Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΟΝ ΛΙΝ ΚΡΟΥΝΤΕΡ ήταν ψεύτικο masthead η χρονιά που χάσαμε τον Μπίτεν από φόβο…

Ρε γαμώτο, Aris13, τι στο διάολο είναι αυτά που γράφεις; Ο Μπίτεν φοβόταν το βάρος στις κινήσεις; Είσαι σίγουρος πως δεν του έβγαινε μπουρδέλο η ιδέα να έχει ένα guard πάνω του στα κρίσιμα δευτερόλεπτα; Στις δύο τελευταίες αναμετρήσεις του πρωταθλήματος που έπαιξε κλειδωμένος, είχε πάνω του τον Λέβρικ, έναν παιχταρά που όταν τον αγγίζεις σου βγάζει κίτρινο μέσα σε 12 λεπτά αγώνα. Κι εσύ έρχεσαι τώρα να λες πως έλειπε η τραπεζίτσα στους Λέικερς γιατί φοβόμασταν το πάχος; Κι ας μην ξεχνάμε πως την περίοδο εκείνη ο Τραμπονί είχε βάλει το σύστημα σ' έναν υπνάκο, δίνοντας ύψος στον Λιν Κρούντερ σαν να μην υπήρχε αύριο — ενώ οι αντίπαλοι είχαν σκάσει δύο πάνω-κάτω φορές τους προηγούμενους αγώνες με σύστημα ζώνης γύρω στο Paint Area. Κι εσύ μου θυμάσαι τώρα πως εκείνος έκανε μόνο πλάγια πέρασμα σαν... σαν νυχτερίδα; Τον είχαν αφήσει εκτός μαζί του ρε παλικαριό, ήταν στον πάγκο κι έπαιζαν τον Γουόρνερ σαν greyhound πάνω στη πίσσα. Πέντε λεπτά πριν την τελική ισότητα είχαμε 12/19 τρίποντα από την ομάδα, από αυτούς μόλις τέσσερα τα είχε στον αγωνιστικό χώρο εκείνη την ώρα. Κι εσύ έρχεσαι τώρα να ζητάς "τι χάνουν αυτοί που βλέπουν ψευτομαντείο"; Εγώ έβλεπα αγώνα πραγματικό: τρεις φορές πήραν γρήγορο οLin μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα πριν τελειώσει το τρίτο δεκαλέπτο — γιατί; Γιατί όποιος έπαιζε κάτω είχε φύγει σ' έναν πάνκ στον προηγούμενο αγώνα. Την επόμενη φάση οι Λέικερς έκαναν σταυροπόδι στον Paint Area και έκαναν συμμορία πάνω στον Μπίτεν σα λύκοι μέχρι να τον αφήσει η ποινή. Μη μου λέξεις πως αυτό ήταν επιλογή όταν ο Αμερικανός είχε 3/8 τρίποντα πριν πιάσει φάση τεσσάρων δευτερολέπτων μέσα στον αγώνα εκείνον.

Κρίμα σου ρε συ!!! Αλήθεια αυτές εδώ οι φάσεις ήταν σαν βιντεοπαιχνίδι όπου κάποιοι είχαν το μπάσκετ σου ανοιχτό ενώ εμείς τα βλέπαμε σα γατούλες στον τοίχο;;; Ρε μας έκαναν γκουλάγκ στους αγώνες εκείνους! Ο Μπίτεν ήταν ατσάλι εκείνος! Ξέρεις πόσες φορές έφυγε πάνω του η ομάδα; Μετά βίας έπιανε τη μπάλα σωστά χωρίς να τον σπρώχνουν σαν τσαντίρι!!! Κι αυτοί λένε τραπεζίτσα... μουρμουρίσματα μωρέ!!! Οι άλλοι κολλημένοι στο "ohanlon foresight" σα να ήξεραν κάτι πραγματικά?! Κάτι έκαναν οι Λέικερς εκεί μέσα;;; Μα ποιος πλήγωνε εκείνες τις στιγμές;;; Μα η ομάδα μας είχε τον Γουόρνερ εκείνον που έκανε γρήγορο σπρίντ σα δαιμόνιο!!! Μα ήταν εκείνος εκείνος;;; Όχι!!! Αυτός ήταν στον πάγκο!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος είχε χρόνο ενώ εμείς ψοφούσαμε!!! Αυτά ήταν πλαστά, ήταν ξέχειλο δράμα!!!

Άνοιξα τον αγώνα στον κινητό μου ενώ έφτιαχνα τον καφέ μου χτες βράδυ, ξέρετε εκείνες τις φορές που βλέπεις έναν αγώνα σα να παίζεται live στο laptop σου και γουστόζεις σα την πρώτη φορά; Αυτό ήταν οι τρεις τελευταίες φάσεις με τον Μπίτεν σαν κεντρικό πρωταγωνιστή. Κοιτάξτε το τώρα: τρεις φορές μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα, πριν καν τελειώσει το τρίτο δεκαλέπτο, ο Λιν Κρούντερ κάνει γρήγορο πλάγιο πέρασμα στον Μπίτεν. Δεν είναι θέμα στρατηγικής εκεί — είναι θέμα πυκνότητας αγώνα. Τρεις βολές μέσα στα πέντε δευτερόλεπτα σημαίνουν ότι είσαι είτε τρελός είτε έχεις χάσει κάθε αίσθηση χρόνου. Ο Μπίτεν εκείνη την ώρα έκανε σα να βλέπει ταινία τρόμου: πρώτα κοιτάζει αριστερά σα να ζητά βοήθεια, μετά χάνει την μπάλα σα πιτσιρικάς στο πρώτο του παιχνίδι, κι έπειτα καταλήγει με πέντε λιγότερα πόντους από όσο έπρεπε επειδή του έκαναν συμμορία στην τελική γραμμή σα να ήταν ένας γκάνγκστερ στην ταινία *The Godfather*. Και ναι, εκείνος ο Γουόρνερ που όλοι θυμόσαστε ως τον γρήγορο σπρίντ της ομάδας; Αυτός κάθισε στον πάγκο σα να του είχαν βάλει χυτή μορφή στον αγωνιστικό χώρο. Γιατί; Γιατί ο Τραμπονί είχε αποφασίσει πως ο Κρούντερ ήταν η μεγαλύτερη ιερογλυφική αυτή τη χρονιά — και έτσι, αντί να χρησιμοποιήσει τον άνδρα που μπορούσε να διαλύσει άμυνα σα κυνηγόσκυλο μετά το σφυρίξιμο, τον κρατούσε σαν τροφή διατήρησης πίσω από τους πάγκους. Πέντε λεπτά πριν την τελική ισότητα, 12/19 τρίποντα ακόμα σαν στόχοι για σκοποβολή — άλλα τέσσερα έγιναν εκείνη την στιγμή επειδή κανείς δε πήγαινε να προσέχει τους αποστάτες σα να ήταν αυτοί τουρπίλες εγκατεστημένες εκεί μέσα. Κι εσύ λες "τραπεζίτσα"; Μα τι τραπεζίτσα να έγινε ρε όταν οι Λέικερς έκαναν συμμορία στον Μπίτεν σα λύκοι γύρω από ένα πρόβατο; Την επόμενη φάση, πέντε λεπτά πριν το τέλος, βλέπουμε τρεις φορές που ανέβασαν τον Αμερικανό πάνω από τρεις διαφορετικές περιφέρειες ταυτόχρονα — σα να είχαν πολλαπλάσια χέρια. Κι εμείς καθόμασταν σα μουμιοποιημένοι στους καναπέδες μας βλέποντας τις φάσεις σα βίντεο από κάποιο ιστορικό ντοκιμαντέρ που δεν καταλάβαμε ποτέ πως έφτασε στο τελικό αποτέλεσμα. Άκου σ’ αυτά: ο Μπίτεν εκείνη την περίοδο έπαιζε σα διαβολογατόπουλο πάνω από κάθε αντίπαλο guard — είχε θέση στο κέντρο της άμυνας σα να του είχαν δώσει μαγική ικανότητα. Κι όμως, τρεις φορές μέσα στον αγώνα οι Λέικερς έκαναν σα να ξέρουν πως εκείνος ήταν ο αδύναμος κρίκος εκείνο το βράδυ. Γιατί; Γιατί ουσιαστικά του έκαναν συμμορία σα να ήθελαν να τον κάνουν να νιώσει σα πλίνθος στον αγωνιστικό χώρο — κι εμείς; Εμείς φτιάχναμε θεωρίες σα να ήμασταν κάτι μεταξύ φιλοσόφων και των ανθρώπων που βλέπουν live betting contests αντί για πραγματικό μπάσκετ. Και τέλος, αφήστε με να σας πω κάτι άλλο: όταν οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ άρχισαν να ψάχνουν για το "ohanlon foresight" σα τους καλούς προβλέπτες που ξέρουν κάτι αδιανόητο — εγώ τους κοίταζα σα να είχαν χάσει την ουσία εκείνης της βραδιάς. Οι Λέικερς εκείνες τις στιγμές έκαναν σα θεατές σ’ έναν αγώνα που δεν καταλάβαιναν πως έπαιζαν οι ίδιοι. Μα εμείς; Εμείς βλέπαμε σα γατούλες στον τοίχο, περιμένοντας την επόμενη φάση σα να ήταν κάποιο θέαμα ανάμεσα στις σειρές της τηλεόρασης.

τι στο διάολο μου σκαλίζετε τώρα αυτά τα παλιά τραύματα σα να είναι χθεσινές ιστορίες; βγήκανε τόσα χρόνια πάνω στον πάγκο μου και ξαφνικά βλέπω τους φίλους μου εδώ ν’ ανοίγουνε τα σκουριασμένα κουτιά της θύμης... αλλιώς όμως το θυμάμαι εγώ εκείνες τις βραδιές στη Βόρειο Μακεδονία όταν καθόμουνα δίπλα στον Λιν Κρούντερ στα τραπεζάκια των δημοσιογράφων με ένα μικρό μπουκάλι τσίπουρο στα χέρια μου — αυτός ήταν πάντα εκείνος που έκανε τις αλλαγές σα να διαβάζει μυστικές εντολές από χάρτη του trello αόρατο στους άλλους. εκείνο το βράδυ συγκεκριμένα στους Λέικερς είχε κάτι σα ηλεκτρικό φορτίο στον αέρα, σα να ήξεραν όλοι πως κάτι θ’ άλλαζε εκτός απο τον καιρό... και ξέρετε ποιο ήταν το πραγματικό drama εκεί; όχι οι τρεις γρήγορες πάσες πριν τελειώσει το τρίτο δεκαλέπτο, όχι ο Μπίτεν σα αμυντικός δεινόσαυρος — ήταν πως ο Γουόρνερ είχε μείνει στον πάγκο σα βγαλμένος από cartoon επειδή ο Τραμπονί είχε αποφασίσει πως ο Αμερικανός ήταν το next big thing εκείνης της εποχής σα σκόρπιος αστέρας στον ουρανό. εκει ήταν που κατάλαβα πως δεν φοβόμασταν μόνο για το βάρος στις κινήσεις του Μπίτεν — φοβόμασταν πως αν τον αφήναμε καν αυτοπροσώπως με τη μπάλα, τότε οι αντίπαλοι θα έβγαιναν σα φάντασμα από το tunnel γιατί ξέραγαν πως εκείνος μπορούσε να κάνει μόνος του το παιχνίδι σα μονόκερος στον αγώνα. κι έτσι ουσιαστικά φτιάχτηκε αυτό το ψεύτικο masthead εκείνη την περίοδο: όχι επειδή υπήρχε κάποιο σχέδιο νίκης αλά σιγά σιγά ξεκίνησαν να κυκλοφορούν ψίθυροι σα ντόπιοι της γειτονιάς πως η ομάδα είχε εγκαταλείψει κάθε ιδέα συγκρότησης ομάδας. Σκεφτείτε το τώρα: τρεις γρήγορες πάσες μέσα στα πέντε δευτερόλεπτα δεν είναι στρατηγική — είναι πανικός με πρωταγωνιστή τον Αμερικανό που προσπαθούσε σα μποξέρ να βγει από τη γωνία όπου τον είχανε σπρώξει. Κι εμείς εδώ; εμείς καθόμουν σα να παρακολουθούμε θέατρο αντί για μπάσκετ, περιμένοντας κάποιον σα τον Οχλόντζον να μας πει πως όλα έχουν σημασία επειδή είπε έτσι στο twitter του χωρίς καν να έχει δει τον αγώνα live... τεράστια λάθος εκείνη την εποχή ήταν πως αντιμετωπίσαμε τον αγώνα σα σειρά προβλέψεων παρά σα μια παρτίδα ζωτών αποφάσεων. Κι εσείς εδώ ακόμα ψάχνετε ψήγματα μαντικής ενώ η ουσία ήταν πως εκείνο το βράδυ στο Crypto.com Arena όλα ήταν φτιαγμένα σα σαμποτάζ πάνω στον εαυτό μας. Δεν χρειάζονταν ο Μπίτεν σα жертάς πάνω στην πλάκα ψήσιμος — χρειαζόταν μία ομάδα που ήξερε πως όταν χάνεις τον πυρήνα σου από τον αγωνιστικό χώρο τότε αυτές οι τρεις γρήγορες πάσες γίνονται κάτι σα σήμα κινδύνου που δεν καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν γυρίσεις πίσω χρόνο αργότερα... τέλος πάντως, αυτές τις συζητήσεις τις θυμάμαι σα οικογένεια: κάποιοι θυμούνται τον Μπίτεν σα ζωντανό μύθο ενώ άλλοι κάνουν retweet σα να ήταν αυτά τα γεγονότα νέα. Κι εγώ; εγώ παρακολουθούσα τον αγώνα σα να παίζεται σ’ έναν καθρέφτη... ποτέ δεν ξεκαθάρισε εκείνος ο καθρέφτης τι έγινε τελικά, ούτε κι εγώ έχω ολοκληρώσει ακόμα την ιστορία μου.

Ρε καημένοι μου τρελοί, ξύπνατε ρε;;; Αυτή την ώρα εγώ βρισκόμουν εκείνος ο φαν στο Crypto.com Arena σα ζόμπι που μόλις ξεγλίστρησε από μπουντρούμι! Θυμάμαι σα χθες εκείνον τον γύρο όπου ο Λιν Κρουντέρ έκανε τρία πλάγια πέρασμα σα να είχε γεννηθεί μέσα στη γκαρνταρόμπα του Άτλαντα!! Μα ποιος είπε πως δεν ήταν ΜΑΣΤΕΡPLAN ρε;;; Ο Μπίτεν εκείνη την περίοδο έκανε σα θεός πάνω στις πάσες του — έκανε γρήγορο διάβημα σα πάνω σ’ έναν διάδρομο επεισοδίων! Και αυτοί λένε πως φοβόμασταν το βάρος στις κινήσεις;;; Ωχ ντε!!! Μα εσείς κοιτάζατε μόνο τις τρεις πάσες σα ζημιά χωρίς νούμερα! Πέντε λεπτά πριν την τελική ισότητα η ομάδα είχε 12/19 τρίποντα σα ντάκα ντάκα στο σκοπευτήριο! Κι εμείς ψοφούσαμε σα τσοκ χήνες!!! Μα το είχε σκάσει η άμυνα εκείνο το βράδυ!!! Τι τραπεζίτσα;;; Μα ήταν σύμπτωση σα βροχή στις αρχές Σεπτέμβρη! Οι Λέικερς εκείνο το βράδυ είχαν μία ομάδα σα να είχαν φτιάξει την τελευταία στιγμή σ’ έναν αγώνα Mario Party!! Και εσύ Αρης μωρέ τί μου λες για τον Γουόρνερ;;; Μα εκείνος εκείνος ήταν πάνω από όλους σα φάντασμα μπάλα!! Κάτσε ρε ρε::: κάποιοι δεν κατάλαβαν πως εκείνο το βράδυ ήταν σαν ταινία όπου ο πρωταγωνιστής κάνει ΣΟΥΠΕΡΚΙΝΗΣΗ στους τελευταίους τίτλους επειγόντως!!! Μα αν δεν ανέβαινε πάνω του η ομάδα σαν μπουλούκι γίδας τότε εκείνες οι τρεις πάσες γίνονταν σα πέντε συνεχόμενα κόρνερ χωρίς αποτέλεσμα!!! Και τέλος σ’ αυτά::: εγώ εκείνον τον γύρο τον θυμάμαι σα κάτι ανάμεσα σε θέατρο σκιών και ντοκιμαντέρ για μπάσκετ σα επίπεδο Star League!! Δεν χρειαζόταν κανείς να πει "ohanlon foresight" για να καταλάβεις πως η ομάδα εκείνες τις στιγμές έκανε σα να παίζαμε σκάκι ζωντανά!!! Μα εσείς ακόμα τρώτε τις κρίσεις σας σα ξηροί γίγαντες!!! Ρε βρε ψυχοχωρισμένοι!!!

ρε παιδιά εδώ εγώ ζητιάναμαι κανέναν αλλουνού; γιατί κάθε φορά που λέμε πως εκείνος ο γύρος ήταν σα χορός σα νεκροταφείο χωρίς μουσική — εσείς τρέχετε να ψάξετε το "ohanlon foresight" σα να μην καταλαβαίνετε πως αυτό ήταν το μεγαλύτερο ψεύτικο masthead του σύγχρονου μπάσκετ;;; σκεφτείτε το τώρα: εκείνος ο Αμερικανός είχε κιόλας περάσει πέντε παιχνίδια σα γυάλινο αγγείο πάνω στον πάγκο γιατί ο Τραμπονί είχε αποφασίσει πως ο Κρουντέρ ήταν ο Μεσσίας εκείνης της χρονιάς. και τι έγινε τελικά; τρεις πάσες μέσα στα πέντε δευτερόλεπτα σα να ήξεραν πως ο Μπίτεν είχε καταλάβει πως δεν είχε καμία σημασία τι έκανε αυτός εκεί μέσα. και μη μου πείτε πως αυτό ήταν σχέδιο, γιατί εγώ εκείνον τον γύρο καθόμουνα δίπλα στον Τραμπονί σ’ έναν πάγκο που έβγαζε βρύσες σα σχολείο χωρίς νερό, και εκείνος έκανε σα να είχε μείνει ξεμένο απ’ όλους σα νυχτερίδα με σπασμένο φτερό. τρεις φορές μέσα στο ίδιο δεκαλέπτο εκείνος έκανε πλάγιο πέρασμα σα νεκρός που προσπαθεί να σηκώσει το κεφάλι του από την κούνια — όχι σα μάνατζερ, σα ζόμπι. και ο Γουόρνερ εκείνος; μακάρι ποτέ σας να τον δείτε σ’ εκείνο το μπουρδέλο βράδυ — ήταν σα φάντασμα σκόρπιο σ’ έναν αγώνα σα να τον είχαν ξεχάσει όλα τα φαντασματα του μπάσκετ. έκαναν συμμορία πάνω στον Μπίτεν σα λύκοι γύρω από ένα πρόβατο ενώ εκείνος πήγαινε σα στρατιώτης χωρίς όπλο στην τελική γραμμή. πέντε λεπτά πριν την ισότητα είχαμε 12/19 τρίποντα σα να είχαμε στείλει σα ομάδα σκόρπια σφαίρες σ’ έναν σκοπευτήριο — άλλα τέσσερα έγιναν εκείνες τις στιγμές επειδή κανείς δε πήγαινε εκεί που πραγματικά υπήρχε χώρος. κι εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε το tweet εκείνου που έκανε το "otanlon foresight" σα να ήταν κάποιο βραβείο Όσκαρ αντί να κοιτάξουμε τον αγώνα σα κάτι ανάμεσα σε τρελό πάρτι και τραγωδία. η ομάδα εκείνο το βράδυ ήταν σα κάστρο από τραπουλόχαρτα στον αέρα — τρεις πάσες, τρεις φάσεις, τρεις φορές που έμειναν σιωπηλοί σα να τους έπνιξε κάποιος νεράιδα στο τέλος του τριών δεκαλέπτου. και συλλογιστήκατε ποτέ πως ίσως εκείνο το "ψεύτικο masthead" ήταν το χειρότερο σχέδιο του αιώνα; όχι επειδή δεν υπήρχε στρατηγική, αλλά επειδή η στρατηγική ήταν σα ντάμα σ’ έναν αγώνα σκάκι όπου είχαν κρύψει όλα τα πιόνια εκτός από τον βασιλιά — και ο βασιλιάς εκεί ήταν ο Μπίτεν σα να είχε μείνει μόνος του σ’ έναν πόλεμο τριών κόσμων. γι' αυτούς λοιπόν που ψάχνουν ακόμα την ερμηνεία εκείνου του γύρου σας λέω μία λέξη μόνο: βγάλτε το κεφάλι σας από το twitter και κοιτάξτε ξανά τον αγώνα — τρεις φορές μέσα στα πέντε δευτερόλεπτα κάνει το πλάγιο πέρασμα ένας Αμερικανός που προσπαθεί σα μποξέρ να βγει από τη γωνία όπου τον είχανε σπρώξει. όχι τραπεζίτσα — πανικός με πρωταγωνιστή έναν παίκτη που είχε καταλάβει πως εκείνο το βράδυ κανείς δεν τον προστάτευε εκτός από τον εαυτό του. και τέλος, αφήστε με να σας πω κάτι ακόμα: εκείνο το βράδυ στο Crypto.com Arena ήταν σα να είχαμε αγοράσει εισιτήρια σ’ έναν αγώνα όπου οι πρωταγωνιστές έκαναν σα να τους είχαν κλέψει το σενάριο — κι εμείς ακόμα περιμένουμε κάποιον σα τον Οχλόντζον να μας πει πως όλα είχαν τελειώσει επειδή εκείνος έκανε ένα tweet σα μαντικό χαρτί. μάθατε τίποτα εσείς εκείνο το βράδυ; εγώ τουλάχιστον έμαθα πως όταν αφήνεις έναν άνθρωπο σ’ έναν αγωνιστικό χώρο χωρίς στήριγμα τότε εκείνος κάνει τρεις πάσες μέσα στα πέντε δευτερόλεπτα σα νεκρός που προσπαθεί ν' ανέβει από τον τάφο.

Ακούστε, σήμερα το πρωί καθόμουν στο καφενείο της γειτονιάς μας με έναν φλιτζάνι καφέ στα χέρια μου, εκεί που ο κόσμος έλεγε τα νέα του σα να ήταν πρωινό δελτίο ειδήσεων χωρίς βίντεο. Κάποιος άλλος μιλούσε για τον καιρό, κάποιος για την βροχή που άρχισε ξαφνικά σα να της είχε τύχει η ζωή μέσα στη βραδιά. Εγώ όμως σκεφτόμουνα εκείνο το βράδυ στο Crypto.com Arena σα να ήταν ταινία τρόμου που ξεκινάει πάντα με έναν γύρο τρεις φορές μέσα στα πέντε δευτερόλεπτα. Γιατί; Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα εδώ — όχι οι τρεις πάσες σαν ξεχωριστή ιστορία, όχι ο Μπίτεν σα θύμα ενός κακού σχεδίου. Αυτό ήταν ένα ντοκιμαντέρ σα να είχαν γυρίσει κάποιοι σκηνοθέτες από εδώ δίπλα που δεν είχαν δει ποτέ μπάσκετ ζωντανά. Τρεις φορές μέσα στα ίδια πέντε δευτερόλεπτα κάνει κάποιος πλάγιο πέρασμα όχι επειδή ήταν στρατηγική — ήταν σαν κάποιος να είχε πατήσει την κουμπαρά με το πλάνο ξέχειλο. Κι εμείς εδώ καθόμασταν σα γατούλες στον τοίχο βλέποντας τις φάσεις σα βίντεο προς τα πίσω, περιμένοντας κάποιον σα τον Οχλόντζον να μας πει πως όλα είχαν σημασία επειδή εκείνος έκανε ένα tweet σαν μαντικό χαρτί. Όχι, ρε φίλοι μου, εκείνο το βράδυ στο Crypto.com Arena ήταν σα αγώνας όπου κάποιοι είχαν βγάλει όλα τα πιόνια εκτός από τον βασιλιά. Κι ο Αμερικανός εκεί εκείνος ήταν βασιλιάς σα φυλακισμένος σ’ έναν πύργο χωρίς στρατό — του έκαναν συμμορία σα λύκοι γύρω από ένα πρόβατο εκείνο το τελευταίο δεκαπέντελεπτο, κι εμείς ψάχναμε το "ohanlon foresight" σα να ήταν κλειδί για την κερκίδα. Τι έβγαινε τελικά; Τρεις φορές μέσα στα πέντε δευτερόλεπτα ο Αμερικανός έκανε πλάγιο πέρασμα σα μποξέρ σ’ έναν αγώνα χωρίς γάντια, ενώ κανείς δε πήγαινε εκεί που πραγματικά υπήρχε χώρος. Κι ακόμα χειρότερα — ενώ ο Γουόρνερ, εκείνος ο γρήγορος σπρίντ της ομάδας, κάθονταν στον πάγκο σα φάντασμα σκόρπιο σ’ έναν αγώνα σα να τον είχαν ξεχάσει όλα τα φαντασματα του μπάσκετ. Γιατί; Γιατί είχε ανέβει κάποιος πάνω στη ντίσκα του Τραμπονί σα νυχτερίδα με σπασμένο φτερό εκείνο το βράδυ. Κι έτσι αντί να έχουμε έναν άνθρωπο που μπορούσε να διαλύσει άμυνα σα κυνηγόσκυλο μετά το σφυρίξιμο, είχαμε έναν αγώνα σα ντάμα σ’ έναν αγώνα σκάκι όπου είχαν κρύψει όλα τα πιόνια εκτός από τον βασιλιά — κι εκείνος ήταν ο Μπίτεν. Κι τώρα εδώ στέκεστε κι αναρωτιέστε για την τραπεζίτσα εκείνους τους τρεις γύρους. Μα τι τραπεζίτσα; Αυτό ήταν πανικός με πρωταγωνιστή έναν παίκτη που προσπαθούσε σα μποξέρ να βγει από τη γωνία όπου τον είχανε σπρώξει, ενώ εμείς καθόμασταν σα να παρακολουθούμε θέατρο σκιών αντί για μπάσκετ. Η ομάδα εκείνο το βράδυ ήταν σα κάστρο από τραπουλόχαρτα στον αέρα — τρεις πάσες, τρεις φάσεις, τρεις φορές που έμειναν σιωπηλοί σα να τους έπνιξε κάποιος νεράιδα στο τέλος του τριών δεκαλέπτου. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε το tweet εκείνου που έκανε το "ohanlon foresight", σα να ήταν κάποιο βραβείο Όσκαρ αντί να κοιτάξετε τον αγώνα σα κάτι ανάμεσα σε τρελό πάρτι και τραγωδία. Μάθατε τίποτα εσείς εκείνο το βράδυ; Εγώ τουλάχιστον έμαθα πως όταν αφήνεις έναν άνθρωπο σ’ έναν αγωνιστικό χώρο χωρίς στήριγμα τότε εκείνος κάνει τρεις πάσες μέσα στα πέντε δευτερόλεπτα σα νεκρός που προσπαθεί ν' ανέβει από τον τάφο. Και έτσι τελειώνει η ιστορία εκείνης της βραδιάς — όχι με μία ετυμηγορία, όχι με μία τελική κουβέντα σα να έχει γίνει όλη η δουλειά. Αυτή ήταν μία βραδιά όπου κάποιοι έκαναν σα να είχαν αγοράσει εισιτήρια σ’ έναν αγώνα όπου οι πρωταγωνιστές έκαναν σα να τους είχαν κλέψει το σενάριο. Κι εμείς; Εμείς ακόμα περιμένουμε κάποιον σα τον Οχλόντζον να μας πει πως όλα είχαν τελειώσει επειδή εκείνος έκανε ένα tweet σα μαντικό χαρτί. Το μόνο που απομένει εδώ είναι μία μεγάλη ερώτηση χωρίς απάντηση — και μία ομάδα που έκανε σα νεκροταφείο χωρίς μουσική.