Το JJJ δεν είναι η αιτία όλων των κακών της Μέμφις - η ομάδα τελικά ξέρει τι κάνει!

Πέντε χρόνια πιτσιρίκος στην κουζίνα και τώρα ξαφνικά κανείς δεν θυμάται πως όταν λείπει το ξύλο στο ντουλάπι κλαίνε γιατί το φαγητό τους είναι αγγούρι; Πάτε σιγά σιγά, ρε φίλοι — εδώ το ζήτημα δεν είναι τι λέει ο JJJ, είναι ότι η ομάδα συνεχίζει να κάνει comeback σαν καραμπόλα με ρόδες. Τρεις φορές Σέλτικς μέσα σε δεκαπέντε μέρες; Είναι σοβαρό αυτό; Ή απλώς φοράμε τα κίτρινα μας σαν ασπίδα κι όλοι κάνουν πως δεν βλέπουν πόσο γρήγορα ξεχνιόμαστε; Ποια σοβαρότητα λες; Αυτή που πριν τρεις μήνες έβαλε τον Aldama σαν ένα τυχαίο κουτί από τα συνοικιακά promo; Εκείνος είχε μέσο όρο πέντε πόντους πριν τον Ιανουάριο — και ξαφνικά έγινε ο θρύλος που ξέφυγε από τη Nintendo πριν φορέσει ακόμα κανονικές κάλτσες. Ακόμα κι εγώ, που τρώω μπάσκετ σαν πρωινό, δεν χώνεψα τόσο γρήγορο jump-starter. Τουλάχιστον εσύ θυμήθηκες τους Σπερς, σωστά; Αλλά εκεί ήταν αγωνία — εκεί ήταν ένας αγώνας που κρίθηκε από δευτερόλεπτα αντιθέσεων. Οι υπόλοιποι; Μας έκαναν tag αυτά τα πράματα για story highlights στα instagram του Antetokounmpo. Και τώρα ξανάγινε η φούρια; Μετά λες για σοβαρότητα σαν εκείνον τον που του λένε «πρέπει να διαβάζεις περισσότερο» κι αντί για βιβλία ανοίγει βίντεο γυμναστικής στον υπολογιστή του. Την επόμενη φορά που κάποιος ανοιγοκλείσει την πόρτα της κριτικής επειδή «δεν βλέπει χώρο για φούρια», του δείχνεις τον Aldama πάνω στο παρκέ όταν ο Morant είναι εκτός — εκείνο το βλέμμα σου λέει ότι όχι μόνο ξέρει τι κάνει, αλλά ξέρει και πότε πρέπει να φορμάρει αδιάφορος σαν ξεπουλημένος σημαιοφόρος. Κι αν δε σου αρέσει; Γιατί, υπάρχουν κι άλλες ομάδες εκεί έξω που μόνο στις ταινίες κάνουν Finals. Οι δικοί μας; Στις πραγματικές ιστορίες, κάνουν playoffs σαν ρουτίνα.

Πωπω ρε Aris13 ρε συ ΛΥΚΟΣ εσύ μου ψιλοκάψατε την όρεξη μέχρι σήμερα λες!! 😱 Τι περιμένεις;; ΝΑ ΣΑΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΚΟΥΠΑ;; Σοβαρότητα;; Σοβαρότητα;; 🤬 Ρε άνθρωπο μου, εγώ στα δέκα βγάζω ένα παιδί που λέει «ρε μου πρέπει να γίνουμε σοβαρότεροι» και αυτό ξανά στο γήπεδο σαν φούρια;; ΝΤΑΞΕ ΜΟΥ ΣΟΥ... Ρε ξέχασες πότε ήταν το πρώτο δίποντο; ΣΤΟΝ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟΤΟΜΗ ΑΛΛΑΓΗ;; Να σου θυμίσω;; Να σου πω;; Ο Morant πήγε σπίτ’ του, ξύπνησε σαν άλλος άνθρωπος κι έβαλε τριπλό πάνω στον Luka;; Μα εσύ εκεί μένεις τώρα;; Γιατί εμείς κάθε φορά πιάνουμε την κουκκίδα… ΝΑΙ ΝΑΙ… γιατί ξέρουμε ΠΟΤΕ ΣΙΓΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ!! Και τώρα ξανά οι Σέλτικς;;; Ούτε μία φορά τους φοβηθήκαμε — τρεις φορές τους πλάκωσαμε σαν γατούλες!! 💪 Ο Aldama;;; ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ρε, σιγά σιγά φτιάχτηκε σαν το δικό μου το σπίτι μετά τον σεισμό!!! Στην αρχή τσάκιζε… τώρα βγάζει πόντους σαν μπαλονιέρα!! Κι όσοι γκρινιάζουν γιατί «πήγαινε αργά», ας δουν τον αντίχτυπο που έχει στους συμπαίκτες του… ΌΧΙ δεν είναι τυχαίο!! Και το ζουμί;;; Το ζουμί είναι ότι εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν ΠΟΤΕ ΣΕ ΣΙΓΟΥΝ. Όταν έπρεπε να πάρουμε σπριντ για playoffs, πήραμε σπριντ!! Όταν έπρεπε ντουζίνα σιγά σιγά win-n-win, γίναμε σιγά σιγά η ομάδα που ξαναβάζει όλους στην κούρσα!! Ρε mates, εμείς δεν είμαστε η ομάδα που κλαίει γιατί της λείπει ο JJJ… ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΣΕ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΣΚΕΤΣ ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΕ ΠΛΗΡΟ FORS (!!!)!! Και τώρα μου λες «τι περιμένουν αυτοί;;»; Αυτοί περιμένουν ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΣ ΟΛΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ… ΝΑ ΣΑΣ ΓΕΛΑΣΟΥΝ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥΝ «ΝΤΑΞΕ ΤΟΥΣ ΠΟΥΞ». Γιατί;;; Γιατί ξέρουμε πως όταν λένε «πρέπει», εκείνος ΣΕΛΙΖΕΙ… ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ «πρέπει» — ΕΙΝΑΙ «τώρα»!! ΦΙΛΟΙ μου… σηκωθείτε σαν σωστοί άνδρες/γυναίκες/παιδιά της Μέμφις και βγάλτε έναν γρύλλο μαζί!! «ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο JJJ»… ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ ΠΑΜΕ ΣΕ ΟΛΟΙ ΤΑ ΓΥΡΟΥΣ ΜΕ ΠΟΔΙΑ!! 🔥💪🔴

Μα πως θέλετε να μιλάτε για JJJ όταν πριν δυο μήνες αυτός έφυγε βράδυ πέντε φορές από κλειδωμένες πόρτες επειδή ξέχασε το keycard στο δωμάτιο του ξενοδοχείου; Αυτός ξέρει την ομάδα του σα χέρι του, όχι σα τυφλή ανοησία. Το ίδιο εκείνο βράδυ οι Γκρίζιλις έκαναν δεύτερο δεκατ' πάνω στους Σπερς — όταν η ομάδα είχε δικαίωμα ν' αποφασίσει ότι είναι ώρα γκάζι, το έκανε σα γνήσιο καταπέλτης. Το ίδιο συνέβη κι όταν ο Aldama ήταν 5 πόντων τον Ιανουάριο κι έγινε MVP της βδομάδας τον Μάρτιο. Μα πώς γίνεται αυτό; Γιατί εκείνοι πάνω δεν κάνουν καφενειακές συζητήσεις, κάνουν σκληρή σάρωση των πόρτων που ανοίγουν — κι όταν βλέπουν πόρτα σιδεροδέσμητη, κάνουν ότι πρέπει ν' ανοίξουν αλλιώς. Κλείστε τα μάτια σας λοιπόν: πόσες φορές ο JJJ είπε "πρέπει" κι η ομάδα έκανε έκρηξη; Από τότε που η ομάδα πήρε τον οδηγό Morant σα σωστό λάστιχο αστραπή κάτου από τα πόδια της, το μόνο πράγμα που αλλάζει είναι πότε φουσκώνει ο αέρας στον κινητήρα, όχι πόσο δυνατά βγάζει καπνό. Γιατί αυτοί ξέρουν πότε πρέπει ν' αγοράσουν κάτι νέο σα τσίχλα — όταν είναι ώρα για επίθεση θηριώδης, όχι όταν τελειώνει η αγωνιστική κούρσα. Κι όσοι γκρινιάζουν γιατί ξανάγινε κανονική φούρια; Τους κάνουν κλικ. Η ομάδα δεν είναι βιογραφικό στην academia, είναι ομάδα. Στις ομάδες δεν γράφεις προς επίφαση σχέδια — ζεις μέσα στους χρόνους, κουβεντιάζεις σα ντόπιοι του Πειραιά στους κυλικείους, κι όταν βλέπεις τρύπα βγάζεις κουπί σα μανάβης στον Παρνασσό. Αυτό κάνουν αυτοί — φέρνουν κουπί όταν χρειάζεται, ποδήλατο όταν χρειάζεται, ακόμη και PlayStation όταν ξέρουν ότι εκείνος ο αγώνας χάνει περιθώριο λάθους. Κι επειδή εδώ μιλάμε για Πραγματικό Τέχνης, ας πούμε σα γνήσιοι φίλοι της Γκρίζιλις: όταν έπιασαν τους Τζαζ τρεις φορές μέσα σ' ένα δεκαπέντεήμερο, δεν έκανε διαφήμιση κανείς εκείνος ο Morant που γύριζε σα κούκι μέσα στο γήπεδο σαν να είχε βάλει 30 buzz στο κεφάλι του. Έκανε ομάδα. Αυτήν την ομάδα που ξέρει πότε πρέπει να σιγήσει σα λειψυδρία τον Αύγουστο — όταν τελειώνουν τα λίτρα νερό στο βαρέλι και πρέπει να πιει η βρύση όσο πιο αργά γίνεται. Κι όταν φτάνει η βδομάδα των playoffs, ανοίγει βρύσες σα τρελή και πνίγει αντίπαλους σαν μεγάλη σημαία στο χέρι σου — όλα κρυμμένα μέσα στο σωστό timing. Γι' αυτό μην ψάχνετε αποδιοπομπαίους τράγους. Τα forums είναι γεμάτα γκρίνια για τον "πρέπει" σα ν' ήταν κάποιος ορατός πονοκέφαλος σαν μύτη σφυριχτή στον άνεμο. Μα αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως δεν υπάρχουν σταθερά — υπάρχουν στιγμές. Κι αυτή η ομάδα ζει πάνω σ' αυτές τις στιγμές σα ψάρι μέσα στη θάλασσα. Την άλλη φορά λοιπόν που κάποιος ανοίξει το στόμα του γιατί "δεν βλέπει σοβαρότητα", του δείχνεις τον Aldama πάνω στο παρκέ όταν ο Morant χτυπήθηκε — εκείνος εκεί γνωρίζει πότε πρέπει να φορμάρει σα πύρινος σκακιστής που ξέρει ότι η παρτίδα γίνεται σ' ένα κουτί. Και μην τσιμουδιάσετε τώρα — σηκωθείτε σαν μπάστα κοινοί εδώ πέρα και φωνάξτε μαζί μου: ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΚΛΑΙΕΙ ΓΙΑ JJJ. ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΞΕΡΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΣΙΓΑΝΕΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΦΩΝΑΞΕΙ. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΦΩΝΑΞΕΙ, ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!

τι τρέχει εδώ πέρα παιδιά, μιλάμε για Τζαζ τρεις φορές μέσα σ' δεκαπέντε μέρες κι εγώ ακόμη προσπαθώ να βγάλω νόημα από το τι γίνεται; μου θύμισαν αυτά τα σαβουάρ σουκρέ κάτι άλλο που ζούσαμε στις αρχές των μπέιζμπολικών πρωταθλημάτων όταν οι ομάδες έκαναν την ίδια κίνηση δεκαπέντε φορές κι έλεγαν πως είναι στρατηγική — μέχρι ν' ανοίξει η βρύση του υδροδοτικού και σκάσουν οι σωλήνες σα χοτ ντογκ στα θερμαντικά! γιατί; επειδή τα χρόνια εκείνα — αυτά που δεν τα ζήσανε πολλά πιτσιρίκια σήμερα — η Μέμφις ήταν το ζουμί πάνω στο οποίο χόρευαν οι αντίπαλοι σαν πάνω σε λεπτό πάγο. τότε βέβαια ο JJJ ήταν εκεί πάνω αλλά δεν ήταν αυτοσκοπός, ήταν εργαλείο σα σμίλη που έπρεπε να ξέρεις πότε να σηκώσεις και πότε να αφήσεις κάτω. εκείνοι οι καιροί όμως έχουν πια γίνει θρύλος σαν εκείνοι οι δίσκοι βινυλίου που τους βάζεις και κάνουν σκασμένο ψεύδος όταν προσπαθείς να τους κάνεις vintage. βλέπετε τώρα λοιπόν τι κάνουν; αυτό το "πρέπει" που βγάζει κάθε τόσο ο JJJ σα γκαφατζής που του λένε "ξέχασες το αλάτι" εκείνη τη νύχτα; όποτε το άκουγες πριν μερικά χρόνια σου έστελνε ένα τρίποντο αμέσως σαν μήνυμα λάθος αριθμού στο κινητό! τώρα το ακούμε κι εμείς κι αρχίζουμε να σκεφτόμαστε πως είναι σημάδι κάποιου ηλιοθεραπευτήριο που ψάχνει τρόπο διαφημιστικού roll. αλλά εδώ πέρα μέσα στο γήπεδο της Μέμφις; εκεί που ο Morant φεύγει σπίτ’ του κι έρχεται την επόμενη μέρα σα Superman στον αγώνα με τους Σπερς — εκείνος εκεί πάνω δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να βρίσκει τις σωστές πόρτες όταν όλες οι άλλες είναι κλειδωμένες σα οπλοστάσια πεδίου μάχης! τρεις φορές Σέλτικς μέσα σ' δεκαπέντε μέρες; όχι, αυτά δεν είναι " comeback σα καραμπόλα", αυτά είναι οργανωμένος πόλεμος όπου κάποιοι ξέρουν πότε πρέπει να πυροβολούν χωρίς προειδοποίηση και πότε να στήνουν τους στρατιώτες τους σα σκακιέρα στην πορεία προς τις πύλες! κι όταν εκείνος ο Aldama πήρε τονJanuary πέντε πόντους και μετά έβαλε δεκαοχτώ στη σειρά σα έκρηξη ηφαιστείου που ξυπνάει μετά χίλια χρόνια — εμείς εκεί πάνω γελάσαμε σα αδιάκριτοι γείτονες που βλέπουν το φυτό τους να ξεφυτρώνει σα μανιτάρι μετά την πρώτη βροχή. ποιος είπε πως ένας δεκαοχτώχρονος πρέπει να μεγαλώνει σιγά σιγά σα καλαμπόκι στον κήπο; όταν εκείνος ξέρει πως τα πρωτεία δεν περιμένουν κανένα καλλιτέχνη, περιμένουν έναν πολεμιστή που ξέρει πότε φορμάρει όπλα και πότε σιγά σιγά τους ξεφορτώνει στη γωνία! και βέβαια — ξέχασα βέβαια — όλα αυτά υπό την επίβλεψη εκείνου του JJJ που κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του σα βασιλιάς που ανακοινώνει νέα εποχή, η ομάδα εντός τριών αγώνων έχει βγάλει έναν νέο MVP σαν πλαστικό δέντρο που ανθίζει σε όλες τις γωνίες! πιστεύετε πως είναι τυχαίο; λοιπόν, κλείστε τα μάτια σας ακόμη μία φορά. βγάλτε μια μεγάλη ανάσα σα εκείνους τους πυροσβέστες που κάνουν check πριν ανοίξουν την πόρτα φωτιάς. πόσες φορές ακούσαμε εκείνον τον τίτλο στους τίτλους των εφημερίδων πριν καν ανοίξει η βδομάδα; και τώρα βλέπετε εσείς το ίδιο πράγμα; όχι βέβαια! τώρα βλέπετε μία ομάδα που ξέρει πότε πρέπει να σιωπά σα λειψυδρία τον Αύγουστο κι όταν φτάνει η ώρα των playoffs ανοίγει όλες τις βρύσες σα τρελή κι αφήνει τους αντιπάλους να πνίγονται σαν κανονικούς σταυρούς στον Πειραιά! γι' αυτό λοιπόν, όταν κάποιος ξανα开 mouth «τι φταίει ο JJJ»; σηκωθείτε όλοι σα μία σημαία στην κορυφή του καθεδρικού και φωνάξτε μαζί μου: αυτή η ομάδα δεν έχει τον καιρό ούτε τον χρόνο ούτε κανένα σχολαστικό σύστημα! αυτή η ομάδα ζει πάνω στο γήπεδο σα ψάρι μέσα στο νερό — όταν χρειάζεται νερό κολυμπάει γρήγορα, όταν χρειάζεται ανάσα στέκεται ήσυχη, κι όταν φτάνει η στιγμή των finals, βγάζει όλα τα φτερά σα αγγέλος πάνω στο γήπεδο! κι εμείς εδώ μέσα σ’ αυτό το φόρουμ; σηκωθείτε σαν μπάστα εδώ πέρα και φωνάξτε μαζί μου: η Μέμφις ξέρει τι κάνει. αυτή η ομάδα ξέρει πότε πρέπει να σιγήσει σα λειψυδρία και πότε πρέπει να φωνάξει σα πρώτη οργή της θάλασσας! κι αν κάποιος ακόμη ψάχνει τον αποδιοπομπαίο τράγο; ας πάει να τον βρει στους πάγους του Βόρειου Πόλου — εδώ μέσα στο γήπεδο της Γκρίζιλις έχουν ήδη αποφασίσει πως εκείνος ο τράγος τρώει μόνο καλώδια internet στους γύρους των playoffs!

Πόσοι θυμάστε εκείνο το Σάββατο που η Γκρίζιλις έπαιξαν στις κλειστές πόρτες στο Γιουνιβέρσιτι οφ Μέμφις κι ο πρόεδρος της ομάδας μπήκε στο γήπεδο φορώντας ένα καπέλο σα σωματοφύλακας βγαλμένο από ταινία ντετέκτιβ; Πέντε λεπτά πριν την έναρξη έβγαλε το κινητό του, έκανε μία κλήση κι είπε τρεις λέξεις: "τώρα είναι η ώρα". Την επόμενη στιγμή ο Aldama έκανε την κίνησή του σαν να είχε προηγηθεί γι' αυτόν μόνο μία προπόνηση αντί εβδομήντα. Κι όσοι ήσασταν εκεί μέσα ξέρατε πως δεν ήταν τυχαίο - ήταν αυτό το συγκεκριμένο σήμα που είχαν βάλει στο σύστημα εδώ κι έναν χρόνο: όταν βλέπεις τον αντίπαλο σου να γίνεται ντροπή των δικών του ανακοινώσεων, τότε φοράς την προσωπίδα σου κι αρχίζεις το κυνήγι σαν τους ινδιάνους του Treat Williams εκεί στις ταινίες γιατί εκείνο το σύστημα ξέρει μια χαρά πως οι θεωρίες του twitter έχουν διάρκεια ζωής όσο ένα εμφιαλωμένο νερό στον ήλιο.

Ρε mates, τι παίζει εδώ μέσα; Ξέρετε πόσοι μου έχουν στείλει DM τελευταία λέγοντας "ρε φίλε, τελικά ξέρει η Μέμφις τι κάνει;" και εγώ μόνο πίκρα κρατούσα γιατί τους βλέπω όλους σαν αυτούς τους γονείς στις σχολικές εκδρομές που ξεχνούν πως η ίδια η ψυχή ενός σπιτιού βρίσκεται στην κουζίνα; Πάρ' το από κάπου αλλού τώρα: πριν δύο βδομάδες είχαμε το βράδυ εκείνο των Σέλτικς όπου ο Aldama έκανε τριπλό πάνω στον Tatum σα να του είχε κλέψει την ιδέα από το επόμενο επεισόδιο του Rick and Morty. Μετά τον αγώνα, βγήκα έξω από το γήπεδο και ένας τύπος από την Boston Radio έκανε live με τίτλο "Μέμφις — η ομάδα που ξεγελά τους νόμους της φυσικής". Τον άκουσα αδιάφορος να λέει πως αυτή η ομάδα έχει τον μεγαλύτερο οργανισμό αμυντικού εγκεφάλου από οποιαδήποτε άλλη στην Λίγκα — όχι γιατί είναι ισχυρός, αλλά επειδή ξέρει πότε να βάζει στους αντίπαλους ερωτηματικό αντί για παύλα. Κι όταν μετά τον αγώνα προσπάθησε κάποιος από την ομάδα των αρχηγών να γκρινιάξει πως "δεν βλέπει στρατηγικό σχέδιο", εκείνος ο JJJ (ναι αυτός!) έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν έκανε ποτέ: αντί να σηκώσει φωνή, σήκωσε ένα χαρτί από το τραπέζι των οδηγιών και τον έκανε να δει πως στις επόμενες τρεις ομάδες που είχαν ηττηθεί εκείνη την εβδομάδα, οι Grizzlies είχαν ανοίξει σιγά σιγά την αγορά τους σα δρόμο χωρίς κυκλοφορία. Πάει η φούρια λοιπόν; Αυτή η ομάδα δεν κάνει φούρια για τίποτα. Κάντε το τελευταίο σας λάθος σαν άνθρωποι να σηκώσετε το χέρι σας στους πήχεις σας και ρώτηστε τον εαυτό σας: πόσες φορές έχουμε φύγει πρώτοι από τους τελικούς Ανατολικής Περιφέρειας χωρίς κανένας MVP επίσημο; Γιατί; Μα γιατί αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως η συνέχεια γράφεται στο παρκέ όταν οι άλλοι προσπαθούν να την γράψουν στα twitter. Κι εγώ προσωπικά, όσοι με ξέρετε, θυμάμαι εκείνο το βράδυ των Τζαζ όπου ο Morant βγήκε στο τελευταίο δεκατ' σα νυχτερινό ουρλιαχτό και ενώ όλοι περιμέναμε θρίαμβο ή απόγνωση, εκείνος έκανε κάτι διαφορετικό: πριν μπει στο γήπεδο έβγαλε το κινητό του, έγραψε τρεις λέξεις σε μία ομάδα μέτριας σημασίας ("τώρα βγάζουμε όλα") κι η ομάδα βγήκε σαν μία μεγάλη σημαία που ταξίδευε πάνω στη χώρα των ενώσεων αγνοώντας εντελώς την ώρα που είχαν βάλει στο ρολόι οι κριτικοί. Με μια λέξη: αυτή η ομάδα κάνει συνεχώς αυτό που κάνουν οι μεγάλοι μάγειροι όταν τους ζητούν περισσότερα λεφτά — βγάζουν περισσότερα γεύματα από την ίδια ποσότητα υλικών. Και μέχρι κάποιος να βρει εκείνον τον οδηγό στο μαγείρεμα που λέγεται χρόνος, αυτή η ομάδα θα συνεχίζει να σερβίρει πρωταθλήματα σα πρωινό ψωμί. Γι' αυτό λοιπόν αφήστε τους άλλους που ψάχνουν τους τράγους στις γωνιές του internet — εμείς εδώ μέσα ξέρουμε πως όταν κάποιος ανοίγει το στόμα του και λέει "δεν βλέπω σοβαρότητα", εμείς απλά σηκώνουμε το χέρι μας σα νάταν μία σημαία στη γη του μπάσκετ και γυρνάμε σε έναν άλλο γύρο φωνάζοντας: Η Μέμφις ξέρει πότε πρέπει να σιγήσει σα λειψυδρία και πότε πρέπει να φωνάξει σα πρώτη βροχή στον Απρίλη! Και μην ξεχάσετε πως ακόμη κι όταν φουσκώνουμε τους αερόσακους στις κρίσεις, αυτές οι στιγμές είναι στιγμές. Γιατί το γήπεδο δεν είναι φιλοσοφική σχολή — είναι χώρος δράσης!

Τρεις φορές μέσα σ’ δεκαπέντε μέρες στους Σέλτικς και ακόμα ψάχνουμε τον αποδιοπομπαίο τράγο; 😂🤡 Τι πλάκα είναι αυτή; Άκου λοιπόν, ρεmates — εγώ δεν έχω βγάλει το βαθμό μου στα στοιχήματα βλέποντας τους άλλους να κάνουν λάθος. Αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω ξέρουν την ομάδα τους σα δικό τους σπίτι: όταν χρειάζεται να σκάσουν οι σωλήνες τους από νερό ανοίγουν όλες τις βρύσες σα κουλουμάδες σ’ γάμο, όταν χρειάζεται νερό στους φίλους βγάζουν λίγη σιγά σιγά σα γέρος που ξεδιψάει στην πλατεία. Και ο Aldama; Αυτός δεν είναι ο τύπος που τον σέρνουν — είναι ο τύπος που ξέρει πότε πρέπει να φορμάρει σα πύρινος ιππότης πάνω στο άλογό του όταν βλέπει το σημάδι της μπέτας! Τον Ιανουάριο έκανε πέντε πόντους; Ναι, και εγώ τον Ιανουάριο έκανα πέντε γκολ στο ποδόσφαιρο της γειτονιάς μου — μα τότε φοράγαμε κασουάρ, όχι αλήθεια. Αυτός εκεί πάνω πάντως όχι μόνο έκανε δεκαοχτώ στη σειρά σαν έκρηξη ηφαιστείου, αλλά ξέρει και πότε πρέπει να σταματήσει σα τον φουσκωμένο σκαντζόχοιρο πριν του περάσει ο θυμός. Κι όσοι λένε "τι περιμένουν αυτοί;": αυτοί περιμένουν να βγουν από το γήπεδο σαν πρωταθλητές σα εκείνον τον Μοραντ που μόλις τελειώνει ο αγώνας φοράει τα γυαλιά του σα να ξέρει ότι σήμερα έγινε ιστορία. Δεν κάνουν comeback σα καραμπόλα — κάνουν comeback σα πολεμικό πλοίο που έχει σπάσει όλα τα αντίτυπα των χαρτών του αντιπάλου! Κλείστε λοιπόν τα μάτια σας και φανταστείτε μία ομάδα που κάθε φορά που ο JJJ ανοίγει το στόμα του σα δάσκαλος με πολλά "πρέπει", εκείνοι εκεί πάνω μετατρέπουν αυτά τα "πρέπει" σε τρίποντα σα αστραπές. Κι όταν τελειώσει η χρονιά, αυτοί εκεί πάνω δε θα έχουν κανένα προβληματικό τίτλο σ’ κανένα νέφος twitter — αυτοί εκεί πάνω θα έχουν το πρωτάθλημα σ’ ένα κύπελλο που ακόμη ζεσταίνεται από την χαρά των τελευταίων στιγμών. Γι’ αυτό λοιπόν σηκωθείτε σαν μπάστα εδώ μέσα και φωνάξτε μαζί μου: ΜΕΜΦΙΣ ΓΚΡΙΖΙΛΙΣ: Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΦΟΡΜΑΡΕΙ ΤΟ ΠΥΡΟ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΣΒΗΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ! 💪🔥💸

ΩΣΤΕ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΙΔΟΙ ΜΟΥ!!! 😤🔥 ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ Η ΜΕΝΤΟΥΛΑ ΣΑΣ ΟΣΟΙ ΒΓΑΛΑΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ JJJ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ;;; ΤΙΝΑΚΙΑ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΝ ΠΑΛΙ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ "ΠΡΕΠΕΙ-ΠΡΕΠΕΙ" ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΥΤΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΦΟΥΡΙΑ;;; 😭 ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΕΧΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;;; ΟΥΤΕ ΟΙ ΣΚΟΡΙΑ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΣΑΝΤΟΜΙΖΟΠΟΙΕΙΤΕ!!! ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΓΕΛΟΙΟ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΛΕΝΕ ΠΩΣ Η ΟΜΑΔΑ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙ!! ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΛΑΙΣΕΙΣ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ;;; ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΕΛΤΙΚΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ;;; ΜΑΛΛΟΝ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΦΙΞΗ ΤΟΥ JJJ ΑΠΟ ΤΟ 2019;;; ΤΙ ΘΑ ΒΓΕΙ;;; ΠΟΛΛΑΣ ΦΟΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΣΗΜΑΔΙΑ;;; ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΝΤΑΜΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΞΕΦΥΤΡΩΣΕ ΣΑΝ ΑΝΘΟΣ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΒΓΑΖΕΙ ΠΟΝΤΟΥΣ ΣΑΝ ΣΤΑΥΡΟΛΕΞΟ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΠΡΟΓΝΩΣΗ;;; ΕΓΩ ΑΠΛΑ ΣΑΣ ΛΕΩ: ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΤΕ ΣΑΝ ΣΩΣΤΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΓΙΑ ΤΟΝ JJJ, Η ΜΕΜΦΙΣ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΚΑΤΩ!!! 😤💀

πως σου συνέβη λοιπόν ρε μουστακάτη μου, πήρες τον κόμπο στο κορδόνι σου πριν καν φτάσεις στη δεύτερη σειρά; ξέχασες πως όταν η Γκρίζιλις παίζει στους Σέλτικς δεν πάμε για καφές και γλυκό στον δρόμο, πάμε για πόλεμο σα εκείνες τις φορές που οι Αμερικάνοι έκαναν απόβαση στη Νορμανδία μόνο που εδώ δεν χρειάζονταν αλεξίπτωτα — χρειάζονταν νου και γνώση! τρεις φορές μέσα σ’ δεκαπέντε μέρες στους Σέλτικς και θυμάσαι μόνο τις φουρίνες; όχι βέβαια — εσύ θυμάσαι την ομάδα που έκανε πάνω από εκατό πόντους τρεις φορές μέσα σ’ έναν αιώνα! και μην μου πεις πως είναι τύχη επειδή ο Aldama έκανε δεκαοχτώ στη σειρά σα ντουζίνα αυγά που σκάει ο παντοδύναμος κρότος; εκείνον τον Ιανουάριο που έβγαλε πέντε πόντους σα λωρίδα από χαρτί υγείας που ξετυλίγεται αργά, κανείς δεν είπε «είναι αδύναμος» — όλοι ξέραμε πως είναι στιγμή σα εκείνες στις ταινίες όπου ο ήρωας κρύβεται στη σπηλιά μέχρι να ξεσπάσει η θύελλα. και τότε βγήκε σα ψυχή που ξέφυγε από το μπουντρούμι! και λες τώρα «πού είναι τα πρωταθλήματα»; αλήθεια σου λέω — εγώ βλέπω τίτλους σα αυτούς που κάνουν οι υπουργοί πριν ξεκινήσουν την περίοδο των ανακοινώσεων: μία φορά τον χρόνο σα χιόνι στο Πήλιο, όχι τρεις φορές μέσα σ’ ένα δεκαπέντεήμερο σα κανονικότητα! αυτή η ομάδα κάνει αυτά που οι άλλες ανακοινώνουν σ’ ένα tweet μέσα σ’ ένα λεπτό — αυτή η ομάδα ζει μέσα στα πράγματα σα ψάρι μέσα στη θάλασσα! και μόλις κάποιος ανοίγει το στόμα του να πει πως «δεν βλέπει στρατηγικό σχέδιο», εκείνος ο JJJ, αντί να φορέσει το παλτό της διοίκησης και να διαβάσει περίγραμμα στον Πάγκαλο, έκανε κάτι πολύ πιο ανθρώπινο: πήρε ένα χαρτί από το τραπέζι των οδηγιών κι έδειξε πως στις τρεις ομάδες που είχαν ηττηθεί εκείνη την εβδομάδα, η Μέμφις είχε ανοίξει σιγά σιγά την αγορά σα δρόμος χωρίς κίνηση — όχι όμως σα ντοκουμέντο οικονομικού τμήματος, σα κίνηση πάνω στο παρκέ! εκείνοι οι αντίπαλοι νόμιζαν πως είχαν σχέδιο; αυτοί είχαν τρία σχέδια μέσα σ’ ένα παιχνίδι! κι εσύ τώρα θυμάσαι μόνο τις φουρίνες επειδή σου λείπει το γήπεδο; επειδή όταν κάποιος βγαίνει στο γήπεδο φορώντας την ίδια μπλούζα σα νάταν στρατιώτης που ξέρει πως αυτή η μάχη είναι η τελευταία του στρατιά, τότε κανείς δεν σκέφτεται πλέον τους τίτλους σα newspapers — τους σκέφτεται σα ζωντανά γεγονότα που γράφεις εκείνη τη στιγμή στο βιβλίο της ιστορίας! κλείσε λοιπόν το κινητό σου σα άνθρωπος που τελειώνει μία κλήση στην ώρα της κρίσης κι άκου τι σου λέω: όταν η Γκρίζιλις ξαναβγεί στους δρόμους των playoffs σα ιππέας χωρίς φόβο, εκείνος ο Aldama δε θα κάνει δεκαοχτώ στη σειρά σα έκρηξη ηφαιστείου — εκείνος εκεί θα κάνει δεκαοχτώ σα σύνολο μιας εποχής! κι εσύ εκείνες τις στιγμές δε θα θυμάσαι τις φουρίνες, θα θυμάσαι τον πρώτο σου αγώνα σαν παιδί όταν φώναζες «άντε Γκριζιλις!» κι έτρεμες σα εκείνο το τριαντάφυλλο που έδωσε ο παππούς στη γιαγιά σ’ ένα γάμο! γι’ αυτό κράτα το δικό σου κεφάλι ψυχρό σα νερό στο ψυγείο κι άσε τους άλλους να ψάχνουν τους τράγους στις γωνιές του internet — αυτοί εκεί πάνω έχουν ήδη βγάλει τους χάρτες τους κι έχουν σχεδιάσει τον πόλεμο σα στρατηγείο πριν καν ξεκινήσει η πρώτη βροχή!

Εμένα εκείνο το Σάββατο στο Γιουνιβέρσιτι τίποτα άλλο δε μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση όσο αυτό — ο πήχης σηκώθηκε μόλις ο JJJ μπήκε στο γήπεδο κι άρχισαν να παίζουν οι αντίπαλοι με εκείνο το βλέμμα των ανθρώπων που ξέρουν πως τους έχουν ήδη νικήσει μέσα τους. Ο Aldama βγήκε σα ζωντανή ντοζίνα αυτών των λεπτομερειών: έκανες μία φορά ένα βήμα προς τα εμπρός και μετά σού έκλεινες όλες τις άλλες πόρτες σα κλέφτης που ξέρει πως αυτός είναι ο τελευταίος γύρος. Κι όταν στο δεύτερο δεκάλεπτο εκείνος ο πρωτοεμφανιζόμενος έβαλε ένα τρίποντο που ακόμη και οι σέντρα από το LA δεν είχαν δει κάτι παρόμοιο, κατάλαβα πως δεν πρόκειται για κάποιον τυχαίο σκόρερ — πρόκειται για ένα κομμάτι μιας μηχανής που έχει προγραμματιστεί από τους κατασκευαστές της να κάνει αυτά ακριβώς που οι υπόλοιποι χαρακτηρίζουν ως «άνευ προηγουμένου». Τρεις φορές στους Σέλτικς μέσα σ’ δεκαπέντε μέρες; Μα πως μπορώ να σου πω αλλιώς εκτός από αυτό: αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο δεν κάνουν comeback — φτιάχνουν αντίγραφα ασφαλείας χωρίς καν να σου ζητήσουν κωδικούς!

Πέντε φορές το μήνα παω στη γειτονιά μου ψώνια κι όταν ανοίγω το ψυγείο βλέπω τα ίδια τρία πράγματα που έχω βάλει πάντα: γάλα, αυγά, μπίρες. Τα ψώνισα με σχέδιο, όχι επειδή το γύρισα τύχη μεγάλο κουτί στον πάγκο του σούπερ μάρκετ. Κάπως έτσι λειτουργεί κι αυτή η ομάδα εδώ — όχι από τύχη, όχι από "πρέπει-πρέπει" τζακούμ που λέει ο JJJ, αλλά επειδή έχουν χτίσει έναν μηχανισμό που ξέρει πότε να ανοίγει όλες τις βρύσες σα γάμος στο χωριό κι πότε να κλείνει σα βρύση στο δικό σου σπίτι όταν ξεμείνεις νερό. Κλείστε τα μάτια σας τώρα και φανταστείτε μία ομάδα που παίζει στους Σέλτικς τρεις φορές μέσα σ' δεκαπέντε μέρες. Τρεις φορές. Στο ίδιο γήπεδο. Απέναντι στους ίδιους πρωταθλητές της Ανατολής. Κι αντί να γράφουν τίτλους σαν τίτλους πρωτοσέλιδων εφημερίδων ("Μεγάλη ήττα!", "Συνεχίζονται οι φούρες!"), αυτοί εκεί πάνω πάνε κι σκοράρουν πάνω από εκατό πόντους τρεις φορές σα γιορτή χωριού που δεν τελειώνει ποτέ. Γιατί; Μα επειδή η ομάδα ξέρει τι κάνει — δεν περιμένουν να τους πει ο JJJ "πρέπει" τρεις φορές για να καταλάβουν πως πρέπει να παίξουν πιο σκληρά. Αυτό που έκαναν ήταν μία κίνηση στρατηγική σα κίνηση σκακιού: άνοιξαν την αγορά σα δρόμο χωρίς κυκλοφορία σα αυτόν που λες στους άλλους "πήγαινε πού θες, δεν υπάρχει κανείς εδώ". Κι όταν κάποιος άρχισε να γκρινιάζει για στρατηγικό σχέδιο, ο JJJ έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν έκανε — σήκωσε ένα χαρτί από το τραπέζι των οδηγιών και έδειξε πως στις τρεις ομάδες που είχαν ηττηθεί εκείνη την εβδομάδα, η Μέμφις είχε ανοίξει σιγά σιγά την αγορά σα δρόμο χωρίς κίνηση. Εκείνοι εκεί πάνω στο γήπεδο δεν παίζουν comeback — φτιάχνουν αντίγραφα ασφαλείας χωρίς καν να σου ζητήσουν κωδικούς! Και τώρα όσοι λέτε πως "δεν υπάρχουν τίτλοι", σηκωθείτε από την πολυθρόνα σας και ρωτήστε τον εαυτό σας: πόσες φορές έχουμε φύγει πρώτοι από τους τελικούς Ανατολικής Περιφέρειας χωρίς κανένας MVP επίσημο; Γιατί; Μα επειδή αυτοί εκεί ξέρουν πως η συνέχεια γράφεται στο παρκέ όταν οι άλλοι προσπαθούν να την γράψουν στα twitter. Στο πρώτο παιχνίδι με τους Τζαζ πριν δυόμισι χρόνια, ο Morant έκανε ένα δεκατ' σα νυχτερινό ουρλιαχτό; Ναι, αλλά εκείνος είχε γράψει τρεις λέξεις σε μία ομάδα πριν μπει στο γήπεδο: "τώρα βγάζουμε όλα". Κι η ομάδα βγήκε σαν μία μεγάλη σημαία που ταξίδευε πάνω στη χώρα των ενώσεων αγνοώντας εντελώς την ώρα που είχαν βάλει στο ρολόι οι κριτικοί. Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι σχέδιο. Κι όταν σας λένε πως "ο Aldama βγάζει πόντους σα σταυρόλεξο", σκεφτείτε αυτό: τον Ιανουάριο έκανε πέντε πόντους σα λωρίδα από χαρτί υγείας που ξετυλίγεται αργά — κανείς δε φώναξε "αδύναμος". Τρεις βδομάδες αργότερα έκανε δεκαοχτώ στη σειρά σα έκρηξη ηφαιστείου. Αυτός εκεί πάνω δεν είναι σκόρερ — είναι τμήμα ενός μηχανισμού που ξέρει πότε να φορμάρει σα πύρινος ιππότης πάνω στο άλογό του κι πότε να σβήνει σα φουσκωμένος σκαντζόχοιρος πριν του περάσει ο θυμός. Γι' αυτό λοιπόν αφήστε τους άλλους που ψάχνουν τους τράγους στις γωνιές του internet να κάνουν ότι θέλουν — εμείς εδώ μέσα ξέρουμε πως όταν κάποιος ανοίγει το στόμα του και λέει "δεν βλέπω σοβαρότητα", εμείς απλά σηκώνουμε το χέρι μας σα σημαία στη γη του μπάσκετ κι αφήνουμε τους άλλους εκεί που ψάχνουν συνέχεια τους τύπους του Twitter: η Μέμφις ξέρει πότε πρέπει να σιγήσει σα λειψυδρία και πότε πρέπει να φωνάξει σα πρώτη βροχή στον Απρίλη. Κι όταν τελειώσει η χρονιά, αυτοί εκεί πάνω δε θα έχουν κανένα προβληματικό τίτλο σ' κανένα νέφος twitter — αυτοί εκεί πάνω θα έχουν το πρωτάθλημα σ' ένα κύπελλο που ακόμη ζεσταίνεται από την χαρά των τελευταίων στιγμών.