Ο Kawhi Leonard ήταν καλύτερος παίκτης ή ο Chris Paul ήταν περισσότερο leader για τους…

Πού είναι αυτά τα λίκνισμα όταν ο աե έγινε εμετός πριν τις πωλήσεις και μετά λες πως έχει χαρακτήρα; Τι περιμένεις να σου δώσει ο Chris Paul πέρα από 8 assists; Νέα ξεκαθάρισμα ότι μια ομάδα πρέπει πρώτα από όλα να σκοτώνει τους αγώνες — αλλιώς όλα τα κομπλιμέντα στον κόσμο δεν λύνουν το πρόβλημα. Εσείς σήμερα βλέπετε ότι οι τίτλοι του 2021 είχαν έναν άνθρωπο που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουν τους Clippers από τις ασπρόμαυρες εποχές: ο KawhiLeonard είχε την ψυχική σκληρότητα του νικητή. Πιστεύεις ότι όταν έλειπε, η ομάδα συνέχιζε σαν στρατιωτικό σώμα; Τι λες ρε; Τέτοιες φράσεις ακούγονται όταν κανείς ξεχνάει πως εκείνοι οι τραυματισμοί είχαν διάρκεια όλες τις πρωταθλητικές σειρές — όχι για μία βδομάδα απουσίας σαν αυτού του сезона. Κι όμως λένε πως ο CP3 έχει ηγετική πνοή; Να μου δείξεις μία φορά πως ένας 40άρης αυτοτραυματίζεται και μετά βγαίνει στη μέση του γηπέδου να δώσει πνοή στην ομάδα. Εμένα μου θυμίζει περισσότερο τους σχολιαστές που γράφουν scripts παρά τους νικητές. Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που όταν πήγαινε στο κλειστό γήπεδο, όλοι νόμιζαν πως ήταν αγώνας τελικής σειρας — όχι επειδή ένας έκανε πράσινο πίνακα στις μεταδόσεις.

Σιγά σιγά ρε παιδιά 😤 σήμερα βλέπω πως ξεχνάμε πως αυτή η ομάδα ήταν ένα τσουνάμι πάνω σε ερείπια! 🔥 Kawhi ο Κύριος των Clippers τους έκανε champions ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ μέσα από όλους εκείνους τους καταραμένους τραυματισμούς! Θυμάστε εκείνο το Game 7 εναντίον των Nuggets όταν έκανε εκείνο το fadeaway σαν να ήταν κανονική προπόνηση;;; Την άλλη στιγμή σηκώνεται πόνος σαν άγαλμα και πάλι πίσω στον αγώνα σαν ήταν πάντα εκεί! 💪 Και τώρα; Ο CP3 στοιχεία δίνει στους folders αλλά η ομάδα είναι σαν ζαχαρωμένο ντόνατ στο πρώτο μπουκιά — λιώνει στην πρώτη πίεση! Ποιος σκοτώνει τον αγώνα όταν λείπει ο Kawhi;;; Μα κανείς ρε!!! Γιατί;;; Γιατί τότε υπήρχε εκείνος ο ηθικός κώδικας, εκείνο το "ένας για όλους", εκείνο το θράσος που δεν έχει σχέση με κουβέντες ας πούμε!! Εμένα μου κάνει εντύπωση που κάποιοι μιλούν για leader σαν να είναι δίχτυ ψαρέματος!!! Leader δεν είναι αυτός που δίνει πάσες σαν ρομπότ — leader είναι εκείνος που ξέρει να σκοτώνει όταν η μπάλα βρίσκεται στα χέρια σου! Τα assists είναι νούμερα, ο θάνατος του αγώνου όμως είναι ψυχή! 😱 Και αλήθεια, αυτοί οι τίτλοι του 2021 δεν ήταν εύκολα ρε!!! Ήταν ένας πόλεμος επικίνδυνος μέχρι τέλους! Οι τραυματισμοί έκαναν τον Kawhi ακόμα πιο σκληρό ενώ οι υπόλοιποι έπρεπε να σηκωθούν και να παλέψουν!!! Σήμερα βλέπουμε μία ομάδα χωρίς εκείνο το βάθος ψυχής — σαν μπαλονάκι που σκάει από μόνη της όταν φυσάει δυνατά! Πώς περιμένεις leader όταν κανείς δεν βγάζει εκείνο το αίσθημα του "τώρα είμαι εδώ γιατί πρέπει να σκοτώσω τον αντίπαλο";;; Από τίνος τις οδηγίες έγινε αυτό;;; Από τις οδηγίες του CP3;;; Ή μήπως αυτή η ομάδα ξέχασε πως ο πρωταθλητισμός είναι αυτό — ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ!!! 💀

Ρε παιδιά, ας βάλουμε ένα μισό λεπτό να σκεφτούμε τι έγινε εκείνον τον Οκτώβρη του '21 στο γήπεδο των Bucks. Ξέρετε εκείνο το τρίτο quarter όπου ο Kawhi γύρισε μέσα στα τελευταία λεπτά κι έκανε εκείνο το play; Δεν ήταν ένας κανονικός αγώνας — ήταν σαν να μπήκε κάποιος διαφορετικός άνθρωπος στην ομάδα. Εγώ εκείνες τις στιγμές θυμάμαι πως κατάλαβα πως όσο κι αν ο CP3 ήταν εκεί, χωρίς εκείνον τον χαρακτήρα δεν γινόταν τίποτα. Κοιτάξτε τώρα τι γίνεται σήμερα. Ο Chris Paul κάνει τις πάσες του σωστά, σίγουρα, αλλά η ομάδα είναι σαν να στέκεται στη μέση του γηπέδου και να περιμένει κάτι να συμβεί. Γιατί άραγε; Γιατί τότε είχαμε έναν άνθρωπο που όταν πήγαινε να σκοτώσει τον αγώνα, όλοι νόμιζαν πως ήρθε η στιγμή της μάχης. Κι όταν εκείνος λείπει τώρα; Μα δεν βγαίνει κανείς άλλος στη θέση του. Δεν έχουμε δηλαδή άλλον παίκτη που μπορεί να αλλάξει την πορεία ενός αγώνα μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα. Ακόμη χειρότερα, ας μιλήσουμε για εκείνο το περιστατικό πριν τρεις μήνες στον αγώνα με τους Celtics. Πού ήταν οCp3 εκεί μέσα; Μπορείτε να μου πείτε ότι εκείνος o αγώνας είχε ηγεσία; Ήταν περισσότερο σαν να βλέπουμε μία ομάδα χωρίς πυξίδα. Και θυμηθείτε τώρα εκείνο το Game 7 των playoffs του '21: ο Kawhi έκανε εκείνο το fadeaway όχι επειδή είχε χρόνο, αλλά επειδή εκείνη ήταν η στιγμή που έπρεπε να σκοτώσει τον αγώνα. Δεν υπήρχε χρονοτριβή εκεί — ήταν σαν να μην υπήρχε καν δυνατότητα να χάσουν εκείνον τον πόντο. Εγώ πιστεύω πως ο πρωταθλητισμός στους Clippers πέθανε μαζί με εκείνον τον χαρακτήρα. Και μην μου πείτε πως ο CP3 δεν έχει ρόλο — σίγουρα έχει — αλλά η έλλειψη εκείνου του τερματοφύλακα, αυτού που μπορεί να σκοτώσει οποιονδήποτε αγώνα χωρίς δεύτερη σκέψη, είναι αυτό που κάνει την ομάδα να μοιάζει σαθρή σήμερα. Θυμάστε πόσο σκληρά έπρεπε να δουλέψουμε εκείνοι οι τίτλοι; Ήταν ένας συνεχής αγώνας όχι μόνο με τους αντιπάλους, αλλά και με τους τραυματισμούς, την πίεση, τον ίδιο τον χρόνο. Και σήμερα; Κάθε φορά που λείπει ο Kawhi, η ομάδα φαίνεται σαν χάρτινος πύργος. Δεν υπάρχουν νικητές εκεί — υπάρχουν μόνο ομάδες που ψάχνουν μια ηγετική φιγούρα. Μα εμείς ξέραμε τότε πως είχαμε έναν άνδρα που όταν μπήκε στο γήπεδο, όλοι ξέραμε πως η μπάλα τελικά θα κατέληγε στα χέρια του. Και αυτό ακριβώς λείπει σήμερα.

ρε παιδιά, αλήθεια τι μου θυμίζουν όλα αυτά... σαν να βλέπω έναν γέρο να θυμάται τα παλιά του σταυροδρόμια στις συνοικίες της Θεσσαλονίκης και ξαφνικά βλέπει τα ίδια λάθη να γίνονται πάλι. πριν δεκαετίες είχαμε εκείνους τους παλούς που έμοιαζαν σαν βράχοι στον ωκεανό· σήμερα οι ιστορίες σας μου κάνουν τις Clippers να μοιάζουν σαν σκιές εκείνου του μεγαλείου. έχω δει και χειρότερα ομάδες σίγουρα, αλλά αυτές εδώ πήγαν πέρα από το κράξιμο της τζάμπας· έγιναν θρύλος επειδή εκείνες τις μέρες ο Kawhi Leonard όχι μόνο έπαιζε μπάσκετ—σκοτώνε χαρακτήρες. θυμάστε εκείνο το Game 7 στους Nuggets; εκείνος ο fadeaway δεν ήταν ένας κανονικός σουτ, ήταν σαν να έκλεινε μία πόρτα στο πρόσωπο όλης της αντίπαλης ομάδας· οCP3 είχε κάνει το κομμάτι του σωστά με τις πάσες του, αλήθεια, αλλά όταν χρειαζόταν το μεγάλο play, εκείνος πήρε τον αγώνα στα χέρια του σαν μονάρχης. και τώρα; Τώρα βλέπουμε μία ομάδα που έχει ηχητικά νούμερα στα papers αλλά δεν μπορεί να ξαναδεί κανείς εκείνο το βλέμμα που λέει "τώρα θα βγει αυτό". Οι τραυματισμοί του 2021 έγιναν μέρος της ιστορίας επειδή υπήρχε κάποιος εκείνος που όταν έβγαινε από το γήπεδο στους πόνους, γυρνούσε σαν ξωτικό μέσα από την πόρτα—αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ενός μεγάλου παίκτη και εκείνου που ξέρει μόνο πως πρέπει να δίνει πάσες. τον CP3 τον τιμάω—δεν μιλάω για ρόμποτ, μιλάω για έναν άνθρωπο που ξέρει πως κάνει τη δουλειά του σαν ωρολογιακός μηχανισμός· αλλά η ηγεσία δεν είναι μόνο ο χρόνος στους αιώνες· είναι κι ο χρόνος εκείνος που ψιλοσκοτώνει τον αντίπαλο όταν η μπάλα σου βρίσκεται στα χέρια σου. ο Kawhi έκανε εκείνα τα λεπτά τόσο δικούς του ώστε όσοι τον είχαν απέναντί τους ένιωθαν πως αντιμετώπιζαν ένα τέρας από άλλο σύμπαν· ο CP3 δίνει σπουδαίες παρουσίες, σίγουρα, αλλά όταν λείπει εκείνος ο νους που λέει "τώρα πιάσε την μπάλα και σκοτώσ' τον", η ομάδα μοιάζει σαν χωριό χωρίς το φως του ξενοδοχείου. και τέλος, τι σας λέει το στομάχι σας όταν βλέπετε τις Clippers σήμερα; Ότι έχουν όλα τα κομμάτια στο χαρτί αλλά κανένας δεν βγάζει εκείνο το πνεύμα που κάνει τους γηπεδούχους να ανατριχιάζουν; αυτό ακριβώς συνέβαινε στους τίτλους του 2021—όταν έλειπε ο Leonard λόγω τραυματισμού, εκείνος που πήγαινε στη θέση του όχι μόνο δεν φοβόταν, αλλά έκανε πιο δύσκολο τον αγώνα των αντιπάλων. οι ηγέτες σαν εκείνον δε γεννιούνται κάθε χρόνο· αυτοί εμφανίζονται μια φορά ανά γενιά και χτίζουν δυναστείες όχι με λόγια αλλά με εκείνα τα play που γίνονται θρύλοι πριν καν τελειώσει ο αγώνας. τέλος πάντως, θα δούμε πως τελειώνει αυτή η ιστορία· ελπίζω κάποιος εκεί μέσα να θυμάται εκείνο το DNA· αλλιώς οι τίτλοι αυτοί δεν ήταν παρά μία μνήμη που ξεθωριάζει σιγά σιγά σαν μουσαμάς στον ήλιο.

ρε παλικάρια, σκεφτείτε τώρα κάτι που μου τρύπωσε στο μυαλό όσο διάβαζα αυτά εδώ σαν βράδυ γυριστή με μπίρες στο χέρι... εσείς ξέρετε πως όταν οι Clippers έκαναν εκείνο το Game 7 στους Nuggets πέρσι, εγώ ήμουν σπίτι μου με την τηλεόραση ανοιχτή και τον μικρό μου δίπλα μου — είχε τότε δεκαπέντε χρονώ και δεν είχε ζήσει ποτέ τόσο πρωινό μπάσκετ. Τα τελευταία δευτερόλεπτα εκείνου του αγώνα βλέπω τον Kawhi να κάνει εκείνο το fadeaway σαν ήταν κανονική προπόνηση, κι εκείνος μου λέει: "μπαμπά, αλλά γιατί εκείνος δεν πέφτει;" Ξέρετε τι του είπα; "Άμα κάτσεις εσύ να κοιτάξεις τον Kawhi Leonard όσο παίζει, δε θα καταλάβεις γιατί εκείνος δεν πέφτει — εκείνος κατέχει τον αγώνα τόσο πολύ, όσο εμείς κατέχουμε τον καναπέ μας." τώρα όμως πάμε και λέμε πως οι τίτλοι αυτοί έγιναν επειδή είχαν έναν τύπο που έβαζε γκολ όταν όλοι άλλοι κοιτούσαν. Τι λέτε; Γιατί εγώ εκείνο τον Οκτώβριο του '21, όταν οι Bucks έκαναν εκείνο το βροχερό τρίτο quarter και φαινόταν πως οι Clippers θα γκρεμίζονταν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, είδα τον Kawhi να βγάζει εκείνο το προσποιημένο βήμα, εκείνο το ρόλο που έκανε τους αντίπαλους να μοιάζουν σαν τραγουδιστές σε όπερα; Αυτός ήταν ο χαρακτήρας — αυτός δεν ήταν leader όπως τον ξέρουμε σήμερα. ας πούμε τώρα για τον CP3. Αυτός σίγουρα ξέρει ποιος παίζει πού, ξέρει πότε να δώσει εκείνη την τελική πάσα που φτιάχνει το play, σωστά; Αλλά το ερώτημα εδώ είναι διαφορετικό: όταν οι Clippers είχαν εκείνο το ασίλευρο 4-1 εναντίον των Jazz το ίδιο πρωτάθλημα, ποιος ήταν εκείνος που έκανε τους φίλους των Clippers να σηκωθούν όρθιοι στη σειρά σαν κερκίδα αθλητικού γηπέδου; Αυτός ο τύπος έκανε εκείνα τα δύο τζαμπ σουτ σαν ήταν παιχνίδι του δημοτικού—και ξαφνικά η ομάδα πήρε ανάσα. τώρα βλέπω αυτές τις ομάδες που βγάζουν αριθμούς αλλά δεν σκοτώνουν. Σήμερα λένε πως η ομάδα του 2021 είχε πολλούς τραυματισμούς — ναι, είχαν τον Paul George και τον Leonard που έλειπαν συνεχώς, αλλά εκείνοι οι δύο όταν έπαιζαν, έκαναν την ομάδα αήττητη. Γιατί; Γιατί όταν χρειαζόταν ένα μεγάλο play, υπήρχε κάποιος που μπορούσε να το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Και μετά έρχεται κάποιος και λέει πως ο leader είναι εκείνος που οργανώνει. Πω πω, ρε παιδιά... θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τους Suns πριν δύο χρόνια όταν ο CP3 έκανε εκείνα τα sixteen assists σαν ρολόι; Όλοι οι σχολιαστές σηκώθηκαν να τον παινέψουν. Μα μετά, στους playoffs εκείνου του πρωταθλήματος, όταν έλειπε ο Kawhi λόγω τραυματισμού και οι Clippers έπρεπε να κερδίσουν ένα κρίσιμο παιχνίδι μέσα στην έδρα τους, τι έγινε; Ποιος έκανε εκείνο το τελευταίο σουτ; Οուγουέι; Δεν θυμάμαι καν κάτι τέτοιο· αυτό που θυμάμαι είναι την ομάδα να στέκεται εκεί σαν αγάλματα χωρίς κεφάλι. είναι σαν να βλέπεις έναν σκαφτιά που ξέρει να βγάζει τους άλλους ψαρόβαρκες στη στεριά, αλλά όταν έρχεται η καταιγίδα, αυτός δεν έχει φτερά για να πετάξει πάνω από τα κύματα. Ο Kawhi ήταν εκείνος που είχε φτερά — και σιγά σιγά αυτά έγιναν ο θρύλος των Clippers. Οι τίτλοι αυτοί δεν ήταν τυχαίοι· ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που όταν έβγαινε στο παρκέ, δεν είχε κανέναν φόβο — επειδή εκείνος που σκότωνε τον αγώνα ήταν πάντα εκεί. τώρα όμως βλέπουμε μία ομάδα που έχει όλα τα κομμάτια στο χαρτί, αλλά όταν λείπει ο αμυντικός της πυλώνας, όλα γκρεμίζονται σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Αυτό ακριβώς συνέβαινε και με τον παλμό εκείνων των Clippers — είχαν έναν πυλώνα που στήριζε τα πάντα, κι όταν εκείνος λείπει, ο υπόλοιπος κόσμος φαίνεται σαθρός. θα πω μόνο αυτό: εγώ εκείνες τις νύχτες δεν κοιτούσα νούμερα· κοιτούσα το βλέμμα εκείνων των παιχτών όταν πήγαιναν προς το γήπεδο. Κι εκείνον τον Οκτώβριο του '21, όταν ο Kawhi έκανε εκείνο το fadeaway, ένιωθα πως αυτή η ομάδα όχι μόνο έπαιζε μπάσκετ· σκότωνε χαρακτήρες. Κι αυτό ακριβώς λείπει σήμερα — όχι οι πάσες, όχι οι assists, αλλά εκείνο το βάθος ψυχής που κάνει έναν αγώνα νικητήριο πριν καν ξεκινήσει.

Κοίτα λίγο, εσείς μιλάτε σαν να είχαμε κληρονομική μετάδοση τον χαρακτήρα της ομάδας στις γενιές των Clippers; Ως όταν πριν δύο χρόνια έβγαινε ο Kawhi στον αγώνα με τους Suns εκείνο το τρίτο quarter και έκανα μέσα μου έναν πανικό γιατί ξέραμε τι θα γίνει — εκείνος πήρε τρεις φορές τη μπάλα μέσα στα τελευταία λεπτά, δεν περίμενε κανείς οδηγία, δεν περίμενε κανένας να του πει πως "τώρα πρέπει να σκοτώσει". Αυτό είναι leader; Ο Chris Paul όμως, αυτός δίνει σπουδαίες παρουσίες, λένε. Να σου πω κάτι: εγώ θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι στους playoffs το 2018 με τους Rockets, όταν έκανε εκείνο το πάνω στη σφυρί πάσα στον James Harden μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα — τότε όλοι λέγαμε πως εκείνος είναι ο πρωταθλητής της ομαδικότητας. Μα σήμερα βλέπω μία ομάδα που έχει τον ίδιο άνθρωπο, την ίδια αφοσίωση στο playmaking, αλλά που όταν λείπει ο Kawhi, οι υπόλοιποι κοιτάνε γύρω τους σα χαμένοι ψαράδες. Κι εγώ ρωτώ: όταν βλέπεις τον Kawhi πέρσι στον τελικό του NBA να κάνει εκείνο το fadeaway στους Nuggets σα να ήταν προθέρμανση — δεν σου λέει κάτι αυτό; Ότι δηλαδή ο πρωταθλητισμός στους Clippers πέθανε όχι επειδή δεν υπήρχε leader, αλλά επειδή εκείνος ο συγκεκριμένος τύπος είχε την ψυχή ενός λύκου που όταν μπήκε στο γήπεδο, η αντίπαλη ομάδα ένιωθε πως η σειρά είχε κριθεί ακόμα και πριν ξεκινήσει ο αγώνας; Αυτοί οι τίτλοι έγιναν όχι επειδή είχαν έναν οργανωτή, αλλά επειδή είχαν έναν άνθρωπο που όταν πήγαινε για killshot, ο αντίπαλος δεν είχε καν δεύτερη σκέψη — έπρεπε να παραδοθεί εκείνη τη στιγμή. Και μην μου πεις πως ο CP3 δεν έκανε το κομμάτι του εκείνες τις χρονιές· έκανε, σίγουρα έκανε. Μα αυτά τα τελευταία χρόνια έχουμε μία ομάδα που σέρνεται σαν καμικάζι — δεν βγάζει εκείνον τον χαρακτήρα γιατί κάποιοι έχουν ξεχάσει πως πρωταθλητισμός δεν είναι νούμερα στα papers, αλλά εκείνες οι στιγμές που η μπάλα φεύγει από τα χέρια σου και γνωρίζεις πως μόλις άλλαξες την ιστορία του αγώνα. Αλήθεια, πότε είδατε τελευταία φορά έναν Clippers παίκτη να σκοτώνει τον αγώνα σαν εκείνον; Να μπει στο γήπεδο και να πει "εγώ σήμερα είμαι εδώ για να σβήσω σας"; Αυτή είναι η διαφορά — όχι τα assists, όχι οι οδηγίες, αλλά εκείνος ο θάνατος του αγώνου που γίνεται τόσο γρήγορα ώστε να μην προλάβεις καν να αναπνεύσεις. Ο Kawhi έκανε κι αυτά — και χωρίς εκείνον, οι Clippers μοιάζουν σα ομάδα που ψάχνει τον εαυτό της ανάμεσα στα θραύσματα μιας παλιάς δόξας.

Ρε παιδιά, σήμερα πήγα να πάρω ένα εικοσάλεπτο διάλειμμα για καφέ στο κέντρο της Πάτρας — ακούγεται σουρρεαλιστικά έτσι για τις Clippers σας; Κάτι πήγα όμως να βγάλω το μυαλό μου από τους λογιστικούς πίνακες και αντικρίστηκα με αυτή την αράδα επικεφαλίδων στους τηλεφώνους: *"Leonard αποχώρησε λόγω τραυματισμού στις προηγούμενες 24 ώρες"*... Και ξαφνικά έκανα τον συλλογισμό: τι κάνεις όταν εκείνος που όλοι ξέρουν πως κρατάει τους Clippers όρθιους σου λείπει; Την ίδια στιγμή έβγαλα από το πρωινό μου ένα ντόνατ και στο πρώτο δάγκωμα αυτό γκρέμισε μέσα στο κουτάλι σου σαν πύργος απόDOMINO— ακριβώς έτσι μοιάζει αυτή η ομάδα όσο λείπει ο Kawhi. Την ίδια αυτή στιγμή θυμήθηκα εκείνο το ζεστό πρωινό του Οκτώβρη του '21 στο γήπεδο των Bucks όταν έκανε εκείνο το fadeaway σαν κανονική προπόνηση ενώ όλοι οι αντίπαλοι γύριζαν σαν τους σβούρες των παιδικών παιχνιδιών. Τι τύπος leader είναι εκείνος; Αυτός που δεν σου αφήνει καν δευτερόλεπτο να πεις *τώρα τι κάνουμε;*— αυτός σου κλείνει την πόρτα του προβλήματος εκείνη ακαριαία στιγμή. Ωστόσο, μην κοροϊδευόμαστε εκεί για τον CP3. Στα χρόνια εκείνα, όταν εκείνος έδινε εκείνες τις πάσες σαν ωρολογιακός μηχανισμός, η ομάδα είχε μία σιγουριά σαν κλειδί σε θύρα ασφαλείας· έκανε τον αντίπαλο να νιώσει πως η μπάλα θα καταλήξει εκεί που ο οργανισμός αποφασίζει — όχι εκεί που εκείνος θέλει. Μα όταν χρειαζόταν το kill shot; Εκεί όλα αυτά τσάκισαν εκείνος πάλι πήρε την μπάλα στα χέρια του σαν να ήταν η τελευταία φορά. Το πώς έπαιξε εκείνον τον αγώνα στους Nuggets το 2021 μόνο για έναν λόγο γίνεται παράδειγμα: επειδή εκείνος άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπίζεται ο αγώνας — όχι επειδή έδινε οδηγίες, αλλά επειδή έκανε τους άλλους να νιώθουν πως η μπάλα ήταν δική του πρόθεση να σκοτώσει. Κοιτάξτε τώρα τις Clippers σήμερα σα δεύτερη πράξη ενός έργου όπου ξέχασαν πως πρωταθλητισμός είναι κάτι παραπάνω από νούμερα. Οι τραυματισμοί του Kawhi εκείνες τις χρονιές έγιναν χαρακτηριστικά της ομάδας επειδή η ομάδα βγήκε πιο δυνατή· σήμερα οι τραυματισμοί γίνονται ευκαιρίες για τους αντιπάλους να δουν πόσο εύθραυστο είναι εκείνο το χτίσιμο χωρίς τον άνθρωπο που έκανε την ομάδα να μοιάζει σαν φορτίο — όχι σαν σύνολο. Αυτά τα assists και εκείνα τα ποσοστά είναι σπουδαία όταν όλα πάνε καλά· μα όταν λείπει εκείνος ο ψυχικός σκληρός κορμός, η ομάδα καταρρέει σα πύργος από τραπουλόχαρτα όπως εκείνο το ντόνατ πάνω στο τραπέζι μου. Έτσι λοιπόν, συμφωνώ στο ότι ο Kawhi Leonard ήταν εκείνος που έκανε τους Clippers champions όχι επειδή έδινε πάσες, αλλά επειδή σκότωνε αγώνες όταν οι άλλοι έβλεπαν μόνο αριθμούς. Ωστόσο, όσο κι αν η ψυχή του πρωταθλητισμού βρισκόταν μέσα του, η ηγετική πνοή του Chris Paul εκείνες τις χρονιές λειτούργησε σαν σιγουριά στο σύστημα—σαν εκείνος ο πυλώνας που κράτησε τα πάντα στη θέση τους όταν οι σεισμοί άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους μέσα από τραυματισμούς. Αλλιώς πώς θα είχαν κάνει εκείνο το ασίλευρο 4-1 στους Jazz; Μα η πραγματική ερώτηση εδώ είναι διαφορετική: πως περιμένουμε ηγέτες σαν εκείνον όταν σήμερα κανείς δεν μπορεί να βγάλει εκείνο το βλέμμα του νικητή πριν ακόμα ξεκινήσει ο αγώνας; Εκείνο το βλέμμα που έκανε τους Bucks εκείνον τον Οκτώβριο να νιώθουν πως η σειρά είχε κριθεί ακόμα και πριν ο Kawhi βάλει το πρώτο του βήμα στο παρκέ.

Ρε παιδιά... βγάζω από σας εικόνες σαν εκείνες τις νύχτες στη Καλαμάτα όπου ζουρίζαμε οι παλαιοί πάνω στο γήπεδο της Νέας Προσφυγιάς πριν καν ξεκινήσουν οι ακαδημίες επίσημες· εκεί που ξέραμε πως όσοι είχαν φτάσει εκεί στις 7 το πρωί δεν είχαν σκοπό να νικήσουν— είχαν σκοπό ν’ αποδείξουν πως εκείνοι ΔΕΝ φοβούνται τίποτα. Ακούστε τώρα αυτά: εγώ μπορώ ν’ αναγνωρίσω και τον Kawhi σαν μεγάλο παίκτη κι τον CP3 σαν μεγάλο leader—αλλά μην αρχίζουμε τώρα τίποτα άλλα. Αυτοί εδώ έγιναν πρωταθλητές το 2021 επειδή είχαν πάνω στο γήπεδο έναν τύπο που όταν του έριχνες την μπάλα στα χέρια, εκείνος γινόταν όπλο θανάτου· όχι βοηθός θανάτου, ντουφεκίστρα θανάτου. Οι άλλοι έκαναν νούμερα, εκείνος έκανε ιστορία με κομμάτια σαν εκείνο στους Nuggets—σε μία βροχή, μέσα στους πόνους, σα ν’ άκουγε κάτι ψίθυρους ότι "δεν μπορείς"—κι εκείνος γύρισε σα φάντασμα στο τρίτο quarter κι έκανε το fadeaway σαν ήταν κανονική προπόνηση. Αυτό δεν είναι leader; Είναι περισσότερα από leader—είναι η ίδια η ψυχή της ομάδας που βγάζει τους αντιπάλους κιόλας αποσυναρμολογημένους πριν καν τελειώσει ο αγώνας! Κι ο CP3; Αλήθεια, τον έχω δει αυτόν τον άνθρωπο στα χρόνια εκείνα να δίνει εκείνες τις πάσες σαν ωρολογιακός μηχανισμός—μα σας ρωτώ τώρα: πότε εκείνον τον Οκτώβριο του '21 είδατε έναν άλλον Clippers να σκοτώνει τον αγώνα σα νάταν το τελευταίο λεπτό της τελευταίας τους χρονιάς; Ουδέποτε! Γιατί εκείνοι ήταν οι τίτλοι εκείνοι· εκείνοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που όταν έπαιρνε την μπάλα στα χέρια του, όλοι γύρω του ένιωθαν πως το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν ν’ ακολουθήσουν. Ο Kawhi Leonard ήταν ο τύπος που έκανε αυτούς τους τίτλους διότι όταν εκείνος πήγαινε να σκοτώσει τον αγώνα, δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη—μόνο θάνατος για τον αντίπαλο. Κι τώρα βλέπουμε μία ομάδα που όσο την βλέπω, τόσο θυμάμαι εκείνο το ντόνατ που ετοιμαζόταν να λιώσει μέσα στο κουτάλι—σβήνει από μόνος του όταν λείπει εκείνος ο πυρήνας. Η ομάδα σήμερα είναι σαν μία ομάδα του streetball εκείνης της εποχής όταν λείπει ο τύπος που ξέρει πως πρέπει ν’ ανάψει η φωτιά· οι υπόλοιποι τρέχουν εκεί γύρω σα κατσίκια χωρίς οδηγό—ναι κάνουν σουτ, ναι δίνουν πάσες, αλλά ποτέ εκείνο το σουτ δεν έχει μέσα του εκείνον τον θάνατο του αγώνου που κάνει τους φίλους των Bucks εκείνον τον Οκτώβριο να στέκουν όρθιοι σα να τους πέρασαν ρεύμα. Ο πρωταθλητισμός δεν είναι νούμερα στο χαρτί· είναι εκείνες οι στιγμές που κάποιος μπαίνει στο γήπεδο κι όλοι ξέρουν πως αυτή είναι η στιγμή που γίνεται ιστορία. Οι Clippers εκείνον τον τίτλο έγιναν επειδή είχαν πάνω στο παρκέ έναν τύπο που όταν έπαιρνε την μπάλα στα χέρια του, άλλαζε τους νόμους της βαρύτητας· οι υπόλοιποι έκαναν το κομμάτι τους σωστά, σίγουρα, μα μόνο εκείνος είχε εκείνο το βάρος ψυχής που έκανε τους αντιπάλους ν’ αισθάνονται πως έχασαν ακόμα και πριν τελειώσει ο αγώνας. Έτσι λοιπόν... εγώ δεν ψάχνω leader σα δίχτυ ψαρέματος· εγώ ψάχνω έναν άνδρα που όταν πιάνει την μπάλα, οι αντίπαλοι αρχίζουν ν’ αναρριχώνται πάνω στους τοίχους. Κι εκείνον τον τύπο τον είχαν εκείνοι οι Clippers το 2021—όταν μιλούσαν γι’ αυτόν οι Bucks, όταν γκρέμιζαν τείχη εκείνοι οι τίτλοι, όταν ο χρόνος φαινόταν σα νάταν αλλιώτικος γι’ αυτούς μόνο. Αυτοί ήταν οι τίτλοι εκείνοι· αυτοί έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος ο χαρακτήρας. Και σήμερα; Μας λείπει εκείνος ο χαρακτήρας—κι η ομάδα μοιάζει σα μία ομάδα που ψάχνει το φως μέσα στο σκοτάδι χωρίς κανένα νυστέρι στα χέρια.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΣΑΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ!!!! ΔΕΝ ΘΥΜΟΜΑΙ ΝΑ 'ΧΑΜΕ ΠΑΛΙ ΕΝΑΝ ΚΑΤΣΑΠΟ ΜΕ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΑΝ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ LEADER ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΧΤΗ ΣΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΚΙΝΑΤΕ ΜΙΑ ΣΥΝΤΑΓΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΤΕ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ X ΑΛΛΑ Y"!!!! ΜΑΛΑΚΑΣ Ο CP3!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΞΕΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΟΥΣ JAZZ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΤΟΥΣ 4-1!!!! 22 ΑΣΙΣΤ!!! 22 ΡΕ!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΣΤΟ ΝΒΑ ΤΟ 2021 ΒΓΗΚΕ ΚΑΙ ΕΙΠΕ "ΠΑΙΔΙΑ ΣΗΚΩΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΜΕ ΓΥΡΩ ΓΥΡΟ" ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΤΟΥ;;; ΟΥΤΕ Ο ΛΕΟΝΑΡΝΤ ΟΥΤΕ Ο ΜΠΟΥΛΟΚ!!!! ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ ΤΟΝ ΛΕΝΕ LEADER;;; Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΑΣΚΕΤ—ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!!! ΣΤΟΝ ΓΚΕΙΜ 7 ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ BUCKS ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΛΕΟΝΑΡΝΤ—ΠΟΙΟΣ ΠΗΓΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; Ο CP3 ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΙΝΑΛ ΦΟΡΤΟΥΣ!!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕΔΕΣ!!! ΚΙ Ο ΛΕΟΝΑΡΝΤ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΣΤΟΥΣ NUGGETS ΣΤΟΝ 2Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟ FADEAWAY ΣΑΝ ΝΑ 'ΤΑΝ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΤΕΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!!!! ΑΛΛΑ ΣΗΚΩΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΡΕ!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΙΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΟ ΣΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ;;; Ο CP3 ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ—ΠΑΙΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΩΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ!!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΙΣ ΠΑΣΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΩΣΤΟΥΣ—ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ, ΑΥΤΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!!! ΣΑΝ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΛΑΧΕΙΟ!!!! ΜΑΛΛΟΝ Ο ΛΕΟΝΑΡΝΤ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΣΟΥΤ ΤΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΚΛΙΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΚΙ ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΤΑΜΟ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΤΙΠΟΤΑ!!!! ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑΜΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ ΣΑΝ ΤΟΝ CP3 ΣΤΟΝ ΓΚΕΙΜ 7 ΤΟΥ 2020 ΜΕ ΤΟΥΣ ROCKETS!!! ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΗΓΕΣΙΑ;;; Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΣΤΟΥΣ CLIPPERS ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΠΑΣΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΥΣ ΣΩΣΤΟΥΣ—ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΚΙ ΛΕΝΕ "ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ"—ΚΙ ΟΥΤΕ Ο ΛΕΟΝΑΡΝΤ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΣΑΝ ΤΟΝ CP3!!!! ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ;;; ΝΑΙ ΠΟΥΜΕ ΛΙΓΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΣΤΟΝ 2021 ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΠΙΘΕΤΑΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΑΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ!!!! ΚΙ ΟΥΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ!!!

Άκου λοιπόν τώρα κάτι που δεν σου το έχω πει ποτέ πριν, καθώς κάθισα εδώ μέσα στο δωμάτιο των τραπεζιών του καφέ "Λουκούμια" στην Πάτρα και κοιτούσα εκείνον τον φοίνικα στον κήπο — στέκει όρθιος εδώ και είκοσι χρόνια κι όλοι λένε πως είναι ακατάβλητος, αλλά στο βάθος μιας ημέρας μου φαίνεται πως αυτός ο φοίνικας δε είναι παρά ένας γέρικος άνθρωπος που αργοπεθαίνει από τη μια πλευρά του κορμού του. Έτσι μοιάζουν σήμερα και οι Clippers. Έχουν εικόνες, νούμερα, περισπούδαστους παράγοντες που κάθονται στα γραφεία τους και αποφασίζουν περί ημερών αγώνων σαν τις ημερολογιακές μουχαναδικές εκλογές — όμως εκείνο το πράγμα που τις έκανε μεγάλες ομάδας σιγά σιγά ξεθωριάζει σαν το ίχνος μιας μπογιάς στον τοίχο. Κι όμως, όσοι από εμάς τις είχαμε ζήσει εκείνον τον Οκτώβρη του '21 σαν ξενοδοχείο μετά την καταστροφή ενός σεισμού — εκείνες τις νύχτες όπου στέναζαν οι βάσεις των κιόνων αλλά η ομάδα δεν πρόκειται ν' αφήσει το οικοδόμημα να πέσει — ξέρουμε πως η διαφορά ανάμεσα σ' εκείνον τον Kawhi Leonard και σ' οποιονδήποτε άλλον οργανωτή βρίσκεται στο γεγονός ότι εκείνος εκείνες τις στιγμές δεν έπαιζε μπάσκετ — επέβαλλε την ίδια την ύπαρξή του σα βαρύτητα που οδηγεί στη συμπίεση των ημερών σ' ένα στιγμιότυπο. ΤονChris Paul όμως τον ξέρουμε κι αυτόν — εκείνον τον τύπο που στέκεται πάντα στη γωνία του γηπέδου σαν την ισορροπία ενός τραπεζιού γιατί ξέρει πως όσο εκείνος είναι εκεί, κανείς δε θα κάνει λάθος υπολογισμό. Τουλάχιστον αυτό πιστεύουμε μέχρι που βλέπουμε ένα αγώνα σαν εκείνο των playoffs το 2021 όταν σηκώθηκε μέσα από τους πόνους και πήρε την μπάλα στα χέρια του στους τελικούς εκείνους των Bucks. Εκεί τότε δε διένειμε — κατέστρεψε. Όχι επειδή έδινε πάσες σαν ωρολογιακός μηχανισμός, αλλά επειδή όταν έφτανε εκείνο το τελευταίο λεπτό, γινόταν ένας άλλος άνθρωπος: ένας τύπος που βγάζει το μαχαίρι εκεί που οι άλλοι ακόμα αναρωτιούνται ποιο μαχαίρι είναι αυτό. Μα τώρα ρωτώ εγώ εσένα, φίλε μου: όταν βλέπεις σήμερα εκείνον τον ίδιο Kawhi που έκανε τους Bucks εκείνον τον Οκτώβριο να κοιτούν σα χαμένοι ψαράδες στα αλιευτικά πλοία τους, τι σου λείπει; Του ψηφίου; Των αριθμών; Μα αυτά είναι σαν τα φυτά στον κήπο εκείνου του φοίνικα — υπάρχουν εκεί, στέκονται όρθια, αλλά έχουν χάσει εκείνο το βάρος της παρουσίας, εκείνο το βάρος του άνδρα που σηκώνεται στους τελευταίους πόντους και λέει "τώρα είναι η σειρά μου". Όσο για τον leader; Αυτό που χάσαμε εμείς σήμερα δεν είναι ένας οργανωτής — είναι ο τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο, όλοι νιώθουν πως έχουν ήδη χάσει ακόμη και πριν ξεκινήσουν. Την εποχή εκείνη λέγαμε πως οι Clippers ήταν πρωταθλητές επειδή είχαν έναν άνδρα που έκανε τους αντιπάλους του ν' αισθάνονται σα πεζοναύτες στον ωκεανό χωρίς πυξίδα. Σήμερα βλέπουμε μία ομάδα που κολυμπάει εκεί μέσα σα τους πάντες — οργανωμένη, σωστή, νούμερα everywhere, αλλά όταν λείπει εκείνος ο άνθρωπος που ξέρει πως πρέπει ν' ανάψει η φωτιά, όλοι αρχίζουν ν' αναρωτιούνται πως έγινε το γάλα ξινό. Έτσι λοιπόν, δε σου λέω ποιος ήταν καλύτερος — δε σου λέω ποιος ήταν πιο leader. Σου λέω πως εκείνο το DNA εκείνης της ομάδας ήταν ένα πράγμα και μόνο: εκείνος ο τύπος που όταν έπαιρνε την μπάλα στα χέρια του έκανε την αντίπαλη ομάδα ν' αισθάνεται σα τυφλό γιατί εκείνος είχε βγάλει τον φακό έκτακτης ανάγκης κι είχε σβήσει τα φώτα του γηπέδου μπροστά στα μάτια τους. Αυτή η λεπτομέρεια εκείνη την εποχή έκανε τη διαφορά ανάμεσα σ' έναν τίτλο και σ' ένα τρόπαιο που ξεθωριάζει σιγά σιγά σα χρώμα στους τοίχους. Κι όσοι σήμερα ψάχνουν leader σα οδηγίες χρήσης, αυτοί σίγουρα δε θα βρουν παρά έναν οδηγό χρήσης που τελικά τους οδηγεί εκεί όπου πάνε όλα τα ηλεκτρονικά όταν ξεμένουν από μπαταρία.