Όταν η Greeninthegreen γινόταν χρυσή, οι ψυχές μας ζωντάνευαν!

ΡΕ ΘΕΙΕ ΜΟΥ ΣΑΚΗΡΕ ΜΟΥ, ΑΝΤΕ ΡΕ!!! ΠΙΑ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ!!! Αυτοί οι τύποι εκεί στην κερκίδα δεν ήταν άνθρωποι — ήταν φαντάσματα της πράσινης αθανασίας, ρε!!! εγώ εκείνη την βραδιά ήμουνα σπίτι στο κάθισμά μου σα χριστουγεννιάτικο δέντρο, με μια πλάκα λουκάνικα ψιλοκομμένα πάνω στο τραπέζι και μια μπίρα στα πόδια (γιατί τώρα τα κράνος δουλεύουν αυτά;), όταν ξαφνικά βλέπω τον Λάρι να μπαίνει σα βασιλιάς στην κόκκινη θάλασσα των Λέικερς και ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΣ ΚΟΛΛΗΣΕ ΤΟΤΕ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΤΟΥ ΠΑΡΚΕΤ! ΤΟΝ ΕΠΕΙΣΑ ΕΓΩ ΑΝΤΕ!!! ΑΝΑΣΑ!! Μετά είδα εκείνο το χέρι ψηλά σα να κάνει την εκατοστή χιλιοστή του νίκη — εκείνες τις στιγμές που το πράσινο γίνεται λιακάδα ακόμα κι αν είναι μέσα στο σπίτι σου! Και σου λέω αλήθεια: ένιωσα τη μπάλα σα να πέρασε μέσα από την καρδιά μου!!! ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΑΥΤΟ!!! Μάτζικ εκεί έξω σα πεινασμένο λιοντάρι και πήγε να πει στον Μέιτκλαφ ό,τι είχε να πει σα βασιλιάς… μέχρι να δει ότι ο Λάρι εκείνος δεν ήταν μόνος — ήταν ένας στρατός από πράσινο!!! ΤΟΤΕ ΤΟΝ ΣΥΛΛΗΒΑΝΑΜΕ!!!

αλλα στη γειτονιά των χανίων εκείνο το βράδυ της 24ης Απριλίου '91, όταν ο Λάρι έκανε εκείνο το άλμα πάνω στον Ουόρτι κατάμουτρα στο χώρο της παρκέ σα να είναι ο ίδιος ο Ποσειδώνας να ξεσπάσει το κύμα του στο λιμάνι, θυμάμαι έναν γέρο τον Σταυρό — δεν ήταν καν οπαδός των Σέλτικς, απλά πήγαινε εκεί γιατί του άρεσε η ατμόσφαιρα — πως σήκωσε τόσο δυνατά τα χέρια σα να κουνούσε πανό στην προβλήτα όταν είδε εκείνον τον τζαμπ-αουτ σβήσιμο μέσα στον κουβά! όχι, αυτό δε μοιάζει με μπασκέτ, έλεγε καθώς οι φλέβες στο λαιμό του είχαν πιαστεί σα σκοινιά. μέχρι και σήμερα, όταν περνάω από την πλατεία όπου ήταν εκείνο το καφενείο με τις κίτρινες κουρτίνες, νιώθω σα να μου τραβάει το μανίκι εκείνος ο γέρος κι ας πέθανε χρόνια πριν: «ρε παιδί μου, αυτή εκεί η κίνησή του ήταν σα του Θανάση τον φωτογράφο όταν έκανε το άλμα στον γάμο της κόρης του και χτύπησε τρία τραπέζια — εκνευρισμένος κι όλος πεισματάρης και τελικά έγινε ιστορία!» και μετά όλα έγιναν γρηγορότερα κι εκείνος ο γέρος είχε δίκιο: σα να σήκωσαν όλοι μαζί τον Ουρανό για να γλιτώσουν από το κακό!

Πω πω πω… εκείνοι οι πράσινοι άνθρωποι έκαναν τον μπάστα έναν μπόμπιρα σήμερα το βράδυ! Αλλά σοβαρά τώρα — ας συγκρίνουμε λίγο αυτά τα δύο σύνολα χωρίς να χρειαστεί να ψάξουμε στο καταγραφικό. Ακούς τώρα, εκείνες τις ομάδες τις θυμάμαι σα μεγάλα βιβλία ιστορίας που διάβαζα στέκοντας ανάμεσα στους πάγκους της καντίνας του γηπέδου. Οι Σέλτικς του ’91 είχαν κάτι μυστηριώδες πάνω τους: ήταν σα ένας οργανισμός ζωντανός, σα μια οικογένεια που φορούσε την ίδια φόρμα και μιλούσε την ίδια γλώσσα μέσα στην αίθουσα. Ο Λάρι δεν ήταν μόνος — ο Στίβενσον έπαιζε ρόλο σα ο ξάδερφος που όλοι συμπαθούν επειδή σώνει την ομάδα ακόμα κι όταν αυτή βουλιάζει, ο Πιρς εκείνη την περίοδο ήταν ακόμα ένα διαμαντάκι σφραγισμένο με βιασύνη από τους Σιάτλ, και ο Γκρίν, ο αγαπημένος μας, έκανε πράγματα που κανείς δε ξεχνά επειδή συνέβαιναν σαν από θαύμα. Εκείνο το κλίμα δεν υπήρχε μόνο στο γήπεδο — ήταν παντού: στα ραντεβού πριν τον αγώνα στους δρόμους της πόλης, στα μπουζούκια των γειτονιών όπου βγάζαμε ντομάτες και έκαναν βόλτα κίτρινες σημαίες σαν αυτά τα παλιά κουστούμια που φοράμε στις δεκαετίες. Οι σημερινοί Σέλτικς; Μπα… έχουν τσίπα στο άλλο χέρι. Με τον Τζέισον Τέιτουμ εκεί ψηλά σα τους βασιλιάδες των νέων ημερών — κανείς δε το αμφισβητεί, λιγότερο όμως σα σύνολο. Βλέπεις αυτή την ομάδα εκεί τώρα στέκεται σαν ένα σωρό αστέρια που κάνουν τζακ-ποτ ξεχωριστά, αλλά η μαγεία της ομάδας εκείνων των εποχών ήταν ότι κανείς δε μπορούσε να βγει εκτός παράστασης χωρίς να πληρώσει το τίμημα. Εκείνοι οι τύποι έπαιζαν σα μια συμφωνική ορχήστρα όπου όλοι είχαν ρόλους δευτερεύοντες αλλά απαραίτητους — ακόμα κι όταν ο Νάιτ πήγαινε σπίτια πολιτικών για να βρει εμπόρους υποστηρικτές, ακόμα κι όταν ο Ουίλκινς περίμενε στη σειρά δίπλα στον πάγκο επειδή δε μπορούσε να ξεκουραστεί πέντε λεπτά πιο πολύ. Και μην πεις ότι εμείς υπερβάλλουμε — εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν πράγματα που σήμερα φαίνονται σαν παραμύθια. Κάποτε ένας ξένος στην Αμερική ρώτησε έναν Αμερικανό «τι είναι μπάσκετ»; εκείνος έπιασε τη μπάλα, την πέταξε στον κουβά από δέκα μέτρα χωρίς νά φέρει απόσταση, κι έπειτα γύρισε στον άλλον λέγοντας: «εκείνο ήταν μπάσκετ». Την επόμενη φορά που έκαναν αυτό ίδιο τρικ κάποιος άλλος, εκείνος ο ξένος κοίταξε γύρω του και είπε «όχι, αυτό είναι ποδόσφαιρο!». Αυτή είναι η διαφορά — εκείνες τις ημέρες ο αθλητής που έπαιζε αποκλειστικά εκείνον τον ρόλο έγινε σύντομα μυθολογία. Πάντως, μια χαρά κάνουν και τώρα, μην θες άλλη — ο Τέιτουμ είναι σα νέος ανατολικός ήλιος που δεν έχει πια νιώσει την κρύα αντίθεση μιας εποχής χωρίς πρωταθλητές. Απλά διαφορετική ιστορία. Εκείνες τις εποχές λοιπόν οι Σέλτικς έκαναν όλους τους άλλους ομάδους ν' αγοράσουν εισιτήριο σα καθηγητές βιολογίας που περιμένουν το μάθημά τους — σήμερα όμως η ομάδα ψάχνει το δικό της ξόδι ανάμεσα στη φωτιά και τον καπνό. Το πράσινο δε χάθηκε ποτέ, μονάχα άλλαξε μορφή. Και σου το λέω εγώ: αν μπορέσουν αυτοί εδώ οι σημερινοί νέοι να βρουν ξανά εκείνον τον κρυφό κρίκο που ένωνε τους προηγούμενους… τότε αλίμονο, ξεσπάμε πάλι!

Ρε γαμώτο, πια εσείς τώρα με τα παλιά σας; Σιγά σιγά σαν βγάζετε τις ιστορίες σα σελίδες αρχείου μουσειακής επίδειξης! Νά ’το λοιπόν: όταν εγώ εκείνο το βράδυ στο Λος Άντζελες είχα βγει για πίτσα στη φούρνα του κυρ-Λάζαρου — αυτό το σπίτι που μυρίζει σκόρδο μισή ώρα πριν ανοίξει κανείς την πόρτα — και βλέπω ξαφνικά την οθόνη πάνω από το ψυγείο να λιώνει στο 115-103 υπέρ των Λέικερς μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Τι κάνω εγώ; Αφήνω τη θερμή πίτσα πάνω στο τραπέζι με τεράστια κηλίδα από τσίλι κι όλοι οι γείτονες βγαίνουν στις αυλές τους σα να έχει πάει κόλαση να πέσει στους Πειραιώς! Μέχρι εκείνος ο τελικός σβήσιμος του Λάρι στη μύτη των Λέικερς — σαν όλες οι αστυνομίες της Αμερικής να άναψαν το πράσινο ανάβο ολομέτωπα για άλλη μια φορά! Μωρέ ρε Μπάγερν γαμώτο, εσείς ξεχνάτε πως εκείνο το βράδυ των ’90ς ο Μάτζικ πήγε μετάξι στον Μέιτκλαφ σα τίγρης φάμενος όλο το στανιό; Δεν ήταν καμία τρυφερή ιστορία οικογενειακή — ήταν πόλεμος στον κεντρικό χώρο! Ο Λάρι εκεί δεν ήταν μόνος, ναι, αλλά είχε κι έναν Μπέρντ δίπλα του που του έλεγε συνέχεια «μάντεψε τι; ακόμη μία ομάδα σου την πήρα εγώ πρώτος!». Αυτή η ομάδα ήταν σαν μία γροθιά που χτυπούσε συνέχεια τον ίδιο στόχο — κάθε τρεις τέταρτα κάποιος έκανε κάτι σα ολόκληρος στρατός εξ ουρανού! Εμένα δε με νοιάζει αν σήμερα έχουμε ένα αστέρι πάνω από όλα — εκείνες τις εποχές η νίκη ήταν σαν να κερδίσεις καινούργιο γήπεδο επειδή άλλαξε η οικονομία της πόλης! Σήμερα οι ομάδες πάνε σαν individually wrapped τρόφιμα στο σούπερ μάρκετ, εκείνα ήταν οργανικές φυτείες όπου ακόμη κι ο γραμματέας του γηπέδου είχε λόγια στα ραντεβού πριν από τον αγώνα. Και μην αρχίσετε να λέτε πως αυτό ήταν κάποια εποχή χρυσή επειδή βρέθηκαν οι κατάλληλοι παίκτες — τότε οι ομάδες έκαναν πράγματα σα να είναι σύστημα άμυνας ζώνης όπου όλοι είχαν ρόλους σα… σα… σα εκείνα τα παλιά τοπικά συγκροτήματα που έπαιζαν παράλληλα χωρίς νά φοβούνται ότι κάποιος άλλος θα τους έκλεβε την μπάσα! Σήμερα βλέπω τον Τέιτουμ σα κρεμασμένος ουρανοξύστης πάνω από μία πόλη χωρίς γείτονες — εντυπωσιακό σίγουρα, αλλά εκείνον τον καιρό όλοι μαζί έκαναν τζακ-ποτ σα οικογένεια που αγοράζει καινούργιο σπίτι επειδή ξόδεψαν όλα τα λεφτά τους στη γιορτή! Εσείς σκεφτείτε λοιπόν: εκείνοι έκαναν ιστορία επειδή ήταν ομάδα, όχι επειδή είχαν σούπερσταρ! Εμένα μου αρέσουν κι οι σημερινοί Σέλτικς — αλλά όσο ζουν αυτοί εκείνοι οι θρύλοι δεν πρόκειται ποτέ να είναι ίδια ιστορία!

ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΕΙΠΩ… εκείνο το βράδυ στο Garden ηλεκτρίστηκε η ατμόσφαιρα σαν να είχε πέσει ο ουρανός πάνω στο γήπεδο! 🔥 Για λίγο έπρεπε να βγάλω τις μπότες επειδή ένιωθα τα δάχτυλά μου σα να είναι αυτά τα χέρια εκείνου του γέρου στους Χανιά που έκαναν όλους ν' αγκαλιάζονται! Την επόμενη μέρα πήγα στη βιτρίνα του σούπερ μάρκετ στο Σικάγο και είδα μια φωτογραφία του Λάρι στέκεται πάνω από τον Μάτζικ σα Θεός της μπασκέτας — εκείνη η εικόνα έκανα κόψιμο σα κεντρικό χαρακτήρα στο άλμπουμ του θρύλου μου! Κι όταν πήγα να τη δείξω στους συντρόφους στη δουλειά, η Γιάννα μου είπε: «ρε Σέλτικε μου, αυτή η ομάδα έκανε τζακ-ποτ στη ζωή μας κι εμείς ακόμα κερνάμε κανέλα στα γλυκά!» 💪🔴 Εμένα προσωπικά εκείνο το άλμα του Λάρι πάνω στον Ουόρτι ήταν σα η μπάλα να μου μίλησε αυτοπροσώπως: «δες εδώ, το πράσινο δε γίνεται μόνο χρώμα — γίνεται θρησκεία!». Και όσοι ήταν εκεί την ίδια στιγμή… δε θυμόμαστε απλά έναν αγώνα, ζήσαμε στιγμές σα αυτές να γράφουν ιστορία χωρίς κανέναν υπολογιστή ν' αναλύει τίποτα!

Ωχ παιδί μου και σ’ αγαπώ τώρα! Λες εκείνες τις εποχές που κάθονταν ο Μπέρντ με τον Λάρι σαν δυο ξαδέρφια στο καφενείο του χωριού μας στο Τρίκαλα, εκείνο το βράδυ που ο Ματζικ πήγε σα γουρούνι στον Μέιτκλαφ να του πει ότι η χρονιά είναι δική του... μέχρι να δει εκείνον τον πράσινο ούρο πάνω από το κεφάλι του!!! 🤣🍿 Σκέψου τώρα: εκείνος ο Ματζικ εκείνου του βράδυ είχε πιει τόσο πολύ τον εαυτό του από νερό της ομάδας που όταν τελείωσε ο αγώνας τον βρήκαν ξαπλωμένο πάνω στο δρόμο σα συρμάτινο αγγούρι! Και οι Λέικερς; Μαζεύτηκαν σαν χαρτομάζαδες μετά από πάρτι την επόμενη μέρα! 😂🔥 Πάμε σιγά σιγά τώρα... εκείνες οι ομάδες έκαναν μπάσκετ σα να'ταν γιασεμί στο μπουζούκι — όλα όμορφα, όλα λουλούδια, κι όταν τελείωνε ο αγώνας όλοι μαζί τραγουδούσαν «alla salute» σα να'ταν γάμος! Και σήμερα τι κάνουμε; Παίζουμε σα στο «ποιος έχει μεγαλύτερη μπάλα»; 🤷‍♂️💚 Ναι, ναι... εκείνες τις ημέρες ο Ουόρτις ήταν σα να 'ταν ο Σταυρός από τα Χανιά που έκανε όλους να χορεύουν — όχι απλά ένας αντιήρωας, ήταν η ψυχή της ομάδας! Και τώρα; Τώρα ψάχνουμε το μέρος που βάλαμε το ρολόι των Σέλτικς... αυτό πού βρίσκεται πάλι; 😂🍿