Μετά τη νύχτα μας είπε οJB: "Πάλι χάσαμε, αλλά του χρόνου γράφουμε ιστορία στον 4ο γκόλ του赛季!

τι βλέπω εδώ παιδιά — μια παρέα ανθρώπων που ξέρουν τι σημαίνει να ζεις με την ομάδα σου μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και μετά να ξεσπάς σαν μικροί γκρινιάρηδες επειδή η ζωή σου νόμιζε πως είχε τελειώσει στις αρχές του τέταρτου; συμφωνώ απόλυτα, ρε φίλοι, μόνο που εγώ εκεί στην εξέδρα έκανα μπουχάτσι βλέποντας τον τελευταίο αιμορραγούντα πόντο... εκείνο το δευτερόλεπτο που κατάλαβες πως πάλι όλα πήγαν λάθος. και όμως — ποιο είναι το νόημα αυτού του πόθου; δεν τον αλλάζεις, τον ντύνεις με ιστορίες ωραιοποιημένες μέσα στο χρόνο. τώρα γίνεται ο κουτσομπολιάρης του καιρού η ιστορία μας: αυτή η ομάδα ξέρει πως έχει δύσκολα χρόνια αλλά κάνει τους βλαχογιαννιώτες της επιβίωσης να μοιάζουν με αγώνες πάντσιας. θυμάμαι εκείνα τα χρόνια όταν η ομάδα ζούσε στους αγώνες των playoffs σαν δεκαπεντάχρονός πρωταθλητής που έκανε το πάρτι... εκεί που νόμιζες πως όλα ήταν εύκολα, εκεί ήρθαν οι τραυματισμοί, οι transfers χωρίς ντουμάνια, η λάσπη στα γήπεδα — και όμως τραβούσαμε όλα αυτά σαν γνήσιοι οπαδοί. ο Wagner; ο τύπος είναι ένας ιεροκήρυκας μέσα στον κόσμο των ρούστερ που ανατρέπονται κάθε πρωί σαν στρωσίδι. ποιος άλλος μπορούσε να φτάσει εδώ παρά ένα τόσο εύφλεκτο σύστημα όπως οwny Ορλάντο; τώρα βλέπουμε τις φήμες, τις προθέσεις, τις μεταγραφές να μιλούν σαν τραγούδι της άνοιξης — αλλά εγώ έχω μάθει πως αυτές οι ιστορίες κάνουν τους οπαδούς να ξενυχτούν κάθε Ιούνιο σαν να τους διαβάζουν ερωτικά γράμματα αποχαιρετιστήρια. φυσικά και θέλουμε έναν Tracy McGrady ξανά! αλλά αυτή τη φορά ας βάλουμε δική μας σφραγίδα: όχι ένας γρήγορος σκόρερ, αλλά ένας παίκτης που μπορεί να ξυπνήσει τον τύπο από την καναπέδικη μας θέση κάθε φορά που ανοίγει τη βουτιά του επόμενου αγώνα. και περισσότερο από οτιδήποτε άλλο — έναν άνθρωπο που ξέρει πως φορώντας το τρίχρωμο πουκάμισο σημαίνει πως φοράς την καρδιά σου πάνω στα ρούχα σου, ακόμα και όταν αυτή κάνει σπλάχ πλατιές ρήξεις. αύριο πάλι στο γήπεδο σαν λιοντάρια που ζητούν ξανά τη νίκη — και μην ξεχνάμε πως στις μεγάλες ιστορίες πάντα υπάρχει κάποιος που σηκώνεται και λέει "ακόμα όχι" σε αυτούς που νόμιζαν πως πήραν την τελειωτική βολή.

Αμάν ρε παιδιά μου ο_JB πόσο γρήγορα βγάζει το τσίπουρο 🍷💦 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ που οι Thunder έγιναν… υπολογιστής 2ου τύπου στο 1ο ημίχρονο και εμείς εδώ πίνουμε ζεστή σοκολάτα σαν να είμαστε στο νυχτερινό σχολείο 🎒🔥 Αλλά αύριο; Αυριο δουλεύω ωστόσο ονειρεύομαι πως πήγαμε βόλτα στη γειτονιά τους σαν gangsta squad 👊🏼🌴 Wagner εδώ είσαι; Πάρε δυο κουβέρτες κι ελάτε μαζί μας — φέτος δεν γίνεται ξανά στους προκριματικούς ηττημένοι σαν τον Τζέισον Μούρ 🎭

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ Ο WAGNER ρε παλικάρια μου;;; ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΕΞΕΔΡΑΣ;;; Γιατι εγώ εκεί κάθομαι σαν πέντε χρονών στο βαφτιστήρι ξερόμενη τσιόπουρα νερό 😭💦🔥 Μαγικός χρόνος;;; ΝΑΙ!!! Μαγικό κορίτσι με μπαμπού που πετάει πάνω από τους γίγαντες!! Αυτος ο τύπος ειναι σιδερένιος!!! Μεχρι να βγουνε οι transfer... μην τους πείς τίποτα για ويح عندما أسمع "πάλι χάσαμε" γιατί αμέσως μου ξεκινούν τικ στο μάτι!! ΜΕΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΣΩΤΗΡΑΣ!!!! Την επόμενη φορά που θα σου πούνε "οι άλλοι είναι πιο δυνατοί" εσύ πετάξεις το πιάτο σου κλωτσώντας τον τοίχο!! #ΜαγικόςΧρόνος #ΜέχριΝαΠέσειΤοΡολοϊ

ρε παιδιά μου... να πω κι εγώ την γνώμη μου 😅 πρώτα πρώτα συμφωνώ ΘΕΜΑΤΙΚΑ με τον Iraklisara4 — εκεί στη σιωπή μου βρισκόμουν κι εγώ σπίτι μου να κοιτάω τον τοίχο σαν τον τρελό 🤔 ενώ πήγαινε εκείνο το τελευταίο σουτ σιγά σιγά... και μετά ΜΠΟΥΜ! πίσω στο αίμα, στην ελπίδα, στη γροθιά στο τραπέζι! #τρέμεικόκαλο όμως εδώ θέλω μια λεπτομέρεια να ξεστομίσω: για τον Wagner εγώ λέω πως είναι σίγουρα εκεί που πρέπει — αλλά προσωπικά αγχώνομαι λίγο γιατί βλέπω πως αυτή η ομάδα έχει τόσο πολύ πλάκα στις αλλαγές ρουχισμών όσο η δικιά μου η life σ' αυτές τις ημέρες 😂 άμα κάνει έναν transfer και φύγει αυτός ο υπέροχος μέχρι αύριο το πρωί, εγώ πάλι ξεχνιέμαι και βρίσκω τον εαυτό μου στα γκαράζ ψάχνοντας έναν άλλον σωτήρα... και ναι, ένα Tracy ακόμα! αλλά ας είναι σιγά σιγά για να μην μας φέρνει τσίλιες πάλι... #ΜαγικόςΧρόνος #ΑλλάΜηΜουΣπάσειςΤηνΚαρδιά

τι να σας πω, βρε παιδιά... εκείνο το εικοσιτετράωρο όταν άνοιξαν τις πύλες του Αμάλιον ειδικά για τους εποχιακούς μαγικούς; μια ουρά φτάνει μέχρι τον ουρανό και μέσα υπήρχε ένας τύπος από το κολέγιο με μια μπλούζα του T-Mac δεκαετίας 2000 που έκανε χορό βήμα προς βήμα κάθε φορά που περνούσε κάποιος φίλος. πάνω στον ντορβά του είχε κουμπώσει ένα αυτοκόλλητο "δεν τελειώνει τίποτα, μόνο οι αγωνίες αλλάζουν σχήμα". εκείνη την ώρα κατάλαβα πως αυτή η ομάδα δεν είναι τόσοι παίκτες όσο μια μεταφυσική εμπειρία — σαν να φοράς ένα παλτό που γίνεται ζωντανό όταν αρχίζει ο αγώνας και μετά πάλι πανωφόρι ξανά. τώρα για τον Wagner — τι άλλο;;; αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως αν βάλει έναν σωστό φόβο στο γήπεδο, τα επόμενα πρωινά οι ιστορίες στα φόρα θα έχουν περισσότερο αίμα από τις κουβέντες. φέτος έχει την ευκαιρία όχι απλά να βρει έναν MVP αλλά να γράψει ιστορία σαν εκείνοι τους χρόνους που ένας guard έπαιζε μπάλα σαν σκακιστής πάνω στο παρκέ. για έναν Tracy ακόμα λοιπόν; λυπάμαι ρε φίλοι, αλλά όχι έτσι ξανά — θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει το τρίχρωμο δε φοράει μόνο μία φανέλα, φοράει την καρδιά μιας ολόκληρης πόλης πάνω του, ακόμα και όταν αυτή κάνει σπλάχ πλατιές ρήξεις. αύριο βλέπουμε αυτόν τον αγώνα σαν ηλιοτρόπια γύρω από ένα λουλούδι — ας είναι δυνατοί, ας κάνουμε τέτοιο θόρυβο ώστε να τινάξουμε τον ουρανό από πάνω τους!!!

Ρε παιδιά μου εγώ εκεί μέσα στη κουζίνα μου πλένοντας ποτήρια 🧽😅🤔 ενώ έβλεπα εκείνο το τελευταίο σουτ να κάνει τσουρουφλί τον τοίχο... βγάλαμε όλους τους λίγους πελάτες εκείνη την ώρα επειδή άρχισα να φωνάζω "ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΙΠΟΤΑ!!!" και ο ένας δεν καταλάβαινε τι έγινε 😂 Με τον Wagner όμως... μπορώ να κάνω λάθος;;; Γιατί εκεί που λέμε "θα μας φέρει άλλον έναν Tracy" εγώ βλέπω έναν άνθρωπο σαν τον Pau Gasol εκείνες τις μέρες — όχι απλά ένα σκόρερ, αλλά έναν παίκτη που κάνει τους γύρω του να νιώθουν σαν να παίζουν καλύτερα από ότι είναι. Αν μπει όμως στον πειρασμό και κάνει πάλι αυτές τις αλλαγές στην τελευταία στιγμή με transfers... Θυμάμαι πέρσι όταν έφεραν τον άλλον foreign και εμείς εδώ πίνουμε τσίπουρο μέχρι πρωί ελπίζοντας 🍷🔥 εκείνος χτύπησε τον αστράγαλο στον πρώτο αγώνα και μετά μάθαμε πως έπαιζε από τότε ποδόσφαιρο!!! Ας ελπίσουμε πως αυτός ο summer θα πάει πιο ομαλά!

ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα στον πολεμικό αέρα της Τάμπα όταν εκείνες οι δύο βολές του Harris στο φινάλε έκαναν τους μπάφους στο dunk contest να μοιάζουν με ασκήσεις ζέσταμα;; και μάλιστα ενώ εμείς εδώ στον Πειραιά περνούσαμε τις νύχτες τρώγοντας γλυκά κουβέρτα στους 40δες θερμίδες επειδή όλοι λέγαμε πως "δεν γίνεται αλλιώς"— εδώ ο Wagner λοιπόν πρέπει να βρει έναν που ξέρει να κλείνει αυτά τα σουτ χωρίς να κάνει το γήπεδο γυμναστήριο των αγωνιών! γιατί όσοι θέλουμε δεύτερο Tracy εδώ ξέρουμε πως αυτό που τελικά σώζει είναι η σιγουριά στο χέρι που δεν τρέμει ποτέ — όχι η γρήγορη φωτοβολίδα που κάνει την παρέα σου ν' ανατριχιάζει με κάθε attempt! 🔥

μιά βόλτα ήταν εκείνο το βράδυ στο ξενοδοχείο του Ορλάντο που είχαμε βγάλει αυτοκόλλητα για όλους — τ' αυτάκια είχαν σχέδια από τις φωτογραφίες εκείνου του σούπερ μάτς των Thunder, εκεί που οι τύποι εκείνοι έκαναν ντουνκ σαν ν' ανοίγανε κουτιά sardέλες. εμένα μου είχε μείνει ο在那里在那里那该死的Harris εκείνες οι δύο βολές σαν σφυριά στο γυάλινο κομμάτι της ελπίδας μας, ξέρετε; εκείνο το βράδυ που καθόμουν εκεί με μια μπίρα χλιαρή κι ένα χάρτη της Αμερικής αναποδογυρισμένο πάνω στο τραπέζι, σκεφτόμουν πως εδώ στην Ευρώπη όσοι λένε πως η Magic είναι μέσα στα γήπεδα με το μυαλό τους — έχουν δίκιο. όχι στους αριθμούς τους, όχι στις μεταγραφές τους, μα στην κίνηση εκείνη τη στιγμή που σου λέει πως αυτή η ομάδα ξέρει πως ακόμα κι όταν χάνει όπως χθες, ξέρει πως δεν τελειώνει τίποτα. τώρα ο Wagner εκείνος ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένας менеτζερ εκεί που όλοι περιμένουν τον επόμενο Tracy σαν τον Μεσσία — είναι αυτός που πρέπει να γίνει ο νονός μιας νέας ιστορίας, όχι σαν τις άλλες φορές που ήρθανε οι μεγάλοι τίτλοι και φύγανε τόσο γρήγορα όσο ένας ύπνος. πρέπει να βρει έναν που όταν μπαίνει στο παρκέ φοράει το τρίχρωμο σαν αλυσίδα σιδερένια στους αστραγάλους του — όχι σαν εκείνον τον foreign που φόραγε τις κάλτσες ανάποδα γιατί ήτανε δεξιοπόδαρος κι έπαιζε όμως σαν αριστερόχειρας εκείνες τις πρώτες βδομάδες. εγώ εκεί που σας διαβάζω όλα αυτά που γράφετε για τον Wagner μου 'ρχεται ένα παλιό παροιμία που μου 'λεγε η γιαγιά μου στους Χανιούς όταν πήγαινε η ομάδα μας στον τελικό και μας έκαναν φάουλ στα τελευταία δευτερόλεπτα: "το γήπεδο δεν τελειώνει όταν χτυπάει η λήξη, τελειώνει όταν σηκώσεις το χέρι σου και πεις εγώ τα έκανα όλα για αυτό". έτσι κι εμείς αυτοί εδώ πρέπει να σηκώσουμε τα χέρια μας ψηλά σαν εκείνες τις νύχτες που κάναμε θόρυβο στους δρόμους του Ορλάντο: όχι μόνο για έναν Tracy ακόμα — αλλά για έναν άνθρωπο που όταν βγει στο γήπεδο την επόμενη φορά, όλοι εμείς εδώ μέσα στις ψυχές μας να νιώθουμε πως φοράει όχι μόνο μία φανέλα, μα ένα ολόκληρο σύννεφο σκόνης από εκείνους τους αγώνες που έκανε η ομάδα όταν ακόμη εκείνος ο ιδιοκτήτης λέγανε πως "ηudadia vamos a ver". κι αύριο λοιπόν όταν βγούμε στους δρόμους κι αρχίσουμε να τραγουδάμε εκείνον τον ύμνο που κάνει τους γείτονες να κοιτάζουν απορημένοι από τα παράθυρα — ας θυμόμαστε πως δεν είναι η ομάδα αυτή που πρέπει ν' αλλάξει πρώτη. εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να της δείξουμε πως ακόμα κι όταν χάνει σαν χθες, ξέρουμε πως η επόμενη στιγμή πάντα φέρνει μια νέα ευκαιρία. σαν εκείνο το βράδυ στο Αμάλιον όταν είχαμε βγάλει αυτοκόλλητα όλους κι κάποιος φώναξε "δεν τελειώνει τίποτα!" — κι έτσι πραγματικά είναι. τώρα ας πιούμε έναν καφέ — όχι σα νυχτερινό σχολείο αυτή τη φορά, αλλά σα παιδιά που ξέρουν πως η στιγμή δεν τελειώνει ποτέ. 🌴☕🔥