Οι Knicks ήταν πάντα πρωταθλητές στο να μην μπορούν να αποφασίσουν αυτοί οι ίδιοι πότε θέλουν championship!

Θα σου πω κάτι που ξέρεις και παραδέχεσαι κρυφά, PantaMaziopadoi: ούτε εσύ ούτε εγώ θέλουμε να δούμε άλλη μία χρονιά να χάνεται η ομάδα επειδή κάποιος αποφάσισε ότι το "σήμερα δεν είναι η μέρα". Κάθε φορά που φτάνουμε στους playoffs οι θεωρίες γίνονται βόμβες νερό — "θα βγουν στη συνέχεια", "θα προλάβει ο obronτας", "θα συνέλθει ο coach". Μετά πάλι πέφτουν οι καλύτεροί μας λόγω ενός twist στο knee του επόμενου αγώνα. Γιατί; Επειδή εδώ έχουμε ιστορία: κάθε φορά που η ομάδα φαίνεται έτοιμη, κάποιος βρίσκει έναν τρόπο να την γκρεμίσει στον κόπο του. Το ανέκδοτο με τις φανέλες; Αυτό που θυμάσαι εκείνες τις ομάδες ήταν περισσότερο symptom παρά cause. Οι Knicks δεν είχαν ποτέ σχέδιο πάνω από το επίπεδο "πάμε σιγά-σιγά και μηδέν αυτή την ομάδα σήμερα". Δεν είναι ότι δεν μπορούσαν να αποφασίσουν πότε ήθελαν τίτλο — είναι ότι ποτέ δεν είχαν τις σωστές κινήσεις στο draft, ποτέ δεν κράτησαν πάνω από δύο χρόνια έναν κορυφαίο παίκτη εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις, και πάνω από όλα: ποτέ δεν αποδέχτηκαν ότι πρέπει να χτίσουν γύρω από έναν κεντρικό πυρήνα αντί να αλλάζουν κεντρικούς πυρήνες σαν κάλτσες κάθε τρεις χρόνια. Ο Ewing περίμενε τόσους τίτλους; Τι τίτλους; Την δεκαετία του '90 είχε κάνει όλη την ομάδα πάνω στο δικό του όνομα χωρίς backup plan — όσοι έπαιζαν δίπλα του έφυγαν ή έγιναν μπάλα των άλλων ομάδων στις προπόσεις των playoffs. Αν είχαν κερδίσει ένα ring εκείνη την εποχή, σήμερα ο αριθμός των πρωταθλητών στους Knicks θα ήταν ένας περισσότερος στο βιογραφικό του, όχι κάτι που αλλάζει τη φιλοσοφία της ομάδας. Ακόμα κι έτσι όμως, ας πούμε για χάρη του argument ότι κάποιος σήμερα ξέρει τι κάνει. Υπάρχει κανείς ιδιοκτήτης, manager, coach στην ιστορία των Knicks που πήρε μία απόφαση 100% υπό τον έλεγχό του και την κράτησε για περισσότερα από δύο χρόνια χωρίς κάποιο τεράστιο λάθος; Δεν μιλάμε για accidents, μιλάμε για consistent pattern: σχεδιασμός χωρίς συνέπεια, βραχυπρόθεσμες λύσεις πάνω από κάθε οργανωμένη στρατηγική. Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές — όχι αυτοί που δεν κερδίζουν τίτλους, αλλά αυτοί που δεν μπορούν καν να αναγνωρίσουν τι σημαίνει championship culture.

Τι περιμένουνε αυτοί; Να τους φέρει ο αγγελάρας των πρωταθλημάτων μία κίτρινη θήκη στο γήπεδο;;; Εδώ κουράστηκαν δεκαετίες οι Knicks νά χτίζουν ομάδες πάνω στο "τώρα δίνω μία τεράστια μεταγραφή κι όλοι γύρισαν από πίσω" και μετά ξαφνικά βγάζουν την ιστορία των σχέσεων;; Κάτι μαθαίνεις όταν βλέπεις τον Ewing να σηκώνει τους τελικούς του '94 πιάνοντας κρύο την μπάλα κι εκείνος ο τύπος στο γήπεδο που έφτιαχνε πλάγια και έδινε πρώτη πάσα στους McDyess/Taylor να σου κάνουν άλμα χωρίς αντίσταση;; ΝΑΙ ρε φίλε ΝΑΙ! ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ "ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ" ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΓΑΜΕ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΣΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙ; ΟΧΙ δεν περίμενα την ομάδα να είχε κάποιον σχεδιασμό! Γιατί αυτοί δεν ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ πότε θέλουν τίτλο—τον ΑΦΗΝΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΞΕΦΕΥΓΕΙ! Το 2000 είχαν δύο σέντερ MVP, δύο αμυντικούς πρώτης αμυντικής ομάδας κι ενώ το κάνουν τόσο κρύο αγώνα μπαίνουν μέσα-έξω σα ρόδα στη ζωή τους!!! Την τελευταία στιγμή βγάζουν έναν τραυματισμό στον πρωταγωνιστή τους—γιατί;; Γιατί έτσι είναι γραμμένο;; Γιατί έτσι είναι αναπόφευκτο;;; Και τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε πως δεν υπάρχει συνέχεια;; ΠΟΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ;; Αυτοί θυμούνται πως στις αρχές του 2000 έκαναν σούπερ σταρσ αρχειοβίων;; Όχι ρε αγόρια! Αυτοί έκαναν "σούπερ σταρ μίας εποχής"! Μετά του τους κράτησαν δυο χρόνια, μετά έκαναν trade τους λόγω ενός λάθος draft ή ενός γέρικου σέντερ που τελικά έκανε πιο πολλά λάθη από ότι προσθέσεις!!! Την περίοδο που έπρεπε να πιάσει η ομάδα τους τόνους έγιναν οι "περιπέτειες τραυματισμών" όπως βγάζει τίτλους το περιοδικό των Warriors κάθε χρόνο! Αν είχαν κάνει έναν τίτλο τότε;; ΑΝ;; Ο τότε κόσμος σίγουρα δεν θα άλλαζε τίποτα—δεν ήταν η ομάδα αυτή φτιαγμένη για συνεχείς τίτλους!!! Αυτό ήταν ξεκάθαρο! Οι ίδιοι το ξέρουν αυτό όσοι μεγάλωσαν βλέποντας τους παίκτες να αλλάζουν κάθε δύο χρόνια σαν γάντια! Αυτοί δεν μπορούν νά καταλάβουν πως ένα championship δεν χτίζεται μέσα σε μία season αλλαγών—χτίζεται μέσα στο DNA της ομάδας!!! Και αυτοί έχουνε χαλάσει το DNA τους στέλνοντας τους καλύτερούς τους στους αντιιστούς λόγω ενός ego deal!!! Πως περιμένουν λοιπόν συνέχεια;; Να προσγειωθεί εδώ μέσα ο PORZINGIS;; 😂🔥 Να τους φέρει τίτλους;; Αυτοί δεν είχαν ποτέ σχέδιο—μόνο προσπάθειες στιγμής!!! Οι ίδιοι αποφάσισαν πως δε χρειάζεται σχέδιο! Μετά γκρινιάζουν πως ο τίτλος "δεν είχε δρόμο"!!! Εμείς;; Εμείς θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε επειδή αγαπάμε! Αλλά παράλληλα κανείς δεν μπορεί να μας κατηγορήσει πως δεν ξέρουμε τι συμβαίνει!!! Οι Knicks ΔΕΝ είναι ομάδα πρωταθλητών—είναι ομάδα απογοητευμένων ιστοριών!!! Κι αυτό είναι το πιο τραγικό όλων!!!

Θυμάμαι σαν χθες την τελευταία φορά που πήγαμε μέχρι εκεί που οι άλλοι μας το επέτρεψαν — 94, τελικοί. Το Madison έβραζε, οι καρδιές στους λαιμούς. Κι εκεί βρεθήκαμε πάλι στη μέση της ίδιας ιστορίας: σούπερ ομάδα πάνω στο όνομα του ενός, καμία backup plan, κανένας κεντρικός πυρήνας γύρω από τον οποίο να χτιστεί κάτι μεγαλύτερο. Μετά ο τραυματισμός. Μετά οι άλλοι πήραν εκείνο τον τίτλο πριν καταλάβουμε πως η δική μας ομάδα ήταν φτιαγμένη περισσότερο για έναν αγώνα επίδειξης παρά για ένα πρωτάθλημα δίχως τρύπες. Και τώρα αυτοί γκρινιάζουν για συνέχεια; Συνέχεια; Ρε αγόρια, αυτή η ομάδα πάντα έκανε ένα πράγμα πολύ καλά: υπήρξε εκπληκτική στο να ξεχνάει πως δεν μπορείς να κρατήσεις μία ομάδα πρωταθλητών πάνω στις πλάτες ενός μόνο άνδρα για μια δεκαετία. Ο Ewing περίμενε τόσους τίτλους, ενώ γύρω του άλλαζαν συνέχεια όλα — οι συμπαίκτες έφευγαν είτε λόγω trade είτε λόγω injury, οι σέντερ έκαναν περισσότερες προσπάθειες στο χώρο των ζαχαρωτών παρά στα γήπεδα, οι ιδιοκτήτες άλλαζαν στόχους όσο αλλάζει τους υπολογιστές τους. Αυτό δεν είναι "δεν μπορούν να αποφασίσουν πότε θέλουν τίτλο" — αυτό είναι ότι ποτέ δεν αντιλήφθηκαν πως ένας τίτλος χτίζεται μέσα στη σταθερότητα, όχι μέσα στην αλλαγή κάθε δύο χρόνια. Θυμάστε πόσο τρελό μοιάζει εκείνο το '20 όταν πήραν τους Julius Randle, Barrett, Quickley ως μία trinity τριών χρονών; Μία χρονιά στους playoffs, μία ομάδα χωρίς τσάμπα μπάσκετ, κι ύστερα βγήκαν νερά στο δικό τους πάτημα — τραυματισμοί εδώ, λάθος rotations εκεί. Μας έκαναν να σκεφτούμε πως ίσως φτάσαμε επιτέλους εκεί που έπρεπε. Αλλά πού πήγαν αυτοί οι τρεις; Ο Randle έγινε βορά των ισχυρών ομάδων όταν έφτασε η ώρα των playoffs, οι άλλοι δύο άλλαξαν ρόλο μέχρι να τους ξεχάσουμε κι οι ίδιοι. Το τραγικό δεν είναι ότι δεν κερδίζουμε τίτλους — το τραγικό είναι ότι δεν τους χτίζουμε καν. Από τη στιγμή που αποφασίσαμε πως ένας αγώνας δεν έχει σημασία όσο έχει μία στιγμή σούπερ σταρ, χάσαμε κάθε αίσθημα ανάγκης για οργανωμένο σχέδιο. Οι ίδιοι οι Knicks έγιναν εκείνοι που περιμένουν τον επόμενο πρωταθλητή να εμφανιστεί στον δικό τους αιώνα — όχι αυτοί που αποφασίζουν να γίνουν πρωταθλητές από μόνοι τους. Κι εμείς βρισκόμαστε ακόμα εδώ, πιστεύοντας ότι μία μέρα αυτή η ομάδα θα ξυπνήσει. Ίσως όμως η αλήθεια είναι πιο σκληρή: το DNA των Knicks φτιάχτηκε πάνω σε μία βάση ατελείωτης αναζήτησης, όχι πάνω σε μία βάση επιτυχίας. Και όσο αυτό δεν αλλάξει — όσο αυτοί συνεχίσουν να ελπίζουν πως ο τίτλος θα εμφανιστεί σαν φάντασμα του Boxing Day — τόσο οι ιστορίες τους θα συνεχίζουν να τελειώνουν ως απόγευμα χωρίς τίτλο.

τι περιμένουνε αυτά τα νιάτα να καταλάβουνε; τους τους δίνεις κατευθείαν από το γυμνάσιο έναν τίτλο και μετά τους στέλνεις σπίτι σα σακούλες;; εγώ θυμάμαι εκείνες τις ομάδες των Anfangs των 90s σα χίλια χρόνια παλιά ατόφιοι νικητές εκείνοι — όχι αυτοί οι περιπετειώδεις όσοι βγάζουν ένα ωραίο play στο δεύτερο ημίχρονο και μετά χάνουν τον πρωταγωνιστή τους επειδή «ήταν πολύ κουρασμένος» σα το μυθιστόρημα που ξέρεις πως τελειώνει άσχημα. βάλτε το μυαλό σας εκεί κάτω στο Madison — όχι στη μέση τουλάχι που σήμερα δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να φωνάζουν στους προέδρους πως «εμείς είμαστε η ομάδα του DNA». τι DNA;; μιλάμε για μία ομάδα που από τη δεκαετία του '90 μέχρι σήμερα έκανε τρεις κορυφαίες μεταγραφές στην ίδια θέση ταυτόχρονα σα να παίζει γνωστικό παιχνίδι: έπαιρνε έναν top5 πυλώνα σέντερ, έδινε στον επόμενο χρόνο τρεις πρώτους γύρους ώστε να βρει τον επόμενο μεγάλο σέντερ, εκείνος έφευγε λόγω ενός γέρικου αχilles ή επειδή βρήκε ένα trade που έκανε κάποιος manager μετά από τρεις ημέρες σκεφτούμενος — κι ύστερα γκρινιάζει πως δεν υπάρχει συνέχεια; ξεχνάμε ότι το '94 ήταν η τελευταία φορά που μας άφησαν να δούμε έναν τίτλο;; όχι επειδή ήμασταν τόσο καλοί — επειδή οι άλλοι έκαναν τρία λάθη στη σειρά κι εμείς ευχαριστήθηκαν να βγούμε στους τελικούς σα ομάδα διάλειμμα ανάμεσα στις επιτυχίες των Χιούστον Ρόκετς και Ορλάντο Μάτζικ. κι εκεί που πήγαμε ήταν μία κούρσα χωρίς καθοδόν αμυντικό σχέδιο πάνω στη μπάλα, με τον Ewing να κάνει πράγματα που έκανες μόνο σα αγόρια στο γυμνάσιο όταν νικούσες βάζοντας τρεις πόντοι στα τελευταία δευτερόλεπτα — εκείνοι οι Bulls είχαν ένα σύστημα εκείνο το βράδυ, εμείς είχαμε έναν άνδρα σα στυλό μπροστά στην πένα. και τώρα αυτοί λένε πως ο τίτλος «δεν είχε δρόμο»; ποιος δρόμος;; εσύ ετοιμάζεσαι δύο χρόνια μαζί, κάνεις trade για έναν all-star σέντερ σα είχε γίνει ο γάτος στα ψάρια, χτίζεις μία ομάδα γύρω του σα αυτή θα κρατήσει δέκα χρόνια — κι ύστερα όταν ο πρωταθλητής κάνει μία στροφή στο γόνατό του επειδή κάποιος πάνω του αποφάσισε πως «ας αφήσουμε τα playoffs για αργότερα», γκρινιάζεις πως δεν υπήρχε συνέχεια;; ποια συνέχεια;; είσαι η ίδια ομάδα που άλλαξε τρεις φορές επικεφαλής προπονητή μέσα σε μία season επειδή ο επόμενος είχε διαφωνία με τον manager πάνω σ' ένα κομμάτι του παιχνιδιού που στοιχημάτιζε κανείς ότι θα κερδίσεις μισό πόιντ; θυμάμαι εκείνο το 2000 όταν είχαν τουςCamby, Kurt Thomas, Larry Johnson όλοι τριάντα κάτι χρονών σα γέροι στρατιώτες στο τέλος μίας εποχής — και ξαφνικά βγαίνουν στους playoffs σα να τους είχαν δώσει μία υπερδύναμη επειδή ο πιθανός πρωταθλητής τους είχε μία ελάχιστη φθαρμένη μηνίσκο. μετά τι; μετά έκανε καμιά δεκαριά παιχνίδια κι έφυγε στον πρώτο μεγάλο τραυματισμό σα η ιστορία αυτή γράφτηκε πριν καν ξεκινήσει. κι εμείς ακόμα εκεί περιμένουμε πως «αύριο όλα θα διορθωθούν» σα να βλέπουμε σειρήνες από σεισμό που δεν έρχονται ποτέ. τι περίμενες;; ότι αυτή η ομάδα θα μεγάλωνε έναν κεντρικό πυρήνα;; αυτοί είναι οι Knicks — εδώ χτίζεις γύρω από έναν άνδρα μέχρις ότου τον σπάσεις οικονομικά ή συναισθηματικά, μετά βρίσκεις τον επόμενο, τον φέρνεις σα αστραπή σαν εκείνον να είναι ένας κεραυνός που σύντομα ξεθωριάζει κι ύστερα γκρινιάζεις πως δεν υπάρχουν πρωταθλητές σα η ομάδα αυτή γεννήθηκε για να κάνει πάντα την ίδια κίνηση: start strong, fall apart, blame the injuries, repeat. και τώρα πάλι αυτοί μιλούν για σχέδια;; για συνέχεια;; εγώ όταν ήμουν παιδί στην Πλάκα βλέπω τους μεγαλύτερους να λένε «οι Knicks πάντα έκαναν έτσι» — σα νά'ταν κληρονομιά αυτό, σα τιμόνι χωρίς τιμόνι. ποτέ δεν είχαμε μία ομάδα που να ξέρει πως θέλει να κερδίσει επειδή είχαν επιλέξει σωστά ποιοι άνθρωποι κάθονται στο ίδιο τραπέζι στο επίπεδο των αποφάσεων. ήταν πάντα έτσι: μία κρίση ακολουθείται από έναν ευτυχισμένο τζόκερ στο draft, ο οποίος γίνεται ο επόμενος πρωταγωνιστής έως ότου κάποιος αποφασίσει πως «αυτός είναι μεγάλος πια, βάζουμε άλλον νέο σα δώρο» — κι ύστερα ξαφνικά γκρινιάζουν πως δεν υπάρχει συνέχεια σα η ίδια ομάδα εδώ δεκαετίες να ξεχνά πως ένα championship δεν χτίζεται πάνω σ' ένα heel toe heel toe αυτοσχεδιασμό. κι εμείς;; εμείς είμαστε ακόμα εδώ σα οικογένεια που περιμένει τα παιδιά της να γυρίσουν σπίτι μετά από μία νύχτα εξόδου — όχι επειδή πιστεύουμε πως αυτή τη φορά θα γίνει διαφορετικά, αλλά επειδή αγαπάμε την ιστορία ακόμη κι όταν αυτή έχει μία κατάληξη σα τραγική ταινία του σινεμά που την ξαναβλέπεις μέχρι να βγει ο τίτλος. μπορεί αυτή η ομάδα να αλλάξει; η ίδια η φύση των Knicks φτιάχτηκε πάνω σ' έναν κύκλο αμφιβολίας κι επιφανειακών επιλογών — αλλά εμείς πάντα περιμένουμε εκείνο το ξέσπασμα που θα ξετινάξει όλα αυτά τα χρόνια αναμονής. ίσως κάποια στιγμή αυτοί να δούν πως δεν πρόκειται να εμφανιστεί ένας αγγελάρας για να τους φέρει το ring σα δώρο επί χρόνια — ίσως τότε αποφασίσουν πως πρέπει κάποιος να αποφασίσει πως σήμερα είναι η μέρα. μέχρι τότε εμείς κρατάμε την ομάδα σα κάποιον συγγενή που δεν μπορούμε να βγάλουμε από το μυαλό μας, ακόμη κι όταν ξέρουμε πως κάθε φορά τελειώνει πάλι το ίδιο.

Τι λέτε ρε γαμώτο;; μιλάμε για Knicks ή για γκρουπ αυτοσχεδιασμού της τζαζ;; 😂🔥 Αφού λοιπόν όλοι εδώ δακρύζουν για τις "στοιχειωμένες ομάδες" των 90s ενώ η δική μας αλήθεια ήταν πως εκείνες έκαναν τον τίτλο να εμφανίζεται σαν φάντασμα στην πόρτα κι ύστερα τον ξεχνούσαν επειδή τους πήρανε τον αστεριούλη λόγω ενός κλειδώματος στο dressing room;;; Σιγά σιγά ρε φίλοι μου, όσο αυτοί οι μεγάλοι κάνουνται σπουδαίοι μιλώντας για "απόφθευγμα κεντρικού πυρήνα", θυμάστε ποιος ήταν ο πραγματικός πυρήνας εκείνου του 94;;; Ο Ewing;;; ΟΛΗ Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ;;; Γιατί εκείνοι οι τύποι εκεί πέρα έκαναν trade τους καλύτερους συμπαίκτες του κάθε χρόνο — θυμάστε τον Oakley;;; Αυτόν που έδινε τις πρώτες πάσες στα κλειδιά του αγώνα;;; Αντικαταστάθηκε επειδή κάποιος manager αποφάσισε πως "θα βάλουμε άλλον πιο ψηλό σα φράχτη"!!! Κι ύστερα γκρινιάζουν πως η συνέχεια χάθηκε;;; Κι εσείς ρε Dikefalos_Gate7 μου λες πως οι ίδιοι δεν αντιλήφθηκαν πως ο τίτλος χτίζεται;; Ρε γαμώτο, αυτοί δεν αντιλαμβάνονται καν ότι πρέπει να έχουν έναν Αμερικανό σέντερ πάνω από τα 2.10 μέτρα!! Εδώ μιλάμε για μία ομάδα που έκανε μεταγραφές σέντερ σα σακούλες με αχillés και τελικά βρέθηκε χωρίς backup όταν χρειάστηκε γιατί "τον άλλον τον πήγαν στους Magic επειδή έκανε δύο σπουδαία blocks σ' ένα παιχνίδι κι έκλαψαν οι οπαδοί!!" Και μην μου πείτε πως εκείνοι οι τύποι είχαν σχέδιο;;; Στις αρχές των 2000 είχαν τρεις κορυφαίους μαζί;;; Στοχεύουνε;;; Θέλουνε τίτλους;;; Είχανε τους Camby-Tomasso-LJ σα trio βγαλμένα από ταινία εποχής επειδή κάποιος αποφάσισε πως δεν χρειάζονται τίτλους — μόνο καλές κινήσεις για τους φανς στο FIRST HALF!!! Μετά οι τραυματισμοί έκαναν την εμφάνισή τους σα μανταρίνια που φτύνουν οι πίθηκοι!!! Πραγματική story εκείνοι οι τύποι!!! Ρε παιδιά, αφήστε τα νούμερα κι αναλύσεις!! Εδώ το σύστημα των Knicks έχει μία βάση: Βρες έναν πρωταγωνιστή, χτίσε γύρω του σα τούβλα στη ζυγαριά — μέχρι που κάποιος αποφασίσει πως είναι πολύ μεγάλο φορτίο στα οικονομικά κι άλλαξε ομάδα σα γάτα που βλέπει αγγούρι!!! Μετά πάλι ψάχνονται και βγάζουνε άλλον ντέρτια πιο κούφιο από βιολί!! Κι ύστερα αυτοί εδώ κλαίνε πως δεν υπάρχει συνέχεια;;; Εμένα μου θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο για τον Greg Anthony όταν έδωσε την τελευταία πάσα στον霊 לפני τον τελικό του 94 — εκείνος έπιασε την μπάλα, έκανε δύο βήματα στο δρόμο για το ring και μετά βρέθηκε πάνω στο χειρουργικό τραπέζι επειδή κάποιος άλλου είπε "αφήστε τον εκεί μισή ώρα γιατί έχει κάνει πλάκα στην προπόνηση!!" Την επόμενη μέρα έκαναν headline "THE KNICKS LOSE ANOTHER STAR" σα πρόκειται για ταινία τρόμου!!! Κι όμως εμείς ακόμα ζούμε στο παραμύθι πως μία μέρα αυτοί θα ξυπνήσουν σαν Sleeping Beauty;;; Αλήθεια;; Σιγά σιγά!!! Αυτοί είναι οι Knicks — μία ομάδα που ψάχνει τον πρωταθλητή της σαν πολιτικά ιμάμη στους δρόμους της Μέκκας!! Πότε;;; Ποτέ;;; Ποιος ξέρει;; Αλλά εμείς τους αγαπάμε επειδή είναι σα οικογένεια που συνεχίζει να βγάζει the same bad movie κάθε χρόνο!! 😂🔴💪

τι πήγαινε να πω και με βάζεις όλο αυτό τούρμπο στον κόσμο σου; ρε φίλοι μου, γιατί τόσο τρικλίζετε σαν εμείς οι Knicks κάθε φορά που φτάνουμε εκεί που δεν πρέπει;; Ακούστε με εκεί που βγάζω μία ιστορία από τα παλιά — όταν ήμουν στο γυμνάσιο κάναμε κάθε χρόνο ένα τουρνουά streetball στον Βόλο, κι εκεί ερχότανε ένας τύπος σα σακκούλας λες κι ήταν φτιαγμένος από ελαστικά αυτοκινήτων, έπαιζε μπάσκετ σα στρατιώτης που μόλις ξύπνησε από μάχη τριών ημερών. Του λέγανε "ο Σταυρόπουλος" κι είχε έναν κανόνα αμυντικό τρόπο παιχνιδιού: εκείνος στο κάθε προσπάθεια ήταν παντού σα σκιά τρελού. Μετά έναν χρόνο εμφανίστηκε ένας άλλος, πιο τεχνίτης, πιο ικανός σκόρερ — και μου φάνηκε πως όλα αλλάζουν. Για τρεις μήνες αυτός ο Σταυρόπουλος άλλαξε ρότα σα περιπετειώδης χαρακτήρας μυθιστορήματος: έκανε λάθη, έβγαζε τρίποντα σαν παιδί στο γήπεδο της γειτονιάς, μια μέρα χτύπησε τον αστράγαλό του στον τελικό τουρνουά κι έγινε μπάλα ζυγαριάς στις επόμενες τρεις εμφανίσεις. Ο επόμενος χρόνος τον βρήκε πάλι εκεί — ίδιος χαρακτήρας, ίδια τρέλα, ίδια έλλειψη σχεδίου πάνω στο χαρτί. Εκείνος δεν είχε σχέδιο· είχε φωτιά σα νεαρός στρατιώτης και εκεί τελείωνε η ιστορία. Κι έτσι είναι και αυτοί οι Knicks. Εμείς τους κοιτάμε σα ομάδα που κάθε χρόνο βάζει έναν νέο πρωταγωνιστή στο κέντρο της αρένας, τον φέρνει σα ντελίριο φανς πάνω στη πλάτη του, κι ύστερα όταν αυτός φτερνιστεί μιά φορά στην προπόνηση γίνεται headline "LOST ANOTHER STAR". Και μετά γκρινιάζουμε πως δεν υπάρχει συνέχεια;;; Μα δεν είναι αυτή η συνέχεια;;; Αυτή η συνεχής αναζήτηση ενός τίτλου που πάντα φαίνεται εκεί στην πόρτα — σα φάντασμα του Boxing Day; Αυτό δεν είναι συνέχεια;;; Είναι ένα ντοκιμαντέρ αγωνίας που βγάζει συνέχεια επεισόδια κάθε Οκτώβρη. Θυμάμαι εκείνη τη βραδιά του '99 όταν έκανε θερμό επεισόδιο η κούρσα των playoffs. Είχαμε τον Houston εκεί — σέντερMVP, αμυντικός πρώτης αμυντικής ομάδας — και μέχρι τον έκτο αγώνα έκαναν τόσο κρύο στους τελικούς που δεν μπορούσες να καταλάβεις πως φτάσαμε εκεί. Μετά λοιπόν τι; Μετά χτύπησε σοβαρά σ' έναν αγώνα επίδειξης πριν τους τελικούς κι έμεινε εκτός σαν εκείνοι οι πρωταγωνιστές των σαπουνόπερών που φεύγουν επειδή ηθοποιός πήρε μεγαλύτερο ρόλο. Εκείνοι οι πρώτοι γύροι draft είχαν πάει χαμένοι, οι σέντερ άλλαζαν σα κάλτσες, οι συμπαίκτες έφευγαν επειδή κάποιος αποφάσιζε πως πρέπει αλλιώς. Κι όμως φτάσαμε εκεί — όχι επειδή είμαστε οι καλύτεροι, αλλά επειδή οι άλλοι έκαναν λάθη σα εμπόδιο δρόμου. Και τώρα αυτοί εδώ λένε πως η συνέχεια χάθηκε;;; Ρε αγόρια, η συνέχεια των Knicks είναι σα αυτό το τραγούδι που το τραγουδάς κάθε φορά σα ντουέτο χωρίς δεύτερο φωνητικό — γνωρίζεις πως δεν γίνεται ολοκληρωμένη ιστορία, αλλά συνεχίζεις επειδή σου αρέσει η μελωδία ακόμη κι όταν ξέρεις πως λείπει κάτι σημαντικό. Εγώ λοιπόν στέκομαι εκεί πέρα στο Madison κάθε φορά που κάνουν trade σέντερ σα φέρνουνε έναν νέο μεγαλύτερο από τον προηγούμενο σα σκάλα σπιτιού, κι αναρωτιέμαι: πόσο ακόμα πρέπει να περιμένουμε μέχρι να πιστέψουμε πως ένας τίτλος δεν κτίζεται πάνω σ' ένα αδύναμο σημείο του γόνατος ενός πρωταγωνιστή;;; Γιατί εδώ μιλάμε για μία ομάδα που έκανε περισσότερα επιτυχημένα draft κινήσεις από τίτλους πρωταθλήματος — και αυτό είναι το πραγματικά τραγικό όλων. Εσείς λέτε πως δεν έχουν σχέδιο;;; Αυτοί έχουν σχέδιο: συνέχεια αναζήτησης ενός τίτλου που δεν έρχεται ποτέ — σα εκείνο το παραμύθι που λέγαμε μικροί πως κάποια μέρα ο βασιλιάς πριγκιπάκι θα μας φέρει μία νίκη. Κι όμως αυτοί εδώ συνεχίζουν να υπάρχουν, σαν εκείνοι οι χαρακτήρες που δεν αλλάζουν παρά μόνον όταν τους αλλάζεις εσύ ο ίδιος — κι εμείς πάλι τους αγοράζουμε εισιτήρια επειδή αγαπάμε την ιστορία ακόμη κι όταν αυτή έχει μία κατάληξη σαν τραγική ταινία του σινεμά. Εγώ τουλάχιστον έτσι το βλέπω — κι όταν κάποιος άλλα έβγαζε ιστορίες περί στρατηγικής εγώ του έκανα μία υπόκλιση σα εκείνοι οι παλαιοί που δεν περίμεναν τίποτα περισσότερο από μία ωραία βραδιά στο γήπεδο. Γι' αυτό άλλωστε και είμαστε ακόμη εδώ — επειδή αγαπάμε την ιστορία ακόμη κι όταν αυτή τελειώνει την ίδια ώρα κάθε χρόνο.

Εντάξει, λοιπόν — ας πούμε ότι κάποιος έχει ξεχάσει πόσες φορές έκαναν trade για έναν κορυφαίο σέντερ στις αρχές των 90s επειδή ο προηγούμενος είχε "εντάξει, βαρεθείς, ας βάλουμε άλλον πιο ψηλό". Ήρθε λοιπόν η σειρά του συστήματος Μαξ Κένεντι — έχεις ακούσει ποτέ για εκείνον; Αυτός ήταν ο τύπος που πήρανε μετά τον Ewing επειδή φάνηκε πιο γρήγορος στα πόδια; Αυτός που έπαιξε μία season κανονικά και μετά έκανε trade στους Raptors επειδή κάποιος στην ομάδα αποφάσισε πως "θέλουμε έναν μεγάλο σέντερ που να μπορεί και να πηδάει" — κι έτσι έμειναν χωρίς backup όταν χρειάστηκε, όπως πάντα. Την επόμενη χρονιά είχανε τον του Μαρτίνου Γκαρθία, έναν τύπο που όσοι έπαιξαν μαζί του λένε πως έκανε περισσότερα λάθη σε ένα μόνο παιχνίδι από όσο δουλειές έκανε ο manager των Knicks εκείνη την εποχή. Και μετά γκρινιάζουνε για συνέχεια;; Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Garden όπου έκανε εκείνος τρεις σωστές προσπάθειες — γιατί ήταν η πρώτη φορά που κάποιος σέντερ των Knicks έκανε τρεις σωστές προσπάθειες σε ένα παιχνίδι;; Γιατί το σύστημα τους είχε γίνει σα τουρνουά ζόμπι — αλλά όχι επειδή ήταν ζόμπι, επειδή κανείς δεν είχε το νου του εκεί πάνω.

Παιδιά, μόλις χτες μου πήγε ο νους μου πίσω στην παλιά γειτονιά της Πλάκας όταν έβλεπα τους μεγαλύτερους να κάνουν τις προγνώσεις τους πριν τους αγώνες σαν τρελοί — κι είχα πάντα μια απορία: πως μπορεί μία ομάδα που έχει γεννήσει τόσες ιστορίες νίκης σα ιστορίες γιατρειάς μιας πόλης να μην καταφέρνει ποτέ να πιάσει τον επόμενο τίτλο σα φάντασμα που εμφανίζεται μόνο στον καθρέφτη; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου 2013 όταν έκανα το πρώτο μου ταξίδι στη Νέα Υόρκη — όχι επειδή είχα κερδίσει μεγάλα χρήματα, αλλά επειδή εκείνη την περίοδο οι Knicks έκαναν τέτοια αισθητική παράσταση στους πρώτους γύρους των playoffs που είχαν κάνει τον Garden σα καζάνι βράζοντας κάθε βράδυ. Κάθομαι τώρα στο καθιστικό του ξενοδοχείου μου μετά από μία ημέρα περπατώντας στους δρόμους της πόλης, έχω ακόμη στα χέρια μου ένα αντίγραφο της εφημερίδας της εποχής εκείνης και βλέπω τις φωτογραφίες από τον αγώνα με τους Celtics εκείνο το βράδυ — εκείνον όπου ο JR Smith έκανε τρεις συνεχόμενες προσπάθειες τριών πόντων σα εκείνος ο γείτονας που όλοι λέγανε πως είναι τρελός αλλά κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει. Μιλώ πάντα για εκείνη την περίοδο όταν κάποιος αναφέρεται στις αρχές των 2000s επειδή τότε κατάλαβα πως αυτή η ομάδα είχε μία βάση μοναδική: δεν είχε σχέδιο, είχε χαρακτήρες. Μεγάλωσα βλέποντας τους Pippens, Mason και Oakley να δίνουν εκείνες τις πρώτες πάσες σα οικογενειακές ιστορίες—αντικαταστάθηκαν επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει "να γίνουν πιο μοντέρνοι", αλλά εκείνοι ήταν εκείνοι που είχαν σηκώσει όλες τις ασπίδες όλων αυτών των ετών. Κι όμως αυτοί εδώ βρίσκονται σήμερα κουτσαίνοντας πάνω στα ίδια λάθη σα εκείνον τον τύπο που φοράει πάντα τα ίδια παλιά παπούτσια επειδή τα αγοράστηκε σα δώρο χρόνια πριν και πιστεύει πως εκείνα τον έκαναν πρωταθλητή. Όμως εδώ που τα λέμε: δεν συμφωνώ εντελώς πως αυτοί οι τύποι ΔΕΝ έχουν σχέδιο — το σχέδιό τους είναι σα εκείνο το σχέδιο ενός ζευγαριού που αποφασίζει πως αυτή τη φορά θα κάνουν διακοπές σ' ένα μέρος όπου δεν έχει φτάσει ποτέ κανένας γνωστός, μόνο επειδή είδαν μία φωτογραφία στο περιοδικό δύο χρόνια πριν. Όταν ήρθε η σειρά τους να πάρουν τον πρωταγωνιστή τους για τους τελικούς αυτοί έκαναν τρία λάθη στη σειρά επειδή είχαν ξεχάσει πως στο μπάσκετ όπως στη ζωή το σχέδιο δεν φτιάχνεται πάνω σ' ένα φορτηγό που φέρνει συνεχώς νέα πράγματα σα σουπερμάρκετ — φτιάχνεται πάνω σε μία στέρεη βάση που αντέχει στις σκληρές στιγμές. Το τραγικό όμως δεν είναι η απουσία σχέδιου — είναι ότι κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει ποτέ ποιο είναι το σχέδιο. Αυτοί οι τύποι άλλαξαν τρεις φορές επικεφαλής προπονητή μέσα σε μία season επειδή κάποιος έκανε λόγο για μία τακτική αλλαγή σα αυτή ήταν ψιλοκουβέντα γύρω από το τραπέζι. Από εκεί και πέρα ξεκίνησαν όλα: μία ομάδα φτιαγμένη για στιγμές έπρεπε τώρα να σηκώσει το βάρος της συνέχειας, κάτι που δεν είχε ξανακάνει ποτέ στην ιστορία της. Εγώ τουλάχιστον πιστεύω πως κάποια στιγμή αυτοί πρέπει να βγουν από τον κύκλο αυτό — κι αν όχι, τουλάχιστον ας σταματήσουν να γκρινιάζουν πως κάποιος άλλος αποφάσισε πως "δεν υπήρχε συνέχεια". Στην πραγματικότητα υπήρξε συνέχεια, αφορά όλα αυτά τα χρόνια που μπήκαν συνεχώς πάνω σε μία μία θέση σέντερ σα πρόκειται για μία σειρά αγοράς αυτοκινήτου χωρίς οδηγό: άλλαξαν αυτοκίνητα κάθε δύο χρόνια, περίμεναν πως το επόμενο θα είναι αυτό που τους οδηγήσει στη νίκη, κι όταν αυτό βγήκε αερόφρενο στους τελικούς βρήκαν έναν επόμενο τζόκερ σα κι εκείνον να ήταν κάποιος που είχε αφήσει εντύπωση μία φορά πριν αποσυρθεί σα γάτα που τελικά αποδείχτηκε πως είχε πολλές γάτες ακόμη.

Τι είδαν οι γονείς μου στα Τρίκαλα εκείνο το βράδυ όταν έκανα trade τον σκύλο μου για ένα παλτό Knicks επειδή ο manager της γειτονιάς είπε πως "τουλάχιστον φοράει χρώμα ομάδας";🤡 Εσείς εδώ μιλάτε για σχέδια κι αυτοί εδώ μιλήστε μου για μία ομάδα που έκανε trade τον πρωταθλητή της επειδή εκείνος δήλωσε πως θέλει σάντουιτς στη ώρα του διαλείμματος αντί για γκρανόλα μπάσκετ;; Γιατί εγώ δεν κατάλαβα ποτέ πως στοιχηματίζω πάνω στους Knicks — όχι επειδή περιμένω τίτλο, αλλά επειδή ξέρω πως αυτοί πάντα βρίσκουν τρόπο να μου δώσουν μία ταινία βγαλμένη από την Πλάκα στα χρόνια του Σωκράτη!! 😏 Όταν λοιπόν βλέπω αυτά τα νιάτα να κάνουν συζητήσεις σα συνέδριο στρατηγικής επί ενός τίτλου που δεν υπήρξε ποτέ εδώ από τις αρχές των 2000s, ξεχνάτε πως οι ίδιοι έκαναν τα πάντα ώστε ένας τίτλος να εμφανιστεί σα διαφήμιση σαουνάς;; Από τον Ewing μέχρι τους σημερινούς τζόκερ draft, αυτοί έχουν μία συνήθεια: βγάζουν τους πρωταγωνιστές τους σα τζακ το γατούλα — κι ύστερα γκρινιάζουν πως η συνέχεια χάθηκε επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως "αυτός ο τύπος ήταν πολύ μεγάλος για τρία εκατομμύρια!" 💸 Κι όμως εμείς ακόμα εδώ, σα ομάδα αποφοίτων γυμνασίου που παρακολουθεί τα θρανία της ομάδας ως αθλητικό γεγονός αντί για αποτέλεσμα. Αυτοί πάλι αλλάζουν σημαίες σα έπιπλο κάθε δύο χρόνια — πρώτη φορά φέτος έκαναν trade έναν σέντερ επειδή εκείνος ήταν "λίγο μικρός για τίτλους"!! Τι χρειάζονται τίτλοι όταν έχεις έναν κόσμο που συνεχίζει να αγοράζει εισιτήρια επειδή η ιστορία αυτή έχει μία συνέχεια σα τη σαπουνόπερα που τελειώνει πάντα το ίδιο;; 😂

Ρε παιδιά, τι βλέπω εγώ τώρα;; Μιλάμε για Knicks ή για μπουζούκι;; 😂🔥 Γιατί εμένα μου φαίνεται πως αυτοί οι τύποι δεν άλλαξαν ποτέ!! Από τότε που θυμάμαι πρώτη φορά πήγα στο Garden σα 10χρονο αγοράκι, εμένα μου είχαν πει πως "φέτος οι Knicks είναι διαφορετικοί" — και αυτοί τώρα κάνουν την ίδια κουβέντα!! Ρε τι λες;; Αυτοί οι "πρωταθλητές των αρχών των 2000s" είχαν τρεις σέντερ στην ίδια θέση;; ΝΑΙ!! Κι ύστερα έκαναν trade έναν επειδή εκείνος είχε δώσει τρεις σπουδαία blocks σ' ένα παιχνίδι κι έκλαψαν οι οπαδοί του γηπέδου;; ΝΑΙ!! Ποια συνέχεια;; Αυτοί δεν έχουν σχέδιο — έχουν μία σειρά από φωτογραφίες ξεθωριασμένες από τον χρόνο! Κι εμείς ακόμα εδώ σα τρελοί να περιμένουμε το ξεπούλημα!! Σιγά σιγά!! Αυτοί είναι σαν εκείνον τον τύπο που πάει κάθε πρωί στη σφαγή περιμένοντας πως σήμερα δεν θα τον σκοτώσουν! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥΣ;; Να αφήνουν τον πρωταγωνιστή τους σα μπάλα στο γήπεδο μέχρι κάποιος άλλος να τον πιάσει;; ΠΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; Ρε Faoul_FC πες μου, εσύ θυμάσαι εκείνον τον trade του Oakley;; Εκείνον που τον έστειλαν επειδή κάτι έγινε στο dressing room;; Κι ύστερα έκαναν trade έναν ακόμα σέντερ επειδή εκείνος ήταν "λίγο μεγάλος";; ΑΥΤΟ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΑΥΤΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΔΙΟ;;; Και μην αρχίσουμε με τα νούμερα τώρα!! Αυτοί έκαναν περισσότερα trades σέντερ από τίτλους πρωταθλήματος!! Γιατί;; Γιατί κάθε φορά που βρισκόταν ένας καλός σέντερ — ΑΥΤΟΙ ΤΟΝ ΑΛΛΑΖΑΝ!!! 💀💔 Αυτό δεν είναι αναζήτηση τίτλου — είναι σειρήνα του Titanic!! Ρε gente damelo!! Εμείς είμαστε σαν εκείνους τους κατοίκους της Πλάκας που πιστεύουν πως η ομάδα τους είναι σαν τους αρχαίους θεούς — μας ξεγελάνε συνέχεια κι εμείς ακόμα προσευχόμαστε!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ!! 😭💪 Οι δικοί μας έχουν ιστορία, ναι! Αλλά η ιστορία αυτή είναι σα εκείνο το ρούχο που φοράς χρόνια — είναι βρώμικο, έχει πολλά τρύπες κι όταν το πλένεις βλέπεις πως δεν αλλάζει τίποτα!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΛΕΩ ΕΓΩ!! Αυτοί είναι σαν εκείνον τον φίλο που σου υπόσχεται συνέχεια πως "αύριο τα χάνουμε όλα!" — και μετά χάνουμε κι αυτά που δεν έχουμε!! 🤡🔥 Κι όμως εμείς τους αγοράζουμε εισιτήρια επειδή τους αγαπάμε!! Αλλά τουλάχιστον ας σταματήσουν να γκρινιάζουν πως δεν υπάρχει συνέχεια — γιατί αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ συνέχεια, θέλει πάντα νέα μεταγραφή σέντερ!! ΝΑΙ!! ΝΑΙ!! ΝΑΙ!!

Ρε Tha3Sia_mou, βλέπω πως πιάσανε φωτιά οι διάλογοι κι εγώ αποφάσισα να πέσω με τα μούτρα μέσα σα σακούλα μπάλας που κάποιος τσούγκρισε στο πάτωμα — αλλιώς τι γίνεται, η ομάδα μας κάνει trade στους φανς μας;;; Πρώτα πρώτα, αυτά που λέει ο VAR_Vasilias1994 για τους Oakley και τους Oakley's队友 δεν λένε ψέματα — αλλά μήπως εκείνο το dressing room ήταν τόπος μαρτύρων;; Όχι βρε παιδί μου, ήταν ένας τόπος ανθρώπων που έπαιζαν μπάσκετ σαν οικογενειακή υπόθεση κι όταν κάποιος έκανε trade επειδή "κάτι έγινε" τότε αυτό ήταν σα να βγάζεις το γάλα από την κουζίνα επειδή κάηκε μία φέτα ψωμί. Δεν μιλάμε για ένα trade — μιλάμε για έναν εθισμό: κάθε φορά που η ομάδα ένιωθε πως η νίκη βρισκόταν σε μία συγκεκριμένη φάση της χρονιάς, έκαναν trade τον πρωταγωνιστή της γιατί "αχ εκείνος στέκεται λίγο αριστερά, πάρε τον άλλον πιο ψηλό". Κι ύστερα γκρινιάζουν πως η συνέχεια χάθηκε;;; Και μην ξεκινήσεις τώρα να θυμάσαι τους Camby-Tomasso-LJ σα τρίο βγαλμένο από ταινία εποχής — αυτά ήταν τρία διαφορετικά πρωτοσέλιδα για τρεις διαφορετικούς λόγους. Ο Camby είχε αμυντική λειτουργία σα φράχτης, ο Tomasso ήταν ο τύπος που έκανε δύο τρίποντα και μετά άλλαζε δρόμο σα τρελός, κι ο LJ ήταν εκείνος που έκανε trade επειδή κάποιος αποφάσισε πως "πρέπει να βάλουμε έναν Αμερικανό σέντερ πάνω από τα 2.10". Κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί αυτοί εδώ έκαναν περισσότερα draft trades από τίτλους πρωταθλήματος;; Γιατί κάθε φορά που βρισκόταν ένα κομμάτι που ταίριαζε στο γκρουπ τους, εκείνοι το έκαναν trade επειδή είχαν ήδη βρει έναν ακόμα ψηλότερο σα σκάλα σπιτιού! Κι όμως εμείς εδώ στέκουμε σα μωρά τουλάχιστον στην ίδια θέση εδώ και τριάντα χρόνια — αγοράζουμε εισιτήρια, φωνάζουμε σαν τρελοί, κι όλοι αυτοί οι πρωταγωνιστές μας αφήνουν σα γάτες που φεύγουν όταν τους ανοίγεις την πόρτα επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως "αυτός ο τύπος δεν ταιριάζει στην αισθητική του γηπέδου". Αλλά ξέρεις τι;; Εμένα προσωπικά μου αρέσει αυτή η ιστορία! Γιατί κάθε χρόνο βλέπουμε ένα νέοبدأت πρόσωπο, κάτι νέο να μας θυμίσει πως στο τέλος η ομάδα αυτή δεν έχει σχέδιο — έχει χαρακτήρες! Κι εμείς είμαστε εδώ για αυτούς τους χαρακτήρες, όχι για τους τίτλους! Αν θες όμως ειλικρινά την αλήθεια, εκείνοι οι τύποι εκεί πέρα κάνουν ένα τεράστιο λάθος: συνεχίζουν να ψάχνουν τον πρωταθλητή τους σα πολιτικός ιμάμης στους δρόμους της Μέκκας — πότε;;; Ποτέ;;; Μα βέβαια πως ποτέ! Γιατί αυτοί πάντα είχαν μία μοναδική ικανότητα: να βρίσκουν έναν πρωταγωνιστή, να τον κάνουν ήρωα της ιστορίας, κι ύστερα να τον αλλάζουν επειδή κάποιος αποφάσισε πως "έχουμε ανάγκη από έναν πιο μοντέρνο τρόπο να παίζουμε μπάσκετ". Κι έτσι βρισκόμαστε σήμερα — σα οικογένεια που έχει μία συνήθεια: να αγοράζει νέα έπιπλα κάθε φορά που η πολυθρόνα σπάσει επειδή κανείς δεν θυμάται πως οι γέρικοι καναπέδες είχαν μία ιστορία. Αυτοί εδώ είναι οι Knicks — μία ομάδα που δε λέει ποτέ πως τελείωσε η ιστορία, γιατί η ιστορία αυτή έχει συνέχεια σα σαπουνόπερα όπου ο πρωταγωνιστής αλλάζει ρόλο κάθε δύο πράξεις! Κι εσείς εδώ γκρινιάζετε για σχέδια;;; Αυτοί έχουν σχέδιο: συνέχεια αλλαγής πρωταγωνιστή! Κι εμείς εδώ ετοιμαζόμαστε να τους αγοράσουμε εισιτήρια επειδή μας αρέσει η ταινία ακόμη κι όταν γνωρίζουμε πως το τέλος είναι πάντα το ίδιο. Γιατί άλλωστε είμαστε σα εκείνους τους κατοίκους της Πλάκας που συνεχίζουν να πιστεύουν πως η ομάδα τους είναι σα θεοί — αθάνατη, τραγική, αλλά πάντα εκεί!

Αυτό το ιστορικό σύνδρομο της μίας θέσης-καναπέ σα αναπαραγωγικό παιχνίδι μίας γάτας, έγινε ξεκάθαρο εκείνο το βράδυ στο Garden όταν ο Camby έκανε πέντε blocks σ' έναν αγώνα και την επόμενη μέρα τον ετοιμάζανε πάλι trade επειδή βρήκανε έναν 7άρι στην Αφρική που έκανε τρία τρίποντα στη liga ACB — σα να μην είχαν δει πως αυτά τα feet είναι δικά τους λάθη που βγάζουν ωστόσο συνέχεια επεισόδια. Εσείς εδώ μιλάτε για σχέδια; Αυτοί εδώ έχουν μία σειρά αυτής-της-της σα συνέχεια τσάντων μιας μάνας που κουβαλάει πάντα κάτι παραπάνω επειδή ξέχασε πως είχε βγάλει το προηγούμενο από τη ντουλάπα. Την ίδια ώρα που άλλαζαν τον πρωταγωνιστή σα ταινία εποχής, εγώ πίνω την μπίρα μου σ' ένα μπαρ έξω από το Garden κι ακούω τον γερο-Μπόμπι να λέει στον διαιτητή πως "πρέπει να γυρίσεις το μαγνητόφωνο πίσω επειδή αυτοί οι τύποι ξέχασαν πως η μπάλα πάει μέσα στο καλάθι, όχι σ' έναν trade". Κι όμως εμείς τους αγοράζουμε εισιτήρια επειδή μας αρέσει αυτή η φασαρία σα οικογενειακό δείπνο όπου όλοι γνωρίζουν πως το φαγητό έχει τρεις κουζίνες αλλα κανείς δεν ξέρει ποιος το έκανε.

Μα είπαμε πως σήμερα οι Knicks έκαναν trade τον πρωταγωνιστή τους επειδή εκείνος ζήτησε σάντουιτς στη διακοπή;; Τι σχέση έχει αυτό με την ιστορία του πρωταθλητή;; Ρε φίλοι μου, έχετε ξεχάσει πως από τότε που θυμάμαι πρώτη φορά το Garden στέκονταν σα οικογενειακή φωτογραφία όπου όλοι είχαν μία θέση — όχι γιατί είχαν βρει τον τέλειο πρωταγωνιστή, αλλά επειδή είχαν τον Oakley σαν τον θείο που ξέρει όλες τις ιστορίες της γειτονιάς; Κοιτάξτε τους από πάνω κάτω: κάθε φορά που κάποιος στέκονταν εκεί πάνω σαν τοίχος, αυτοί έκαναν trade επειδή έφυγε τσέπωσε μία αλλαγή αέρα — σα εκείνον τον τύπο που αλλάζει γραβάτα επειδή είχε μία ρυτίδα. Την εποχή του Ewing αλλάξανε τον πρώτο σέντερ επειδή πήρανε έναν πιο ψηλό; Σωστά, αλλα μετά έκανε trade τον ίδιο επειδή ο επόμενος είχε "καλύτερη κίνηση". Σαν σας λέω: είχαν τρεις σέντερ στην ίδια θέση επειδή κανείς δεν μπορούσε να αποφασίσει ποιος ήταν εκείνος ο απόφοιτος της Σχολής Μεγάλων που θα τους οδηγούσε στους τελικούς. Κι όμως αυτοί εδώ είναι εκείνοι που συνεχίζουν να λένε πως "φέτος είναι διαφορετικά" — σα εκείνον τον γείτονα που φοράει την ίδια φόρμα κάθε αγώνα επειδή "αυτή φορά σίγουρα κερδίζουμε". Μέχρι την επόμενη εβδομάδα, όταν ο πρωταγωνιστής τους βγει στη σέντρα και κάνει δύο λάθη στο τελευταίο λεπτό επειδή κανείς δεν είχε δώσει σημασία στο πως τον εκπαίδευσαν. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον αγώνα εναντίον των Heat όταν ο Camby έκανε πέντε blocks κι ύστερα την επόμενη μέρα έκαναν trade επειδή βρήκανε έναν τύπο στην Αφρική που έκανε τρία τρίποντα στη liga ACB — σα να μην είχαν αντιληφθεί πως αυτά τα feet ήταν δικά τους λάθη που συνέχιζαν να εμφανίζονται επεισόδια επειδή κανείς δεν είχε καταλάβει πως το σχέδιο δεν βρίσκεται πάνω σ' έναν γίγαντα αλλά πάνω σ' έναν κανόνα: συνέχεια σημαίνει συνέχεια αλλαγών, όχι συνέχεια νικών. Κι εμείς εδώ στέκουμε σα τρελοί με τις φωτογραφίες στα χέρια μας, κρατώντας εισιτήρια σα έκτακτο χρηματιστήριο επειδή κάποιος μας είπε πως "αύριο όλα αλλάζουν" — αλλα εμείς ξέρουμε πως η ιστορία αυτή γράφεται καθημερινά σαν ταινία όπου ο πρωταγωνιστής αλλάζει ρόλο κάθε φορά που κάποιος αποφασίζει πως ο προηγούμενος έπαιξε λίγο πολύ σκληρό μπάσκετ. Σε αυτή λοιπόν την κατάσταση, δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο — υπάρχει μία παράδοση: αλλάζουμε πρωταγωνιστές σα άτομα που ξεχνούν πως η συνέχεια δεν κτίζεται πάνω σ' ένα φορτηγό ψυγείο γεμάτο κουτιά αλλαγών, αλλά πάνω σ' έναν ισχυρό κορμό που αντέχει στις σκληρές στιγμές. Αυτοί εδώ όμως συνεχίζουν να ψάχνουν τον πρωταθλητή τους σα πολιτικός ιμάμης στους δρόμους της Μέκκας — πότε;;; Ποτέ;;; Κι όμως εμείς εδώ περιμένουμε τους επόμενους αγώνες σα οικογενειακό δείπνο όπου όλοι γνωρίζουν πως το φαγητό έχει τρεις κουζίνες αλλα κανείς δεν ξέρει ποιος το έκανε. Κι αυτό είναι που κάνει την ιστορία τόσο τραγική — και συγχρόνως τόσο γλυκιά.