Το χρυσό χέρι του King

ξαναρχίζω τη βόλτα στο χρόνο... πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου, όταν η κατηγορία ήταν ακόμα κάπως ζεστή αλλά όχι τόσο καυτό όσο έγινε αργότερα... κάπου εκεί ο LeBron είχε αρχίσει να σηκώνει βαρέα λιθαράκια στο πρωτάθλημα, κι εμείς οι νύφες της ομάδας ψιθύριζαν στις αρχές του Σικάγου πως "αυτός δεν προλαβαίνει να γίνει ο επόμενος", σαν να μιλούσαν για κάποιο αστροπελέκι που έπρεπε να σβήσει πριν προλάβει καν να μας κάνει όλους πρωταθλητές... κάτι θυμάμαι συγκεκριμένα εκείνο το βράδυ στο Οχάιο, μέσα σε μια θάλασσα ανθρώπων που είχαν ξεχυθεί στους δρόμους σαν τον κατακλυσμό του Νοά... η βροχή έπεφτε όσοι τρεις μέρες συνεχώς, ο δρόμος είχε γίνει λίμνη κι οι εκατοντάδες αυτοκίνητα είχαν σβήσει τους κινητήρες τους σαν να παραδέχονταν ότι δεν μπορούσαν να τσακώσουν εκείνο το πλήθος... και μετά... ο αγώνας! ο αγώνας εκείνος στον οποίο ο Μπλэйκ Γκρίφιν είχε φορέσει αυτό το τσουλιάδικο φόρεμα (ναι, αυτά τα τεράστια φανάρια σαν παντούφλες) κι έκανε κινήσεις σαν σχολική πρωταθλήτρια μπάσκετ στην γυμνασιακή γιορτή... αλλά τότε έγινε το τρίποντο-αστραπή του JR! εκείνος ο ελιγμός σαν γάτες πάνω σε ζεστό λάδι... η μπάλα έκανε μία φορά γύρω από το δάχτυλό του σαν γυροσκοπικό γυαλί, έβγαλε έναν ήχο σαν μπάλα που γλιστράει πάνω σε κεραμίδι, κι ύστερα...ΜΠΑΑΑΑΑΜ!!! και μετά... εκείνο το δάκρυ στον ώμο του Ντόκτορ... ο άνδρας εκείνος που είχε ζήσει έναν πόλεμο από απογοητεύσεις, αγωνίες και χιλιάδες λόγια τύπου "δεν μπορείτε"... εκείνος που είχε πει στο παρελθόν πως "δεν ξέρουμε πως να κερδίζουμε τίτλους"... εκείνος που η ομάδα του είχε μόλις ρουφήξει ένα βαρύ πάθησμα μέσα στη χούφτα του ιστορικού πρωταθλήματος... εκείνος που έκλαιγε σιωπηλά σαν παιδί που κέρδισε για πρώτη φορά την αγάπη του. εμένα εκείνες τις στιγμές με πήραν ξαφνικά πίσω δεκαπέντε χρόνια, όταν μπαίνοντας στο γήπεδο εκείνου του λυκείου βρήκα έναν φίλο μου λυπόταν επειδή η ομάδα του είχε χάσει στα πέναλτι... είχε βγάλει τα γυαλιά ηλίου εκείνη τη στιγμή κι έπρεπε να του ανοίξεις εσύ τον ορίζοντα ώστε να δει πως το ποδόσφαιρο ήταν ακόμα εκεί... εκείνον τον τρόπο που κάποιοι άνθρωποι γίνονται μεγάλοι δίνοντας σημασία στα πράγματα αλλιώς... τώρα πιστεύω πως εκείνο το βράδυ στο Warriors δεν ήταν απλώς ένας αγώνας... ήταν η βεβαιότητα πως ακόμα κι όταν όλα γύρω σου φαίνονται σβυσμένα, μπορεί εκείνος που έχει μέσα του τη φωτιά του πρώτου ελπιδορύχτη να βρει μια σταγόνα πετρέλαιο εκεί που δεν υπήρχε... ακόμα ακούω εκείνον τον τρόπο που η μπάλα έφυγε από το χέρι του JR σαν να ήτανε τυλιγμένη με μια ταινία ταινίας... ακόμα αισθάνομαι εκείνη την μνήμη σαν ένα αναμμένο τσιγάρο στο χέρι κάποιου φίλου όταν προσπαθούσε να σβήσει τις κουρασμένες στιγμές μιας νύχτας... και όταν σκέφτομαι εκείνο το δάκρυ του Ντόκτορ... μου έρχονται αμέσως στη μνήμη κι άλλα πρόσωπα... εκείνος ο φίλος μου που είχε πει πως η ομάδα μας είχε γίνει δυνατή επειδή αποτελούταν από "αγανακτισμένους"... εκείνος ο άλλος που είχε συγκρίνει τη νίκη εκείνη με το πρώτο βήμα ενός ατόμου που ξαναβρίσκει το δρόμο του... ακόμα κι όταν κάποιοι λένε πως "αυτά τα χρόνια ήταν ευκολότερα" εγώ απαντώ: τίποτε δεν γίνεται χωρίς φωτιά, χωρίς εκείνον τον πυρετό που κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται πως αυτό το βράδυ δεν ήταν για κανέναν άλλον... ήταν αποκλειστικά δικό τους... και σήμερα που ξαναγυρνάω εκείνο το στιγμιότυπο στο μυαλό... νομίζω πως εκείνο το δάκρυ είχε περισσότερη δύναμη από οποιονδήποτε τίτλο... ήταν η βεβαιότητα πως ακόμα κι όταν φαίνονται όλα σκοτεινά, υπάρχει πάντα εκείνος ένας άνθρωπος ή μια ομάδα ανθρώπων που ξέρουν πως μπορούν να ανάψουν τη δική τους λυχνία... κι έτσι έκαναν κι εμείς σήμερα...