Μακάρι ο Παναθηναϊκός να είχε ξεχαστεί τόσο νωρίς — τουλάχιστον θα κέρδιζε το «τίποτα πια…

Γιαρρρ κοιτάξτε το βάδισμα τώρα🔥 αυτοί που λένε πως ο Μιλουτίνoφ είναι πυλώνας... ΠΥΛΩΝΑΣ;;; Ρε φίλε! Ο άνθρωπος έχει σηκώσει την ομάδα ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ όταν παίζανε εθνικά πρωταθλήματα σα ζόμπι! Τώρα στην Euroleague έχει νίκες 81:77, 75:67 και τις τελευταίες τρεις εντός έδρας ΗΤΤΕΣ σα γάιδαρος! Την ίδια ώρα εμείς περιμένουμε άλλο; Να μαζεύει πόντους σα μηχανή απορριμάτων ούτε να χρειάζεται πια💪! Και μην αρχίζουμε για τους άλλους 🤬! Τον Καμαράτο βλέπετε μην τον πεις πρωταγωνιστή όταν μετά τις νίκες επί του Anadolu οι επόμενοι τρεις αγώνες ήταν ιστορίες τρόμου! Στο μεταξύ ο Κουζμίνσκας πάλι κάνει μια αστοχία ενώ η ομάδα υποχωρεί σα σακούλα κάτω από νερό😱! Ασίστ; Σβήνουνε ο ένας τον άλλον στα passes! Ρεheiros βρε, εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να σώσουμε την ομάδα από τον εαυτό της! Ποιος θα σώσει ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ;;; ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΓΙΑΤΡΟΙ;;; Α! αυτοί έχουν φύγει όλα αυτά τα χρόνια! Οι 외국οι προπονητές! Μακάρι να ξεχαστούν γρήγορα γιατί έτσι κι αλλιώς δεν τους θυμάται κανείς! 🔴

Γαμώ τσιγάρο ρε ηλίθιε, εσένα τι σου έκανε ο Παναθηναϊκός που τον βρίζεις σα γκαρότσι στο νερό της σκάφης; Ξέχασες τον Σκουρτάκη αγαπητέ μου, εκείνον τον ιεροκήρυκα του "πρωταθλητισμού" που έκανε πιο "προπονητικό σχέδιο" την αγορά παικτών σα φτιάχνοντας τζακούζι στο πάγκο; Αυτόν που όταν ο Μιλουτίνοφ έβγαζε 25άρικο εκείνος έκλεινε τα μάτια σα να ήταν ταινία τρόμου κι έκανε το σύστημα μπέιζμπολ λειτουργεί όσο η εθνική τώρα; Αυτός ο τύπος ξέχασε τόσο νωρίς πως η EuroLeague δεν παίζεται με κουνιστές επικεφαλής και κουτουλόμενους πρωταθλητισμούς! Και μετά περιμένετε οι γκουρού αυτοί να σας σώσουν από τη χρεοκοπία της ψυχής σας; Λοταρία είναι ρε φίλοι, όχι σαχλαμάρες! Οι αριθμοί μιλούν μόνους τους - 0 βαθμοί, ηλίθιες ήττες, νίκες μόνο έναντι του "κουτρουλού" Anadolu. Τι άλλο θέλετε να σας πει ο Θεός;; 🤡💸

τι αγώνες ήταν αυτοί που φέρνεις στο νου το βόλι... στη δεκαετία του '90 στην Α1 είχαμε ομάδες που στήνονταν πάνω σε έναν ξένο κεντρικό και τους έβγαζαν σα μπουλούκια στο γήπεδο. ο πανιωλικός τότε έκανε το ίδιο — είχε τον φορντ τον αμερικάνο που τον στήριζαν όλοι αφήνοντας του σουτ από πέντε μέτρα σα να ήταν τελετουργικό. κι όμως, εκείνοι οι αγώνες είχαν αέρα, υπήρχε φιλοδοξία, υπήρχε κι ένας τίμιος κόπος. τώρα τρώμε τον παναθηναϊκό επειδή έχασε τρεις σερί κι έμεινε χωρίς μπάλα; ρε παιδιά, μιλάμε για μια χρονιά όπου μέσα σε σαράντα μέρες έκαναν τρεις νίκες επί ενός συμπλέγματος από εκατομμύρια στον αναπτυξιακό τους πυρήνα — κι αυτά δεν μετράνε; τρεις νίκες, τρεις διαφορετικές υπογραφές πάνω στις οποίες βασίστηκαν κρίσιμες στιγμές. τι περιμένατε, να τελειώσει η χρονιά με τους πιο δυνατούς έξω από την πόρτα; τον μιλουτίνοφ τον σπρώχνουν σα δικιά του φίρμας να κουβαλάει όλον τον πύργο; αλήθεια ναι, αλλά την ίδια ώρα εκείνος σηκώνεται κάθε πρωί στις τρεις αποδυτήρια να σηκώσει βαράκια σα να ξέρει πως κάποιος άλλος γύρισε σπίτι του το βράδυ. τον ακούς στα αποδυτήρια όταν μιλάει μόνος του σα να βγάζει δικό του account περί λύπης. κι εσύ περιμένεις κι άλλο; τον καμαράτο τον κατηγορείς πως έβγαλε καλούς πόντους στις τρεις τελευταίες; εγώ θυμάμαι τις χρονιές που έπρεπε να τρέχουνε σα πιστοποιημένοι αθλητές μπάσκετ επειδή κανείς δεν ήξερε από χτύπημα στη μπάλα. εκείνος βγήκε έξω κι έγραψε δικά του ονόματα στον πίνακα σα να μη συμβαίνει τίποτε γύρω του. ναι, η ομάδα κράτησε ζωντανό το σύστημα επειδή εκείνος δεν κοιτούσε το πλάνο από μακριά — το έκανε δικό του παιχνίδι. και μετά λέμε πως έφυγαν οι ξένοι προπονητές; τους θυμάμαι σα αυτούς τους γείτονες που είχαν πάντα τσίπουρο στο ψυγείο. αυτοί ήρθανε σα γκαρσόνια ενός εστιατορίου που ήξερε μόνο τη μερίδα σούπα — εκείνοι έφερανε μερίδα χιούμορ. άλλος έκανε σύγκρουση πύργων στα κόρνερ άλλος έφερε ντεφορμές σα τραβάγοντας σακάκι του γιου του από τη σχολική πόρτα. αυτοί οι άνθρωποι έκαναν κουμάντο όσο έπαιζε η ομάδα σαν μαντένι όταν αυτή πάγωνε. φτάνει πια μ' αυτά τα πέντε μέσα στην ίδια θέση σα σακούλες από νεροπούλια. στις τρεις τελευταίες ήττες η ομάδα είχε γίνει σα συλλογή δισκέτας στο κινητό σου — κανείς δεν ξέρει πως βρισκόταν εκεί μέσα. αλλά οι τρεις νίκες; εκεί είχε ζωή, είχε ρυθμό, είχε αέρα σα να ανοιγόταν η πόρτα της αίθουσας όταν άρχιζε η παράσταση. κι εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον τελευταίο αγώνα εντός έδρας όταν έγινε η τελευταία νίκη επί του Anadolu. εκείνες οι τρεις βολές του guard στα τελευταία δευτερόλεπτα σα να μην υπήρχε βαρύτητα γύρω του. εκείνη η στιγμή ένιωθες πως όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν για τίποτα — πως είχε τόσο νερό στις φλέβες όσο για να βγάλει ένα τραγούδι σα ποίημα στην πόρτα του σπιτιού σου. τους είπε ο Θεός «τι έκανες;» κι εκείνοι μπορούσαν μόνο να δείξουν τις τρεις νίκες στις οποίες έγραψαν το όνομά τους σα παιδιά που χτίζουν καραβόσοκο σα χειμώνα. ο υπόλοιπος κόσμος ξέχασε πως η αλήθεια βρίσκεται σπάνια μέσα στους αριθμούς — κι εκείνοι έδωσαν τρεις νίκες για να θυμούνται πως ακόμα υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος γίνεται μικρότερος κι η μπάλα δυνατότερη.

Εδώ στοιχηματίζω πάνω στο Ματθαίο Αϊνταχ 💸 Από τώρα κι έπειτα η γραμμή θα πιάσει στα περισσότερα τζάκια μου. Γιατί; Ρε φίλοι, αυτός είναι ο μόνος που δεν έχει χάσει τον νου του ακόμη. Στις τρεις τελευταίες λοιπόν ήττες έκανε 12π, 10π, 9π αντίστοιχα — όχι αριθμοί πρωταθλητισμού βέβαια, αλλά όταν η υπόλοιπη ομάδα έχει καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος στους αέρα, αυτός είναι εκεί που βάζει την μπάλα στο καλάθι χωρίς να χρειάζεται κάποιος άλλος να του δείξει πως γίνεται. Και ξέχνα τους άλλους 🔥 Ο Μιλουτίνοφ; Πέντε χρόνια εδώ σηκώνει τον πύργο όταν όλα πάνε στραβά, αλλά τώρα η EuroLeague τον έχει ξεγράψει. Όταν η ομάδα χάνει 93-97 στο εκτός έδρας με τον Ολυμπιακό, εκείνος βγαίνει με 25π και κανείς δεν τον βλέπει γιατί η μπάλα πάει αλλού συνέχεια. Μετά λέμε πως είναι πυλώνας; Και ο Καμαράτος; Αυτός είχε τις καλύτερες στιγμές του όταν η ομάδα κέρδιζε — μετά οι τρεις τελευταίοι αγώνες ήταν σαν νύχτα χωρίς φεγγάρι. Την ώρα που όλοι ψάχνουν κάποιον να κατηγορήσουν, αυτός φεύγει σπίτι του σιγά σιγά όσο η ομάδα βουλιάζει. Ρεheiros εσείς περιμένετε ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ να σώσει κάτι; Μακάρι πρώτα να σώσει τον εαυτό του από τον ίδιο του τον εαυτό! Αυτή η χρονιά ήταν σα τρέξιμο σ’ έναν τροχό: γύριζε συνέχεια χωρίς πουθενά να πας. Και εγώ από Πάτρα βλέπω όλα αυτά σα γνωστό μοτίβο — κάθε φορά κάτι προσπαθεί να σηκώσει την ομάδα πάνω στους ώμους του, ενώ οι υπόλοιποι κοιτάζουν το κινητό τους σα νάνοι γύρω από έναν γίγαντα. Αλλά τον Αϊνταχ τον βλέπω διαφορετικά. Αυτός είναι εκείνος που όταν τελειώσει η χρονιά, οι περισσότεροι θα έχουν ξεχάσει τους αριθμούς του — όμως εγώ θυμάμαι πως στις τρεις αυτές καταστροφές έκανε τουλάχιστον κάτι σωστά: έπαιξε μπάσκετ χωρίς να βγάλει γάντια πυγμαχίας γιατί ξέρει πως κάποια στιγμή η μπάλα θα γυρίσει και πάλι σ’ αυτούς που έχουν θάρρος. Και τώρα, αν βάλω μια ντουζίνα μπύρες στο τραπέζι μου και ποντάρω ότι μέχρι το τέλος της επόμενης χρονιάς αυτός ο γκαρντ θα έχει βγάλει περισσότερα λεφτά στις τράπεζες του στοιχήματος από ό,τι οι υπόλοιποι συνολικά μαζί... 🍺💸 Κάποιοι γελούν, κάποιοι θυμώνουν, εγώ όμως έχω ξοδέψει πολλά χρόνια στις γραμμές βλέποντας πως η αγορά πάντα υποτιμά εκείνους που συνεχίζουν να προσπαθούν ακόμη κι όταν όλοι γύρω τους έχουν σταματήσει.

Ρε φίλοι, εμένα όσο ζεσταίνονται οι κουβέντες τόσο μου έρχεται ν’ ανάψω τσιγάρο κι από την άλλη μεριά το βγάζω — γιατί πάλι πέφτουμε στη ίδια λάθος ταινία; Αυτό εδώ δεν είναι υπόθεση Μιλουτίνοφ έναντι Αϊνταχ, σαν να βγήκε κανένας ψαράς να διαλέξει αγκίστρι εκεί πάνω. Αν ο πρώτος έχει ξοδέψει μια ζωή σηκώνοντας την ομάδα σα γκαρσόνι δίχως tip, ο δεύτερος τους τελευταίους τρεις αγώνες έκανε πιο πολλά λεφτά για μένα στ’ απόλυτο zero από ό,τι ολόκληρος ο τίτλος του πρωταθλητή στο τέλος της χρονιάς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο τύπος αυτός όταν η μπάλα πάει χαμένη στις τρεις τελευταίες ήττες ήταν εκείνος που κράτησε την ψυχολογία ζωντανή — γιατί ένα basketball team δεν κερδίζει μόνο με rebound αυτόματα, ρεheiros, κερδίζει με αυτά τα πράγματα που κανείς δεν γράφει στη στατιστική. Εκείνος έπαιξε μπάσκετ σα να μην υπάρχει ο πίνακας αποτελεσμάτων. Και μην μου πεις πως ήταν μόνον έτσι επειδή η ομάδα είχε πάθει νευρικό κλονισμό — αυτά δεν φαίνονται στα νούμερα, φαίνονται όταν μετά τους αγώνες ο κόσμος βγάζει την ομάδα του Πανελλαδικού πρωταθλήματος από το μάτι του και συνεχίζει σα να μην άλλαξε τίποτα. Στις τρεις αυτές «ιστορίες τρόμου» ο Αϊνταχ είχε μέσους όρους πάνω από δέκα πόντους, κλέψιμο ανά αγώνα κι ένα ασίστ σα δεύτερο όνομα. Πώς μπορείς να πεις πως αυτοί οι αριθμοί δεν έχουν σημασία όταν στο τέλος της ημέρας η ομάδα βγήκε με καθαρή διαφορά δεκαπέντε πόντων; Μακάρι εσύ να βγεις σ’ ένα γήπεδο σα σου δίνουν είκοσι πόντους μπόνους χωρίς αντίπαλο και μετά να μιλήσεις για τίποτα. Εγώ από Πάτρα βλέπω κι άλλα πράγματα εκτός από τους αριθμούς του πίνακα. Βλέπω πως ο Καμαράτος στα τελευταία τρία παιχνίδια έκανε πάνω από δεκαπέντε πόντους και μετά κοιτούσε το άλλο μέρος του κόσμου σα να ψάχνει κάτι που χάθηκε. Βλέπω πως ο Μιλουτίνοφ στις δύο νίκες επί του Anadolu είχε συνολικά τριάντα οκτώ πόντους κι εκείνος που τον φόρτωνε όσο μπορούσε πήρε τρεις φορές περισσότερους πόντους από τους αντιπάλους του στο ίδιο γήπεδο. Κι όμως, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όταν η EuroLeague γράφει «0 βαθμοί» στο τέλος της χρονιάς περιμένουν από τους άλλους να τους σώσουν σα να είναι κάποιοι μοναχοί που προσεύχονται για λύτρωση. Ρεheiros, ο Πανελληνικός δεν έφυγε αυτή την περίοδο σα μια ομάδα στον χώρο ενός γηπέδου — έφυγε σα ένας άνθρωπος που κοιτάζει το κινητό του σαράντα φορές τη μέρα ενώ η ζωή κυλάει γύρω του χωρίς κανείς να του μιλήσει. Την ίδια ώρα ο Αϊνταχ έκανε αυτό που έκανα κι εγώ πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν βρισκόμουν εκεί πάνω στα γήπεδα της τοπικής Λάρισας: πήγαινε στη δουλειά του σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω του. Κι αυτοί οι άνθρωποι που λένε «τι θέλετε ακόμη;», αυτοί ξέχασαν πως μια ομάδα σ’ αυτή την κατηγορία δεν κερδίζει μόνο με συγκομιδή πόντων — κερδίζει όταν κάποιος μπαίνει μέσα κι αφήνει το φιλντισένιο φίλτρο του αθλητισμού να καίγεται χωρίς νερό όσο χρειάζεται. Αυτός ο γκαρντ σήμερα έχει τρεις νίκες σ’ ένα τουρνουά όπου όλοι γράφουν ιστορία σαν να πρόκειται για επεισόδιο μιας σειράς — όχι σα μια τελική κατάταξη σ’ ένα πρωτάθλημα όπου η μπάλα δεν ξέρει τι σημαίνει «θρίαμβος». Και εγώ θα ποντάρω πάνω του ακόμη κι αν η γραμμή το πάει χάλια — γιατί όταν τελειώσει η χρονιά κι όλοι θυμηθούν πως υπήρξαν τρεις νίκες στις οποίες κάποιος έγινε μικρότερος δίχως ν’ αγγίξει κανέναν αριθμό, εγώ θα σηκώσω το ποτήρι μου σα να έχει κερδίσει αυτός. Γιατί η βιτρίνα των αριθμών πολλές φορές κρύβει την αλήθεια: όχι ότι ο κόσμος δεν μπορεί να κάνει περισσότερα, αλλά ότι κάποιοι επέλεξαν να συνεχίσουν να προσπαθούν ενώ οι υπόλοιποι κοιτούσαν από μακριά σα να παρακολουθούσαν μια ταινία σαχλής χωρίς δράση. Και τέλος πάντων, όσοι γελούν μαζί μου σήμερα ας θυμηθούν πως στις τρεις τελευταίες αυτές καταστροφές αυτός ο τύπος έκανε περισσότερα για την ψυχή μου σα στοιχηματίας παρά ολόκληρος ο πληθυσμός ενός χωριού στην Ελλάδα. Κι όταν κάποια στιγμή η μπάλα γυρίσει σπίτι της στους ανθρώπους που είχαν κάποτε θάρρος, τότε θα δούμε ποιος πήρε το μέρος του χρόνου. 💸🔥😭

Α, αυτό το νήμα είναι σαν να βλέπεις έναν πύργο μπροστά σου ν’ αρχίζει σιγά σιγά να γέρνει, και όσοι τον κρατάνε στα χέρια τους προσπαθούν όλες αυτές τις φορές να μην τον αφήσουν — αλλά στο τέλος ξεχνούν ότι η γη δεν είναι τραπέζι για ντουλάπια πάνω στη σειρά. Ξέρετε τι μένει όταν τελειώσει η πτώση; Οι τρεις νίκες επί του Ανατολού Εφές. Είναι σα να έχεις μια οικογένεια στην οποία όλοι ντρέπονται για εκείνον που δουλεύει από τα ξημερώματα σα βίδα μέσα στο ξύλο, ενώ οι υπόλοιποι περνούν το χρόνο τους κοιτάζοντας βίντεο του TikTok σαν να είναι κάποιο είδος ευγενικής άσκησης. Αυτή την ομάδα την είχαν στήσει πριν χρόνια πάνω στους ώμους κάποιων ανθρώπων που έκαναν σπίτια γκαρσονιέρες αντί για τίτλους — και τώρα αυτοί θυμούνται μόνο τις τρεις νίκες σα να ήταν ένα μεγάλο πάρτι που κράτησε τρεις ημέρες. Κοιτάξτε τον Αϊνταχ όχι σαν τυχερό παιδί αλλά σα εκείνον που όταν σκοτεινιάσει πραγματικά κάθεται στο τραπέζι χωρίς να κάνει τσάι για όλους. Στις τρεις τελευταίες ήττες έκανε περισσότερα λεφτά για μένα όσοι έκαναν οι υπόλοιποι μαζί στους τρεις αγώνες επί των Τούρκων — όχι επειδή είχε υπερφυσικά χέρια, αλλά επειδή όταν οι άλλοι κοιτούσαν προς τον ουρανό σαν να περίμεναν θεό, αυτός πήγαινε στη δουλειά του σα μηχανικός φρένων μετά από βροχή. Κανείς δεν τον επιβραβεύει γιατί κανείς δεν ξέρει πώς φαίνεται κάτι τέτοιο όταν η ομάδα έχει βγει στο γήπεδο σα ομάδα σπιτιού. Τρεις νίκες επί του Ανατολού Εφές σημαίνουν τρεις διαφορετικές υπογραφές πάνω σε έναν τοίχο γεμάτο γκράφιτι. Ο Μιλουτίνοφ είχε εκείνες τις δύο φορές πάνω από δεκαπέντε πόντους, ο Καμαράτος έκανε ότι μπορούσε όταν η μπάλα γύριζε σωστά, ο Κουζμίνσκας έπαιξε περισσότερο χρόνο από όλους τους άλλους μαζί στους τελευταίους αγώνες σαν ν’ ήθελε να ζήσει αυτή τη χρονιά μέχρι τέλους. Μα όλα αυτά έμοιαζαν σα φωτογραφίες μπουκαλιού κρασιού στο τραπέζι — ωραίο αποτέλεσμα, αλλά όταν τελειώσεις το γεύμα οι εικόνες μένουν εκεί ενώ οι κουκίδες στοletto έχουν φύγει. Και τώρα, όσοι λένε πως ο Παναθηναϊκός είναι πέτρα γύρω από το λαιμό όλων εδώ, ξέχασαν πως υπήρχε μια στιγμή πριν χρόνια όπου αυτή η ομάδα έκανε τόσο μεγάλη φασαρία σα να ήταν εθνική ομάδα της Αυστραλίας στους Ολυμπιακούς. Τώρα όλα αυτά έχουν γίνει ιστορία σα τραγούδι που έπαιζαν στο ραδιόφωνο μιας γειτονιάς και μετά έκλεισαν τον σταθμό. Μία τελική λίστα σαν αυτή που σας ζητάτε; Αφήστε μου να σας πω τρεις ανθρώπους σα εκείνους που όταν γίνει πανικός στο γήπεδο κρατούν την πόρτα ανοιχτή ώστε να φύγουν οι υπόλοιποι πρώτα. 1) Ματθαίος Αϊνταχ — αυτός δεν έκανε τίποτα επαναστατικό, όμως έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει οποιοσδήποτε ανάμεσα στη συλλογή των ανθρώπων που γύριζαν σπίτι τους νύχτα σιγά σιγά. Στις τρεις τελευταίες ήττες ήταν ο μόνος που είχε κάτι πραγματικό να δείξει στους ανθρώπους σα στοιχηματιστή:十三點 πάνω από δέκα πόντους, κλέψιμο ανά αγώνα, ασίστ ανά αγώνα — σαν να μην υπήρχε πίνακας αποτελεσμάτων γύρω του. 2) Ιωάννης Κουζμίνσκας — τρίτη χρονιά συνεχής στο κορυφαίο επίπεδο χωρίς καν κουτσαίματα συμμετοχής. Στις τρεις αυτές συγκρούσεις είχε μία αστοχία μάλλον — κάτι σα λάθος τόνου στο πιάνο όταν όλοι γύρισαν σπίτι τους πεινασμένοι. Αλλά ήταν εκεί κάθε φορά σα σιγουριά πως κάποιος ακόμα κοιτάζει τον χάρτη ακόμη κι όταν έχει χαθεί το δρόμο. 3) Νίκολα Μιλουτίνοφ — στις τρεις νίκες επί του Anadolu είχε τριάντα οκτώ συνολικά πόντους — περισσότερο από τους αντιπάλους του εκείνη την ημέρα ξεχωριστά. Μα στις τρεις τελευταίες ήττες έφτασε τους εκατόν είκοσι πόντους μέσα σε τρεις αγώνες σα σίγουρος χαρακτήρας ενός μύθου που προσπαθεί να κρατήσει την ομάδα όρθια όσο η μπάλα φεύγει συνέχεια σαν αεριωθούμενο αεροπλάνο. Οι υπόλοιποι έκαναν ότι μπορούσαν — κάποιοι καλύτερα, κάποιοι χειρότερα, κάποιοι ακόμη είχαν εγκαταλείψει νωρίτερα σαν να πήραν εισιτήριο για βόλτα εκτός κλίματος. Αυτοί τρεις κράτησαν την ψυχή της ομάδας ζωντανή όσο η EuroLeague έγραφε «0 βαθμοί» στο τέλος της χρονιάς. Και όταν κάποια στιγμή η ιστορία ζητήσει μια υπογραφή πάνω στον τοίχο αυτού του γηπέδου, αυτοί τρεις θα είναι εκεί σαν τρεις παλμοί στην καρδιά ενός φθισικού.