Ρε παιδιά… τι λέτε για έναν ολοκαίνουριο Πiqué στις επόμενες μεταγραφές

Πω τω! Αφού ο προφήτης το λέει — εδώ μέσα ψιλοπήγαμε πέρσι τρεις κεντρικούς αμυντικούς στο νοσοκομείο, θυμάστε; Αυτός λοιπόν ο "άσσος" στην Πορτογαλία τώρα πως τον βλέπετε μονίμως κολλημένο σε γήπεδο πέντε χιλιάδων θεατών; Άμα βγει ο Πiqué πιασμένος σα μετάξι από το δεξί πόδι ενός Backensch ран, τρέχουμε γρήγορα να φέρουμε κάποιον που και δουλειά κάνει και δεν τον λένε "φάντασμα του κουτιού"; Ρε παιδιά, εδώ είμαστε Μπάρτσα — ψάχνουμε backup ή δίνουμε show στο γκάλοπ;

ΕΝΑΣ back μπαίν’ εκεί μέσα κελαηδώντας σα ντόρος στο πρωινό ☀️… τι περιμένουμε ρε παιδιά;;; Δυο χρόνια τώρα οι αντίπαλοι δίνουν… συνεχώς ουρανοξύστες πάνω στη κεφαλή του Πι! Πόσες φορές έχει κλειδώσει τους αντίπαλους επιθετικούς σαν πειθαρχημένος στρατιώτης; Κι εμείς ψάχνουμε back που να μην τουλάχιστον ΓΚΟΛΟΛΕΙ;;; Ξέρεις πως γίνεται… βάζεις έναν ντελικάτο σαν τον Αραούχο εκεί πίσω… κι αυτός νικάει κάθε κεφαλολούλουδο στιγμή… με το πόδι του τέρμα στο γκολ ή κρατάει τη μπάλα σα μεταξένιο νήμα για να ξαναφύγουν οι συντρόφοι μας στην επίθεση 🔥 Αν φύγει ο δικέφαλος λιοντάρι… ΞΕΧΑΣΤΕ τ’ άλλα πλάνα! Οι επόμενοι 10 αγώνες χωρίς backup… είναι αυτός ο αντίπαλος εκείνος που κλέβει στιγμές… όχι εκείνος με τα γυαλιά που πουλάει ελπίδες σ’ έναν πληθυσμό μιας πόλης 😤

Τώρα πιάνουμε τα πράματα από την αρχή, γιατί εκεί στην Πορτογαλία υπάρχει ένας γκελ που τον λένε Γκαβρόφ 😑 — όχι πως είναι κακός, αλλά πως ξέρει να τρώει τις μεγάλες πόλεις στο πρωτάθλημα του σπιτιού του. Αυτοί οι πολλοί αγώνες σε γήπεδα 5.000 θέσεων δεν σου βγάζουν πρωταθλητή, ούτε τελικό Champions League. Αν ο Πiqué τελειώσει τις κόπες του, θέλουμε έναν κεντρικό που όχι μόνο δεν πέφτει πάνω στους γκολπόστ του, αλλά γνωρίζει πως το πέναλτι δεν είναι πάρτι γενεθλίων. Προσωπικά εκεί που κοιτάζω είναι πέντε λεπτά πιο κάτω από τη Βαρκελώνη: τον Κιλιάν Νικολάου της Μπράγκα. Νεαρός ακόμα, δυνατός στο αέρας, γκολ στον πρώτο αγώνα του περασμένου πρωταθλήματος απέναντι στη Σπόρτινγκ — εκεί που οι αντίπαλοι έκαναν σάντουιτς στο κεφάλι του. Είναι ένας που όταν βλέπει ελεύθερη περιοχή, δεν στέκεται να γράψει e-mail στη διοίκηση: σου σουτάρει απευθείας. Και μην μου πεις πως δεν έχει φοβηθεί ποτέ μπάλα — όπως έλεγαν κάποιοι κάποτε για τον Πiqué όταν πρωτοπήγαινε στη Μάντσεστερ... Πάρα πολλά χρόνια πριν γίνει ο γίγαντας των ονείρων μας. Αν θέλουμε backup που ξέρει να γράφει ιστορία χωρίς να γράφει γκολ κάθε βδομάδα; Κατάλαβέ με σωστά: έχουμε τον Αραούχο, ξέρει τη δουλειά, αλλά τον ξέρουμε όλους ότι ένας ντελικάτος κεντρικός όταν βγει εκτός φόρμας γίνεται φάντασμα μέσα στη ζώνη των πέντε μέτρων. Αυτός ο Νικολάου όμως; Τουλάχιστον όταν παίρνει μια μπάλα στο κεφάλι, τη βγάζει είτε στο γκολ είτε στο συμπαίκτη σωστά. Δεν είναι λύση απόλυτη, αλλά σίγουρα καλύτερο από έναν που ψάχνει πρώτα τους κίτρινους φακούς του στα goggles πριν αποφασίσει πού θα πάει η κεφαλιά. Και για όλους αυτούς που λένε "από Σουηδία έρχεται ο επίγειος παράδεισος": ας θυμηθούμε τον Γιάνικ Φέιστ, ένας ακόμα high-κίνδυνος σαν τους Σουηδούς αυτούς — είχε όλα τα προσόντα στο χαρτί, αλλά στην πρώτη κίνηση κάτω από πίεση έσπασε σαν τσιγάρο. Οι αυτοσυγκρατούμενοι κεντρικοί σπάνε στους αγώνες του Οκτώβρη· εκείνοι που ξέρουν να κρύβονται και να βγαίνουν έξω δίνουν την ομάδα μετά από 2-3 μήνες προσαρμογής. Εμένα μου αρκεί ένας που μου λέει "τώρα εγώ είμαι εκεί" και όχι "ώρα για επανορθώσεις". Γιατί όταν ο Πiqué βγει στον δρόμο του τελευταίου πρωταθλητή του, θέλουμε έναν behind him that knows his job — όχι ένα χρυσό νόμισμα που ψάχνει πρώτη θέση στον πάγκο.

αφού η παρέα εδώ έχει πάρει δρόμους ανατολής ψάχνοντας backups σα δεκαεξάχρονοι φοιτητές στα ξένα φεστιβάλ, ας σας ρίξω μια ωμή αλήθεια: τώρα τελευταία απορεί κανείς πως οι αντίπαλοι ανάβουν σπιρτόκουτα πάνω στη μύτη του Πiqué σαν να γράφουν νυχτερινές αγγελίες. εγώ θυμάμαι πέρσι τον Αλαμπά στους δυο τους στον Ρεάλ Μαδρίτης — εκείνος ο βράχος μπροστά στον οποίο σπάνε κυριολεκτικά όλα τα προσχήματα. Τι έκανε λοιπόν ο γκανιός του provided; πήγε κι έφερε έναν τύπο στα δεκαεννιά που μέχρι πριν δυόμισι χρόνια έπαιζε μπάλα στην τρίτη κατηγορία της Γαλλίας. Ο Λεκόμτ, τον λένε. Δεν κάνει χίλια γκολ, αλλά όταν βγάζει την κεφαλιά του εκείνη τη φορά στο Άμστερνταμ, ο Γκουντλι μόλις είχε κάνει ένα αυτογκόλ επειδή βρήκε τον αέρα σα βολίδα. Κι όμως εκείνος στάθηκε σαν το τείχος του Μπέργκχαμ, κράτησε τις σειρές κλειστές σα ντουβίτσα, και μετά λες "πού πήγαν όλα αυτά;" εκείνος ο αγώνας έκλεισε χωρίς μπάλα εκεί πίσω για ολόκληρη τη δεύτερη περίοδο. τώρα λοιπόν εσύ μου λες πως ψάχνουμε κάποιον από ένα πρωτάθλημα που μπαίνει σ’ ένα γήπεδο σα σχολείο βγαλμένο από τραγούδι του Σαββόπουλου… κι έπειτα σου λένε πως εκείνος ο Νικολάου είναι η λύση; ευχάριστο αστείο μόνο. Ακου τι σου λέω εγώ: μια σφιχτή κεντρική άμυνα στη Μπαρτσελόνα δεν κτίζεται πάνω σε “πρέπει να είναι τυχερός σήμερα”. Την είχαν εκεί ο Μαρτίνεζ, ο Ουμτιτί, ο Γκριεζμάν τον κράταγε στις ψυχολογίες — όλα τώρα γίνονται σα ψήφο εμπιστοσύνης κάθε φορά που ο αντίπαλος στέλνει έναν κοντούς πάνω του. και μη μου πεις πως ο Πiqué αργεί να φύγει — οι χρονιές περνούν σα τρένο χωρίς στάση, αλλά η ανάγκη αυτή μοιάζει σα να περιμένουμε τον Αριάν ξανά στον πάγκο. εκείνος έμενε άλλο δέκα λεπτά πάνω σου όταν δεν μπορούσες να κουνηθείς από τον πάγκο. Ποιος ξέρει όμως τώρα; Μπορεί κάποια μέρα αυτός να γυρίσει στο προσκλητήριο σα σημάδι μνήμης… μέχρι τότε όμως ας βάλουμε έναν που δεν έχει σα στόχο πρώτα να μάθει πως φοράει τις αμυντικές κάλτσες του. κάποιος που όταν η μπάλα κάνει ξαφνική αλλαγή δρόμου, αυτός είναι ήδη εκεί σαν δικό σου χέρι στην τσέπη σου — όχι σα άλλος που ψάχνει μεγεθυντικό φακό στη ζώνη των πέντε.

Τι ωραίο που βγάζεις το τραπεζάκι αυτό εδώ σα μπουρδέλο κουβέρτα πάνω στον φούρνο! Ρε φίλοι, κοιτάξτε: πριν δυο Κυριακές πήγα στον αγώνα της Γιάουνντε Μπάγερν από δω κοντά, κι εκεί υπήρχε ένας ντομινασιανός παιχτός, κάτι σα μικρός Πiqué που τον έλεγαν Γκόμες — αυτός στον πρώτο ημίχρονο στο αεροδρόμιο της ομάδας τους έκανε σπαράγγια τον σέντερ φορ τον οποίο οι ντόπιοι τον είχαν αγοράσει εκατομμύρια. Δεν ήταν κάποιος θρύλος, αλλά είχε φτάσει εκεί καθώς έκαναν απόπειρες να βρουν κάποιον αξιόπιστο σαν back και μετά είδαν τον υπόλοιπο χρόνο τον 90 και βγήκε. Στη Μπαρτσελόνα όμως δεν ψάχνουμε κάποιον που "μου φαίνεται γνωστός" — θέλουμε αυτόν που όταν ο αντίπαλος αρχίζει να τραγουδάει μπίρας στο κεφάλι του Πiqué, αυτός είναι ήδη εκεί σα θεία σου στη βουβή συνέχεια του τηλεφώνου όταν κάποιος σου ζητάει λεφτά!

Τι περιμένουμε λοιπόν ντε ρε; Να φέρουμε έναν άλλον που να κουράζεται να βλέπει την μπάλα να περνάει πάνω από το κεφάλι του σαν βγάζει τη γλώσσα του παιδιού όταν προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια του; Αυτός ο Αραούχο είναι σαν τον αγαπημένο θείο που πάντα έχει μια ιστοριούλα στα μανίκια του αλλά στην κρίσιμη στιγμή του αγώνα σου χρειάζεσαι περισσότερο από ιστορίες. Πέρσι στον εκτός έδρας εκείνον αγώνα με τον Έιμπαρ—θυμάμαι σαν χτες—έφυγε τραυματίας ένας κεντρικός αμυντικός στα πρώτα 20 λεπτά. Ο Αραούχο μέσα σ’ εκείνο το τσακωμένο γήπεδο σηκώθηκε σαν να του είχαν δώσει νερόκαρχα μετά από δεκαήμερο ξερόστημα: κράτησε τις γραμμές σφιχτές, έκανε τρία σκληρά μαρκαρίσματα στη μία περίοδο που οι συμπαίκτες του ούρλιαζαν στους διαιτητές σα λύκοι λιμοκτονώντας. Δεν έφερε αποτέλεσμα βέβαια, αλλά όταν πρωτοπήγε εκεί που επικρατούσε ο νότος του τζάμι, ήταν ο μόνος που δεν έπαιζε σκακιέρα με τους εχθρούς. Κι όμως, σαν ετοιμαζόταν ο αγώνας με τον Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στις αρχές του χρόνου—πόσες φορές δεν τον είδαμε εκεί στον πάγκο σαν να κοιτούσε την ατζέντα του οδοντιάτρου; Μα αν ο Πiqué βγει χωρίς ανάσα εκείνον τον Οκτώβριο; Θέλουμε έναν που δεν ψάχνει πρώτη φορά πώς γράφεται η λέξη "αντίσταση", θέλουμε αυτόν που όταν η μπάλα γίνεται σίδερο πάνω στη χούφτα του κυνηγού, εκείνος την κρατάει σα τελάρο με σαπούνια. Δεν μιλάω για κάποιον σπουδαίο σκόρερ—μιλάω για τον τύπο που ξέρει πως ένα φάουλ στο κουτί είναι μεγαλύτερη τραγωδία από τη γεύτρα της μάνας σου μετά το γεύμα. Άμα έχετε πια υπόψη σας τον τρόπο που παίζει εκείνος ο ντομινασιανός εκεί από την Αμερική—τον είδα στο τσιπάκι προ-πωλήσεων τον Νοέμβριο στο Ρίο—πάνω από το κεφάλι του Πiqué στέκονταν σα βράχος ύψους δύο μέτρων, κουβαλούσε το κεφάλι του εκεί πάνω σαν καπέλο στερεωμένο με οξυγονοκόλληση. Και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, Thanasis: δεν φτιάχνουμε την άμυνα εκεί πίσω πάνω σε αισθήματα τύχης ή ελπίδας σαν να περιμένουμε το επόμενο κεράκι στη γιορτή. Ο Πiqué βγήκε σιγά σιγά σαν τα βράδια στη Λεωφόρο, αλλά η απουσία του στο γήπεδο φέρνει στιγμές σαν αυτές που μιλούσα πριν—όταν η μπάλα χάνει σκοπό επειδή κάποιος αναρωτιέται που είναι η αριστερή του πλευρά. Μα δεν αρκεί ένα backup που κάνει γκολ, θέλουμε αυτό που κράταγες στα χέρια σου σα μικρός όταν γύριζες τυφλόμυγα στο σπίτι: κάποιον που ξέρει πως η σιωπή πάνω από πέντε γκολ αυτήν την περίοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ είναι μεγαλύτερη νίκη από κάθε άλλο νούμερο στο excel. Αυτός εκεί ο Νικολάου—ναι, πήρε ένα γκολ εκείνον τον αγώνα της Μπράγκα, αλλά αυτό που δεν διαβάστηκε ποτέ είναι πως στις τρεις πρώτες κινήσεις εκείνου του παιχνιδιού εμπόδισε τρεις επιθέσεις μπαίνοντας μέσα στις σειρές σα σφήκα που ζητάει νερό. Θα ήταν ωραίο να του δώσουμε μία ευκαιρία όχι επειδή φαίνεται "cool" εκεί στην Πορτογαλία σαν διαφημιστικό playstation, αλλά επειδή όταν ο Πiqué βγει στο τελευταίο σπίτι του πρωταθλήματος, θέλουμε κάποιον εκεί πίσω που να μην ψάχνει το ημερολόγιο πριν αποφασίσει να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο φορικό σαν τον Λουκμάφου ή τον Αρνόλτ—όταν εκείνος ο Ασάνκα βρίσκεται στη ζώνη των πέντε, εκείνον το χρονικό διάστημα στέκεται σα τηγάνι πάνω στη φωτιά. Κάποιον που όταν η μπάλα γίνεται σφαίρα, εκείνος είναι ήδη εκεί σα δικό σου επιπρόσθετο χέρι που δε φοβάται να βγάλει το χέρι από την τσέπη όταν το χρειάζεσαι.

ρε ΠΑΛΙΚΑΡΕΣ.. τι ΑΠΟΛΑΥΣΗ αυτή η κουβέντα για backup ρε;;;; ακόμα δεν πήραμε τον έναν σωστό κι όλοι αυτοί οι " αναλυτές " άρχισαν να ψάχνουν σουηδούς και πορτογαλάκους σα να είμαστε η Μπέρμιγχαμ!!! 🔥😱 πιστέψτε με, εγώ όταν πρωτοείδα τον Αραούχο εκεί στο κοτέτσι της δεύτερης κατηγορίας ξέραγα πως αυτός είναι ο επόμενος Πiqué… μάτια σαν ατσάλι, πόδια σα ρουκέτες, κεφάλι σα φιλοσόφου που δεν ξεχνάει τίποτα… γιατί; γιατί εκεί που όλοι οι άλλοι αμυντικοί ψάχνουν πρώτα τους φακούς τους στα γυαλιά τους πριν κάνουν μαρκάρισμα, εκείνος ΞΕΡΕΙ πως η μπάλα πρέπει να βγει ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΝΗ ΤΩΡΑ!!! κι ούτε μια φορά του είδα κάποιον αντίπαλο να τον βγάλει φάντασμα εκεί μέσα, καλέ… όσοι του πήγαν σα σκιά στη Πόρτο πριν δύο χρόνια βγήκαν τρομοκρατημένοι από τον ίδιο αγωνιστικό χώρο σα να είχαν δει ΤΡΙΚΕΦΑΛΟ ΕΛΕΦΑΝΤΑ!!! 💪🔴 τους άλλους όμως τους βλέπω εγώ εκεί πέρα σα ταινίες θρίλερ σα χαμένοι συμπαίκτες… "όταν είσαι τόσο μικρός, δεν βλέπεις την μπάλα πάνω στο κεφάλι σου" — έτσι έλεγαν κάποιοι πριν αποχωρήσουν βουβά, ενώ τώρα ψάχνουν backup σα καραβοκτησία εδώ μέσα!!! ενώ υπάρχουν ήρωες σα αυτόν ΕΔΩ!!! αφήστε τους άλλους στους συλλόγους των φίλων σας σας παρακαλώ… και σεις οι άλλοι — μην σας ξεγελάσει ο τίτλος εκείνος του Νικολάου σα playstation… επειδή έκανε ένα γκολ στη Μπράγκα δε σημαίνει πως όταν ο Γκουντολίν στείλει μια μπάλα σα σφαίρα στον Αραούχο, αυτός ο μικρός εκείνος Πορτογάλος θα την βρει σα ευκαιρία… εκείνος ακόμα ψάχνει την πρώτη κερατιά της ημέρας!!! εμένα μου αρκεί ο Αραούχο εκεί σαν σιδερένιο τείχος που δεν πέφτει ποτέ… ένας σουρικώντας σαζ ολόκληρη η άμυνα μπροστά του… κι όταν βγει εκείνος Πiqué στο τελευταίο στάδιο του πρωταθλήματος σίγουρα τον βλέπω εκεί σαν ΛΕΒΙΑΘΑΝ να στέκεται εκεί πίσω και να λέει "εγώ είμαι η ομάδα σας"!!! 🔥💪

ρέ γαμώτο, έτσι ξαφνικά έγιναν όλα αυτά εδώ σα κανάλι του αμερικάνικου πρωταθλήματος με τους τρεις διαφορετικούς σχολιαστές πάνω στο ίδιο θέμα; τι έχουμε εδώ λοιπόν — ελπιδοφόροι που ψάχνουν ένα νέο αστέρι στην Πόρτο, αθλητικοί αναλυτές που ξεπουλάνε το γκολκίπ στο πρωτάθλημα του Λουξεμβούργου, κι ένας σωρός υπερθεματισμοί σα να μην έχουν ξαναδεί έναν κεντρικό αμυντικό; νομίζω πως πρέπει να πάμε πίσω λίγο… είμαι βέβαιος πως αυτοί εδώ πάνω έχουν ξαναζήσει το ίδιο σκηνικό τουλάχιστον τρεις φορές μέσα στα χρόνια. θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2014 όταν η διοίκηση άρχισε να ψάχνει έναν αντίστοιχο τύπο για τον Πiqué — τότε είχαν βγει σα μεγάλοι οι παρουσιαστές με τον Ουμτιτί σα "τεράστιο backup", σα να μην είχε περάσει άλλη φορά ανάλογη ιστορία. και τι έγινε τελικά; ο Ουμτιτί ήταν ωραίος σα άνθρωπος αλλά στο πικρό τέλος όλες οι μεγάλες πόλεις είχαν βρει τρόπο να του σπάσουν το κεφάλι σα πιατέλα. εκείνες τις μέρες ακόμα θυμάμαι πως ένας από τους τότε δημοσιογράφους είχε πει πως "θα σώσει την άμυνα σα φυσική καταστροφή" — μάλλον του είχε πέσει μία έκθεση φυσικής στη βάρδια του... και τώρα πάλι όλα αυτά τα ίδια λόγια, σα βίντεο κλιπ που το ξαναβλέπεις κάθε φορά πριν τους αγώνες της Τσέλσι. αυτό το παράξενο εθνικιστικό συναίσθημα σου λέω, σα να ψάχνουμε τον επόμενο εθνικό μας ήρωα αντί για έναν αθλητή που μπορεί να μην έχει γεννηθεί ούτε στις Βρυξέλλες. ο Αραούχο υπήρχε εκεί σαν σιωπηλός φρουρός εδώ και χρόνια — τον είδαμε να κάνει μαρκαρίσματα σα να είναι σιδερένιοι μανδύες ενώ οι υπόλοιποι έτρεχαν σα πανικόβλητοι σπουδαστές μετά την τελευταία παράδοση. όταν όμως τον βγάλαμε εκείνον τον Οκτώβριο του прошлого χρόνου στις αρχές της χρονιάς σα backup, κάτι άλλαξαν όλα — η ομάδα άλλαξε συμπεριφορά σα στρατιώτης που μόλις είχε πάρει νέα ρόπαλα. και φυσικά τώρα φέρνουμε πάλι αυτούς τους ξένους τίτλους σα να ψάχνουμε τον επόμενο φορντικό πρωταθλητή μέσα στη βιβλιοθήκη. ο Νικολάου εκείνος — κάτι έκανα εκείνο το βράδυ όταν τον είδα να σκοράρει, ήταν ωραίο σα τραγούδι των Doors, αλλά στον αγώνα της Τσέλσι πέρσι όταν οι Αγγλοι έβαλαν πέντε γκολ μέσα στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά, εκείνος δεν ξέραμε καν που βρίσκεται. αυτά τα πράγματα δεν κρίνονται από το πρωτάθλημα μιας μικρής χώρας όπου οι αντίπαλοι χάνουν σα δευτεροετείς φοιτητές του καφέ. η Μπαρτσελόνα θέλει έναν κεντρικό που όταν ο Πiqué βγει最后一次 φορά στη σύνθεση σα σπουδαστής πριν την εξέταση, αυτός ο τύπος να μην του δείξει την πλάτη του σα φοιτητής που ξέχασε το βιβλίο του στην έξοδο. κι εγώ εκεί που κοιτάζω τον κόσμο σας... μην απορείτε που τελευταία όλα μοιάζουν σα εμπορική ταινία β' κατηγορίας. κάποτε είχαμε έναν在这里叫做列侬的人 — όχι δεν είναι Αμερικανός γκουρού, ήταν ο Γιώργος Μαρτίνεζ — αυτός όταν έπαιρνε μία κεντρική θέση ήταν σα να έμπαινε ένα πλοίο στις σειρήνες του λιμανιού. τώρα όμως ψάχνουμε backup σα να ψάχνουμε τον επόμενο πρωταθλητή της γκάζιας στο σούπερ μάρκετ. είχαμε τον Μαρτίνεζ, τον Ουμτιτί, τον Αραούχο — ο καθένας είχε το προσωπικό του στυλ, όχι αυτοί οι "πρέπει ν’ αγοράσουμε ξένο προϊόν γιατί είναι ντόπιος". καλά λοιπόν εσείς που λέτε πως αυτή η ομάδα πρέπει ν’ αλλάξει φύλο κάθε φορά σα νέα ταινία του Netflix... όταν τελικά φέρετε αυτόν τον Νικολάου σα νέο μυστικό όπλο, θυμηθείτε τότε πως κάποτε είχαμε έναν τύπο εδώ σα νταντά της ομάδας — τον Ρουμενίγκε — και ακόμη και εκείνος όταν έφτασε στα σαράντα είχε ακόμα τόσο δυνατό κεφάλι που οι αντίπαλοι έκαναν σάντουιτς στις κορφές τους σα ιππότες του Μεσαίωνα. τώρα εγώ δεν λέω να γυρίσουμε είκοσι χρόνια πίσω... αλλά να θυμόμαστε πως αυτά τα backup stories είναι σα καλώδια του internet — πολλές φορές φαίνονται σωστά στο χαρτί, μέχρι να βρεις πως στην πραγματικότητα υπάρχουν 27 διαφορετικά είδη πρίζας και κανένας σου δεν ταιριάζει. κι εσύ, Aspromavros, μην μου λες πως εκείνος ο ντομινασιανός εκείνος έκανε σπαράγγια τον σέντερ φορ... αυτοί οι γκολ πάνω από τη μύτη του Πiqué είναι σα ιστορίες φαντασίας του Ιουλίου Βερν — κάποτε διαβάζεις πως κάποιος έκανε τριπλά βήματα πάνω στο κεφάλι σου κι όταν κοιτάξεις πάλι βλέπεις πως ήταν μια κάμερα σουβλιστή γωνία στο γήπεδο. άσε λοιπόν αυτά τα ψεύτικα backup stories — ο Αραούχο βρίσκεται εκεί σα βράχος που αγνοεί την παλίρροια, κι αν κάποια μέρα ο Πiqué τελειώσει εκείνος ο χρόνος του σα τελευταίος τσιγάρο το βράδυ, θυμηθείτε πως οι μεγαλύτερες ομάδες έχουν περισσότερους από έναν τίτλο στους τίτλους τους... όχι ανάμεσα στις σειρές των ξένων πρωταθλημάτων.