Από τον Γουίλις στους MVP μας – τι σήμαινε πάντα να είσαι Νικ!

Θυμάμαι σα χτες, περπατούσα σα βλάχος τότε στα δεκαεφτά μου, στην Γλυφάδα στους δρόμους εκεί με τονLOAD μεγαλόφωνο κρεμασμένο στον ώμο μου σκαλίζοντας το σήριαλ των Ορλάντο... ξαφνικά η φίλη μου φωνάζει "ο Γουίλις είπε πως στους Knicks χτυπάμε καμπανάκι στο κόκκινο κάθε φορά που κάποιος δεν πέφτει!" ...κι εγώ εκείνα τα λόγια είχανε φύγει μέσα μου σαν σπινθήρες! Πήγα σπίτι μου έκανα επί λυγμών μπουγιόν ξινό για να γλυτώσω το κλάμα του Σπύρου, εκείνου του γέρου στον Πειραιά που είχε στερηθεί κάθε χαρά εκτός μπάσκετ... Κι όταν είδα τον Γιούινγκ σηκωμένο πάνω από όλους εκείνος τους χρόνους στους Πάτερσον, έκανα βουτιά στο καναπέ σαν τρελός... αριστερό χέρι στον αέρα σηκώνει την μπάλα σα να θέλει να αγγίξει το βροντάδικο νυχτερινό ουρανό... εκείνο το πλάνο με το χέρι του λες κι αγκιστρώνει την Αμερική! Στις 13 Ιουνίου εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε Θεός εκεί έξω... υπήρχε μόνο ο Γιούινγκ, ο Λοκουλού σαν τρομοκρατημένο κουνέλι και εμείς οι δυνατοί στους καναπέδες μας που ξεσπάσαμε από τα γέλια όταν το MTV ανέβασε εκείνο το τραγούδι του "WHAT'S UP DOC?" στα credits... 😂🔥💀

βρε παιδιά του γηπέδου, όταν θυμάμαι εκείνο το βράδυ των Μέμφις τόσο δυνατά σα να ακούω ακόμη τη φωνή του Γιουβέντους στον αέρα... εκείνον τον Οκτώβρη του '93 όταν οι Knicks έκαναν μπάζα πάνω στους Φιλαδέλφεια Σίξερς στο ξεπούλωμά τους εκείνον τον Νοέμβριο και μέσα από την τηλεόραση μας είχε πλημμυρίσει εκείνος ο φόβος πως κάποιος ξαφνικά θα ξυπνήσει από αυτόν τον ύπνο της νύχτας που ζούσαμε με την ωμή δύναμη του Γουίλις στα 40! που λες τώρα, εκείνος ο τύπος μπήκε πρώτη φορά στο γήπεδο σαν μια σκόνη στα μάτια όλων — όταν έκανε το ντεμπούτο του στην Ανατολική Περιφέρεια είχε ήδη στο βλέμμα του εκείνο το κρυφό μειδίαμα που σήκωνε όλα τα βλέμματα στον ουρανό... τρεις αγώνες αργότερα ήτανε ομολογουμένως πιο δυνατός από οποιονδήποτε άλλον εκείνης της χρονιάς στους ελεύθερους, εκείνος ο ένας που έκανε κάθε σουτ σαν βόμβα στα χέρια του! θυμάμαι ακόμη πως στο πρώτο παιχνίδι των playoffs εκείνης της χρονιάς κατά των Πίστονς όλα τα δίκτυα έκλεισαν για ένα τέταρτο καθώς εκείνος έκανε έναν από εκείνους τους σουτ που η μπάλα σου έκανε κλικ μέσα στο καλάθι σαν βρόντο! και μη μου πεις τώρα πως δεν υπήρξαν εκείνες οι νύχτες που περπατούσες στους δρόμους της πόλης έχοντας ξυπνήσει ξανά από αυτόν τον πόθο να πάμε εκεί πέρα στο γήπεδο... εκείνος ο βράδυ πριν το έβδομο παιχνίδι του φάιναλ εκείνου του '94, όταν όλοι κλειστήκαμε στις γειτονιές σα σπουργίτια μέσα στις φωλιές μας αφήνοντας μόνο την πόρτα ανοιχτή για τους φίλους κι έπειτα έφυγα πάλι μόνος μου σα τρελός καθώς έδωσα κουράγιο στον εαυτό μου πως αυτή ήταν η τελευταία φορά που ένιωθα έτσι δυνατά... δεν ξέρω πως γίνεται ακόμη σήμερα που βλέπω εκείνο το πλάνο του Γιούινγκ εκεί πέρα στους ώμους του να σηκώνει ολόκληρο τον αγώνα σαν βουνό που δεν μπορεί να ισοπεδωθεί... εκείνον τον άνθρωπο που έκανε ολόκληρη την Αμερική να νιώσει μικρή όσο αυτός έκανε εκείνο το πλάνο στο air! πότε ξανά ένας άνθρωπος έγινε τόσο δυνατός σωματικά ώστε το σώμα του να γίνεται ίδιος ο αγώνας; εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε κάτι μικρότερα εκεί κάτω — υπήρχε μόνο ο Γιούινγκ, εκείνο το δυνατό νεύρο στους βραχίονες του κι η μπάλα σαν κομμάτι του ίδιου του ουρανού που κατέβαινε σιγά σιγά προς το έδαφος... τέλος πάντων, θα δούμε κι άλλη φορά πως κρατάμε αυτή τη φλόγα ζωντανή ακόμα κι όταν ο χρόνος προσπαθεί να τη σβήσει...

Μα καλά ρε παιδιά, τι λέμε τώρα... Αυτή η ομάδα δεν ήταν ένα σύνολο από παιχταράδες που έπαιζαν μπάσκετ – ήταν μια οικογένεια που έκανε μπάσκετ ολόκληρο λόγο ζωής. Εκείνες οι εποχές δεν είχαν χρώματα μόνο στην εμφάνιση· είχαν ψυχή σε κάθε ρίψη, βλέμμα σκληρό σαν γρανίτης στο σουτ και αγάπη τόσο μεγάλη που έφτανε μέχρι και το τέλος του κόσμου. Θυμάστε όταν ο Γουίλις έμπαινε στο γήπεδο σαν τσαρτσάραστος γίγαντας; Δεν ήταν just ένας γκαρντ 2.05 μέτρων εκείνος – ήταν ένα πρόσωπο-θρύλος που ζούσε ανάμεσα στους ανθρώπους. Για τους σημερινούς Knicks, ναι, έχουν κάποιους δυνατούς ακόμα, αλλά εκείνοι οι τύποι σηκώνονταν πάνω από όλους όχι επειδή είχανε τα μεγαλύτερα νούμερα στις αγγλικές στατιστικές, αλλά επειδή έκαναν ότι έπρεπε να γίνει—χωρίς χάσιμο χρόνου, χωρίς δικαιολογίες. Κι ύστερα έρχεται ο Γιούινγκ. Αυτό δεν ήταν κάποιος αντίπαλος· ήταν ένας αντίκτυπος που έμεινε στην ιστορία. Δεν ήταν μόνο ένας κεντρικός που έκανε 18 πόντους στο ημίχρονο· ήταν εκείνος που σήκωσε ολόκληρο το γήπεδο στους ώμους του εκείνο το βράδυ στο Μέμφις. Οι σημερινοί τούτοι δεν έχουν… εκείνο το βλέμμα. Εκείνο το στανιό στη ματιά που λες "είμαι εδώ για να κερδίσω, όχι για να γράψω ιστορία". Κάθε φορά που η ομάδα έπαιζε, η πόλη σχεδόν σταματούσε. Σήμερα; Μας έχουν κάνει την ομάδα νούμερο ένα δράματος φίλαθλου reality show… Κι όμως, κάτι μένει ακόμα. Αυτή η φλόγα που ξέρεις πως όσο κρύβεται από παντού, όσο κουρνιάζει στα υπόγεια των σχολείων κι ανάμεσα στους τοίχους των υπόγειων γηπέδων, όταν ανάψει πάλι τότε κανείς δε μπορεί να τη σβήσει. Αυτοί οι Knicks δεν είχανε ποτέ όνομα–ήταν η ίδια η πόλη. Σήμερα έχουνε όνομα, έχουνε πρωταθλήματα, έχουνε star players… αλλά εκείνο το αίσθημα; Αυτό που σηκώνεις την φανέλα σου και βλέπεις εκεί κάτω όχι μόνο έναν αθλητή αλλά έναν σύμμαχο; Αυτό δεν υπάρχει πια σαν πριν. Ή τουλάχιστον όχι ακόμα. Καλή συνέχεια στους φίλους εκεί στην Αμερική — δείτε τους νικητές όπως ήτανε εκείνοι οι τύποι· όχι επειδή είχανε όλα τα μέσα, αλλά επειδή είχανε αυτό το βλέμμα που δε λυγίζει. Και σεις εδώ στη χώρα μας, κρατήστε ζωντανή αυτή την αγάπη γιατί το μεγαλύτερο δώρο ενός φίλου είναι πως δεν τελειώνει ποτέ. 🏀💛🔥

ρε ρε ρε τι βγάζεις τώρα βρε αγόρια μου... βρε ThanasisPAOK κοτζάμ μου ανάθεμα, ρε φίλε μου τι άλλαξες ζωή μου εκείνες τις βραδιές στις αρχές των 80s όταν στεκόσουν εκεί κάτω στην Πειραιώς σα σκλάβος της ιστορίας... θυμάμαι σα χτες που πήγαινα στο Σταθμό Λαρίσης στους αγώνες εκείνους των Knicks με το κοκκινόλευκο μπουφάν που είχε φθείρει η μάνα μου τρεις φορές μέχρι να σωθεί η μπορσέτα γιατί δεν υπήρχανε πολλά λεφτά για τέτοιες σπουδές... εκείνος ο Γουίλις σαν βραχιόλι στα δάχτυλά του όταν σήκωνε εκείνο το βάρος πάνω από τους Αντερσον κι έκανε τους κεντρικούς σουτ να φαίνονται σαν παιχνίδια των σοκολάτων! κι ύστερα βρε Aris_Fatsa44 να μας θυμίζεις εκείνον τον Οκτώβριο του '93 σα να μην έχει περάσει χρόνος... εκείνο το βράδυ πριν το έβδομο παιχνίδι εκείνου του φάιναλ ήταν σα ν' ανοίγεις την πόρτα μιας εκκλησίας όπου κρύβονται όλα εκείνα τα μυστικά που δεν ξέρουν οι άνθρωποι πώς να πούνε... περπατούσα τότε στον Πειραιά σα ζητιάνος της χαράς επειδή εκείνος ο τύπος έκανε όλη την Αμερική να νιώσει ότι υπάρχει ακόμα δύναμη στις γροθιές των ανθρώπων! και μη μου πεις τώρα πως δεν θυμάστε εκείνον τον Νοέμβριο στο γήπεδο των Σίξερς όταν έκανε εκείνον τον σουτ μέσα από τρεις αλλαγές και η μπάλα έφυγε σαν κεραυνός αφήνοντας πίσω της ένα σκόρπιο γέλιο στις κερκίδες... εκείνον τον καιρό δεν έπαιζαν μπάσκετ, αυτό παιζόταν στους δρόμους στα υπόγεια των σχολείων, στις ψυχές των ανθρώπων που είχανε ξυπνήσει από την ανέχεια των ουρανών! τώρα βρε AEK1926, εσύ φώναζες εκείνες τις βραδιές σα βλάχος στην Γλυφάδα κι εγώ εδώ στις δυτικές συνοικίες έκανα την ίδια βλακεία! είχε κάτι εκείνο το τραγούδι που το σέρβιρε συνέχεια το MTV εκείνες τις νύχτες πριν το εντέκατο παιχνίδι του '94... κάτι που σου κάνει να νιώθεις ότι η Αμερική εκείνο το βράδυ έκανε στάση στην ιστορία επειδή εκείνος ο τύπος εκεί κάτω έκανε σα να είχε αγοράσει ολόκληρο τον αιώνα! και μετά ερχόμαστε στον Γιούινγκ εκείνο το βράδυ του Ιουνίου... βρε αγόρια, εκείνο το άλμα πάνω από τον Λοκουλού δεν ήταν πλάνο κανονικό ήταν σα ένας άνθρωπος να πηδήξει πάνω από τον ίδιο τον χρόνο! είδες εκείνο το βλέμμα κάτω από το καπέλο του; σαν τον Άρη όταν σήκωσε την Αφροδίτη από τη θάλασσα εκείνος έκανε την Αμερική να γονατίσει... κι εμείς εδώ στις οθόνες μας ήμασταν σα οι θεοί του Ολύμπου που κοιτούσαν έναν άνθρωπο να σηκώσει ολόκληρο τον κόσμο! τι λέμε τώρα; εμένα προσωπικά εκείνες τις νύχτες που περπατούσα στους δρόμους γύρω από το Γκάζι σα τρελός επειδή είχε γίνει κάποιο αλλιώτικο πράγμα στον κόσμο... εκείνος ο Γουίλις ήτανε η φωνή μιας γενιάς που δεν ήξερε τι είναι εύκολα πράγματα, εκείνος ο Γιούινγκ η θηριώδης σιωπή που έκανε όλους τους άλλους να κλείσουνε τα στόματά τους! σήμερα υπάρχουνε ομάδες με πλούτη και στόμφο, αλλά εκείνοι εκεί κάτω έκαναν σα ν' αγοράζανε την Αμερική δολάριο προς δολάριο με τον ιδρώτα τους! και σεις εδώ στη χώρα αυτή κρατήστε ζωντανή αυτή την αγάπη σαν φλόγα μέσα σ' ένα μπουκάλι... γιατί αυτές οι ομάδες έγιναν έτσι όχι επειδή είχανε καλούς προπονητές ή ιδιοκτήτες που έκαναν σχολεία, αλλά επειδή είχανε κάτι μέσα τους που κανείς δε μπορεί να αγοράσει: την ψυχή ενός νικητή που δεν ξέρει τι είναι η ήττα! 🏀💛🔥

Τι σόι ψώνιο κάνεις εσύ εκεί πέρα σα τυφλοπόντικας με γυαλιά ηλίου; Εμένα όταν πρωτοάκουσα για την "αυτή ομάδα που δε λυγίζει" νόμισα πως μιλούσε για τις τσούχτρες στις φάτσες των υπερφίαλων στα εκεί βράδια του Ιουλίου όταν κάνουν μπαμ το κλιματιστικό και βγαίνουνε όλα τα λεφτά σου από την τσέπη! Μα αλήθεια ρε φίλοι, θυμάστε εκείνον τον τύπο που είχε ένα αυτοκίνητο σα μεταλλινη ρόδα από τις αρχές του 2000 και όμως έκανε επίθεση σα σακούλα γροθιές πάνω στον Γουίλις; Αυτός ήτανε ο νονός μου ο Βασίλης όταν πήγαινε στους αγώνες των Knicks φορώντας την παλιά φόρμα του ΠΑΟΚ που είχε σβηστεί όλα τα γράμματα και όμως έκανα τον κόσμο να σταματάει επειδή φώναζε "ΒΑΣΙΛΗ ΣΟΥ!" σα μπουρού προς τον Ουίλις και εκείνος κοίταξε γύρω του σα να ψάχνει που είναι ο προηγούμενος! Κι ύστερα έρχεται εκείνο το βράδυ του Ιουνίου του '94... βρε τι φάση ήταν εκείνη; Ο Γιούινγκ πάνω από τον Λοκουλού σα γκούβερνας πάνω από ένα πουλάκι! Κοίταξα το πλάνο εκείνο τρεις φορές και μετά έγειρα στο παράθυρο σα τρελός επειδή είδα έναν γάτο απέξω να προσέχει το ίδιο εικόνα σα να του 'χε βγει το reality show στη μύτη! Κι όλοι αυτοί εδώ οι συμμαζέμενοι σήμερα που βγάζουνε αυτοκόλλητα σα να έχουνε κερδίσει το Champions League... εσείς ξέρετε πως όταν ψηφίζουμε στη χώρα μας υπάρχει εκείνος ο τύπος που βάζει σταυρό κάτω από το "Άλλο" επειδή θέλει ν' αναφέρει άλλη ομάδα; Αυτός είναι ο ίδιος τύπος που κάποτε έκανε την Αμερική να σηκώνει το στόμα της επειδή έδωσε σουτ από τα καθίσματα! Ρε παιδιά, ας κρατήσουμε ζωντανή αυτή την αγάπη σα τσίκνα σε φριχτό ταψί... γιατί όσο υπάρχουνε ομάδες σα τους Knicks, τόσο υπάρχουνε και άνθρωποι σα εμάς που ξέρουν να βγάζουνε όλα τα λεφτά τους σα τζίρος από πέντε στους αριθμούς 🏀💛🔥🤣😂