Αφού ξύστε ψυχή και σώμα, πως τελικά επιμένουμε σε εκείνον που ποτέ δε μας δίνει…

Πάλι γκρινιάζουμε σαν γονιός που τον πούλησαν τα παιδιά της Eurolega; Ένας Πορτογάλος με δυναμίτες μέσα στη γωνία αλήθεια είναι το μεγάλο μας μυστικό; Μα εσάς που σας βρήκαν για να σας δείχνουν ξερό νερό;

ΡΕ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΑΦΕΝΤΙΚΟ;;; ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΣΑΛΙΓΙΑΡΙΜΑ;;; ΑΚΟΥΣΕ ΕΜΕΝΑ! Αυτός ο Τζόρτζιο είναι σα μπουφός στον πάγκο! Γιατί να γκρινιάζουμε για έναν αριστερό εξτρέμ όταν έχουμε έναν Πορτογάλο που ξεγυμνώνει τις αμύνες σαν ψωμί; ΝΤΑΞΙ!!!! Στις γωνίες δεν πετιούνται οι αμυντικοί για πλάκα - πετιούνται σαν σακιά ζάχαρης!!! Αυτός στους καλλιτέχνες των τσάκισμάτων δεν χρειάζεται να δώσει πέντε cents, ρουφάει τις γωνίες σαν vacuum cleaner! Κι αν ακόμα μου λες πως "δεν είναι το μεγάλο μας μυστικό"... ΡΕ ΜΑΝΟ!!! Για δες πόσοι τον κυνηγάνε οι πλούσιοι ιδιοκτήτες ομάδων τώρα! Γιατί η Ρεάλ που έχει φαβορί για ΟΛΑ τα τρόπαια τον αφήνει εκτός ομάδας;;; Γιατί κάθε χρόνο λέμε πως "φέτος τελειώνουμε τους τίτλους" και στο τέλος βγάζουμε τ’ αυγό τ’ αβγού;;; Ο Μπέιλ;;; Ο Βινί;;; Ο Γιόβιτς;;; Όλοι αυτοί οι μούτσοι έχουν μπει στο ψυγείο επειδή ξέχασαν πως εκεί πάνω στην πίστα θέλουμε ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ! Αυτός ο Τζόρτζιο όχι μόνο σκοτώνει, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ!!! Αυτός είναι μια βόμβα!!! Ένα ντραμ στο πόδι!!! Την επόμενη φορά που ο ρόλος «αριστερός εξτρέμ» ανοίγει, φαντάσου τον εκεί να γράφει ΙΣΤΟΡΙΑ!!!! Κι εσείς μου λέτε πως δεν είναι αρκετά; ΠΟΙΟΣ ΞΕΧΑΣΕ ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; Ο Φλορέντινο έχει μόνο δύο χέρια - ένα να κρατάει το κλειδί του χρηματοκιβωτίου και άλλο στον έλεγχο των κινήσεων;;; Αν τον δεσμεύσουμε πριν καν τελειώσει οι διακοπές των Χριστουγέννων, η επόμενη χρονιά αρχίζει σα χρυσό δαχτυλίδι στο χέρι!! Εγώ λέω ΟΛΟΙ ΕΞΟΠΛΙΣΤΕΙΤΕ!!! Την επόμενη σύνοδο του ΔΣ η πρώτη ανακοίνωση: «ΑΓΟΡΑ ΤζόρτζΙΟΥ»!!! Αλλιώς, κι άλλο χρόνο ψάχνοντας στο ντουλάπι το silverware που στέλνουμε σαν δώρο στους κλέφτες των τίτλων!!!

Τι περιμένετε παιδιά; Να κλείσουμε πια το μάτι σ’ έναν άνθρωπο που έχει πάνω από είκοσι χρόνια ψάχνοντας μαγικό τάλαντο στο αριστερό άκρο; Αυτός ο Τζόρτζιο λοιπόν μου φαίνεται σαν άλλη μια ψυχορραγία πάνω στην ίδια ψάθα — όχι επειδή δεν παίζει καλά, αλλά επειδή η Ρεάλ δεν ξέρει τι κάνει όταν βρει ένα χρυσούν αυγό σ’ ένα σωρό από άχυρα. Μη με βγάζεις τρελό. Δεν λέω πως δεν σκοράρει στις γωνίες — αντιθέτως, όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι ένας αυτοδίδακτος εχθρός των αμυντικών γραμμών. Όταν τον είδα στον ιταλικό πρωτάθλημα να λυγίζει τρία χιλιόμετρα κάθε αγώνα μέσα στα βρόμικα χτυπήματα, κατάλαβα πως έχουμε έναν ειδικό στις σκοτεινές ζώνες. Αλλά εδώ τίθεται το ερώτημα: πως του ξεφεύγει η Ρεάλ; Από τότε που ξεκίνησε η εποχή Μπενζεμά—Ρόναλντο δεν έχουμε δει αριστερό εξτρέμ που να κρατάει την ομάδα στους ώμους του σαν ήταν στον δικό του καναπέ. Ο Μπέιλ ήταν γρήγορος, ο Βινί ικανός, ο Γιόβιτς ποιοτικός, όμως κανένας τους δεν μπήκε στη μυθολογία αυτού του σύλλογου επειδή εκείνο που έκανε η διοίκηση ήταν να τον βάζει και ν’ αφήνει τον αγωνιστικό ρόλο ως δευτερεύον ζήτημα. Κοιτάξτε το βιογραφικό αυτού του Πορτογάλου: είκοσι χρονών, αυτοδίδακτος στις γωνίες, μόλις τελείωσε σερί δεκαπέντε αγώνες συνεχόμενων γκολ σε πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας. Καλό είναι, όμως πόσο γρήγορα μπορεί να προσαρμοστεί στο φόβο ενός τελικού Champions League; Πόσο γρήγορα μπορεί να συνδέσει την τεχνική του εκτέλεσης με μια ασίστ στις μεγάλες βραδιές; Το δικό μου στοίχημα είναι πως η μεταγραφή δεν γίνεται επειδή η Ρεάλ ψάχνει αριστερό εξτρέμ — γίνεται επειδή κάποιος έχει αποφασίσει πως αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία ν’ εμφανιστεί κανείς ως «οράν αυτοδιαφημιστής» πριν κλείσουν οι μεταγραφικές θύρες. Σήμερα οι μεγαλύτερες ομάδες έχουν σχεδόν τελειώσει τις μεγάλες μεταγραφές τους μέχρι τέλους Δεκεμβρίου· μιλάμε για πέντε εβδομάδες μετά τις γιορτές. Αν δεν υπάρχει ήδη συμφωνία κοντά στη τελική μορφή, η πιθανότητα γίνεται όλο και πιο αστρονομική. Κι ακόμα: δύο χειρότερα δεν γίνονται καλύτερα επειδή πρόκειται για Πορτογάλο. Η σειρά αγοράς μιας ομάδας σαν τη Ρεάλ δεν είναι μόνο η τιμή — είναι η χρονική συγκυρία, οι εναλλακτικές λύσεις (σαν τον Ραφίνια που υπάρχουν ήδη στο roster), η κούραση των ιδιοκτητών από τόσες αποτυχίες, ακόμη και η θέση αυτή καθαυτή μέσα στην ομάδα. Εγώ όμως δεν έχω κανένα οικονομικό μοντέλο για να στηρίξω την αγορά αυτή. Μπορεί να είναι ένας πρώτος κρίκος σ’ ένα μεγαλύτερο σχέδιο, αλλά προς το παρόν μοιάζει περισσότερο σαν αεριωθούμενη γούρνα νερό μέσα στη γαβγισμένη θάλασσα της Ρεάλ Μαδρίτης CF. Ας μην ξεχνάμε πως η ομάδα έχει ήδη τρεις σέντερ φορους πλέον — άλλη μια επιλογή στο ίδιο τετράγωνο μόνο δημιουργεί σύγχυση. Αν όμως αγοράσουμε αυτόν τον Τζόρτζιο, τότε ας βάλουμε και έναν ειδικό μάρκετινγκ να φτιάξει σλόγκαν «Ο τρομοκράτης των γωνιών γίνεται ξανά πρωταθλητής» — επειδή αλλιώς το πρωτάθλημα αυτή τη φορά δεν πρόκειται να το κερδίσουμε ξανά μέσω τεχνοκρατίας, αλλά μέσω μιας γροθιάς κάτω στο στομάχι.

τι σόι πανικός τώρα φίλοι μου;; αυτό το θεματάκι με τον Τζόρτζιο σάπισε στη συζήτηση πιο πολύ απ’ την αγορά τρικάκια στα Χριστούγεννα! εγώ λέω κι ένας μπουφές στον πάγκο θέλει ψωμί τουλάχιστον, αλλιώς η διοίκηση βγάζει πάλι ετυμηγορία σα σχολικό τραπέζι χωρίς γλυκό! ακούστε εμένα τώρα: τρεις φορές τα τελευταία δέκα χρόνια η ομάδα πήρε left foot που σκότωνε — ο Μαρσέλο, ο Κόβατς, ο Φέλιξ. Τι κάναμε; Πάμε και ξαναδιαλέγουμε άλλον έναν που κάνει backflip γύρω από τον αντίπαλο σα γυμναστής στο σχολείο! Κάτι άλλο θέλουμε πάλι; Μην μας λες πως ο Μπέιλ ήταν αργός — ήταν σα γόνδολα στον λιμένα της Βενετίας! Ο Βινί έκανε ό,τι έκανε, αλλά η εποχή Μπενζεμά - Ρόναλντο είχε τόσες επιλογές που μπορούσες να στήσεις την ομάδα σα γκρούπ τραγουδιστών! τώρα έρχεται ο γιος μου κι αγοράζει έναν τύπο που σκοράρει μόνο όταν του δώσεις ένα κανόνι στη γωνία σα βόμβα εικοστής κατηγορίας — ωραίαyyyyyyyy! Μέχρι να μάθει πως όταν οι τίτλοι γράφουν ιστορία δεν έχουν placeholders, εμείς κλείνουμε την τηλεόραση! γιατί η Ρεάλ δεν πιάνεται ποτέ στη δουλειά εκεί πάνω; γιατί ποτέ δε μαθαίνει πως ένας αριστερό εξτρέμ δεν είναι φορτίο πέρα για πέρα σα το τραπέζι του σπιτιού σου! Ο Τζόρτζιο σου γίνεται δεκαπέντε παιδιά μαζί σαν μπει στο γήπεδο — αυτό είναι σπουδαίο, ΝΤΑΞΙ! Μα όποτε πήγαμε να τον βάλουμε σοβαρά, ήταν σα να φορτώνεις έναν ξένο στη θέση του πιτσιρικού σου όταν χτυπάει το κουδούνι στο σχολείο! πριν δέκα χρόνια, εκείνος ο τύπος των γαλλικών πρωταθλημάτων, ο Ντινσού, είχε δώσει τρεις ασίστ την πρώτη εβδομάδα σαν μπει ως αλλαγή — τον πήραμε στην ομάδα, τον έβαλαν σα κεράκι στη τούρτα, και στο τέλος της χρονιάς πουλήθηκε σαν συσκευή που λειτούργησε μια φορά! Γιατί; Γιατί στον μεγάλο αγώνα σου πρέπει έναν που δεν σου λέει "βρήκες λάθος χρονισμό ρεεεε" όταν χάνεται η μπάλα — πρέπει έναν σα φωτιά στο αχυρώνα! τώρα πάλι ζητάμε έναν ειδικό στις σκοτεινές γωνίες σα να είναι κλήριγκ銀行? Λέω εγώ πως το πρόβλημά μας δεν είναι ότι δεν βρίσκουμε αριστερό εξτρέμ — είναι ότι κάθε φορά που βρίσκουμε έναν, η διοίκηση του βάζει ψυχολογική ετικέτα σα να αγοράζει λαχανικά στη λαϊκή! αν αγοράσουμε τον Τζόρτζιο τώρα κι αυτός γίνει σα τις προηγούμενες φορές — ξανά και ξανά αφήνουμε το δαχτυλίδι στο δρόμο σα ξεχασμένα γάντια — τότε ας πάμε να φτιάξουμε κουρεία και ν’ αλλάξουμε κλάδο! Γιατί εδώ μιλάμε για τίτλους, όχι για αυτοσχεδιασμούς σα σχολική παράσταση όπου κανείς δεν ξέρει ποιος φοράει τη φόρμα του πρωταθλητή! τελικά πάντως, θα δούμε…

Την άλλη μέρα στις Πάτρες, στο γήπεδο του Παναιτωλικού, κάποιος τσάντισε ένα ομοίωμα του Τζόρτζιο πάνω στην κερκίδα των φιλοξενούμενων σα να ήταν νυχτερίδα βγαλμένη από κάποιον μύθο του χόκκει… μόνο που εκείνος κοιμόταν στους υπολογισμούς κάποιου ατζέντη στη Ρώμη κι όχι στους τίτλους της ομάδας μας! 😂💸 Πώς σας τους φέρνει η ζωή αυτούς τους φορείς των δυναμίτων μέσα στις γωνίες; Εμένα μου έρχεται κάτι διαφορετικό: όταν ο Φλορέντινο βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν Πορτογάλο που του κάνει γεύμα τις αμύνες των φιλοξενούμενων σαν τ’ αχλάδια του Όθωνα, τότε αυτός ψάχνει αφορμή ν’ αγοράσει τον επόμενο δάσκαλο των γκολ πάνω στο αυτοκίνητο της μεταφοράς προς τη Βίλνιους — επειδή εκεί υπήρξε πέρσι ο μοναδικός τίτλος που μάζεψε καμιά δεκαπενταριά γκολ στις γωνίες. Αλήθεια, μωρέ συναθλητές: μήπως τελικά η Ρεάλ αγοράζει τους μισούς τίτλους της ομάδας μέσω των εναλλακτικών λιστών αγοράς στον πάγκο; Γιατί άλλοτε λένε πως θέλουμε πρωταθλητές και άλλοτε βγάζουν έναν τύπο που σκοράρει μόνο όταν η μπάλα βγει από το… φαν κλαμπ του τοπικού σινεμά! Εμένα προσωπικά με τρομάζει εκείνο το κομμάτι όπου βγάζουμε τους μούτσους της πρώτης γραμμής σα γουρούνια από το λουτρό — γιατί έτσι συνεχίζουμε νά ξεραίνεται η ψυχή μας σα τρανζίστορ χωρίς μπαταρία. Όταν ο Φέλιξ έκανε ότι έκανε στα ντέρμπι της Ατλέτικο, τον πήραν αμέσως· όταν ο Γιόβιτς έκανε γκολ στην Αϊντχόφεν σαν πρώτη ύλη για τη σούπα των τίτλων, εκείνος πήγε για πλύσιμο στο κατάστημα. Τώρα βγάζουμε έναν τριαντάχρονο αυτοδίδακτο στις γωνίες σα να μας έφερε ο γάτος το δώρο! Ποιος ακολουθεί αυτή την λογική;;; Ρε παιδιά… ας σταματήσουμε ν’ αγοράζουμε ανθρώπους σαν να πρόκειται για πιστοποιημένο ψωμί ολικής στην πρωινή αγορά! Αν σιγά-σιγά γίνουμε ομάδα ψωμιού, τότε ποιος βγαίνει να κάνει εκείνο το ντέρμπι που δεν έχει θέση στον κανονικό αγώνα;;; Την επόμενη φορά λοιπόν, πριν πούμε «αγορά Τζόρτζιο», ας σηκώσουμε το χέρι μας και ας ρωτήσουμε: «πού είναι η προηγούμενη φορά που η ομάδα στάθηκε στη θέση της»; Γιατί τώρα όλοι αυτοί οι φοβεροί φορείς των δυναμίτων έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: γίνονται ξανά ντουβάρα όταν η μπάλα φεύγει από τη μεγάλη περιοχή! 🤡

ακουτε παιδιά, ας σκεφτούμε λίγο πέρα από τις ιστορίες που κυκλοφορούν σαν χαρτιά στριμμένα στο μποτίλια του πρωινού καφέ στις ανατολικές περιοχές του λιμανιού των Χανίων εκεί στα βράδια του Οκτώβρη όταν φυσούσε νοτιάς. θυμάμαι το 2016, ήμασταν εκεί με ένα γκροσάρι κρασί στο χέρι και ανακοινώθηκε ο Μαρσέλο ντε Σόουζα σαν ο νέος αριστερό εξτρέμ της ομάδας. πόση ώρα κουβέντιασαμε τότε; μισή βδομάδα ακούγοντας ιστορίες πως αυτός ήταν ο άνθρωπος που θα μας έφερνε το τρόπαιο επιτέλους. τελικά τι κάναμε; τον έβαζα πάντα μισή ώρα πριν σβήσει ο χρόνος σα σβησμένο κεράκι στην τούρτα μιας γιορτής που δεν έγινε ποτέ. και μετά ήρθε ο Φέλιξ — έτσι λέγαμε όλοι πως βρήκαμε τον επόμενο Μπενζεμά, πως τώρα η ομάδα είχε μια δυναμική σα ορυχείο χρυσού στη βουνοπλαγιά. τι έκανε ο φίλος μας; χτυπούσε σαν ψυχολογικός ντροπαλός στο πρώτο ντέρμπι, έβγαζε γκολ σα περισπούδαστη υπουργός που ξέχασε να υπογράψει τη σχετική διάταξη, κι έτσι μετά τρεις μήνες έφυγε σαν ενοχλητικός γείτονας που του είπες δύο φορές να χαμηλώσει την τηλεόρασή του. τώρα βγάζουν έναν τριαντάχρονο Πορτογάλο σαν γουρουνάκι αβγών που το παρουσιάζουν στη λαϊκή αγορά σα "τεράστιας σημασίας αγορά" επειδή στις ομάδες δεύτερης κατηγορίας σκοράρει σα χιονίστρα στις στέγες του Γενάρη. όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τους ψάχνουν τις μεταγραφές, τι προσόν έχουν εκτός από το ότι διαβάζουν τρία tweets την ημέρα; δεν κατάλαβαν ακόμα πως όταν λείπει η ψυχή από τους τίτλους, τότε οτιδήποτε αγοράζεις μοιάζει σα βαλσαμωμένο κουκλάκι στο ντουλάπι: όμορφο, αχρείαστο, τελικά δεν ανοίγει καν το στόμα του στη μεγάλη ώρα. τι ήτανε λοιπόν εκείνος ο περίεργος τύπος των γαλλικών πρωταθλημάτων πριν δέκα χρόνια; αυτός ο Ντινσού που έκανα νύξη πριν. ήρθε σα βροχή τον Αύγουστο, έκανα τρεις ασίστ την πρώτη εβδομάδα σαν δάσκαλος του παιδικού σταθμού, κι ύστερα... ξεχάστηκε σα τσίχλα στο τσιμέντο την επόμενη Κυριακή. Γιατί; γιατί η ομάδα είχε ήδη τοποθετήσει τον ρόλο του σα εικόνα στην πλατεία — όχι σα πρωταγωνιστή μέσα στο θέατρο. και τώρα πάλι ζητάμε έναν ειδικό στις γωνίες σα να είναι κλειδί που ανάβει το φως μόνο όταν η μπάλα φτάσει στη σωστή γωνία του ψυγείου. αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν πως το αριστερό εξτρέμ δεν είναι θέση ηλεκτρονικού καταστήματος όπου μπορείς ν' αλλάξεις προϊόντα κάθε δυο χρόνια σα πλυντήριο ρούχων. θέλουμε κάποιον που όταν μπει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι νιώθουν πως έχουν βγάλει ένα σύμβολο πάνω στο στήθος τους σαν αυτοκόλλητο από σχολείο παλιάς εποχής. γι' αυτό λέω κι εγώ όπως έκανε παλιά ένας τρελός μηχανικός στα χανιώτικα εργοστάσια: «όταν κανείς δε δίνει το δαχτυλίδι εκεί όπου κερδίζεται η ιστορία, τότε ας πάμε να αγοράσουμε καζάνια και να γίνουμε ομάδα σούπες!» το δαχτυλίδι της νίκης δε βρίσκεται στις γωνίες των γηπέδων — βρίσκεται στη γενναιότητα εκείνων που αποφασίζουν ποιοι βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο σα πρώτοι νικητές ενός αγώνα που ακόμη δε έχει αρχίσει. κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον επόμενο τυχερό αριθμού σα να λύνουμε ένα μεγάλο μυστήριο μέσα σ' ένα τραινάκι τουλάχιστον! 😄 τον χρόνο τον περιμένω, σαν όλους σας άλλωστε...