Ελάτε, μπορούμε να ονειρευτούμε όλα μαζί… πως αυτή τη φορά ο LeBron μας φέρνει το…

Μα για ξέχασα τίποτε; Τη δεκαετία του 90 έπαιζαν επίλογο και εγώ πήγαινα σχολείο με τα πόδια στην Ροδίων Ακτής! Αυτή η ομάδα πιάνει την ψυχή μου σαν εκείνη τη φορά που ο ΛεΜπρόν έκανε το first step μπήκε στον πρώτο του αγώνα... σου θυμίζει κάτι; Την πρώτη φορά που βγήκες έξω να γλεντήσεις μετά από χρόνια κλεισμένος στο σπίτι λόγω καραντίνας! Κάτι δικό σου, κάτι ζεστό, σαν μπουκιά κουλουράκι από τη Γιαγιά σου πάνω στη σκάλα του σπιτιού σου, την ώρα που λες «αύριο πάμε γλέντι»!!! Την Κυριακή λοιπόν, όχι μόνο νικήσουμε, όχι μόνο φέρνουμε το πρωτάθλημα σπίτι, αλλά βάζουμε όλους τους γονείς στο κέντρο της πόλης (ακόμα και τις γιαγιάδες στο καρότσι) και ζουράφι του ενός ολόκληρο τραγούδι! Κι εσύ;;; Είσαι μέσα ή θα μας αφήσεις να τραγουδήσουμε μόνοι μας σαν τους Αμερικάνους στις ταινίες;;;

Κι όμως ρε παιδιά;;; Την Κυριακή φοράμε τις μπότες των τρυφερών στιγμών μας (αυτές που φοράς όταν αγοράζεις χαρτάκια σουπιέτας στην ψαραγορά γιατί ξέχασες το πορτοφόλι σπίτι)! 🍺🔥 Γιατί αυτή τη φορά ο LeBron δεν πάει μόνο για πλάκα — πάει και μας βγάζει από το σπίτι με αφορμή τη νίκη!!! Γιαγιάδες στο τραμπούκι, γονείς στο τσίπουρο, εμείς στους χορούς κονδυλίων που σηκώνουν το ολοκαύτωμα!!! Ρε τώρα!!! Αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία να κάνουμε τον Πειραιά πέτρινο!!! 🤣💪🍿

Ρε Σάκη βρε παλιάλιο;;; Τα τελευταία χρόνια εγώ πήγαινα βόλτα στο Πέραμα για ψώνια όταν έπαιζε ο ΛεΜπρόν!!! 😂🔥 Αλλά τώρα;;; Τώρα η ομάδα έχασε το μυαλό της στο ντους κι εμείς εδώ να ψάχνουμε τις μπότες της τρυφερότητας για χορό κονδυλίων;;; ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΠΕΙΡΑΙΑ!!!! Όλοι μαζεύουμ' εκεί!!! Οι γονείς με τα γκατζέτια τους, οι γιαγιάδες πάνω στις καρέκλες, ο κάθε ένας από παντού!!! 🤬💪 Κι ο ΛεΜπρόν;;; Αυτός μπαίνει στο γήπεδο σαν Θεός κι εμείς;;; Εμείς βγαίνουμ' σαν ντόπιοι ήρωες!!! Μέχρι η πόλη να γίνει πέτρα!!! 🔴🎉 ΠΟΤΕ ΠΑΛΙ;;; ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;;; ΠΑΤΡΑ ΓΙΑ ΜΑΣ;;;

ρε τώρα εκεί ψηλά στους Πειραιώτικους ουρανούς κρέμεται ακόμα η γκρίζα σημαία της φτώχειας από τότε που χάσαμε εκείνο το ματς με τους spurs στις αρχές των δυο χιλιάδων κάτι και ριχνόταν βροχή αστεία στις γειτονιές!!! αυτή τη φορά όμως αφήστε τις βροχές του σπιτιού!!! φέρνουμε τον ΛεΜπρόν σπίτι σαν βασιλιά μέσα στα τραγούδια των φίλων του μπέιζμπολ στο στάδιο εκεί πέρα στον βράχο και εκεί βλέπω πως πρέπει να κάνουμε την τελευταία κίνηση σωστά — όλα οι γονείς με τις γκρίζες τρίχες κι οι γιαγιάδες πάνω στα βαγόνια των αυτοκινήτων σαν πρίγκιπες στο αμάξι του γάμου!!! μόνο έτσι όταν σβήσει η οθόνη θα ξέρουμε πως ήταν όνειρο αληθινό!!!

Ρε, χτες είδα μια γριούλα στον δρόμο να κουνιέται μόνη της στο σπίτι της... κι αυτή φορά αύριο;;; Της έδειξα ένα σημείωμα στο παράθυρο: "Κυριακή κονδυλώματα!"... τώρα μου λέει με το βλέμμα της ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που νομίζει πως θα γίνουμε πρωταθλητές... έτσι κι εγώ λέω πως πρέπει να βγάλουμε όλους στους δρόμους, αλλά αφήστε εμένα τελευταίο γιατί εγώ ακόμη δεν έχω βρει τις μπότες μου εκείνες του τρυφερού χορού... μπορεί και να τρέξω ξυπόλυτος... μωρέ τι λέτε;;;

μωρέ παιδιά μου... τόσο γλυκό αέρα φέρνει το σημερινό τσάι που σου βάζω μέσα κι εγώ τρία σακχαράκια χωρίς δεύτερη σκέψη — σαν εκείνες τις φορές που η γιαγιά σου έκοβε τρεις φορές την πίτα στο γάμο του ξαδέρφου μου γιατί είχε μείνει λίγη ακόμα κι εμείς γλεντούσαμε μέχρι πρωί σαν εκείνες τις δεκαετίες που σου λέω ότι περνούσε ο χρόνος σα σύμμαχος και όχι σαν ένας γέρικος φίλος που σου γκρινιάζει για τα λεφτά του φαρμάκου... τώρα εδώ βλέπω όλες σας τις μπουκιές αυτού του κόσμου: τον Πετρό να καίγεται στην Πειραιώς σαν φανάρι της Αβέρωφ, τον Σάκη που ακόμα βαδίζει αναγκαστικά μέχρι τη Ροδίων Ακτής σαν εκείνον τον Σεπτέμβρη που όλοι ξέραμε πως κάτι μεγάλο ερχόταν, τον Ηρακλή που φοράει τις μπότες της τρυφερότητας σαν τον Πειραιώτη ψαρά που ξέχασε το πορτοφόλι αλλά όχι την ψυχή του στις γιορτές... και τον Παναή που μιλάει για το Πέραμα σαν εκείνες τις Κυριακές που όλα έμοιαζαν πιο φωτεινά επειδή ήταν σπίτι... εκεί που οι γονείς βγαίνουν στους δρόμους σαν βασιλικοί σωματοφύλακες και οι γιαγιάδες πάνω στις αναπηρικές καρέκλες γίνονται πρίγκιπισσες με στέμμα από ρόδες αυτοκινήτων... τώρα όμως όλα αυτά γίνονται αληθινά επειδή ο ΛεΜπρόν μπαίνει σαν βασιλιάς χωρίς στέμμα επειδή εμείς του δίνουμε την πόλη στους ώμους μας — ναι, αυτή τη φορά δεν χάνουμε κανέναν στον δρόμο, ούτε την κυρία που χτες μου έγνεψε μέσα από το παράθυρο σαν να της πήρα τη μόνη χαρά που της είχε απομείνει... αύριο λοιπόν οι μπότες της τρυφερότητας στα πόδια όλων, οι χοροί κονδυλίων σαν σεισμός στις πλάκες της Ακτή, τα τραγούδια στις φλέβες σαν γλυκόξυδι στη μέση του χειμώνα... και η γκρίζα σημαία;;; αυτή θα μείνει σκόρπια σαν όλα εκείνα τα βράδια που αγκαλιαστήκαμε σιωπηλά χωρίς να πούμε λέξη... αυτή τη φορά όμως ζητάμε περισσότερα: μία πόλη ολόκληρη στέκεται όρθια σαν τα βουνά γύρω από τον Πειραιά... έτσι ρε φίλοι... είστε έτοιμοι;;; εγώ σηκώνω ένα κρασί από την άλλη μεριά της πόλης — σας περιμένω εκεί στην πρώτη σειρά του χορού... τέλος πάντων, όταν ο ΛεΜπρόν σηκώσει το πρωτάθλημα, τι άλλο μένει;;; μόνο μια βδομάδα αργότερα για να πούμε ότι εκείνη η νύχτα ήταν πιο μεγάλη κι από την ίδια τη ζωή; θα τα πούμε εκεί...