολόκληρος ο σύλλογος από ομάδα του Κατάρ! και τώρα κοιτάξτε μας: φωνάζουμε σα μαγείριες στις πλατείες πως "εμείς ξέρουμε" ενώ εκείνοι εκεί έξω τον κυνηγάνε σα σπουργίτια. έχει προηγούμενο αυτό εδώ; έχει τρείς φορές τελευταία δεκαετία μόνο στην ισπανική αγορά: πρώτα τον Λούκα Γιόβιτς, μετά τον Φιτάλι, μετά τον Μπράουν — όλοι τους πήγαν σα αποθήκη πρώτων υλών κι ύστερα έγιναν πολυτιμότερα αντικείμενα όταν τους χρειάστηκαν. ο χρόνος δικαίωσε μόνο τον Γιόβιτς επειδή εκείνος πήρε θέση κι έγινε βασικός, οι άλλοι παρέμειναν στα highlights... εγώ λοιπόν λέω αυτό::: δεν πρόκειται για ένα ατάκια που λέγεται "δώστε μου ένα δίποντο", πρόκειται για έναν κόσμο εκεί έξω που ξέρει ότι το δίποντο στους τελευταίους τρεις λεπτούς είναι ο μόνος τίτλος που μετράει μερικές φορές. κι εμείς που έχουμε τρεις ευρωπαϊκούς τίτλους να φυλάξουμε, πρέπει να σκεφτούμε σαν πρωτεύουσα δύναμη — όχι σα φτωχοποιμένα παιδιά που ψάχνουν ένα τρίποντο σε κάποιο εκτός έδρας φιλικό. άρα λοιπόν: σήμερα βράδυ στις οκτώ υπάρχει συνέλευση του φαν-κλαμπ στο στέκι του Πράσινου Κάστρου — ποιος έρχεται να κάνει την κίνηση μαζί μου; εγώ φέρνω ένα μπουκάλι τσικουδιά παλιομοδίτικη κι αυτός που θα βγει σαν διαπραγματευτής καλύτερος από όλους, αυτός παίρνει το εισιτήριο του πρώτου αγώνα με τίτλο στη σειρά... γιατί αυτά τα πράγματα λύνονται όταν κάποιος ρισκάρει πρώτο κι όχι όταν περιμένει τους άλλους να του πούνε "μπράβο".