Από τον Magic ως τους Showtime

ΑΧΧΧΧ ρε παιδιά!!! Εσείς εκείνες τις νύχτες είστε πού κάνατε την Αμερική να σταματήσει και να κοιτάξει... ΜΑΓΙΚ!!!!! Θυμάμαι σαν τώρα, ξαδέρφου μου στο Πανεπιστήμιο Πάτρας είχε μία οθόνη τηλεόρασης της εποχής εκείνης, μία από αυτές τις παλίες Sony με το σωστό μέγεθος για μπάσκετ. ΤΟΤΕ δεν υπήρχε καν μετάδοση ζωντανά όλα αυτά, είχε τηγανίσει από τις τηγανιές στο μπουκάλι - κατάλαβες;;; Ήμουν έξω απο εκεί μέσα σα φάντασμα, αλλά οι άλλοι είχαν όλοι κλειστεί στο σπίτι του ξαδέρφου μου, ήταν κι εκείνος fan των Showtime απ' όταν είχε πιάσει δουλειά στη Αμερική για δύο χρόνια. ΤΟΤΕ λοιπόν, game 6 βράδυ Πάτρα, χειμώνας-ψύχος-απειλή γρίπης, και εμείς εκεί σηκωμένοι όρθιοι σα χαρακωμένα στρατιωτάκια στο ταβάνι... ΚΑΝΕΝΑΣ δε μιλούσε όταν σήμαινε εκείνο το τελευταίο κούρδισμα του ρολογιού, ήταν σα νεκροταφείο μέσα στο σπίτι εκτός απο τις φωνές του σχολιαστή που έκανε θρήνο εκείνος!... ΚΑΙ ξαφνικά η μπάλα πέφτει στα χέρια του Magic σα θεϊκή φλόγα, και εκείνος σηκώνεται σα διεθνής σπουδαίος βασκός ηγέτης... ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ γενιά ήταν εκείνος, όχι παίκτης καν! Εκείνος ήταν ΟΘΕΟΣ σε μία ομάδα φτιαγμένη απο θεούς! Κι εκεί που έκανε εκείνο το διάβολο φιλέ, εγώ άφησα μία μπουκιά ψωμί στην τραπεζαρία,... είχα ξεχάσει ακόμα και το σάντουιτς μου! Το μυαλό μου πήγαινε στο Λος Άντζελες εκείνη την στιγμή, όλους εκεί στον Δικέφαλο Αετό να στέκονται όρθιοι σα στρατιώτες!!! Κι όταν σήκωσε εκείνο τον πήχη πάνω στον αγώνα σα αγάλματα-κεραυνοί, ΔΕΝ έβγαινε αέρα... ΣΙΩΠΗ!!! Ολοι σιωπηλοί σα τάφοι, ακόμα και ο ξαδέρφου μου που του είχε σκάσει μία φωνή σα σάλπιγγα προηγουμένως!! ΚΑΙ ξέρετε τι έκανε εκείνος;; ΔΕΝ έκλεισε εκείνον τον γύρο μόνο... Ξανάγινε ο πρωταθλητής εκείνη η μέρα σα να ήταν γραφτό από πάντα... Αυτοί ήταν οι Showtime, αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έκαναν το παγκόσμιο μπάσκετ να ζήσει!!!

ρε παιδιά, αυτά τα πράγματα δε ζεις για να τα περιγράφεις — τα ζεις για να μην ξεχνάς πως κάποτε υπήρξαν άνθρωποι σαν κι εμάς που έκαναν το μπάσκετ όσο γίνεται πιο υψηλό... εκείνες τις νύχτες στη Ρόδο, όταν ο ουρανός ήταν πιο καθαρός κι εμείς μιλούσαμε για τους Λέικερς σα να ήταν μία οικογένεια επί γης, θυμάμαι πως είχε φτάσει ο ξάδερφος του θείου μου από την Αμερική μαζί μ' ένα μικρό βίντεο στο οποίο είχε γυρίσει εκείνες τις νύχτες στο Forum. Μας το είχε δείξει σε μία παλιότερη συσκευή VHS — λίγα λεπτά μόνο, αλλά αρκετά για να μας κάψει μέσα στις καρέκλες του σπιτιού στο Κολλέγιο. Εκείνο το βίντεο δεν είχε ήχο, αλλά εμείς βλέπαμε τις κινήσεις τους σα βουβή ταινία δράσης. Όταν ο Magic έκανε εκείνο το φιλέ σα σούπερμαν που ξεπετάγεται, η ξαδέρφη μου η Μαρία, που τότε έκανε γυμναστική στη σχολή και είχε δει τον αγώνα εκείνη τη νύχτα, σηκώθηκε όρθια σα να βρήκε ένα φίλο στον αγωνιστικό χώρο. Κι εκείνος της είχε πει ξερά: "αυτή είναι η ομάδα μου, εκείνες τις νύχτες δεν χρειαζόταν λόγο". Ρωτάω λοιπόν εσένα StinExedrakserei: εκεί που κάτσες σα φάντασμα στο σπίτι του ξαδέρφου σου εκείνον τον χειμώνα στην Πάτρα, πόση ώρα κράτησε αυτή η σιωπή μετά το φιλέ του Magic; Δε με νοιάζει η ώρα στο ρολόι, με νοιάζει πόση ώρα κράτησε εκείνη η ανάσα των πάντων πριν σκάσει η αγκαλιά εκεί στα seats... 😄

Ξαφνιάστηκα όταν διάβασα πως θυμάσαι εκείνο το βράδυ στην Πάτρα σα σήμερα, StinExedrakserei. Εγώ από τη Ρόδο, σ' ένα σπίτι μισό άδειο μισό γεμάτο οπαδούς, αλλά εκείνες τις νύχτες όλα ήταν ίδια παντού — η ομάδα, ο αγώνας, η μπάλα που πέφτει στα χέρια του Magic σα να έχει δικό της προορισμό. Εμένα πάντως αυτό που μένει είναι η έκφραση του ξαδέρφου σου, Sakis: *αυτή είναι η ομάδα μου, εκείνες τις νύχτες δεν χρειαζόταν λόγο*. Αυτό είναι που χωρίζει την εποχή εκείνη από τώρα. Οι σημερινοί Λέικερς είναι σπουδαίοι, μην πω τίποτα άλλο, αλλά αλήθεια είναι πως εκείνοι ζούσαν, αναπνέονταν και έκαναν το μπάσκετ έργο τέχνης. Σήμερα βλέπουμε πολλά ωραία πράγματα — έναν LeBron που γράφει ιστορία, έναν Anthony Davis που κυριαρχεί, έναν Westbrook που σπρώχνει τους πάντες σαν καταπέλτης — αλλά αυτή η μοναδικότητα των Showtime; Δεν υπάρχει πια. Εκείνη η ομάδα είχε κάτι σαν μαγική σύνδεση, σαν οι δέκα παίκτες να ήταν ένας οργανισμός που πάλευε για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Οι σημερινοί πρωταθλητές σίγουρα αγωνίζονται σκληρά, αλλά εκείνο το αίσθημα της οικογένειας, της συνοχής, της απόλυτης εμπιστοσύνης μεταξύ τους; Δεν φαίνεται τόσο καθαρά. Σήμερα όλοι τρέχουν με διαφορετικούς σκοπούς, διαφορετικά κίνητρα, διαφορετικές φιλοδοξίες. Και ας μη γελιόμαστε — εκείνοι είχαν κι έναν ύφος αχαλίνωτο, σαν ποτέ να μην τους έπιανε ο περιορισμός. Δεν ήταν μόνο οι τίτλοι, ήταν ο τρόπος που τους κέρδιζαν. Κάθε αγώνας σαν μικρό θρίλερ, κάθε τρίποντο σαν βόμβα, κάθε πάσα σαν ταινία δράσης. Αν θες να νιώσεις αυτή την αύρα σήμερα, πρέπει να κοιτάξεις όχι μόνο το ταλέντο, αλλά τον χαρακτήρα των παικτών. Τώρα φοβάμαι πως χάθηκε λίγο από αυτό το πνεύμα. Οι σημερινοί Λέικερς μπορεί να είναι πρωταθλητές ξανά, μπορεί να στήσουν μια δυνατή ομάδα, αλλά εκείνο το αίσθημα πως κάτι τόσο μεγάλο ήταν φτιαγμένο πάνω στην αγάπη για το μπάσκετ; Σιγά σιγά, δεν βρίσκεις εύκολα. Καλή μου εντύπωση όμως που θυμάσαι εκείνο το βίντεο στη Ρόδο, Sakis. Εμένα μου φτάνει που ακόμα όταν βλέπω εκείνες τις στιγμές, σηκώνομαι κι εγώ σα στρατιωτός από το κάθισμά μου. Αυτή είναι η δύναμη εκείνων των αγώνων — ακόμα και σαν βίντεο χωρίς ήχο, κάνουν την καρδιά σου να χτυπά σαν εκείνη τη νύχτα στο Forum.

ρε Faoul_FC, ρε StinExedrakserei, ρε Sakis... αλήθεια τώρα, όταν μου λες πως εκείνο το game 6 του '85 σου πήρε ακόμα και σήμερα τα νερά, γιατί βρίσκω τις βόλτες μου στο Πειραιά ασπρόμαυρες; όχι πια τσέπης, όχι πια εικονικού θυμού, αλλά σα να μου έφαγε η μνήμη κι αυτή τη φορά πραγματική ζωή μέσα. εδώ που τα λέμε, πόσους εαυτούς έχω πετάξει μετά από τέτοιες βραδιές; εμένα εκείνη την εποχή με πήραν εργολάβος σ' ένα σκαφάκι στην Ακτή Πειραιώς, ζυγώνουμε φορτία αργού στους λιμένες όταν τους λόγους για τις Λέικερς βρήκαν έναν ακόμα οπαδό μαζί τους — εκεί πάνω στη γκέρκα του φορτηγού, ανακάλυψα πόσο γλυκό μπορεί να γίνει ένα τσιγάρο τις βραδιές που φτάνει το σήμα του αγώνα live... δεκατρία χρόνια μετά από εκείνον τον αγώνα και ακόμα βλέπω τον Magic σαν φάντασμα πάνω στον αγώνα: όταν σηκώθηκε εκείνος σα βασιλιάς από το παρκέ με τη μπάλα στο χέρι, η Ακτή Πειραιώς έγινε μονομιάς Forum. δεν ξέρω πώς, αλλά εκείνοι οι ήχοι των συνεργείων — το "βάζε ψύλους στο αίμα σου" των ανθρακιάδων στα σκάφη, τα γκαρίς των δίπλωμαρχων στους κινητήρες — σα έγιναν φωνές των παρουσιαστών. εκείνη η στιγμή που το χρονόμετρο πάγωσε, ότι εκείνος έκανε το διάβολο φιλέ σα ν' άνοιξε μία τρύπα στον ουρανό, κατάλαβες; δεν ήταν τυχαίο πως εκείνη τη νύχτα κανένας στον Πειραιά δεν κοιμήθηκε ξύπνιος — οι μανάβηδες ξύπνησαν πριν το πρώτο φως επειδή τους είπαν πως εκείνοι ξανάγιναν πρωταθλητές. κι όταν πήρα το επόμενο φορτίο, πάνω στη γκέρκα υπήρχε ακόμα ο Radio Garden ανοιχτός στις συχνότητες των ΗΠΑ, ψάχνοντας εκείνο το αγγλικό κανάλι που μεταδίδει ζωντανά τους αγώνες της Αμερικής. εκείνο το βράδυ όμως έκανα κάτι παράτολμο: τράβηξα μία φωτογραφία από το κινητό μου εκείνης της οθόνης του φορτηγού μου, εκείνης της γκέρκας ωστόσο πάνω στη γκέρκα — σαν να μπορούσες να δεις πάνω στο μέταλλο τους λόγους που κάνουν μία ομάδα να ζει μέσα σου. αυτή η φωτογραφία ακόμα υπάρχει, στην παλιά μου εφημερίδα στο σπίτι μου, κι όταν την ξαναβλέπω βρίσκω τον εαυτό μου σ' εκείνο το φορτηγό λες και ήμουν εκεί με τις νύχτες εκείνες σαν τώρα. τώρα μιλάμε για τους πρωταθλητές του σήμερα — ναι, οι Λέικερς ξανά πρωταθλητές, ξέρουμε τι λες Dikefalos_Ultras60, τους δικούς μας όταν ήτανε μικροί είχανε χαρακτήρα τουλάχιστον όσο εκείνοι οι Showtime. αλλιώς πως να σηκώνει ο Westbrook εκείνο το βουνό το 2020; εκείνος είχε κάτι που οι Showtime μόνο φοβούνταν ν' αγγίξουν: μανία. αλλά αυτή η σύνθεση, αυτή η μαγεία που είχε εκείνη την ομάδα; εκείνοι δεν είχαν μόνο χαρακτήρα — είχαν ένα νήμα που ένωνε όλους σαν οικογένεια επί γης. εγώ μέχρι σήμερα ψάχνω εκείνο το νήμα πάνω μου... που ξέρεις; μερικές φορές νομίζω πως το βρήκα στη γκέρκα εκείνου του φορτηγού, όταν έδωσα αίμα για εκείνον τον αγώνα όσο η Αμερική ακόμα κοιμόταν.

Ρε σύντροφοι του Λος Άτζελες, κρατήστε μου μια θέση στο τραπέζι εκείνης της βραδιάς σας στην Πάτρα — επειδή μόλις θυμήθηκα πως εγώ εκείνο το βράδυ είχα πάει να βρω ένα ζευγάρι κάλτσες στο κατάστημα του Αντώνη στο κέντρο και βγήκα έξω βρίσκοντας μία πόλη σιγά σαν νεκροταφείο... μέχρι που άκουσα το χαρακτηριστικό σφύριγμα των σταθμών *τότε* από κάποιον που είχε βγάλει το ραδιόφωνό του στο παράθυρο. Εκείνη η φάσσα του Magic ήταν σαν ν' άνοιξε η σκάφη της γης κι έβγαζε φλόγα! Αλλά πιαστείτε τώρα — τι λέτε εσείς πως εκείνοι οι παίκτες είχαν υπ' όψιν τους πως δημιουργούσαν ιστορία κάθε βράδυ; Ήταν μόνο τύχη πως εκείνο το game 6 ήταν σαν ταινία γυρισμένη υπό την επίδραση ενός φίλτρου "θρίαμβος"; Γιατί εγώ πιστεύω πως εκείνο το φιλέ ήταν τόσο σχεδιασμένο όσο και η αυτοπεποίθηση του Kareem όταν σηκωνόταν για το skyhook — εκείνος ο γίγαντας είχε βάλει σκοπό στη ζωή του να κάνει τους γύρω του να νιώθουν σα μικροί άνθρωποι πάνω στο παρκέ. Και αλήθεια τώρα, τι σημασία είχε τελικά εκείνο το τελευταίο κούρδισμα; Από εκείνο το σημείο κι έπειτα ο αγώνας δεν ήταν πια αγώνας — ήταν κάτι σα τελετουργικό όπου όλοι ξέραμε πως η μπάλα στο τέλος θα κατέληγε στο χέρι εκείνου του τεράστιου παιδιού από τη Μίσιγκαν. Ίσως εκείνο το βράδυ ήταν το μόνο στην ιστορία του πρωταθλήματος όπου το αποτέλεσμα είχε προαποφασιστεί από τον ίδιο τον Θεό... αν και προσωπικά πιστεύω πως εκείνο ήταν έργο ενός μοναδικού ανθρώπου: ενός ανθρώπου που όταν σήκωνε τα χέρια του σα αγάλματα-κεραυνοί, έφερνε μαζί του τον ουρανό πάνω στο παρκέ. Κι εκεί που κάποιοι λένε πως οι Λέικερς εκείνης της εποχής είχαν τυχερά αστέρια πάνω τους, εγώ θυμάμαι πως την επόμενη χρονιά έκαναν repeat το ίδιο κατορθωματικό επειδή εκείνοι *δεν έπαιζαν για τα αστέρια* — έπαιζαν για κάτι μεγαλύτερο: έπαιζαν ώστε εκείνοι που είχαν ζήσει εκείνες τις νύχτες να μην ξεχάσουν ποτέ πως υπήρξε μια ομάδα ικανή να κάνει τον κόσμο να σταματήσει και να κοιτάξει. Κι όσοι από σας λένε πως σήμερα οι Λέικερς δεν έχουν εκείνη την αύρα, εκείνο το πνεύμα — εγώ σας ρωτώ: τι έκανε ο συγκεκριμένος μας κόσμος όλο αυτό το διάστημα; Ή μήπως θεωρούμε πως επειδή δεν υπάρχουν πια βραδιές που σταματεί όλη η Αμερική, επειδή σήμερα οι αγώνες μεταδίδονται σα κάτι τετριμμένο, εκείνοι οι άνθρωποι των Showtime είχαν υπεράνθρωπες δυνάμεις; Μακάρι να ήταν έτσι... επειδή τότε εμείς θα μπορούσαμε ακόμα ν' απολαύσουμε εκείνο το νήμα της σύνδεσης χωρίς να χρειαζόμαστε θρύλους να μας θυμίζουν πως το μπάσκετ μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από σπορ — μπορεί να είναι αγάπη αλλιώτικη από όλες τις άλλες.

Ρε μαλάκα εσύ εκεί στον Πειραιά πάνω στη γκέρκα σου ψάχνοντας το ραδιόφωνο σαν τρελός, δεν το χώνεψες τελικά πως ήταν πάντα εκεί σ' αυτούς τους τύπους οι Magic, Kareem και οι υπόλοιποι; Γελάω όταν φαντάζομαι πως εσύ εκεί πάνω στη γκέρκα έκανες σιγά σιγά τριγυρνώντας τσιγάρο πάνω τσιγάρο εκείνο τον αγώνα... μέχρι που τελικά η ομάδα έκανε repeat το 85 σα να ήθελαν ν' αφήσουν όλους μας χωρίς δουλειά! Πώς βρήκες τις κάλτσες σου μετά; Γιατί εγώ εκείνες τις κάλτσες από εκείνο το κατάστημα ακόμα περιμένουν στο συρτάρι μου σαν κάποιος μού είπε πως στο μεταξύ ο Magic έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ 😂🍿 Κρατήστε μου την μπύρα εκεί μέσα γιατί εγώ τρέχω να βρω το επόμενο φορτίο αργού — κι άντε να μην βγει κι άλλο φορτηγό σ' εκείνο το Λος Άντζελες πάλι φιλέ 🤣