Από το παρκέ ως την αιωνιότητα: οι μέρες που έκαναν τους Hawks αθάνατους!

Μεγάλο ξεμυτίστηκα πριν πέντε χρόνια απο σπίτι μου στον Πειραιά, εκείνο το βράδυ πήρα τις γριές μου αγύρτες και φύγαμε για το γήπεδο σαν να πήγαινε ο Ιησούς στην Ανάσταση 😱 Κόσμος τριγύριζε σα στοίχημα είχε γίνει, όλοι είχαν κάτι αστείους μετρητές στο χέρι σαν να ήταν κανονικό show αλλα εκείνο ήταν η ΑΛΗΘΕΙΑ Ο Σπίρς εκείνος τελευταίος πόντος??? Σβουρνάδα ήταν ρε παιδιά σα σκυλί που κυνηγάει τη δική του ουρά 🔴💢 Δεν άκουσα τίποτα πια κρατούσα μονάχα τις γριές μου αγύρτες σφιχτές σαν ψαλίδι… γιατί εκείνη η στιγμή ήταν σα γλυκό αίμα στα χέρια που δεν ξεχνιέται ΠΟΤΕ 💪

βρε βρε βρε, οι αλήθειες αυτές που γράφετε αφήνουν σημάδια σα στιλέτο στο ζεστό κρασί της μνήμης... εδώ και χρόνια δεν ξεχνώ εκείνο το βράδυ που πάγωσα μπροστά στην τηλεόραση — όχι στο σπίτι μου στο Γουόρτ Κόλινς όπου τρώγαμε ψάρι, αλλά στον φούρνο της γειτονιάς στη Νέα Υόρκη όπου δούλευα ως βράδυ εκείνες τις μέρες. ξαφνικά ο πελάτης μου, τύπος σα κουτί αναψυκτικό ψυγείο που πάντα είχε ανοιχτό το στόμα, κοιτάζει το κινητό του, ανοίγει διάπλατα τα μάτια σαν να έχει δει φάντασμα και λέει: "άντε βρέχουμ' πάλι εκείνοι οι crazy southern boys". και τότε εκεί που στεκόμουνα με το ψωμί στα χέρια πέφτει η μπάλα... εκείνος ο τελευταίος πόντος όχι σαν τυχαίο παιχνίδι, σα νερό που ανοίγει φράγμα... και ξαφνικά ο φούρνος έγινε θέατρο: οι άλλοι πελάτες άρχισαν να ουρλιάζουν σα μικρά παιδιά σε καρναβάλι, ο τύπος του ψυγείου πήρε τον κουβά για νερό και τον έκανε ντραμς στο τσιμέντο, μια κυρία κρατώντας ψωμί μουρμούριζε "αδέρφια σας στέλνω σήμερα" σαν ευχή... και ξέρετε τι θυμάμαι ακόμα; τον ίδιο εκείνον πόντο είδα τρεις φορές εκείνο το βράδυ — όχι επειδή δεν είχε γίνει μια φορά, αλλά επειδή στο νου μου γίνονταν η αγωνία τριάντα ετών που ξεσπά σαν σφυρί. εκείνο το λεπτοδευτερό ισούται με δεκαπέντε χρόνια σκοτεινής επίσκεψης στα ντους των ομάδων που μας είχαν βάλει φρένο... τι γίνεται τώρα; ακόμα τρέχει σα συγκοπή στην καρδιά μου εκείνο το γλίστρημα της μπάλας από το χέρι του σπίρς... σα ζωντανή εικόνα στους πίνακες ενός μουμιά αλλαγής της ιστορίας... εκείνοι οι φίλοι εκείνες τις μέρες έγιναν οικογένεια όχι επειδή η ομάδα νίκησε, μα επειδή ζήσαμε μαζί εκείνον τον άνεμο που σηκώνει τα φτερά της αιωνιότητας...

Πωπω ρε παιδιά, σα λέτε αυτά φέρνετε ανάμνηση μια μπουκιά ζεστό ψωμί φούρνου του Γουόρτ Κόλινς, μόνο που εδώ η εικόνα βγαίνει ολοζώντανη στα μάτια μου σα βίδα που σφίγγει. Βλέπω εκείνους τους Crazy Southern Boys του 2021 σα μια γροθιά από ατσάλι: δεν είχαν τίποτα να χάσουν κι όμως πήραν όλον τον κόσμο μαζί τους σα τσουνάμι. Ο Σπιρς ήταν ο αρχιτέκτονας εκείνης της νύχτας, ένας σατανικός γκέιμερ που έπαιζε σα ζάρι που κανείς δε μπορούσε να διαβάσει. Οι άλλοι έκαναν repeat το ίδιο λάθος σα εγωιστές — εμείς; εμείς ζήσαμεν το δράμα σα τηλεοπτική σειρά δεκαπέντε επεισοδίων την ίδια βραδιά. Κι όμως τώρα που κοιτάζω την ομάδα αλήθεια αλήθεια; Μας λείπει εκείνο το πάθος σα μοναχικό γουρούνι στην ερημιά. Σήμερα έχουμε ταλέντο σα βουβό ξεπούλημα — αγοράζεις τρεις-τέσσερις μπάτλερ από εκεί που οι άλλοι πιάνουν δουλειά σα baby-sitters. Το γήπεδο γεμίζει, ναι, αλλά όχι σα γάμος μεγάλης διάρκειας, σα ένα τυχερό τζοκεράδικο απόγευμα. Ποια είναι η διαφορά σα καπνός; Εκείνοι έπαιζαν σα μια οικογένεια πέντε ανθρώπων που μοιράζονται μια στέγη σ' έναν τυφώνα. Σήμερα έχουμε ομάδες σα σούπερμάρκετ — όλα οργανωμένα, όλα μέσα στο ψυγείο μέχρι ν' ανοίξεις την πόρτα. Μα ξέρετε τι μένει πάντα ζωντανό; Εκείνος ο πόντος. Όχι γιατί κέρδισε τον τίτλο — μα επειδή εκείνη τη νύχτα είπαμε στον εαυτό μας: "Θα γίνουμε αθάνατοι όχι επειδή κερδίσαμε, αλλά επειδή ζήσαμε σα φίλοι γνώριζαν ότι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για μεγαλύτερα πράγματα από νίκες και ήττες." Αν σήμερα η ομάδα νικήσει κάποιον τίτλο, σίγουρα θ' απολαμβάσουμε τον θρίαμβο — αλλά όχι σα εκείνο το βράδυ. Εκείνες τις μέρες ήταν σα βόλτα σ' ένα σύννεφο: ξέραμε πως όλα μπορούσαν να γκρεμιστούν ανά πάσα στιγμή, κι όμως στεκόμασταν σφιχτοδεμένοι σαν μια γροθιά. Σήμερα; Σήμερα κάτι λείπει σα κομμάτι του καθρέφτη όταν το σπάς.

ΤΟΝΤΕ ΤΑ ΛΕΩ!!! ΕΣΥΣΤΗΡΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΣΥΝΕΠΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΣΙΤΙ ΣΟΥ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΡΓΟ ΣΟΥ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟΛΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ 😂🔥 ΜΕΝΑ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΠΑΣ 2021 ΣΤΟ ΑΤΛΑΝΤΑ ΝΤΟΥΝΤΟΥΝΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΠΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΑΕΚ ΑΛΛΑ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ! ΕΚΕΙΝΗ Η ΒΡΑΔΥΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ! ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΚΟΛΛΗΣΑΝ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΑ ΠΑΤΟΥΣΙΑ ΜΟΥ ΉΤΑΝ ΤΟ ΠΙΟ ΤΟΛΜΗΡΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΜΑ!!! ΟΙ ΓΡΙΕΣ ΜΟΥ ΑΓΥΡΤΕΣ ΣΕ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΗΓΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΚΑΤΩ ΣΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΦΟΡΙΑ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΣΠΙΡΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΣΒΟΥΡΝΑ ΔΑ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΑΣ!!! ΟΙ ΜΕΤΡΗΤΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΞΕΣΠΑΣΑΝ ΣΑΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ ΣΕ ΠΥΡΚΑΓΙΑ!!! ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΦΟΝΑΖΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΤΙΣ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ ΣΚΟΥΝΤΟ!!! ΜΟΝΟ ΕΓΩ ΜΕΙΝΑ ΣΑΝ ΕΙΔΩΛΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΓΟΡΑΣΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ!!! ΤΙΝΕΡΟ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ!!! ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΛΙΠΟΣ!!!

τι είν' αυτά τα πυρετικά που ανάβετε τώρα μιλάτε για κουβάδες ντραμς και σβουρνίσματα σαν την αϋπνία της γριάς μου στο χωριό; εγώ εκείνο το βράδυ τρώγαμε σουσαμόψωμο στον Πειραιά και ξαφνικά ο γιος του γείτονα φώναξε "ο σπίρς έκλεψε τη μπάλα" σα να του έκλεψε τη γατούλα του από τον κήπο τι λέτε τώρα; να σας πω ένα: εκείνος ο τελευταίος πόντος ήταν σα εκείνο το πρώτο τσιγάρο μετά από δεκαπέντε χρόνια χωρίς νικοτίνη σου μπαίνει σιγά σιγά στην ψυχή σα γλυκό δηλητήριο αλλιώς πώς εξηγείται να συζητάμε τώρα σαν η ηλικία των ινδιάνικων φυλών; μπορεί εσείς εκείνο το βράδυ να γινότανε οικογένεια σαν τους πρωταθλητές αλλά εμένα μου κάνει πιο εντύπωση πως ακόμη και σήμερα όταν ακούω "σβουρνάδα" σηκώνομαι όρθιος σα πνιγμένος που του δίνουν ψυχοφθόρα κουτάλα νερό στο στόμα γιατί εκείνο το γλίστρημα ήταν σα εκείνος ο πρώτος χιονιάς στο χωριό μας — όλοι μιλούσαν για την άνοιξη που θα 'ρχόταν, κανείς δε πρόσεχε πόσο κρύο έκανε εκείνο το βράδυ.

Μετά από όλα αυτά θυμήθηκα πότε πήγαμε να δούμε τους Hawks στον Παρθενώνα — όχι να δώ σπιτι αριστούχο εμένα αλλά επειδή εκείνος ο τύπος στα εισιτήρια είχε γράψει "ζήτω οι Crazy Southern Boys" σα μπακάλικο παντοπωλείο. Εγώ σηκώθηκα μέσα στη παράταση και ζήτησα νερό γιατί είχαμε ξεμείνει ο καθένας από σάλιο και τύπος στο διπλανό κάθισμα μου έδωσε μισό σουβλάκι τριγύριζαν σα γεράκια πάνω από το κεφάλι του σπίρς εκείνο το βράδυ αλλιώς πώς; 🤣🍿