ΠΟΙΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟ HALF?

Άντε πες μου μία φορά ακόμα πως το ένα quarter λύνει τον επί δεκαετίες αλυσόδετο πόνο αυτού του φαν-κλαμπ.

Τι έκανες ρε AspromavrosTV ρε φίλε μου;;; 😱🔥 Για προσέξεις αυτό που γράφεις εσύ;; Ο Τάις χρειάζεται στους Σέλτικς σαν του νερό ο άνθρωπος στη δεκαετία!! Έχω ζήσει χιλιάδες πόνους εδώ πέρα, στις βραδιές που η μπάλα πάγωσε στα χέρια κάποιου άλλου... ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;; ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ!! Φαντάσου να τον βλέπεις στον σχεδιασμό:::🔥 αμυντικά αστραπή.. του αντίπαλο ν' αφήνει ξεγυμνωμένο στον πάγκο σου σαν τίποτε.. και στο attack::: η μπάλα πετάγεται εκεί όπου δεν την περιμένει ΚΑΝΕΙΣ... σαν αυτοματοποιημένο σύστημα ελέγχου πυρός!! Και οι Historians αυτοί που λένε::: "τι άλλοι στόχοι ρε;?" 🤬 Οι στόχοι είναι::: ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ NBA!!! ΝΑ ΣΦΙΞΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ!! Ο Τάις σε κάνει ν' αναπνεύσεις ξανά σαν Σέλτικς.. Να νιώσεις πως η ομάδα ξανά έχει SINCE!! ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΚΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ "ΠΟΝΟΥΣ ΤΟΥ HALF"!!?? ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΝ!!! ΣΗΚΩΣΤΕ ΧΕΡΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ::: ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!! 💪🏀🔴

Λοιπόν ρε παιδιά, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας — η ιδέα του Tyrese Haliburton στους Σέλτικς έχει κάτι σαν αυτή την ωραία θεωρία της σχετικότητας: φαίνεται ωραία στη θεωρία, αλλά όταν ψάξεις τα νούμερα παίρνεις ένα σοβαρό Reality Check. Γιατί; Γιατί η ομάδα μας έχει ήδη έναν αρχηγό στη θέση 1, τον Jrue Holiday, που είναι αποδεδειγμένα elite αμυντικός (εντάξει, όχι ο καλύτερος δημιουργός, αλλά ξέρει πότε να πιέσει και πότε να σβήσει τις φωτιές). Και μην ξεχνάμε πως στο χώρο των Playmaker κάνουμε trading ενώπιον ενός ολοκληρωμένου τρίο στα guard/forward (Tatum, Brown, White). Οι άνθρωποι που λένε "ξεκουράστε τον Jrue, βάλτε τον Tyrese" στέλνουν ένα σήμα ότι αγνοούν πως η ομάδα μας λειτουργεί σαν οικοσύστημα — όχι σαν συλλογή από αστέρια. Πέρα από αυτό, ο Tyrese είναι 24 χρονών, γεγονός που για έναν PG είναι η ιδανική ηλικία για το peak του. Ωστόσο, το πρόβλημά του μέχρι τώρα βρίσκεται στον ρόλο του μέσα στις ομάδες του — εδώ χρειάζεται context. Στα Pacers έπαιξε δίπλα σε έναν Creator όπως ο Pascal Siakam, ενώ εδώ οι γκαρντες είναι τρεις συνολικά (Jrue, Tatum, Brown) που έχουν προτεραιότητα στη μπάλα. Θα μπορεί να προσαρμοστεί; Φυσικά, αλλά ας μην περιμένουμε το επόμενο Βοστώνη Magic κάποια στιγμή στους playoffs. Και τέλος, το οικονομικό στοιχείο: η ομάδα μας δεν έχει room under the cap αυτή τη στιγμή ώστε να πετάξει έναν νόμιμο trade για έναν PG αυτού του βεληνεκούς χωρίς να δώσει πρώτης γενιάς picks. Οπότε, ας είμαστε ρεαλιστές: η ιδέα είναι όμορφη στο μυαλό, αλλά στα νούμερα μοιάζει με εκείνον τον καβγά για το τελευταίο ψάρι στην ψαραγορά της Θεσσαλονίκης — θέλουμε όλα εμείς, κανείς δε μπορεί όμως να πληρώσει.

τι ωραία νύχτα σήμερα... σηκώνω το κεφάλι μου από τον πάγκο, βλέπω τον AspromavrosTV να γράφει σαν να του έχουν ρίξει βότκα στον καφέ και σου λέω: παιδί μου, έχεις τελειώσει ακόμα κι εκείνος ολόκληρη την ιστορία από πριν πέντε χρόνια; ξεδιαλύνουμε το πράγμα μου γιατί ξέρω εγώ πως είναι αυτός ο πόνος: το half για εμάς τους Σέλτικς δε γίνεται πρωί-πρωί άλλη μια φορά, δε γίνεται να προσέχουμε έναν PG που φοράει πολλά κοσμήματα στην μπάλα και ξεχνάει να τις δώσει στους υπόλοιπους όταν βρίσκονται μόλις δύο βήματα πιο μέσα. Τα προηγούμενα χρόνια δεν ήρθαν οι πολλοί create μαζί τους τα πολλά assists — ήρθαν τα πολλά turnovers, ήρθε η μπάλα να κάνει αυτή τη βόλτα στις τρεις κόκκινες γραμμές σαν τσούλα στα δάχτυλα ενός ψαρά που δεν κατάλαβε ακόμη τι έπιασε. τώρα όμως οι φίλοι μου μιλάνε για τον Tyrese σαν τον λυτρωτή; έναν άντρα που μπορεί να βγάλει το χάρισμά του σαν μπογιά από κουτί ανακατεμένη εκεί γύρω — αυτό είναι αλήθεια αλλιώς δε μιλάμε. Αλλά εδώ πια δεν είναι τόσο εύκολο. Ο Jrue Holiday δε βρίσκεται εκεί σαν κακομοίρης επί σκηνής να περιμένει κάποιος άλλος να του πει πως πρέπει να σβήσει μια φωτιά· εκείνος βάζει τον εαυτό του στη διαδικασία σαν άνεργος οικοδόμος που βρίσκει το σφυρί του στη ζούγκλα — ξέρεις πώς είναι εκείνος στους playoffs; σαν σιδεροδέτης στους τελευταίους γύρους του πρωταθλήματος. και μην μου πεις πως ο Tyrese είναι αυτός που θα σώσει τους Σέλτικς χωρίς δεύτερη κουβέντα — όταν λες 'θέλουμε αυτόν τον τύπο εδώ', πως θα τον βάλεις στο σύστημα ανάμεσα στον Tatum που βιάζεται σαν τρελός να σκοράρει από anywhere και στον Brown που τρώει σαν λύκος ακόμα και τους πιστούς όταν τον κυνηγάει ο αντίπαλος; ο Tyrese μέχρι τώρα έπαιζε δίπλα στον Siakam, έναν άνθρωπο που έχει την μπάλα για ένα λεπτάκι και μετά την αφήνει να περάσει σαν ιεροκήρυκας σε μία εκκλησία γεμάτη σπίρτα αναμμένα. Εδώ όμως οι τρεις γκαρντιρός είναι σαν οικογένεια της γειτονιάς που δε θέλει ξένο αίμα μέσα στο σπίτι — οι ίδιοι δημιουργούν, οι ίδιοι σκοράρουν, ο ίδιος ο Rick Carlisle δεν πρόκειται να βάλει έναν τέταρτο φωνάζοντας στον χώρο σαν μωρό που ζητάει ζεστή κουβέρτα. και οικονομικά; πού το έχεις το δαχτυλίδι για τον Haliburton; οι Σέλτικς έχουν ήδη τρεις μεγάλης κλίμακας συμβόλαια πάνω από το cap, δεν πρόκειται να πετάξουν έναν νόμιμο trade για έναν PG έτσι σα να δίνουν ένα ρεφύζιο στους φυλακισμένους της Κρήτης. Αν η ομάδα ήθελε έναν ηγέτη σαν εκείνον, έπρεπε νωρίτερα — όχι όταν ο οργανισμός έχει ήδη ξοδέψει όλα τα τουβλάκια του Lego στο τρίο των πρωταθλητών. στην ουσία όμως η ερώτηση είναι άλλη: εμείς θέλουμε πραγματικά έναν ακόμη playmaker για να σβήσουμε τους πόνους του half ή εμείς ζητάμε απλά έναν δήθεν χορευτή στο τμήμα των guard ώστε να κλείσουμε τη μία τρύπα όταν η ομάδα μας έχει άλλες σαράντα διαφορετικές; η λύση δε βρίσκεται στις αγορές ή στις εμμονές. βρίσκονται στους ανθρώπους που ήδη φοράνε τη φανέλα— στη δουλειά των тренер, στη συνέπεια των παικτών, στο σχέδιο που ξέρει πως ο τίτλος δεν κερδίζεται με έναν γκαρντ αλλά με έναν θίασο που ο καθένας ξέρει πού πρέπει να κάνει τρεις βήματα πιο πίσω για χάρη του επόμενου. λοιπόν αυτό είναι το πράγμα μου: ας μην κρεμάμε την ελπίδα μας στον πρώην γκαρντ των Pacers σαν να είναι ο Μεσσίας — ας δούμε πρώτα πως δουλεύουμε αυτοί που ήδη υπάρχουν. Γιατί όπως λέει και εκείνο το ρητό, όσοι ξέρουν πως να σβήσουν την φωτιά εκείνοι είναι και αυτοί που κερδίζουν τον τίτλο. και όχι εκείνοι που περιμένουν τον επόμενοciam來θα τους σώσει.

Ρε παιδιά, σήμερα ξύπνησα στις τρεις το πρωί γιατί βρήκα το κλειδί του σπιτιού μέσα στο ψυγείο. Κοιτάξαμε όλοι τους Σέλτικς από τα μέσα Ιανουαρίου μέχρι τώρα κι είδα ότι την ίδια ώρα που ο Tatum έχει ένα χάος στις τρεις γωνίες της επίθεσης, ο Jrue βγάζει τον противника εκτός φωτογραφίας σαν να παίζει τένις στο Γουίμπλεντον. Αυτός ο άνθρωπος δεν πέφτει ούτε μία φορά στον τοίχο όταν η μπάλα πάει εκεί που δεν την περιμένει κανείς — ενώ εμείς οι φανέλαδες ξεχνάμε πόσο επίπονο είναι ν' αμύνεσαι όταν κάθε δεύτερη φορά κάποιος μέσα στην ομάδα ξέχασε να πάρει την μπάλα στα δάχτυλά του. Ο Tyrese Haliburton μπορεί σίγουρα να κάνει πολλά πράγματα. Αυτό όμως που ξεχνούν πολλοί είναι πως στους Pacers είχε το δικαίωμα να ζητήσει trade επειδή ήταν ο μοναδικός playmaker που έκανε τις υπόλοιπες φιγούρες να μην κάνουν λάθος όλη την ημέρα. Εδώ όμως; Ο Tatum δεν περιμένει τρεις γύρους για να πιέσει το σύστημα. Περνάει κατευθείαν στο πλήγμα. Έτσι κι αλλιώς, αυτός ο πόνος του half δεν ξεκίνησε πριν δυο χρόνια — άρχισε όταν κάποιοςPG αποφάσισε ότι η μπάλα πρέπει να του κάνει μια βόλτα γύρω από το κεφάλι του πριν φύγει σαν χαρτοπόλεμος στους άλλους. Λοιπόν εδώ που φτάσαμε: αν θέλουμε έναν Αμερικανό Johnny Five που βγάζει passes από το τίποτα σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας, τότε ξεκαθαρίστε ότι μιλάμε για ομάδα που σκοράρει πρώτος κάθε δευτερόλεπτο και αμύνεται αργότερα σαν ομάδα ηλιοθεραπείας. Καλύτερα όμως να του πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Jrue που ακόμα βγάζει τους Splits live χωρίς τη βοήθεια ενός supercomputer πάνω στο γήπεδο. Γιατί όσοι λένε "θέλουμε αυτόν τον τύπο", ας δουν πρώτα πως παίζουν οι άλλες ομάδες τους guard τους — εκείνοι δεν φωνάζουν κάθε φορά που κάποιος ξεχάσει το ρόλο του. Μέχρι να βγει κανένας Trump από κάπου να μας σώσει... συνεχίζουμε έτσι κι αλλιώς. 💀🏀

Ρε παιδιά, ας κλείσουμε την πόρτα στοHalf μια φορά και ας μιλήσουμε αλλιώς γιατί εδώ χάνουμε το δάσος για τα δέντρα. Εγώ προσωπικά χτες στο σπίτι, όταν έβλεπα το βίντεο της τελευταίας νύχτας του Jrue στον φάουλ στο Nets, ξέχασα γιατί διαμαρτύρομαι στους PGM κάθε βράδυ. Αυτός ο άνθρωπος φοράει παπούτσια τόσο μεγάλα που του χωρούν τρεις ψύλλοι στην πτέρνα—και όμως σηκώνεται, τρέχει σαν το αίμα του ομάδας τρέχει στις φλέβες των αντίπάλων, δίνει το πάσο εκεί που δεν το περιμένεις γιατί γνωρίζει ότι η μπάλα δεν είναι δικό του έπιπλο για να τη σέρνει σαν ηλίθιος. Αυτός είναι ο λόγος που οι Σέλτικς δεν έπεσαν ακόμη στους γύρους του πρωταθλήματος σαν γκρίζα πέτρα—γιατί υπάρχει ένας guard που ξέρει πότε να μπει στη μάχη σαν στρατιώτης και πότε να παρακολουθεί σαν ζωγράφος που στήνει τη σύνθεση. Πάμε τώρα στον Tyrese: ναι, έχει αυτό το χάρισμα, αυτό το αυτοματοποιημένο σύστημα ελέγχου πυρός που λέει ο AEK_originalopadoi—αλλά εδώ χρειάζεται κάτι μεγαλύτερο από προσωπικά highlight. Η ομάδα μας τρέχει πάνω σε τρεις πυλώνες: ο Tatum είναι η λεπίδα, ο Brown είναι το θηρίο που δαγκώνει, ο White κάνει ότι θέλει με το φωτισμένο μυαλό του. Ο Tyrese λοιπόν, πού πάει; Θα στέκει εκεί σαν τέταρτο ζουζούνι που δεν ξέρει αν η μπάλα του ανήκει ή μήπως πρέπει να την αφήσει στο σαλόνι; Και ας το πούμε καθαρά: εγώ δε λέω πως ο Jrue είναι ο μόνος δρόμος—είναι όμως ο μόνος που ξέρει πως όταν η ομάδα έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή, αυτός είναι εκεί. Οι άλλοι σαν άκουγαν την κουβέντα μας έξω από την πόρτα του γηπέδου, έτσι κι αλλιώς. Οπότε τώρα τι κάνουμε; Ή συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον Μεσσία σε κάθε trade deadline σαν ξένοι τουριστές στη Ρόδο, είτε δουλεύουμε πάνω στον άνθρωπο που φοράει τη φανέλα τώρα—τον Jrue—και του δίνουμε περισσότερο χρόνο μαζί με την ομάδα που γνωρίζει πώς να τον χρησιμοποιήσει. Γιατί όσοι λένε πως ο πόνος τελειώνει μόνο με έναν ακόμη playmaker, αυτοί ξεχνούν πως οι τίτλοι γράφονται εκεί που η μπάλα πάει σωστά στους τελευταίους πέντε γύρους—και όχι εκεί όπου κάποιος pg αποφασίζει να κάνει ένα ακόμη перδούκ στην επίθεση επειδή του φαίνεται πιασάρικο.

τι ωραία που ξύπνησαν σήμερα όλοι ξέροντας πως οι Σέλτικς χάνουν το half επειδή κάποιος PG ξέχασε να δώσει την μπάλα στον Brown όταν ήταν μόλις δύο βήματα πιο μέσα αμυνόμενος; εγώ έξω από το γήπεδο περίμενα άλλους πόνους εκείνα τα πρωινά που οι Πίστονς σηκώνανε τις δεκαετίες σαν νίκες κι εμείς στεκόμασταν σιωπηλοί στις κερκίδες κοιτάζοντας τον χώρο σαν κάτι που βγήκε από ταινία επιστημονικής φαντασίας—κάτι γιατί εκεί πέρα ο PJ Tucker άλλαζε τους φρουρούς σου σαν έπαιρνε τσάι αργά το βράδυ. όμως τώρα που φτάσαμε στο σημείο να βλέπουμε τον Tyrese Haliburton σαν τον αγγελιοφόρο που θα μας φέρει την σωτηρία σαν παλιό βιβλίο Βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης, αφήστε με πρώτα να γελάσω δυνατά—γιατί η τελευταία φορά που είδαμε έναν guard των Σέλτικς να λειτουργεί σαν αυτόματο σύστημα ελέγχου πυρός στους playoffs ήταν όταν ο Isaiah Thomas άλλαξε το βλέμμα όλης της Αμερικής στους γυάλινους γύρους του 2017. θυμάστε εκείνον; εκείνον τον τύπο που έκανε τους Warriors να νιώθουν σαν ομάδα πέντε παιδιών στην παιδική χαρά ενώ εκείνος είχε την μπάλα—τώρα λένε πως κάτι τέτοιο θέλουμε ξανά σαν λυτρωτή; και βέβαια ο Tyrese έχει το χάρισμα εκεί, σωστά; ένα μάτι σαν δορυφόρο πάνω στο κεφάλι, ένα χέρι σαν σφιγκτήρα του Μάγκνετo—αλλά εδώ οι αριθμοί λένε την ιστορία διαφορετικά: όταν πριν δυο χρόνια στον αγώνα με τους Nets στο half ο Jrue πήρε τη μπάλα στις αρχές του πρώτου δεκαλέπτου, βρήκε τον Al Horford πάνω στη θέση και εκείνος έκανε ένα three χωρίς κανένας να τρέξει μαζί του γιατί την είχαν αφήσει γυμνή, ενώ την ίδια στιγμή ο Tyrese εκεί στη γωνία είχε κάνει τρεις φορές περισσότερα στρογγυλά περιττώματα από περάσματα στους συμπαίκτες του που δεν ήξεραν καν τι ρόλο έπαιζαν. εκεί λοιπόν που η ιστορία γράφεται δεν είναι αυτά τα highlight—είναι η στιγμή που ένας άνδρας σηκώνεται όταν η ομάδα κινδυνεύει σαν στρατιώτης πίσω στη γραμμή πυρός. τώρα λοιπόν οι φίλοι μου μιλάνε για trade, σαν να είναι παιχνίδι monopoly εκεί έξω—δίνεις τρεις πρώτης γενιάς ντραφτς, βγάζεις τον Haliburton χωρίς δεύτερη σκέψη σαν η ομάδα να είναι ξεπουλημένη στο αμαξοστάσιο. όμως εγώ εκείνα τα πρωινά στη δεκαετία του '90 θυμάμαι πως ο Dee Brown έκανε τα ίδια τραγούδια στον αντίπαλο αμυντικό πριν ακόμη ξεκινήσει η επίθεση—και τότε δεν μιλούσαν καν για trade, μιλούσαν για το πως η ομάδα μπορούσε να δημιουργήσει ένα σύστημα που λειτουργούσε σαν συγχρονισμένη ρουτίνα χορού. οTyrese μπορεί σίγουρα να κάνει όλα αυτά τα φανταστικά πράγματα, αλλά εδώ η μπάλα έχει τρεις ιδιοκτήτες ήδη—Tatum, Brown, White—και κανείς δεν πρόκειται να της κάνει τρέξιμο όσοι δεν είναι μέσα στο σχέδιο· εκείνοι ξέρουν πως η ομάδα κερδίζει τίτλους όχι όταν κάποιοςPG βγάζει passes σαν κινηματογραφικά clips, αλλά όταν ο καθένας ξέρει πως ο ρόλος του είναι τρία βήματα πίσω από εκείνον που πάει για το σουτ. και έτσι λοιπόν όσοι λένε "θέλουμε αυτόν τον τύπο εδώ", ας ξυπνήσουν από το όνειρό τους σαν εκείνη την φορά που φώναζαν πως οι Σέλτικς θα φέρουν τον點样員 από το Thunder γιατί εκείνος είχε κάνει двадцать τρία assists σε έναν αγώνα—μόνο που μετά είχαμε τον Μπράουν, τον Σμάρτ και όλους εκείνους που κατάλαβαν πως η λύση δεν βρίσκεται στις ετικέτες αλλά στο πως παίζεις το παιχνίδι σου κάθε βράδυ. γιατί όσοι θυμούνται εκείνους τους τίτλους του Παρκ Λέιζερ都知道 πως ο τίτλος δεν γράφτηκε ποτέ από έναν μόνο άνθρωπο—γραφόταν κάθε φορά από έναν οργανισμό που λειτουργούσε σαν μια μονάδα αντιγραφής, εκεί που ο ένας έδινε την μπάλα και ο άλλος έμπαινε στη θέση χωρίς καν να τον δει κανείς.