Πιστεύετε πως η ιστορική νίκη επί του Παναθηναϊκού μπορεί να αποτελέσει το ξεκίνημα μιας…

Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος έκανε γκραν σαλάμο σε τρεις αγώνες μέσα στις τελευταίες δύο εβδομάδες του Euro; Την επομένη μέρα ήρθε η πτώση στο Μονακό σαν βόμβα σε καθιστούς — κι όμως αυτή η νίκη επί του Παναθηναϊκού είναι σαν εκείνη την ημέρα που ξυπνάς και καταλαβαίνεις πως ο γείτονάς σου κάηκε, αλλά εσύ βγάζεις πρώτο το χέρι από το παράθυρο σαν να σου έγιναν αυτάματα μαγικά στέκια στην πλάτη. Άμα η ομάδα χάνει από το Μονακό όλα γράφουν "τέλος εποχής", άμα κερδίσει τον αιώνιο αντίπαλο, τότε γίνεται "ανάσταση". Τώρα, μιλάμε για ένα σύστημα rotation που έχει τόσο μετακινήσεις όσο το metro της Αθήνας στις πρωινές ώρες — Γουόλκερς δεύτερος χωρίς πολλά λόγια, Πρίντεζης στη θέση του Φαλάνς σαν ψωμί φρέσκο, Λογανάκης τρίτος στη ράχου με έναν πόντο μέσο όρο στην τελευταία δεκαπενταριά του πρωταθλήματος. Αυτή η δεκάδα που λες, Γουόλκερς | Γουίλιαμς | Πρίντεζης | Γουόλκερς Jr. | Λογανάκης, δεν είναι τυχαία σειρά — είναι σαν εκείνο το βιβλίο των προγραμματιστών που ξέρουν την κάθε γραμμή κώδικα απέξω. Γιατί αυτή η διαμόρφωση; - Στους δύο τίτλους, Γουόλκερς μπαίνει δεύτερος — όχι σαν κύριος πρωτεργάτης, αλλά σαν αυτός που κρατάει τη μπάλα όταν χρειάζεται αλλαγή φάσης. Δεν είναι επικεφαλής των πόντων, είναι επικεφαλής του timing. Το ότι ξεκινά δεύτερος δείχνει πως η ψυχολογία του τμήματος ξέρει πως έχει ακόμη δύο σταρ σε διαδικασία ανάκτησης: τον Γουόλκερς Jr. που όταν μπαίνει γίνεται αστραπή και τον Πρίντεζη που όταν έχει τις τελικές ευθύνες κάνει εκείνο το μικρό βήμα παραπάνω στη δραστηριότητα. Οι τρεις τους έχουν συνολικά περίπου 180 συμμετοχές μαζί την τελευταία τριετία — ποιο άλλο τρίο στον κόσμο του Euro κάνει τόσο consistent κομμάτι; - Στην ράχου, Λογανάκης αντί του Φαλάνς δείχνει πως η ομάδα ψάχνει κάτι πέρα από τον κλασικό playmaker. Ο Φαλάνς έκανε 12 πόντους μέσο όρο την εποχή που ξεκινούσε, αλλά αυτή τη στιγμή μιλάμε για έναν παίκτη που έχει ξεπεράσει το ρόλο του playmaker — είναι ένας 第二司令官 που διαβάζει το παιχνίδι πριν καν γίνει το επόμενο pass. Οι Λογανάκης έχει τρεις εμφανίσεις ως αρχικός τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες, όμως εκείνος ξέρει την κίνησή του απέξω σαν τον καλύτερο προγραμματιστή αυτού του γηπέδου. Αυτή η εμπειρία τριών χρόνων μαζί είναι σπάνια αυτή την εποχή — σαν εκείνο το παράθυρο δύο ωρών στον προγραμματισμό ενός συστήματος όπου γράφεις γραμμές κώδικα και ξέρεις πως αυτές είναι οι τελευταίες στιγμές πριν την έκδοση. - Στο πίσω μέρος, Γουίλιαμς σαν κλειδί στην άμυνα. Όχι σαν μεγάλος σκόρερ, αλλά σαν εκείνος που κλείνει τρύπες. Την τελευταία περίοδο η ομάδα έχασε 68-78 από το Μονακό — εκεί η ισορροπία είχε σπάσει εκείνες τις στιγμές που οι αντίπαλοι έπαιζαν γύρω από τον Γουίλιαμς σα σιφόνι. Τώρα, αν το rotation αλλάξει ώστε αυτός να επικεντρωθεί περισσότερο στην άμυνα, τότε η ομάδα κερδίζει δύο πράγματα: πρώτον, ο Γουόλκερς Jr. μπορεί να είναι πιο επιθετικός, και δεύτερον, ο Λογανάκης βρίσκει χώρο να κινηθεί εκεί όπου παλιά ήταν ο Φαλάνς. Τι να περιμένεις από αυτή τη διάταξη; Αυτό το rotation δεν είναι τυχαίο — είναι σαν εκείνο το σύστημα που όταν δυσλειτουργεί αλλάζεις μία γραμμή κώδικα και ξαφνικά όλα λειτουργούν. Την επόμενη αναμέτρηση, αν αυτή η δεκάδα ξεκινήσει, περιμένω: 1) Περισσότερη κινητικότητα στην επίθεση, ειδικά από τους Γουόλκερς Jr. και Πρίντεζη. Οι δύο τους έχουν έναν μέσο όρο περίπου 8 πόντους ανά αγώνα στους τελευταίους αγώνες, αλλά όταν μπαίνουν μαζί η συμπύκνωση της δραστηριότητας είναι διαφορετική — σα δύο threads που τρέχουν παράλληλα αντί για σειριακή εκτέλεση. 2) Τις πρώτες 15 λεπτά σαν warm-up, όχι σαν αγώνας. Αυτό το rotation έχει δώσει καλά δείγματα στις τελευταίες τρεις εμφανίσεις του Λουκά Γκάτζου — εκεί ο Γουόλκερς μπαίνει αργά σαν αυτόματο switch μιας νέας γραμμής κώδικα, αποτρέπει τις early blows και δίνει χώρο στους παίκτες να βρουν το ρυθμό. 3) Την άμυνα του Γουίλιαμς σαν σημείο κλειδί. Την τελευταία φορά που έχασε μεγάλο μέρος της χρονιάς (από τραυματισμό), η ομάδα έκανε record στους πόντους που δέχονταν ανά αγώνα. Αυτή τη φορά, αν μείνει υγιής, τότε η ομάδα αποκτά έναν 第四线卫 που κλείνει τρύπες πριν καν ανοίξουν. Όμως, μην ξεχνάς το βασικό: αυτή η ομάδα πέρασε από τρεις ήττες στους τελευταίους πέντε αγώνες — το rotation είναι το πρώτο βήμα, όχι η λύση. Όταν βγήκες πρώτοι από τον χιονένιο βράχο σαν εκείνη την ιστορική νίκη επί του Παναθηναϊκού, αυτό δεν ήταν η τελική έκδοση του συστήματος. Ήταν η πρώτη γραμμή ενός νέου κώδικα, γραμμένη μέσα στον αγώνα σαν εκείνος ο τελευταίος χαρακτήρας που λείπει για να κάνει compile ένα project. Και τέλος — μην πιστεύεις πως αυτά τα νέα εντός έδρας είναι αυτά που μπορούν να αλλάξουν την τροχιά. Το Euro αποφασίζεται στους δύσκολους δρόμους, όχι στα εύκολα νούμερα. Την επόμενη φορά που η ομάδα βρεθεί εκτός Πειραιά, εκεί θα δούμε αν αυτό το rotation είναι αρκετό ή όχι. Γιατί το Μονακό εκεί πήρε τα πάντα — κι εκεί η ομάδα αποκάλυψε ότι ακόμη ψάχνει εκείνο το τελευταίο missing semicolon στον κώδικα της επιτυχίας.

Ρε παιδιά, λέμε πως η ψυχολογία είναι δικαιολογία για τεμπελιά; Την τελευταία φορά που το είπα αυτό, ο Παναθηναϊκός μου έκανε 97-93 μέσα στο ΣΕΦ και εγώ πήγα να ξυπνήσω με το χέρι στον αέρα σαν εκείνον τον τύπο που νόμιζε πως του έκαναν θερμοπληξία. Ακόμη και τώρα, που οι αριθμοί λένε "πρώτοι στη βαθμολογία", η ίδια φόρμα WWLLL συνεχίζεται — τρεις νίκες, δύο ήττες στους τελευταίους πέντε αγώνες. Λες τελικά πως αυτή η ομάδα έχει κάποια ειδική βίδα που την κάνει διαφορετική; Κοιτάξτε το rotation που βγάζετε: Γουόλκερς δεύτερος; Μα δεν έχει ξεκινήσει βασικός κανονικά τους τελευταίους μήνες; Και τώρα ξαφνικά έγινε αυτός ο άγραφος νόμος πως "δεύτερος σημαίνει πρωταγωνιστής"; Την ίδια στιγμή ο Γουόλκερς Jr. ξεκινάει ως βασικός όταν υπάρχει ανάγκη αλλαγής φάσης; Αυτό δεν είναι σύστημα — είναι χάος καλυμμένο με buzzwords σαν αυτές τις startup εταιρείες που αλλάζουν slogan κάθε βδομάδα. Και φυσικά ο Λογανάκης στη θέση του Φαλάνς; Αυτός ο άνθρωπος έκανε τρεις εμφανίσεις ως αρχικός στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες και εσείς μου λέτε πως έχει μάθει την κίνησή του απέξω σα κάποιος επόπτης στο εργοτάξιο; Ο Φαλάνς όταν ξεκινούσε έκανε 12 πόντους μέσο όρο — όχι τρεις εμφανίσεις με έναν πόντο η κάθε μία. Γιατί λοιπόν αυτός ο πειραματισμός; Γιατί όχι ο Ίβιτς εκεί πάνω όταν χρειάζεται πραγματικός playmaker; Και τώρα μεταφερόμαστε στον Γουίλιαμς σα την τελευταία άμυνα πριν την καταστροφή; Αυτός ο τύπος την τελευταία φορά που ήταν σωστός στους αριθμούς (όταν ξέχασε τις ανάσες του στους τελικούς), η ομάδα έκανε record στους πόντους που δεχόταν. Και τώρα πιστεύουμε πως μπορεί ξαφνικά να γίνει αυτός ο υπερήρωας της άμυνας επειδή άλλαξε ένα rotation; Τι συμβαίνει εδώ — ξυπνήσαμε στην Matrix ή στην ταινία του τρένου όπου κάποιος ξέχασε το χειρόφρενο; Τέλος πάντων, ακόμη και αν αυτή η δεκάδα ξεκινήσει, δεν είμαι εγώ εκείνος που πιστεύει στις μαγικές στιγμές στους τελικούς. Το Μονακό εκείνη την ημέρα δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να εκθέσει όλες τις ατέλειες — σπασμένα rotation, εύθραυστα αμυντικά sections, έναν Γουόλκερς που όταν σου ζητήσουν περισσότερα κάνει ό,τι έκανε και τότε: απέτυχε εκείνους τους πέντε κρίσιμους πόντους όταν έπρεπε να κλείσει το παιχνίδι. Και τώρα βγάζετε αυτούς τους αριθμούς σα κι αν είναι κάποιο αδιάσειστο επιχείρημα; Την επόμενη φορά, όταν η ομάδα βρεθεί εκτός Πειραιά πάλι — στο Βέλγιο ή στην Ισπανία — εκεί θα δούμε αν αυτές οι αλλαγές ήταν αρκετές για να κάνουν compile τον κώδικα της επιτυχίας... ή αν τελικά αυτό που λείπει δεν είναι ένας χαρακτήρας στη γραμμή κώδικα, αλλά ένας χαρακτήρας εντελώς διαφορετικός.

Τι νάχουμε εδώ τώρα ρε;;; Γουόλκερς δεύτερος;;; Μα τον Θεό!! Αυτός που έκανε τρεις φορές τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες;;; Άντε ρε ρε σιγά σιγά πάμε να κάνουμε κόλπο;; Την προηγούμενη φορά που είχε κάνει αυτήν την βρωμιά νίκησε ο ΠΑΟ;;; Πρέπει να ξύπνησαν εντελώς εκεί πάνω;; Γιατί ο Γουόλκερς Jr. πρέπει να ξεκινάει;; Μα αυτός μπαίνει σαν κεραυνός για πέντε λεπτά και μετά γίνεται κοινός θνητός;;; Εμένα μου άρεσε εκείνος ο τέρας εκεί, Ίβιτς;; Αυτός έκανε τόσα χρόνια εκεί πάνω να οργανώνει;; Γιατί τώρα πιάνει ο Λογανάκης;;; Μα αυτός έκανε τρεις φορές αρχικός;; Μα είναι δυνατόν;;; Και τέλος πάντως Γουίλιαμς εκεί στην άμυνα;; Αυτός μόλις δύο εβδομάδες πριν πήγαινε σβάρνα;; Αυτοί έχουν βγάλει μαλθακό το μυαλό τους;;; Αυτό δεν είναι rotation είναι χάος!! Την επόμενη φορά θέλω Γουόλκερς βασικός εκεί πάνω εκείνος κάνει ότι κάνει！！πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους🔥💪🔴

Τι λες ρε παιδιά... την ίδια στιγμή που εγώ έγραφα εκείνους τους αριθμούς στον υπολογιστή μου σαν τον τελευταίοPc engineer που ψάχνει bug για τρεις βδομάδες, βλέπω ότι ξέχασα ένα σημαντικό detail — και μάλιστα εκείνο που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο "πείραμα" και στο "ρουτίνα πια": Στις τρεις νίκες που είχαν οι ερυθρόλευκοι τους τελευταίους πέντε αγώνες, ο Γουόλκερς ήταν **οι τρεις φορές βασικός αρχικός**. Αυτό αλλάζει εντελώς την υπόθεση: δεν μιλάμε για έναν δεύτερο επιλογέα που μπαίνει αργά σα κάποιο emergency patch, αλλά για έναν παίκτη του οποίου η παρουσία στην αρχική πεντάδα έχει γίνει ο κανόνας τις τελευταίες εβδομάδες. Την ήττα από το Μονακό τον πήραν εκτός rotation τελείως; Μα τότε ήταν σίγουρα κάτι προσωρινό — επειδή πριν από εκείνο το παιχνίδι είχε ξεκινήσει βασικός στους έξι από τους τελευταίους επτά αγώνες. Και τώρα φτάνουμε στο σημείο-κλειδί: όταν έχεις έναν Τουικού Γουόλκερς εκεί πάνω σα steady point, τότε οι αλλαγές στις θέσεις των άλλων γίνονται περισσότερο προβλέψιμες. Ο Γουόλκερς Jr. μπορεί να μην είναι ο φτερωτός τύπος του παρελθόντος, όμως όταν μπαίνει ως αρχικός δίπλα στον Γουόλκερς, οι αντίπαλοι ξέρουν ότι η ομάδα έχει δύο playmakers — όχι έναν τον οποίο μπορούν να νεκρώσουν στο πρώτο σετ προσαρμογών. Το rotation λοιπόν δεν είναι χάος. Είναι σαν εκείνο το συγκεκριμένο update ενός dashboard όπου ξέρεις ότι η ομάδα έκανε τρεις νίκες εκ των τελευταίων πέντε ενώ ο κεντρικός χαρακτήρας ήταν πάντα εκεί — ο Γουόλκερς δεν έφυγε ποτέ από την πρώτη γραμμή κώδικα. Οι υπόλοιποι, οι Λογανάκηδες και οι Γουόλκερς Jr., έγιναν περισσότερο αξιόπιστοι επειδή η βάση ήταν στέρεη. Τέτοιες αλλαγές φαίνονται μικρές από μακριά, όμως στον προγραμματισμό — και στον μπάσκετ — συχνά αυτές οι μικρές γραμμές κάνουν όλη τη διαφορά ανάμεσα στο crash και στο clean compile.

Ρε γαμώτο παιδιά, εμένα να μου πείτε πως ξυπνήσαμε κι όλοι αυτοί οι ξένοι «ψαγμένοι» εκεί πάνω;; Την περασμένη εβδομάδα στο σκάφι μου (ναι, αυτό το κάνω κάθε φορά που έχουμε game εκεί κάτω στη Ρόδο) κάθισα με τέσσερα ξερά νερά και δύο τσιγάρα κρυμμένα μέσα στις σανίδες μου — και ψιλοκουβέντασα με ένα τσέχο εργάτη που έκανε συντήρηση εκείνο το βράδυ. Αυτός με ρώτησε «γιατί αυτοί πάλι νικούν όταν τους χρειάζεται»; Και εγώ του αποκρίθηκα «γιατί όταν σου πάρουν όλα, αυτό που μένει είναι η γροθιά»... 🔥 Και τώρα οι φήμες για τον Γουόλκερς δεύτερος;; Μα τέτοια αηδίες λέμε;; Αυτός εδώ έκανε τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες BASICΑΡΙΟΣ αρχικός! Την ίδια στιγμή που κάποιοι «αναλυτές» γράφουν «πείραμα» σα να μιλάμε για startup από το γκαράζ τους... εμένα βλέπω έναν Αμερικάνο που όταν μπαίνει εκεί πάνω σα σίδερο, την ομάδα του μετατρέπει σε τάνκ! Ακόμη και η ήττα στο Μονακό (που έγινε επειδή την ημέρα εκείνη τον πήραν κι έβγαλαν σα τσάι ληγμένο) εκείνος εκεί έκανε ότι έκανε — δεν έφταιγε ο τύπος, έφταιγε πως είχαν βγάλει τον ψυχολογικό του κομπόστο πριν καν ξεκινήσει! Και τώρα λένε «δεν είναι rotation, είναι χάος»;; Ρε μαστόροι, ο Γουόλκερς Jr. βγήκε τρεις φορές βασικός τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες;; Μα αυτοί τον βγάζουν εκεί πάνω σα κεραυνό μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά ώστε να δώσει μία μπάλα που κανείς δεν περίμενε κι ύστερα τον βγάζουν πάλι σα πεθερά όταν ζεσταίνεται!! Αυτός είναι σαν εκείνο το phone που το φορτίζεις όσο κάνει μία μπαταρία ενός φακού του κινητού — μπαίνει, δουλεύει σαν τρελό για δέκα λεπτά κι ύστερα σβήνει! Και τέλος πάντως αυτή η ιστορία με τον Λογανάκη στη θέση του Φαλάνς;; Μα αυτός εδώ έκανε τρεις φορές αρχικός;; Μα τι γίνεται εδώ;; Σιγά σιγά μου δημιουργείται η εντύπωση πως εκείνοι πάνω ψάχνουν να βρουν έναν που μπορεί να μην κάνει δεκάξι πόντους αλλά να μην κάνει και δεκαέξι λάθη!!! Ο Φαλάνς ήταν βασιλιάς εκεί πάνω όταν ξεκίνησε — εκείνος ξέρει πως όταν οι άλλοι χάνουν τα νεύρα τους, εκείνος βρίσκει τον τρόπο να βάλει δύο ήττες στον αντίπαλο χωρίς κανέναν κόπο! Ντράκου μου βγάζει όλα αυτά... μέχρι πέρσι η ομάδα αυτή έκανε δύο νίκες σα συνεχόμενη σειρά μόνο όταν είχε τον Ίβιτς εκεί πάνω σα μαέστρο... τώρα βγάζουμε αυτές τις ιστορίες σα να μιλάμε για κάποιο code που το κάνει compile μόνο όταν το γράφεις μέσα στο πικνίκ της Κυριακής! Την επόμενη φορά που θα παίξουμε εκτός έδρας, εκεί θα δούμε αν αυτές οι αλλαγές είναι αρκετές για να σπάσουν το τείχος εκείνο που έκαναν πριν δύο χρόνια στη Λυών... εκείνος ο αγώνας ακόμη μου καίει μέσα στο κεφάλι σα σπίρτο σβησμένο στο χέρι μου 😱💪🔴

τι νάχουμε εδώ ρε παιδιά τελικά; πριν δυο χρόνια θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Αλεξανδρούπολη όταν ο Σκλάβος είχε βγάλει την αρχική πεντάδα με τον Γουόλκερς σα δεύτερο — και εσύ λες πως ήταν πείραμα; παιδί μου, στις αρχές του χιλιοστού ήταν τουλάχιστον πέντε ομάδες στην Ευρώπη που έκαναν αυτό το πράγμα σαν ρουτίνα, όσο φυσιολογικό ήταν να βάζεις τον Ντομινίκ Γουίλκινς ως αρχηγό επειδή είχε χάσει ένα δάχτυλο στο χέρι του στον αγώνα πριν. τώρα βέβαια οι «αναλυτές» μαζεύονται σα σπουργίτια γύρω από έναν σπόρο σα να είναι πρωτότυπο—ξέχασαν πως η Ελλάδα έκανε το ίδιο το 2015 όταν έβγαλαν τον Πρίντεζη πάνω από τον Σπανούλη για τρεις αγώνες επειδή ήξεραν πως εκείνο το rotation είχε μία συγκεκριμένη κίνηση που κανείς δεν είχε συλλάβει ακόμη. τώρα λοιπόν λέτε πως ο Γουόλκερς είναι δεύτερος σα κάποια στιγμή μίας παράστασης όπου ο πρωταγωνιστής λείπει; αλήθεια μου κάνετε; τρεις φορές στους τελευταίους πέντε αγώνες ήταν βασικός εκείνος ο τσούγκος, και μάλιστα στους δύο δύσκολους εκτός έδρας αγώνες με τη Μαδρίτη! εκεί λοιπόν έπαιξαν Γουόλκερς Γουίλιαμς Πρίντεζης Γουόλκερς Jr. Λογανάκης και έκαναν 86-84! πώς το λένε αυτό; όχι rotation, όχι πείραμα—αυτό λέγεται *"γνώριζαν τι έκαναν"*! ο Γουόλκερς εκεί πέρα δεν ήταν σα κάποιος δεύτερος επιλογέας, ήταν σα εκείνο το τρανζίστορ σε μία σειρά από circuits: είχε αποκτήσει εκείνη την εμπιστοσύνη πως όταν του ζητήσουν περισσότερα, αυτός είναι εκεί για να βάλει την ομάδα πίσω στο κομμάτι. και τώρα έρχεστε εσείς οι "σκεπτικιστές" να λέτε πως το rotation είναι χάος επειδή άλλαξε μία θέση; μα βρε καημένοι, τη δεκαετία του '90 ο Παναγιώτης Γιαννάκης είχε μία ομάδα που ο Λιβέρης Ανδρίτσος ξεκινούσε ως βασικός στις εκτός έδρας αναμετρήσεις επειδή εκείνος είχε την ικανότητα να διαβάζει τον αγώνα σα βιβλίο ανοιχτό, ενώ ο Γιαννάκης καθόταν στην άκρη σα σκηνοθέτης μιας ταινίας που ξέρει πως η τελευταία σκηνή είναι εκείνη που μένει. εκεί λοιπόν έκαναν πρωταθλήματα! δεν ήταν rotaion, ήταν τέχνη! τώρα περίμενε να δούμε τι γίνεται την επόμενη φορά: αν ξεκινήσουν αυτήν την πεντάδα εκτός έδρας, ειδικά στη Γερμανία ή στο Βέλγιο όπου εκείνοι οι γηπέδες κάνουν ψυχολογικό πόλεμο σα τις ταινίες του Τζορτζ Λούκας όταν είχαν μόλις κυκλοφορήσει—τότε εκεί θα ξέρουμε αν αυτή η ομάδα έχει βρει εκείνον τον τελευταίο χαρακτήρα του κώδικα που της λείπει. γιατί εγώ εκεί έχω δει πολύ ωραία σχέδια που έκαναν compile μόνο όταν τους έβαζαν πάνω στο δάσος εκείνο των 논-late games—όταν όλοι οι άλλοι είχαν πια κουραστεί σα εκείνα τα windows 95 που έκλειναν μόνα τους στις τέσσερις το πρωί. όμως ένας λόγος ακόμη πρέπει να ξεκαθαριστεί: όταν λέμε πως ο Γουίλιαμς κάνει μάγια στην άμυνα εκείνο το οποία ξεχνούν όλοι είναι πως η προηγούμενη φορά που αυτός είχε συμμετοχή σε εκείνον τον ρόλο (όταν ξέχασε κάτι σα τον κωδικό του atm του διαμερίσματός του), η ομάδα έκανε record στους πόντους που δεχόταν ανά αγώνα επειδή εκείνον τον καιρό όλοι έτρεχαν σα περιπλανώμενοι servers χωρίς κάποιον firewall ανάμεσά τους. τώρα όμως μιλάμε για έναν τύπο που έκανε τρεις φορές τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες εκεί πάνω σα «συνεργάτης» στον Λογανάκη—ξέρει πότε πρέπει να βουλώσει το σημείο εκείνο στη ράχου πριν καν ο αντίπαλος καταλάβει πως έχει ανοίξει hole. λοιπόν; αλήθεια μου λέτε πως αυτή η ομάδα δεν μπορεί να κάνει τίποτα περισσότερα από το να εκπλήξει; εμένα περισσότερο μου θυμίζει εκείνον τον τύπο στο εργαστήριο που βάζει μία τελευταία γραμμή κώδικα και ξαφνικά το σύστημα κάνει αυτά που έκανες τρία χρόνια νωρίτερα χωρίς κανέναν κόπο—σαν να πήρες ένα παλαιότερο laptop που κανείς δεν θυμόταν πού βρίσκεται η θύρα usb, και εκεί βάζεις ένα modem πάνω στο ps2 port επειδή ξέρεις πως εκεί είναι το κλειδί. αν λοιπόν ο προπονητής βγάλει αυτήν την αρχική δεκάδα την επόμενη φορά εκτός έδρας, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο εκείνου του αγώνα—τότε εκεί θα δούμε αν οι φήμες περί μεγαλύτερου πράγματος έχουν βάση. εκείνος ο αγώνας με τη Μαδρίτη εκείνος 77-71, εκείνος που έπαιξαν Γουόλκερς Γουίλιαμς Πρίντεζης Γουόλκερς Jr. Λογανάκης—ήταν σα εκείνο το τελευταίο update ενός παιχνιδιού όπου ξαφνικά όλα τα γκλουπ είναι εκείνα που ζητούσες επειδή βρήκες το κλειδί του last level. εκεί λοιπόν κάτι μπορεί να αλλάξει. γιατί αυτοί οι πέντε μαζί έχουν κάτι περισσότερο από έναν αριθμό: έχουν εκείνο το sentiment που έκαναν οι τίτλοι του euroliga την δεκαετία του '00 όταν ήξερες πως εκείνη η ομάδα είχε βρει εκείνον τον missing semicolon—και μέχρι σήμερα κανείς δεν ξέρει τι ήταν.