Από την εποχή του Ντόμινικ Γουίλκινς μέχρι σήμερα: Γιατί η ψυχή των Hawks δεν σβήνει ποτέ
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο λούθγουι σαν χτες. ξάστερος ουρανός τον Οκτώβριο του 86, όχι κρύο ακόμη, εκείνο το γήπεδο μικρό και στριμωγμένο κι εμείς στις κερκίδες σφιχτοχωριασμένοι σαν οικογένεια. ο Ντόμινικ είχε ξυπνήσει το φάντασμα στο τέταρτο τέταρτο και όταν έριξε εκείνο το βήμα προς το καλάθι στα δεκαπέντε μέτρα να πηδήξει πάνω από τρεις αρχαίους σαν κυρία στην αγορά — θεέ μου, το κλουβί άρχισε να τρέμει κυριολεκτικά. σεισμός μικρής κλίμακας λένε οι σεισμογράφοι αργότερα, αλλά εμείς ξέραμε τι είχε συμβεί: η ψυχή των Hawks μόλις πήρε ανάσα ξανά. εκείνος ο τζαμπ ήταν τόσο δυνατός που όταν έκανε το τελικό τρίποντο εκείνο — την εποχή που το τρίποντο δεν το σουτάριζαν καν όλοι — ήξερα πως κάτι μεγάλο γεννήθηκε εκείνο το βράδυ.
κι ακόμα θυμάμαι πώς πήγαμε όλες τις επόμενες ημέρες μιλώντας σαν να ζήσαμε μια μεγάλη νίκη εθνική, ενώ ο σύλλογος μόλις είχε βγει στους τρεις πρώτους γύρους του πρωτάθληματος... έπαιζαν μπάσκετ εκείνοι οι ίδιοι στους ημιτελικούς περισσότερο σαν μία παρέα γειτόνων παρά σαν ομάδα, μα οι ιδέες τους ήταν εκρηκτικές. ξέρετε τι πιο τρελό; κάποιοι τότε μας χλεύαζαν στα forum πως «δεν πάει πέρα», «ποια ομάδα πάλι αυτοί οι Hawks»; αλλά εμείς κοιτούσαμε εκείνον τον άνθρωπο στον αέρα, το λαγούμι στο γήπεδο από αυτούς τους gamers, και ξέραμε πως κάτι διαφορετικό είχε έρθει. σήμερα εκείνο το τζαμπ είναι ακόμα στις ταινίες-κύκλους, στους τοίχους των σπιτιών ατλάντας, στις ιστορίες των μπάτσων που πήγαιναν σχολείο εκεί.
πώς καταφέρνει όμως αυτή η ομάδα να κρατάει την ψυχή της αγέραστη σαν δέντρο στον άνεμο; γιατί κάθε φορά που ένας νεαρός σουτάρει και γίνεται δυνατός ή μια ομάδα φτιάχνεται σαν οικογένεια εκεί κάπου υπάρχει κάτι από εκείνη την πνοή εκείνης της νύχτας. δεν είναι μόνο ένας αγώνας, δεν είναι μόνον ένα τρόπαιο — είναι η ίδια η φιλοσοφία πως το μπάσκετ πρέπει να ψυχαγωγεί, να κάνει τον κόσμο να χορεύει στα seats, να γελάει σαν όταν η μπάλα χτυπάει τον πίσω πίνακα σαν τύμπανο στο καρναβάλι.
λοιπόν ας μην ξεχνάμε ποτέ πως κάπου εκεί μέσα η ψυχή των Hawks ζει ακόμα επειδή κάποιοι παλαιοί όπως εγώ βρίσκουμε πάντα έναν τρόπο να την ξαναζωντανεύουμε στους λόγους μας σαν να ήταν χτες. ίσως κάπου εκεί βρίσκεται και η δύναμή της...
ΤΙ ΝΥΧΤΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑ ΤΟ 89 ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΛΑΚΕΡΣ... 🔴🔥
εγώ εκείνες τις μέρες ήμουν ακόμα φοιτητής στη Θεσσαλονίκη εκεί πέρα βγήκα έξω σαν τρελός να πηδήξω όλοι γύρω μου ήταν φίλοι του γηπέδου το κέντρο είχε γίνει ένα θέατρο ζωντανό σαν γιορτή του καλού μπάσκετ 💪 οι ιστορίες ξεχύνονταν στους δρόμους «είδες εκείνο το γκάλι ο Ντόμινικ;" "ψυχή ρε κυρίες και κύριοι είχαμε ζήσει ένα πρώτο μετάλλιο εθνικής ομάδας!!!»
και όταν εκείνος έκανε εκείνο το γκάλι στον αέρα πάνω από τον Πίππεν σα ν'ακουγόταν σφυρίγματα πόλεως μα εμείς πηδήχουμε μαζί σα οικογένεια👊 δεν ήξερα πως κάποιος άνθρωπος μπορούσε να γεννήσει τόσο δίκτυο αισθημάτων χωρίς ούτε καν πολεμικό πλάνο..
εκείνος ήταν εκείνος ήταν ΟΝΟΜΑΤΑΧΩΡΙΣΤΟΣ λόγος έγινε τότε και σήμερα ακόμα όταν κάποιος νέος προσπαθεί να επανέλθει εκείνος ο τύπος ενός αγώνα βγαίνει πάλι εκείνος ο ήχος του γηπέδου σα τρομπέτα ζωντανής παράδοσης!!!!
οι Hawks δεν σβήνουν γιατί εκείνος ο τίτλος είναι ακόμα γραμμένος στην καρδιά όλων εκείνους που ζούσαν τότε κι εκείνοι που ζουν τώρα... εκείνος ο Ντόμινικ γέμισε το γήπεδο ψυχή κι έκτοτε κανένας αέρας δεν μπορεί να την σβήσει!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι είναι εκείνο το δευτερόλεπτο που φτιάχνει έναν άνθρωπο οπαδό για πάντα;
α, ξέρω! ήταν εκείνο το βράδυ που πήγα με τον ξάδερφο μου στο Αμερικάνικο Κολέγιο για αγώνα φιλικό της Εθνικής μας ομάδος — ντροπή μου αλήθεια, άλλαξα πολλές φορές γνώμη μετά το αποτέλεσμα εκείνου του αγώνα, εκείνον τον Οκτώβριο του ’87 βρέθηκα εκεί όμως. δουλειά τελείωνε αργά, κατέβαινα γρήγορα τις πλαγιές προς την Κυψέλη κρατώντας ένα τσάκισμα ψωμί-γαλοπούλα σα κολατσιό (τι ετοιμασία ρε παιδιά, σήμερα ακόμα θυμάμαι την μπουκιά σφιχτή σαν πέτρα), όταν άκουσα το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο να κόβει κάθε διαφήμιση και να βγάζει ζωντανή μετάδοση:
"τρέχει ο Γουίλκινς!"
η φωνή του σχολιαστή έκανε ένα σάλτο σα να είχε πιει πολλή κανέλα εκείνος ο Οκτώβρης — κι όταν εκείνος έκανε εκείνο το πρώτο μεγάλο βήμα στον αγώνα, σα γίγαντας που ανοίγει δρόμο μέσα από χωράφι στάχυα, κατάλαβα πως δεν ήταν πια μόνο ένας αγώνας. ήταν η δική μας ιστορία ξανά γραμμένη εκείνη την στιγμή. τα δάχτυλα μου έκαναν σπασμούς πάνω στο τιμόνι, το ψωμί μου έπεσε κάτω αδιάφορο σα βαρίδιο που πετάχτηκε στην άκρη.
στην συνέχεια εκείνος πήρε την μπάλα στην τελική επίθεση, έκανε εκείνο το χαρακτηριστικό του δεύτερο βήμα σα χορεύοντας πάνω στην άμμο, πήδηξε πάνω από έναν Γάλλο τεράστιο σα δέντρο βελανιδιάς και κατέβει σα μπάλα ρουκέτας στο τρίποντο — όχι εκείνο εκείνος το σουτάρισε όταν ήταν ήδη στη γραμμή των είκοσι τριών!
το γήπεδο σκόνταψε κυριολεκτικά, οι κερκίδες έγιναν σα ηφαίστειο λίγο πριν την έκρηξη. εγώ εκείνη την στιγμή είχα βγει από το αυτοκίνητο σα τρελός σταματώντας όλους τους περαστικούς στους δρόμους γύρω από το γήπεδο, ζητώντας τους να κοιτάξουν ψηλά σα να πρόκειται για τελετή θρόνου. ένας γέρος αστυνομικός μου έκανε νόημα να σωπάσω επικίνδυνα, εγώ του έγνεψα πίσω σα να του έλεγα «αδερφέ ρε, αυτά τα πράματα συμβαίνουν μια φορά στη ζωή!».
μετά τον αγώνα εκείνος ο παλιάνθρωπος Γουίλκινς βγήκε στον διάδρομο κουνώντας το δάχτυλό του σα «ήρθε η ώρα σας» στους δικούς μας — εκείνη η εικόνα μου γέμισε την ψυχή σα μπαταρία που φορτίζει χρόνια χωρίς να το καταλάβω. όλα εκείνα τα χρόνια αγοράζω κάθε σουβενίρ εκείνης της εποχής, ακόμα και τώρα που οι Hawks φορούν διαφορετικά χρώματα, νιώθω πως εκείνος ο άνθρωπος άφησε μία σπίθα όχι μόνο στο γήπεδο αλλά στην ψυχή των οπαδών σαν φάρμακο που πίνει κανείς μόνος του στις δύσκολες μέρες.
και ξέρετε τι είναι ακόμη πιο τρελό; σήμερα όταν βλέπω ένα νέο παιδί να φοράει μία φανέλα Hawks στους δρόμους της Αθήνας, μου έρχεται το ίδιο σφίξιμο στο στήθος εκείνο. γιατί εκείνος ο Γουίλκινς δεν έφτιαξε απλά ομάδες — έφτιαξε οικογένειες οπαδών που μεταδίδουν την ίδια αυτή μανία σα DNA από γενιά σε γενιά.
η ψυχή λοιπόν δεν σβήνει ποτέ επειδή είναι κρυμμένη εκεί μέσα στις ιστορίες αυτού του ανθρώπου κι εκείνοι ξέρουμε πως όσο υπάρχουν εκείνες οι εικόνες, όσο υπάρχουν εκείνοι οι ήχοι — εκείνη η θύελλα πάνω στα κεφάλια των εκατό οπαδών κάτω από ένα γήπεδο — τότε οι Hawks μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν… εμείς δεν φεύγουμε πουθενά!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του ’88 όταν πήγαμε όλοι στη Θεσσαλονίκη να δούμε τους Hawks σ’ εκείνον τον φιλικό; Κι εγώ φύγαμε νωρίς από τη δουλειά μου στην αποθήκη της Ρόδου γιατί είχα ξεμείνει εκείνες τις μέρες στο διάλειμμα μου μόνο από μπίρες "Fix Hellas" και σουβλάκια στη πλατεία... πήρα το πρώτο λεωφορείο σα πεινασμένος λύκος και βρέθηκα εκεί σαν θεατής κρίσης!
Κι όταν έπεσε εκείνο το βήμα του Γουίλκινς σα να τον χτύπησε κεραυνός πάνω στο γήπεδο έκανε τόσο θόρυβο που μια κυρία πίσω μου λιποθύμησε κυριολεκτικά κι ένας τύπος μπροστά μου άρχισε να φωνάζει "Ιησού!" κι ένας άλλος πήρε τηλέφωνο να κάλεσει ιερέα!
Εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ έγινα επίσημα fan των Hawks όταν μετά τον αγώνα είδα τον Ντόμινικ να βγάζει ένα τσιγάρο από την τσέπη του κι άρχισε να καπνίζει σα να ήταν η πιο φυσιολογική κίνηση στον κόσμο... εγώ εκείνη την στιγμή σκέφτηκα "Αυτός δεν είναι άνθρωπος, είναι ένας χαρακτήρας από βιντεοπαιχνίδι του 18ου αιώνα που ήρθε να μας δείξει πως παίζεται μπάσκετ!"
Κι ακόμα τον βλέπω σαν χτες εκείνον τον τζαμπ πάνω από τρεις ψηλούς σα ο Προφήτης Μωάμεθ να κάνει εκείνο το υπεράνθρωπο άλμα... κράτα μου την μπύρα εκείνος την έκανε να κοκκινίζει! 🍻🤣
Κι όσοι ακόμα αμφιβάλλουν ας πάνε σπίτι τους να δούνε βίντεο εκείνου του αγώνα όχι από τις ταινίες, αλλά από το ραδιόφωνο του 1986 όπου ακούγονταν οι φωνές τόσο δυνατά σα να ζούσαν εκεί μέσα οι ίδιοι οι Hawks μαζί μας...
Οι Hawks δε σβήνουν επειδή κάποιος αποφάσισε να γίνει περίφημος εκείνος ο Οκτώβρης!... ο Ντόμινικ μας δίδαξε πως το μπάσκετ δεν είναι παιχνίδι, είναι θρησκεία κι εμείς είμαστε οι πιστοί! 😇🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿