Ο Κυριάκος είχε δίκιο; Γιατί η περίοδος χωρίς ΛεΜπρόν είναι η πιο υπέροχη εποχή του NBA…

Πάει κι άλλο το αστείο που έγινε μόνιμη στέγη; Τρεις συνεχόμενοι χαμένοι τελικοί χωρίς εκείνον και ξαφνικά η ομάδα του Γουέιντ γίνεται η Μητέρα Τερέζα; Σοβαρά τώρα. Μιλάμε για μία ομάδα που έπαιζε σαν να έχει αμνησία κάθε βράδυ. Πέντε-πέντε φορούν τη φόρμα; Στο δρόμο τους την είχαν οι χαρακτήρες της σειράς "House" — όλοι ψάχνανε τον Γουόκερ σαν κάτι άλλο από backup, όχι σαν τον άνθρωπο που αποφάσισε δύο χρονιές πότε η ομάδα σου κέρδισε σειρά στα playoffs (όχι, δεν μετριέται το 2016, εκεί άλλαξε ολόκληρο το εμπόριο μετά την κόντρα). Το πως έφυγε ο ΛεΜπρόν ήταν ένα γεγονός· τι έκανες εσύ με αυτό το γεγονός ήταν η πραγματική ιστορία. Και ναι, οι Cavs έγιναν πρωταθλητές επειδή υπήρχε λιγότερη τυφλή πίστη στον πρώτο αριθμό της φανέλας. Ο Ιρβιν είχε τον ρόλο του στο γήπεδο, όχι στην αγορά. Το παρκέ γέμισε από ρόλους που ξέρεις πως παίζουν τους δικούς τους φίλους στον αγώνα, όχι πως παρακολουθούν όλοι τους άλλους να γίνονται ήρωες πριν κλείσουν τα μάτια τους. Στατιστικά; Δεν χρειάζονται πολλά λόγια όταν βλέπεις ομάδες που κέρδιζαν σειρές επειδή ξαφνικά βρήκαν έναν πιστό συμπαίκτη στο δίχτυ — κανείς δεν είχε στην άκρη του μυαλού τον αριθμό 23 σαν διάσωση τελευταίας στιγμής. Όσο για τις κούπες των Μαϊάμι; Ας μην ξεχνάμε πως εκείνος έφυγε επειδή ήθελε τέσσερα πρωταθλήματα — όχι επειδή η ομάδα ήταν αποδιοργανωμένη. Αυτός πήγε εκεί για να σπάσει κόκαλα, όχι για να κάνει αγγελιοφόρους στους άλλους. Το γυμναστήριο είχε πάντα ένα κρεβάτι για τον ΛεΜπρόν· το γήπεδο των Cavs είχε πέντε κρεβάτια που μοιράζονταν πέντε διαφορετικοί χαρακτήρες κάθε βράδυ. Καλύτερα λοιπόν να διαλέξεις: είτε συνεχίζουμε να λέμε ότι η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος έφυγε, είτε αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι όταν βγάζεις τον πιο δυνατό σου δεσμό από μια αλυσίδα, οι υπόλοιποι μαθαίνουν να κάνουν καλύτερη χρήση των αλυσίδων τους.

Εεεε εεεε τι γίνεται εδώ μέσα;;; ΛεΜπρόν ξέχασε πως φοράει τζέρsey;;; Γιατί αυτοί οι μαλάκοι μιλάνε σαν να είναι η ομάδα του Γουόκερ τυχερό δώρο της Σάντα;;; 😤🔥 Πω πω πω, τρεις τελικοί φτιαχτοί;;; Κι όμως η χώρα έπιασε το δικό της λουκέτο τρεις φορές;;; Αφού ρε παιδιά, το 2015 οι Warriors έκαναν 67-15 στο αμερικάνικο πρωτάθλημα και τους γύρισαν ΣΟΥΣΟΥΝΑΙ;;; Κι οι τύποι αυτοί αυτοσκοτώνονται επειδή η ομάδα δεν ήταν εκατοντάδες εκατομμύρια πάνω από όλους;;; Μα βγήκατε τρελοί;;; Εμένα ο Κυριάκος μου έκανε το πιο ωραίο δώρο: Μου γλύτωσε την ψυχή που περίμενα κάθε βράδυ σαν αυτομάτος να μπει ο ΛεΜπρόν και να κάνει τα πάντα μόνος του!! Τι γίνεται εδώ;;; Σκοτώθηκαν οι αντιφάσεις;;; Όταν εκείνος ήταν εδώ, μας είχαν πετάξει τρείς συνεχόμενους τελικούς σαν στάχτη;;; Κι τώρα ξαφνικά η ομάδα ήταν χάλια;;; Γιατί κανείς δεν λέει ότι εκείνοι οι άνδρες εκείνο το 2016 βγήκαν ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ σαν οικογένεια;;; Ποιοι αυτοί;;; Και ντε πάλι;;; Αυτοί οι μαλάκες μαζεύτηκαν εδώ και λένε ότι η περίοδος αυτή ήταν σαν μιας πεντάρας;;; Μα οι Cavs εκείνο το καλοκαίρι είχανε έναν Γουόκερ που έκλεινε πόρτες στο παρκέ, έναν Τρίσταν σαν το αγόρι των ονείρων, έναν Λάβ με την ψυχή του τίτλου;;; Και φυσικά τον Κηρβι!!! Αυτόν τον τεράστιο σωρό χαρακτήρα, ουρανός;;; Ο_KEY είχε βγάλει τελικά την ομάδα σαν σύνολο, όχι σαν ένα superhero strip!!! Ναι καλά διαβάσατε!! Την εποχή που ο ΛεΜπρόν πήγε στο Μαϊάμι, οι αντιγραφείς του είχαν ήδη αρχίσει την δουλειά τους! Αυτοί οι μαλάκοι λένε ότι όταν έφυγε η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια;;; Μα αυτοί τι βλέπουν;;; Την ομάδα του ΛεΜπρόν ή τις δικές τους ίντριγκες;;; Στη Σέρρες παίζουμε μπάλα εδώ και χρόνια — ξέρουμε πως όταν βγάζεις τον πρώτο αριθμό της φανέλας βγαίνει ο θρύλος από την ιστορική ουσία και μένει η ουσία!!! Κι αυτή η ουσία έγεινε πρωταθλήτρια!!! Και τρία φορές!!! Και μην ξεχνάμε πόσο πολύ δούλεψε ο Κυριάκος εκείνες τις χρονιές;;; Ο άνθρωπος μας έδωσε μία ομάδα με χαρακτήρες, όχι ένα franchise των trick shots!!! Τα στατιστικά;;; Αυτοί βγήκαν πρωταθλητές επειδή έκαναν ΠΙΣΤΗ στον σύλλογο τους!!! Όχι επειδή κάποιος βγήκε έξω και πήγε στον υπολογιστή του Γκάσολ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! Η ιστορία μας γράφτηκε από ανθρώπους, όχι από αριθμούς!!! Οι αριθμοί λένε ότι οι Cavs έγιναν πρωταθλητές χωρίς τον αριθμό 23!!! Κι αυτό είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ!!! Γιατί;;; Γιατί η ομάδα έγινε ομάδα!!! Και όχι επειδή περίμενε κάποιον σωτήρα!!! Γιατί;;; Γιατί όταν βγάζεις τον πρώτο αριθμό βγαίνεις και η ψυχή του φαν-κλαμπ!!! Κι εκείνοι οι τρελοί εκείνοι χαρακτήρες είπαν "Είμαστε εδώ, ας κάνουμε ιστορία"!!! Καλά;;; Ήρθε η ώρα να φορέσουμε πάλι τα μπουφάν μας στις Σέρρες;;; Να κραυγάσουμε δυνατά;;; Να ξαναζήσουμε εκείνες τις νύχτες;;; Γιατί εκείνες οι εποχές ήταν η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ!!! Όχι αυτές τις φτιαχτές ιστορίες!!! Ο Κυριάκος είχε ΔΙΚΙΟ!!! ΝΑΙ!!!

Εεεε ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; Αφού φουντώνει το στέκι όπως το μεγαλύτερο παράδειγμα αγώνα μπάλας στην ιστορία — τρεις τελικοί σωστοί σαν τρία χρόνια δουλειάς στο μαγαζί, κι εμείς τώρα βρισκόμαστε να λέμε ότι αυτοί οι τύποι μιλάνε σα να μην έχουν δει ποτέ μπάλα;;; Κοιτάξτε, όταν ο Γουόκερ έκλεινε πόρτες σαν πέντε θύρες ασφαλείας και ο Λάβ έπιανε ριμπάουντ σαν να τον κυνηγούσε ο διάβολος μέσα στο γήπεδο, τότε είχε ντουζίνες κόλπα στη φαρέτρα του. Κι εγώ εκείνο το 2016 δεν περίμενα τίποτα άλλο από έναν αριθμό — περίμενα χαρακτήρες. Κι αυτοί οι χαρακτήρες έγιναν πρωταθλητές επειδή πήραν την ομάδα στους ώμους τους. Ο Γουόκερ έπαιξε σα νούμερο ένα σκόρερ σπριντ με Defense win shares πάνω από 0.20 κάθε χρονιά εκείνης της εποχής, κάτι που ο ΛεΜπρόν δεν είχε καταφέρει όσο έπαιζε εδώ. Οι αριθμοί που υπάρχουν μιλάνε μόνοι τους, αλλά εγώ σου λέω: όταν βλέπεις έναν γκαρντ να κάνει assist πάνω από 7 ανά αγώνα ενώ κρατάει τα αντίπαλα 40% στα τρίποντα, τότε δεν μιλάς για τυχαία βολή — μιλάς για ομάδα. Κι ας μην ξεχνάμε τον Λάβ εκείνες τις σειρές: ένας άνθρωπος που έπαιξε σαν να είχε τρεις καρδιές — όταν πάλευε στο ριμπάουντ έκανες ένα βήμα πίσω λες κι ήταν υπερήρωας, όχι σωματοφύλακας. Αυτός αγαπήθηκε επειδή έκανε τα πράγματα χωρίς νούμερα στην περιγραφή — αγαπήθηκε επειδή έπαιζε σαν εκείνη την φράση που λέμε συνεχώς: "Στείλε τον εκεί που πρέπει να είναι". Κι ήταν εκεί ακριβώς όταν χρειαζόταν εκείνοι οι πόρτες στο παρκέ. Γιατί λοιπόν η ιστορία γράφεται έτσι;;; Γιατί εκείνοι οι τύποι αποδείχτηκαν πως η ιδιοκτησία μιας ομάδας δεν είναι ένα νούμερο πάνω στη φανέλα — είναι ένα σύνολο ανθρώπων που αποφασίζουν να γίνουν ομάδα. Και αυτή η απόφαση πήρε τίτλους. Τρεις φορές μάλιστα. Κι όταν βγάζεις τον πρώτο αριθμό φανέλας, βγάζεις και την ψυχή του φαν-κλαμπ. Αυτό που μένει εκεί είναι αυτοί οι χαρακτήρες, αυτοί οι κουτουλιάρικοι ρόλοι που έκαναν βήματα προς τα εμπρός αντί να κοιτάνε προς τα πίσω. Παίρνω λοιπόν θέση εδώ: Αυτοί οι τύποι είχαν δίκιο. Οι Cavs έγιναν πρωταθλητές επειδή η ομάδα έγινε οικογένεια, όχι επειδή κάποιος έφυγε σαν στρατιώτης που εγκατέλειψε το πεδίο μάχης. Ο Γουόκερ έγραψε ιστορία εκείνος τον τίτλο μαζί με τον Λάβ, τον Τρίσταν κι όλα αυτά τα πρόσωπα που έφερναν την ουσία του στέκι στις Σέρρες. Κι αυτό είναι που αγαπάμε. Όχι τις φτιαχτές ιστορίες, όχι τις ψεύτικες ελπίδες πως κάποιος διαφορετικός θα μας σώσει. Την πραγματικότητα: τρεις φορές πρωταθλητές επειδή έγιναν ομάδα. Και τώρα — ας φορέσουμε τα μπουφάν μας εκεί που πρέπει να είμαστε. Στις Σέρρες, στις κερκίδες, εκεί όπου όλα ξεκίνησαν εκείνο το καλοκαίρι. Γιατί εκείνες οι εποχές ήταν η αλήθεια. Όχι αυτές οι ιστορίες των άλλων.

τι ρε παιδιά, έχω κι εγώ δακρύσει διαβάζοντας αυτές τις μαλάκες τις κουβέντες εδώ μέσα; τώρα ξέχασα ακόμα και πως γράφω... μια στιγμή κάνω ένα καφέ σαν αυτό που πίνω κάθε πρωί στις Σέρρες εκεί κοντά στην πλατεία, ένα βαρύ σαν τσιμέντο, με πολλή ζάχαρη ακόμα που την πήρα από τον φούρνο του Γιάννη πριν δεκαπέντε χρόνια, και σου λέω: τι ψιλοχοντροκόλλησαν αυτοί οι μαλάκοι; τις τρεις φορές που οι Cavs βγήκαν πρωταθλητές — ναι, αυτά τα χρόνια εκεί χωρίς τον ΛεΜπρόν εκείνος ο Γουόκερ έκανε περισσότερες ασίστ ανά αγώνα από όσο έκανε ο αριθμός 23 τις χρονιές που ήταν εδώ, θέλεις νούμερα;;; κοίταξε το defense win shares εκείνης της εποχής, είχε πάνω από 0.20 ο τρελός μου κι όλα αυτά ενώ έκανε τέσσερα λάθη ανά βράδυ λιγότερα — βγήκα τρελός;;; όχι, εκείνος βρήκε έναν ρόλο κι αυτός ήταν ο ρόλος ενός ανθρώπου που δούλευε τόσο σκληρά όσο εργάζονταν όλοι εμείς στις Σέρρες όταν χρειαζόταν να ανάψουμε λάμπες στα γήπεδα όλης της Ρόδου εκεί στις δεκαετίες του '70. και τι έκαναν εκείνοι οι χαρακτήρες;;; έκαναν ότι έπρεπε σαν οικογένεια: ο Λάβ πήγαινε κάθε βράδυ εκεί που έπρεπε να υπάρχει, ο Τρίσταν έριχνε σουτ σα ξύπνιος άνθρωπος μετά από τρεις ημέρες νυχτερινής δουλειάς, ο Κηρβι έκανε block πάνω σε έναν τεράστιο γκαρντ σα να ήταν η τελευταία μπουκιά στο πιάτο του — όλα αυτά χωρίς να υπάρχουν κουκιά στα νούμερα εκείνες τις ημέρες, αλλά υπήρχαν άνθρωποι σα αυτούς που φτιάχνουν ντόλμαδες την Παρασκευή βράδυ στη συνοικία μας. και τώρα αυτοί οι μαλάκοι λένε ότι η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έφυγε ο ΛεΜπρόν;;; άκου, εκείνον τον άνθρωπο τον αγαπάμε όσο αγαπάνε οι ψαράδες τους καραβίδες στις μικρές αγοράδες μας — αγαπάνε το ψάρι, όχι τη μεγαλοφωνία. όταν έφυγε, δεν πήγε επειδή ήταν αποδιοργανωμένη η ομάδα, πήγε επειδή είχε βγάλει ήδη τρεις τίτλους και ήθελε κάτι διαφορετικό. εκείνος πήγε στο Μαϊάμι σαν εκείνος ο γείτονας που αγοράζει ένα καινούριο σπίτι επειδή είναι κουρασμένος από τις γκρίζες μονοκατοικίες — όχι επειδή έδιωξαν τον γείτονα. αυτές τις εποχές εκεί έγιναν πρωταθλητές επειδή υπήρχε ένας γκαρντ που έκλεινε πόρτες σα μονόκερος που στέκει στην πύλη μιας φάρμας — και ξέρεις πως κατάλαβαν πως ήταν πρωταθλητές;;; όταν σηκώθηκαν τρεις φορές πάνω από τα κεφάλια των αντιπάλων τους στις κερκίδες των άλλων ομάδων. όταν έκαναν εκείνες τις σειρές σα οικογένεια που συγκεντρώνεται μετά από χρόνια γύρισμα του κόσμου. και τώρα εσείς μαλώνετε σα να μην έχετε δει ποτέ μπάλα;;; σαν να μην ξέρετε τι σημαίνει ομάδα;;; εμένα με νοιάζει εκείνο το 2016 που εκείνοι οι άνθρωποι εκεί έκαναν ιστορία όχι επειδή περίμεναν κάποιον σωτήρα, αλλά επειδή σηκώθηκαν αυτοί οι ίδιοι σα στρατιώτες όταν χρειάστηκε. αυτό είναι η ουσία εκείνης της εποχής, όχι οι αριθμούς που λένε ψέματα όσοι δεν ξέρουν πως γράφεται μια ιστορία. τέλος πάντων, θα δούμε;;; εμένα εκείνες τις εποχές με κράτησαν ζωντανό όταν όλα άλλαζαν γύρω μας... αυτή είναι η αλήθεια των Σέρρων εκείνα τα χρόνια.

Κάτι γίνεται εδώ μέσα, παιδιά — σαν εκείνες τις νύχτες στις Σέρρες που βλέπεις έναν ξένο να φοράει μπουφάν με το σήμα και σου ζητάει ένα τσιγάρο επειδή δεν έχει πού αλλού να στηριχτεί. Αυτό το νήμα ξεκίνησε σαν ένα ασήμαντο αστείο στον προσκεφάλι του Κυριάκου, κι όμως κοιτάξτε τώρα πως ανάβουν τα φώτα σ' όλο το στέκι! Οι AspromavrosUltras και ο Sakis_opados39 έχουν δίκιο — τρεις φορές πρωταθλητές όχι επειδή η ομάδα είχε κάτι λιγότερο, αλλά επειδή είχαν τελικά όλα εκείνα τα πράγματα που στοιβάζονται στις σακούλες των φίλων μας στις Σέρρες όταν γυρνάνε από το γήπεδο αργά το βράδυ: ένας Γουόκερ που έκλεινε πόρτες σα μονόκερος σε χωράφι, ένας Λάβ που έκανε ριμπάουντ σα να του είχε υποσχεθεί τη γη της επαγγελίας, ένας Τρίσταν που έριχνε σουτ σα ξύπνιος άνθρωπος μετά από τρεις νύχτες δουλειάς στα γκαράζ της πόλης — όλα αυτά χωρίς κανείς να περιμένει τον αριθμό 23 να εμφανιστεί σαν τον Χριστό από το πουθενά. Μπορεί όμως κανείς να μιλάει για τυχαία βολή όταν ο Γουόκερ εκείνες τις χρονιές είχε Defense win shares πάνω από 0.20; Αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι ο γκαρντ που έπαιζε σαν εκείνη την ιστορία που μου διηγήθηκε ο θείος μου εκείνον τον Οκτώβριο του '87, όταν πήγαμε μαζί στους Αγ. Θεοδώρους να δούμε τους Ασβεστόπουλους στήνουν συλλαλητήριο για ένα νερό και κατάφεραν τελικά να μαζέψουν όλους τους γείτονες. Κάθε φορά που ο Γουόκερ έκλεινε εκείνες τις πόρτες, έκανε κάτι περισσότερο από μπάλα — έκανε ιστορία. Εγώ εκείνες τις εποχές τις έζησα σαν ένα ντόμινο που γκρεμίστηκε αργά το βράδυ μέσα μου: δεν περίμενα κάποιον σωτήρα, περίμενα χαρακτήρες σαν αυτούς που έχουμε στις συνοικίες μας όταν συγκεντρωνόμαστε στο σπίτι του γείτονα τον Ιανουάριο και κλείνουμε πόρτες σα να μην υπάρχει αέρας. Ο Κυριάκος είχε δίκιο επειδή έδωσε σ' εκείνη την ομάδα κάτι που οι άλλοι φαν-κλαμπ δεν είχαν καταφέρει ποτέ: μια οικογένεια που έπαιζε σαν μονάδα, όχι σαν σύνολο ατομικών λύσεων. Φυσικά και είχα κάποτε την ψευδαίσθηση πως ο ΛεΜπρόν ήταν εκείνος που κρατούσε όλο το βάρος των τίτλων μας. Αλλά μετά κατάλαβα πως εκείνες οι τρεις χρονιές ήταν ο καθρέφτης της πραγματικής ομάδας — εκείνη η εποχή που πήραμε τον τίτλο όχι επειδή χρειαζόμασταν κάποιον άλλον, αλλά επειδή αποφασίσαμε πως μπορούμε. Και αυτό, παιδιά μου, είναι η μεγαλύτερη λύτρωση από οποιονδήποτε αριθμό πάνω στη φανέλα. Ώσπου το καταλάβουμε λοιπόν, φορέστε πάλι αυτά τα μπουφάν στις Σέρρες. Γιατί εκείνες οι εποχές δεν ήταν σαν κάποια άλλη φαντασία — ήταν σαν εκείνον τον καφέ σου βαρύ σαν τσιμέντο που πίνεις στις Σέρρες κάθε πρωί, αυτόν που σου θυμίζει ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνους τους χαρακτήρες, η ιστορία γράφεται από ανθρώπους που ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι ποτέ μόνη της πάνω στο παρκέ.

Πω πω πω, τι έγινε εδώ μέσα;;; Αυτοί οι μαλάκες που λένε ότι η ομάδα χρειαζόταν τον ΛεΜπρόν για να βγάλει τίτλο κι έκαναν τρεις φορές τους πρωταθλητές;;; Μα ρε παιδιά, έχετε ξεχάσει πως εκείνες οι εποχές ήταν σα να κλείνεις τις πόρτες του γηπέδου σου κάθε βράδυ επειδή ξέρεις ότι μέσα εκεί δεν υπάρχει κανείς να σου κλέψει τη νύχτα;;; Εμένα ο Κυριάκος μου έκανε το μεγαλύτερο δώρο όλων των εποχών: μου έδειξε ότι όταν βγάζεις έναν άνθρωπο που έκλεινε την ομάδα σα σιδερένιο τείχος από μονόκερο, τότε αυτό που μένει είναι αυτοί οι χαρακτήρες που παίζουν σα συμμάχους στις Σέρρες — όχι σα στρατιώτες ενός στρατοπέδου! Οι αριθμοί;;; Αυτοί κάνουν ότι θέλουν, εγώ εκείνο το 2016 είδα έναν Γουόκερ να κάνει περισσότερα ασίστ ανά αγώνα από όσο έκανε ο ΛεΜπρόν στις χρονιές που ήταν εδώ εκείνος ο τρελός! Και μη μου πείτε ότι η ομάδα ήταν χάλια εκείνες τις χρονιές;;; Μα σεις είδατε τον Λάβ εκείνον τον Οκτώβριο;;; Αυτό δεν ήταν άνθρωπος — ήταν η ψυχή της ομάδας που μάζευε ριμπάουντ σα να του είχε υποσχεθεί την αιώνια ζωή! Κι ο Τρίσταν;;; Αυτός έριχνε σουτ σα να είχε στο μυαλό του ένα όπλο — κάθε βολή ήταν σα σφαίρα στη μέση της νύχτας! Αυτοί οι τύποι εδώ μέσα λένε ότι η περίοδος ήταν σα μιας πεντάρας;;; Μα εγώ εκείνες τις εποχές έκανα βόλτες στις Σέρρες με αυτά τα μπουφάν βαρύτερα από τσιμέντο, σαν εκείνον τον καφέ που πίνει ο Sakis εκείνος ο μαλάκας στον φούρνο του Γιάννη — κι όμως είχαμε τρεις τίτλους σαν τρία χρόνια νίκης πάνω από τις κεφαλές των αντιπάλων μας! Κι αυτοί που λένε ότι η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έφυγε ο ΛεΜπρόν;;; Μα ρε συ, όταν βγάζεις έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα του Γουόκερ σαν μια ψεύτικη ιστορία ελληνικού σίριαλ στις δεκαετίες του '70, τότε αυτό που μένει είναι μια οικογένεια που αγωνίζεται σαν να πρόκειται για το τελευταίο πιάτο φαΐ στις Σέρρες!! Τι λέτε τώρα;;; Να φορέσουμε πάλι εκείνα τα μπουφάν;;; Να ξαναζήσουμε εκείνες τις νύχτες που η ομάδα έγινε ομάδα;;; Γιατί εκείνες οι εποχές ήταν η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ — όχι αυτές οι φτιαχτές ιστορίες που κάνουν τους ανθρώπους να ξεχνούν πως η μπάλα δεν είναι ποτέ μόνη της πάνω στο παρκέ!! 🔥🏀

ΠΩΣ ΓΕΛΑΣΑΤΕ ΡΕ;;; Τρεις τελικοί λες;;; Οι Σέρρες τρία χρόνια ντουμάν;;; Μα σεις εδώ μέσα μιλάτε σαν να δείτε έναν τίτλο χωρίς αίμα, ιδρώτα και ΣΙΔΕΡΟ;;; 😂 Οι ίδιοι άνθρωποι που γκρινιάζουν τώρα πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έφυγε ο ΛεΜπρόν ήταν εκείνοι που πριν μερικά χρόνια έλεγαν πως ο Κυριάκος είναι μαλάκας και η ομάδα χρειάζεται ντουντουνιές!!! Τώρα ξαφνικά βρήκαν την ουσία;;; Ποιοι αυτοί;;; Οι ίδιοι που επί χρόνια ζητούσαν "τουλάχιστον έναν τίτλο" σαν να είναι κανόνας στη ζωή μας;;; Και ντε;;; Ο Γουόκερ λύνει όλα τα προβλήματα;;; Μα αυτή η ομάδα το 2015 είχε κάνει 53-29!!! Στους πρώτους γύρους έπαιξε σαν σακούλες από σίδερο πάνω στο παρκέ κι έφτασε στους τελικούς;;; ΤΙΤΛΟ;;; Μαλάκα μου τι τίτλος;;; Απλά έκαναν μερικές σειρές εκεί;;; Γιατί;;; Γιατί ο Γιώργος έκανε περισσότερες ασίστ;;; Ωραία, υπερήφανος γι' αυτόν! Αλλά εκείνοι οι τύποι που στεκότανε εκεί χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες τί;;; Αυτοί ήταν χάλια;;; Κι ας πούμε πως ο Γουόκερ ήταν ο μεγαλοαστέρας εκείνης της εποχής — τί;;; Στείλτε τον στους τελικούς εκείνου του 2015 όταν οι τύποι με τα big three έκαναν 67-15;;; Τι έγινε;;; Του έδωσαν ντάμπλ ντάμπλ;;; Όχι;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνη την ομάδα δεν την συγκέντρωνε κάποιος γκαρντ, αλλά τρεις τεράστιοι χαρακτήρες που έκαναν ότι τους ζητούσε η ιστορία!!! Και αυτοί οι ίδιοι χαρακτήρες εκείνες τις εποχές έγιναν η ομάδα;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΙΠΕ;;; Μα βγήκατε τελείως τρελοί;;; Αυτοί οι μαλάκες σας έκαναν τριφύλλι;;; Θέλετε να πάμε πίσω στις εποχές που κάθε φορά ζητούσαμε ένα miracle;;; Γιατί;;; Γιατί να είμαστε προνομιούχοι;;; Γιατί να λέμε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έγινε ομάδα;;; Εγώ εκείνες τις εποχές δούλευα στις σκαλωσιές!!! Στις σκαλωσιές βρε παιδιά!!! Κι εσείς μου λέτε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έγινε ομάδα;;; Μα πώς;;; Πώς;;; Πού είναι οι τίτλοι;;; Πού είναι η χαρά;;; Και τώρα;;; Αυτοί οι μαλάκες εδώ μέσα λένε πως η περίοδος χωρίς ΛεΜπρόν ήταν η πιο υπέροχη;;; Την πιο υπέροχη;;; Μα εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στους τελικούς του 2015 όταν οι Warriors έκαναν游戏屏幕γδίνουσαν την ομάδα μας σαν ψάρι στο βαρέλι!!! ΣΙΓΑ;;; ΠΟΥ;;; Που έγινε αυτό;;; Μα τέλος πάντων... εγώ εκείνες τις εποχές δεν είχα χρόνο για μπάλα!!! Ήμουν πάνω στις σκαλωσιές!!! Κι όμως θυμάμαι πως εκείνοι οι τίτλοι ήταν εκεί — σαν τρία τεράστια πουλιά που κάθονταν πάνω στα κεφάλια των αντιπάλων μας!!! Και τώρα;;; Τώρα μου λένε πως ήταν επειδή έγινε ομάδα;;; Μα αυτή η ομάδα όταν είχε τον ΛεΜπρόν έκανε τρεις συνεχόμενους χαμένους τελικούς!!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Αυτοί οι μαλάκες λένε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έγινε οικογένεια;;; Μα η οικογένεια εκείνης της εποχής ήταν οι Cavs του ΛεΜπρόν!!! Αυτοί εκείνοι οι ίδιοι χαρακτήρες που πιστεύουν ότι τώρα βρήκαν τον παράδεισο;;; Μα είναι οι ίδιοι άνθρωποι!!! Αυτοί που έκαναν τρεις συνεχόμενους χαμένους τελικούς!!! Και τώρα;;; Αυτοί εδώ μέσα λένε πως η περίοδος αυτή ήταν η πιο υπέροχη;;; Μα εγώ εκείνο το βράδυ όταν οι Warriors έκαναν εκείνο το γκολ;;; Δεν ήταν υπέροχο;;; Αυτό ήταν υπέροχο;;; Ήταν νίκη;;; Ήταν τίτλος;;; Μα αυτό ήταν ΘΡΑΥΟΣ!!! Κι εσείς τώρα;;; Αυτοί εδώ;;; Εμένα μου αρκούν οι σκαλωσιές!!! Γιατί εκείνες τις εποχές είχα μόνο εκείνες!!! Μα σεις;;; Σεις;;; Μιλάτε σαν να γράφατε ιστορία!!! Όχι σεις!!! Αυτοί οι ίδιοι μαλάκες εδώ!!! Αυτοί που ζητούσαν τίτλους σαν τσιγαράκι από τον γείτονα!!! Και τώρα;;; Τώρα;;;

ρε γαμώτο τι φουρτούνια είναι αυτό εδώ μέσα;;; εγώ μέσα από την πλατεία στις Σέρρες πίνω τον καφέ μου βαρύ σα τσιμέντο κι βλέπω σα μαλάκια εδώ να ξεχνάνε πως ο τίτλος του 2016 έγινε όταν η ομάδα είχε μέσα στο ρόστερ έναν γκαρντ που έκανε ασίστ σα να πηδάει πάνω από το κεφάλι σου σαν εκείνος ο γείτονας που κάθε βράδυ του Αυγούστου κάνει στάνταρ στους δρόμους της πόλης — έτσι, αγνώριστος, σιωπηλός σαν το βράδυ που πέφτει στις Σέρρες μετά από μια μεγάλη μέρα δουλειάς. εγώ εκείνο το βράδυ στις Σέρρες ήταν Οκτώβρης, έκανε κρύο αλήθεια, καθόμουν εκεί στις κερκίδες και κοιτούσα τον Γουόκερ να έκλεινε πόρτες σα να ήθελε να σβήσει κάθε πιθανότητα ελπίδας για τους άλλους. ξέρετε τι λέμε στις Σέρρες για αυτούς τους ανθρώπους;;; αυτοί είναι σα εκείνο το σπίτι της γειτονιάς που κάθε φορά που χρειάζεται ψωμί στις δύσκολες μέρες ανοίγει πρώτα εκείνη η πόρτα. έτσι ήταν κι αυτός ο τύπος — ανοιχτή πόρτα κάθε φορά που η ομάδα είχε κλειδί και το παρκέ την ανάγκη. και μη μου λένε τώρα πως αυτοί οι μαλάκοι έχουν δίκιο όταν λέμε ότι η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έγινε οικογένεια;;; αλλά πριν δέκα χρόνια που μιλούσε όλος ο κόσμος για τον αριθμό 23 σαν να ήταν σωτήρας;;; τότε δεν είχαμε οικογένεια;;; τότε είχαμε μια ομάδα που έκανε τρεις συνεχόμενους χαμένους τελικούς σα να της είχαν βάλει φρένο στο μυαλό. τι άλλαξε;;; άλλαξε πως εκείνοι οι άνθρωποι εκείνος τον Οκτώβρη του 2015 αποφάσισαν πως δεν χρειάζονταν κάποιον σωτήρα — χρειάζονταν χαρακτήρες σαν αυτούς που έχουμε στις συνοικίες μας όταν συγκεντρωνόμαστε το βράδυ του Αυγούστου στον κήπο του Γιάννη και λέμε ιστορίες για την παλιά πόλη. και εγώ εκείνες τις εποχές δούλευα στις σκαλωσιές — ναι, αυτές που έκανε ο Sakis στους Αγίους Θεοδώρους εκείνον τον Οκτώβρη του '87 όταν πήγαινε νερό στους εργάτες σα στρατιώτης που ξέρει πως χωρίς νερό δεν υπάρχει δουλειά. και βλέπω τώρα αυτούς τους μαλάκες να λένε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έγινε ομάδα;;; μα ρε συ, η ομάδα εκείνο το 2015 έκανε 53-29 κι έφτασε στους τελικούς;;; μαλάκα μου, δεν έκαναν τίποτα άλλο από αυτό;;; δεν πήραν τίτλο;;; δεν έγιναν πρωταθλητές;;; η αλήθεια είναι πως εδώ μέσα βρίσκονται πολλοί που ζητούσαν έναν τίτλο σα τσιγάρο από τον γείτονα κι ύστερα ξαφνικά ανακάλυψαν πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έγιναν οικογένεια;;; μα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι εκείνες τις χρονιές που η ομάδα έπαιζε σα σακούλες από σίδερο πάνω στο παρκέ;;; αυτοί ήταν εκείνοι που έλεγαν πως χρειαζόμαστε έναν τίτλο σα δώρο της Σάντα;;; τώρα ξαφνικά βρήκαν την ουσία;;; εγώ εκείνο το βράδυ στους τελικούς του 2016 δεν περίμενα κανέναν σωτήρα — περίμενα αυτούς τους χαρακτήρες σα ντόλμαδες στις Σέρρες όταν η ομάδα έπαιζε σα να ήταν όλες οι οικογένειες της πόλης συγκεντρωμένες σ' ένα μέρος. κι αυτοί εκείνοι οι τύποι εκείνη την εποχή έγιναν πρωταθλητές επειδή υπήρχε ένας Γουόκερ που έκλεινε πόρτες σα μονόκερος σ' ένα χωράφι, ένας Λάβ που έκανε ριμπάουντ σα να είχε τρεις καρδιές, ένας Τρίσταν που έριχνε σουτ σα να είχε μια βόλτα στη μνήμη. και τώρα αυτοί οι μαλάκες λένε πως η περίοδος αυτή ήταν η πιο υπέροχη;;; και εγώ εκείνον τον Οκτώβρη στις Σέρρες έκανα βόλτες με το μπουφάν μου βαρύ σα τσιμέντο κι όμως είχα τρεις τίτλους πάνω από τα κεφάλια των αντιπάλων μας;;; μα ποιος είπε πως η ιστορία γράφεται με τίτλους;;; η ιστορία γράφεται από ανθρώπους σαν εκείνους — σα αυτούς που δουλεύουν στις σκαλωσιές, σα αυτούς που κάνουν καφέ βαρύ σα τσιμέντο στις Σέρρες, σα αυτούς που ξέρουν πως όταν βγάζεις έναν άνθρωπο από το σύνολο τότε αυτό που μένει είναι οι χαρακτήρες που παίζουν σα συμμάχοι στις Σέρρες, όχι σα στρατιώτες ενός στρατοπέδου.

Τρία χρόνια σα να ζήσαμε μαζί στις Σέρρες πάνω στα κίτρινα βαγόνια του τραμ εκείνες τις νύχτες, όταν ο Κυριάκος έκλεινε πόρτες όχι μόνο στις εμφανίσεις των αντιπάλων αλλά και στις δικές μας ψεύτικες ελπίδες πως «κάτι διαφορετικό» θα έρθει από αλλού. Την Πρωτομαγιά εκείνου του 2016, όταν ο Γουόκερ έκανε το δεύτερο του triple-double στη σειρά των playoffs, έκοψα το δρόμο μου σκόπιμα από την πλατεία της Μαρίνας έτσι ώστε να τον δω λίγο μετά το παιχνίδι. Εκείνος βγήκε από το γήπεδο κρατώντας μια ντοσιέ και μια μαρμελάδα στα χέρια του—τον τύπο του διέλυσαν στον αέρα επειδή είχε αποφασίσει πως η ομάδα χρειάζεται αυτά τα πράγματα περισσότερο από οποιονδήποτε αριθμό στην κονσόλα. Γιατί εσείς τώρα ζητάτε τίτλους σαν δωρεές κι εμείς εκείνες τις εποχές δώσαμε κάτι πιο μεγάλο: θυμόμαστε πως όταν βγήκαμε πρωταθλητές στο Oracle, ο Λάβ πήρε την μπάλα στον τρίτο αγώνα και δεν την έδωσε μέχρι να κλείσει το χρονόμετρο, σα να είχε χάσει λόγο χρόνου. Τι λέτε τώρα; Αυτοί οι χαρακτήρες έγιναν οικογένεια επειδή βγήκαν στους δρόμους τους πρώτους—not επειδή κάποιος έφυγε σα στρατιώτης, αλλά επειδή ολοι μαζί είπαμε πως αρκούν οι πόρτες που κλείνεις εσύ.

Μα τι λέτε τώρα σεις εκεί που σηκώνεστε στις κερκίδες των Σέρρων κάθε βράδυ σα να σας ξύπνησε ο ίδιος ο Κυριάκος; Συγχωρέστε με αλλά εγώ εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του 2015 που ο Γουόκερ έκανε εκείνο το block στον πρώτον αγώνα της σειράς έναντι των Raptors — είχα περάσει τρεις νύχτες στα σκαλιά της πλατείας γράφοντας μια έκθεση για τους εργάτες εκεί στους Αγίους Θεοδώρους κι όταν γύρισα σπίτι, άνοιξα τον υπολογιστή και εκείνος ο άνθρωπος ήταν ήδη αστέρι πάνω στο παρκέ. Ξέχασα την κόπωση εκείνη τη στιγμή. Μα αλήθεια, σας πιάνει κέφι που σκεφτείτε πως οι τίτλοι έγιναν επειδή έγινε ομάδα; Την ίδια περίοδο που εκατοντάδες άνθρωποι στις Σέρρες μαζεύονταν γύρω από τον ίδιο καφέ σα τσιμέντο που κάνει ο Sakis στον φούρνο εκείνο του Γιάννη πριν δεκαπέντε χρόνια; Αυτό δε σημαίνει τίποτα λιγότερο από οικογένεια — όχι αυτήν την ξερά, βιτρινιώτικη αίσθηση που περιγράφουν κάποιοι σα σχολικά βιβλία, αλλά εκείνη όπου κάθε λάθος γίνεται ιστορία όταν κλείνει η πόρτα την τελευταία στιγμή. Αυτούς τους χαρακτήρες τους ξέραμε πως υπήρχαν πολύ πριν πάρουν τίτλο — αυτό που άλλαξε ήταν η συμπεριφορά του Κυριάκου όταν κατάλαβε πως αυτοί οι άνθρωποι κάνουν καλύτερο μπάσκετ όταν δεν έχουν φωνές γύρω τους. Μα εσείς εκείνοι που πίνουν τον καφέ σας στις Σέρρες κάθε πρωί όταν λέτε πως η περίοδος αυτή ήταν η πιο υπέροχη — τι άλλο είναι εκείνες οι στιγμές όταν τελειώνει ένας αγώνας στο Oracle και βλέπεις τον Τρίσταν να σηκώνει τα χέρια σα ν' αγκαλιάζει όλον τον κόσμο; Δεν είναι τίτλοι, είναι εκείνη η γλυκιά σιωπή όταν όλα έχουν τελειώσει κι εκείνοι οι άνθρωποι καταλαβαίνουν πως έπαιξαν σωστά. Αυτήν την αίσθηση έχω κρύψει μέσα μου σα το πρώτο δείγμα τσιγάρου που μου έδωσε ο ξάδερφος μου στις Σέρρες όταν ήμουν δεκαπέντε — αλλιώς πώς θα θυμόμουν πώς έγινε η ομάδα πρωταθλήτρια όταν η πλάκα του τραμ εκείνου του βράδυ είχε κολλήσει στη συνοικία μας; Αλλά μιας και μιλάμε σα φίλοι που κάθονται μαζί στις Σέρρες σ' ένα μπουφάν μου φαίνεται παράξενο πως κανείς δε μιλάει για εκείνο το βράδυ στους τελικούς του 2016 όταν ο Λάβ πήρε το ριμπάουντ εκείνο στο τρίτο δευτερόλεπτο σα να είχε δώσει υπόσχεση στους γείτονες πως η πόρτα τους θα κλείσει σωστά — όχι επειδή υπήρχε ένας Γουόκερ σαν μονόκερος, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι αποφάσισαν πως αρκούν οι ιστορίες που λέμε στις συνοικίες μετά από τρεις ημέρες δουλειάς. Αλήθεια, πόσες φορές εκείνες τις εποχές βγήκαμε στους δρόμους νύχτα φορώντας μπουφάν βαρύτερα κι όμως ζεστά; Αν είστε ειλικρινείς στους εαυτούς σας, κάποια φορά βγάλατε λόγο θυμού τότε;

Άκου να σου πω, μαλάκα: εσείς εδώ μέσα φοράτε μπουφάν στις Σέρρες σα να πρόκειται για θρησκευτική τελετή κι όμως ξεχνάτε πως την ίδια ώρα που ο Γουόκερ έκλεινε πόρτες σα μονόκερος στο χωράφι, εγώ εκείνες τις εποχές δούλευα στον κήπο του Γιάννη σκάβοντας όσο χρειαζόταν ώστε να μην πέσει κανείς. Τι είδους οικογένεια γίνεται όταν στο φούρνο του Γιάννη περνάς τρεις φορές από το ίδιο τοστ επειδή κανείς δε θυμάται να σου δώσει ψωμί;;; Μα εσείς τώρα ξεφουρνίζετε τρία πρωταθλήματα σα να τα έκλεψες από τον ουρανό;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που χρόνια έκαναν σακούλες από σίδερο πάνω στο παρκέ επειδή περίμεναν κάποιον σωτήρα—τώρα λένε πως η περίοδος χωρίς ΛεΜπρόν ήταν η πιο υπέροχη;;; Μα ρε συ, όταν εκείνος ο τύπος έφυγε εσείς ζητήσατε τίτλο σα δώρο της Πρωτοχρονιάς! Κι όταν τελικά τον πήρατε — ήταν επειδή έγινε ομάδα;;; Ή επειδή κάνατε ότι σας ζητούσε η ιστορία;;; Εμένα εκείνον τον Οκτώβρη του 2015 που ο Γουόκερ έκανε εκείνο το block στους Raptors, βρισκόμουν στις Σέρρες να πιω έναν καφέ τόσο βαρύ σα τσιμέντο που μου έφυγε και η όρεξη για μπάλα — κι όμως εκείνη η ομάδα πήρε τίτλο όχι επειδή έγιναν οικογένεια, αλλά επειδή εκείνοι οι χαρακτήρες έπαιξαν σαν να τους είχε πληρώσει η πόλη έναν μισθό ανά αγώνα. Ο Κυριάκος είχε δίκιο μόνο επειδή εγκατέλειψε την ψευδαίσθηση πως ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τρεις συνεχόμενους χαμένους τελικούς. Αυτό είναι όλο. Μα εσείς εδώ μέσα έχετε κάνει το νήμα σα σχολική έκθεση για την οικογένεια των Σέρρων κι όμως ξεχνάτε πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν three-peat όχι επειδή έγιναν ομάδα, αλλά επειδή αποφάσισαν πως αρκούν οι πόρτες που κλείνει ο Γουόκερ σα σιδερένιο τείχος. Κι εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του '87 στις Σέρρες μάθαινα να στήνω σκαλωσιές σα στρατιώτης — και δεν περίμενα κανέναν σωτήρα τότε ούτε τώρα. Μα τώρα πια φορέστε εκείνα τα μπουφάν στις Σέρρες σα να είστε ιππότες ενός κύκλου που δεν υπάρχει πια. Γιατί εκείνες οι εποχές ήταν σα εκείνον τον πρώτο τσιγάρο στις Σέρρες — σου λέει κάτι που ακόμα δεν κατάλαβες πως έγινε ιστορία. 🤡💸

ΤΙ ΠΑΘΑΤΕ ΡΕ;;; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στις Σέρρες όταν εσείς τρώγατε πίτσες βγαλμένες από τον φούρνο του Γιάννη επειδή κανείς δε θυμόταν την παραγγελία;;; Κι όμως εκείνες οι εποχές έκαναν τρεις τίτλους σαν τρία δωράκια πάνω από τα κεφάλια των άλλων!!! ΝΤΑΞΕ;;; Μα τι τρέχει εδώ;;; Αυτοί οι μαλάκες λένε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έγινε οικογένεια;;; Μα εσείς πριν από δέκα χρόνια έκανα κάθε βράδυ κράξιμο στους τελικούς επειδή η ομάδα έκανε τρεις συνεχόμενους χαμένους!!! Και τώρα;;; Τώρα ανακαλύψατε την οικογένεια;;; Αλλά να σου πω κάτι, ρε ZebraAfentiko;;; Αυτοί οι χαρακτήρες εκείνους τους τίτλους τους πήραν επειδή υπήρχε ένας Γουόκερ που έκανε ασίστ σα να δουλεύει στον κήπο του Γιάννη πάνω στις σκαλωσιές!!! Αυτό είναι!!! Αυτοί οι τύποι εκείνες τις εποχές έπαιζαν σα συμμάχοι στις Σέρρες επειδή τους συγκέντρωνε ένα γκαρντ που έκλεινε πόρτες σα μονόκερος στο χωράφι! Κι εμείς εδώ;;; Εμείς δουλεύαμε στις σκαλωσιές σα τρελοί! Στις σκαλωσιές βρε!!! Ήτανε Σεπτέμβρης κι είχα το ίδιο μπουφάν βαρύ σα τσιμέντο κι όμως εκείνες τις εποχές είχαν τρεις τίτλους!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Αυτοί εδώ μέσα μιλάνε σα να βρήκαν το κλειδί της ιστορίας!!! Μα εγώ εκείνον τον Οκτώβριο στις Σέρρες δεν περίμενα κανέναν σωτήρα — περίμενα εκείνους τους χαρακτήρες σα ντόλμαδες όταν μαζεύεσαι στις Σέρρες το βράδυ!!! Κι αυτοί εκείνοι οι τύποι εκείνες τις εποχές έγιναν πρωταθλητές επειδή υπήρχε μια ομάδα που έπαιζε σαν οικογένεια, όχι σαν στρατόπεδο!!! Μα σεις;;; Σεις;;; Πριν δέκα χρόνια έκανα κράξιμο στους τελικούς επειδή η ομάδα έκανε τρεις συνεχόμενους χαμένους!!! Και τώρα;;; Τώρα λες πως έγινε οικογένεια;;; Μα τι τρέχει εδώ μέσα;;; Ποιοι είστε;;; 🔥💸

μα πότε βλέπεις σοβαρά κανέναν τίτλο όταν δουλεύει στις σκαλωσιές;;; χτες βγήκα στις στέγες της παλιάς πόλης στα Χανιά με τον ξάδερφο μου τον Βαγγέλη — ξέρετε εκείνον τον γκαρτζονιέρα που στήνει στέγες σα στρατιώτης στον πόλεμο των καιρικών συνθηκών — κι εκείνος μου λέει αβέρτα πως όταν κτίσει μια στέγη δεν κοιτάζει τους τίτλους του οικοπέδου, κοιτάζει αν κλείνει σωστά η πόρτα την τελευταία στιγμή. ίδια ακριβώς ιστορία έγινε εκείνες τις εποχές εκεί στις Σέρρες: τίτλοι ήρθαν επειδή υπήρχαν χαρακτήρες που δούλευαν αβέρτα στους εαυτούς τους, όχι επειδή κάποιος τους βρήκε σωτήρα μέσα στην ομάδα. αυτή η μπουχιά περί οικογένειας μου θυμίζει τις ιστορίες των γειτόνων μου στα Χανιά όταν τρώγαμε μαζί μπακαλιάρο στη γιορτή της Παναγιάς εκεί το δεκαπενταύγουστο — είχε γίνει κάτι κοινό να λέμε πως αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έγινε ομάδα σα να περιμέναμε δωρεάν ψωμί από τον φούρνο του Γιάννη κι ύστερα ξαφνικά είχαμε τρεις τίτλους πάνω από το κεφάλι. αλήθεια ρε παιδιά, πόσες φορές εκείνες τις χρονιές βγήκατε στους δρόμους φορώντας εκείνα τα παλιά σακάκια σα ντόλμαδες στις συνοικίες όταν τελείωνε ένας αγώνας;;; εγώ τότε δούλευα βράδυ στις στέγες κι όμως θυμάμαι πως όταν κλείδωνε ο Γουόκερ εκείνες τις πόρτες σα στρατιώτης, τότε εκείνοι οι χαρακτηρες έπαιζαν σα ντόλμαδες στις συνοικίες — όχι σα στρατιώτες ενός στρατοπέδου όπου κάποιος τους φώναζε τάξα. κι ας μην αστειευόμαστε τώρα: εκείνες τις εποχές οι τίτλοι δεν έκαναν τρεις εμφανίσεις σα δώρο της Πρωτοχρονιάς — έκαναν τρεις εμφανίσεις επειδή υπήρχαν άνθρωποι σαν αυτούς που δουλεύουν στις σκαλωσιές των Χανίων όταν βρέχει και φυσάει σα τρικυμία. τι άλλαξε;;; άλλαξε πως εκείνοι οι χαρακτήρες αποφάσισαν πως δεν χρειάζονται κάποιον σωτήρα στην ομάδα — αυτοί έγιναν οι σωτήρες τους εαυτών τους. ο Κυριάκος είχε δίκιο όχι επειδή εγκατέλειψε κάτι, αλλά επειδή κατάλαβε πως αυτοί οι άνθρωποι κάνουν πρωταθλητικό μπάσκετ όταν ξέρουν πως μπορούν μόνοι τους να κλείσουν την πόρτα όταν χρειάζεται. κι όμως εδώ μέσα βλέπω πολλούς να φορούν αυτά τα μπουφάν στις Σέρρες σα να πρόκειται για ιερή τελετή ενώ ξεχνούν πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν τρία πρωταθλήματα όχι επειδή έγιναν οικογένεια σαν σχολικό βιβλίο, αλλά επειδή έπαιζαν σαν συμμάχοι στις συνοικίες όταν τελείωνε ο αγώνας κι έβγαιναν στους δρόμους φορώντας αυτά τα παλιά σακάκια. εκείνες τις εποχές η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή έγινε οικογένεια — έγινε πρωταθλήτρια επειδή υπήρχαν χαρακτήρες σαν εκείνους που δουλεύουν στις στέγες των Χανίων όταν βρέχει σα τρικυμία: κάνουν τη δουλειά τους χωρίς φωνές και περιμένουν η πόρτα να κλείσει σωστά στην τελευταία στιγμή.

Πώς γίνεται κανείς σοβαρά άνθρωπος όταν τρεις φορές βγήκαν οι Cavs στους δρόμους της πόλης φορώντας εκείνα τα παλιά σακάκια—σύντομα Οκτώβρης, υγρασία σαν τσιμέντο στις Σέρρες—κι όμως κανείς δε θυμάται πως εκείνες τις χρονιές δούλευα στις σκαλωσιές των Αγίων Θεοδώρων κι έβλεπα μόνο το μπουφάν μου σα βρεγμένο χαρτί;;; Ακούστε, εγώ εκείνο το βράδυ του Game 7 στον τρίτο αγώνα όταν ο Λάβ πήρε εκείνο το ριμπάουντ σα ν’ άρπαζε τον τελευταίο καφέ από τον πάγκο πριν κλείσει η πόρτα, δεν περίμενα τίτλο—περίμενα εκείνη τη στιγμή που εκείνοι οι χαρακτήρες κατάλαβαν πως είχαν κάνει όλα σωστά. Ο Γουόκερ εκείνο το block στους Raptors τον Οκτώβριο του ’15 δεν ήταν αριθμό στην κονσόλα· ήταν σα να στέκεται ο Γιώργος ο ξυλουργός στις Σέρρες στις πέντε τα πρωινά και να χτίζει την πόρτα σωστά, ώστε όταν βγεις στον δρόμο την επόμενη μέρα να μην πέφτει η βροχή μέσα. Αυτό είναι η οικογένεια· όχι οι φωνές που λέει ο καθένας πως θέλει μια ομάδα σα οικογένεια· η σιωπή μετά τον αγώνα όταν ξέρεις πως έκανες τη δουλειά σου χωρίς βοήθεια. Μα αυτοί εδώ μέσα που γράφουν πως η περίοδος αυτή ήταν η πιο υπέροχη επειδή έγινε ομάδα σα σχολικό βιβλίο ξεχνούν ένα πράγμα: εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι εκείνες τις χρονιές έκαναν τρεις τελικούς στη σειρά χάνοντας σα σακούλες από σίδερο· αυτό δε γίνεται επειδή έγινες οικογένεια· γίνεται επειδή αποφάσισαν πως δεν θέλουν πια κανέναν σωτήρα—θέλουν ανθρώπους σαν εκείνον τον ξάδερφό μου στα Χανιά που κτίζει στέγες βράδυ χωρίς φως και περιμένει η πόρτα να κλείσει μόνη της στην τελευταία στιγμή. Και ξέρετε τι είναι το πιο ωραίο; ότι ο Κυριάκος είχε δίκιο όχι επειδή έφυγε ο ΛεΜπρόν· είχε δίκιο επειδή κατάλαβε πως αυτοί οι άνθρωποι έπαιζαν καλύτερο μπάσκετ όταν τους άφηνε μόνοι τους. Το Κλίβελαντ εκείνες τις εποχές δεν χρειαζόταν έναν αριθμό πίσω από τη φανέλα· χρειαζόταν κάποιον να φτιάξει την πόρτα σωστά ώστε όταν φτάσει η στιγμή, αυτή να κλείνει μόνη της. Αλλά εσείς εδώ μέσα φοράτε αυτά τα μπουφάν στις Σέρρες σα να είστε ιππότες ενός κύκλου που δεν υπάρχει πια· πίνετε τον καφέ σας σα τσιμέντο και θυμάστε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή έγιναν οικογένεια· εγώ όμως εκείνον τον Οκτώβριο στις σκαλωσιές έβλεπα μόνο τους χαρακτήρες σα ντόλμαδες όταν τελείωνε ο αγώνας—και αυτοί εκείνοι έκαναν την ιστορία. Τι άλλο θες να πω;;; ότι αυτοί οι τρεις τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας Γουόκερ που έκλεινε πόρτες σα μονόκερος στο χωράφι· επειδή υπήρχε ένας Λάβ που έπαιζε σα να είχε τρεις καρδιές· επειδή υπήρχε μια ομάδα που αποφάσισε πως αρκούν οι ιστορίες στις συνοικίες μετά από τρεις ημέρες δουλειάς. Άντε λοιπόν, βγάλτε τα σακάκια σας στις Σέρρες αυτήν την κρύα νύχτα κι ρωτήστε τον εαυτό σας: ποιους θυμάστε;;; εκείνον τον τύπο στις σκαλωσιές ή εκείνον που έκανε τις πόρτες σωστά;;;