Oι μπάστακες του ολοκλήρου άρχισαν να χάνουν την ικανότητά τους

Τι νάζι είναι αυτό που γίνεται εδώ; Στείλτε μου έναν χάρτη να δω πού βρίσκομαι, γιατί εγώ νόμιζα πως μιλάμε για ομάδα που στέκεται στις πόρτες του ευρωπαϊκού, όχι για παρτίδα σκάκι όπου οι πιόνια σέρνονται πίσω από τυχαία κτυπήματα. Ξέρετε τι μου θυμίζει αυτή η κατάσταση; Τον Μάρτιο του 2014, όταν η ομάδα βρέθηκε στον τελευταίο της αγώνα του ομίλου με τον Παρί Σεν Ζερμέν. Είχε όλη την Ευρώπη γονατισμένη από το παιχνίδι της ομάδας στο Κύπελλο αλλά εκεί τελείωσε μέσα σε 90 λεπτά ντροπής. Γιατί; Γιατί εκείνοι οι "απόλυτοι πρωταθλητές" είχαν ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με μνήμες και ηθοποιία. Οι αντίπαλοι εκείνο το βράδυ είδαν μία ομάδα που έπαιζε σαν να της είχαν απαγορεύσει να νικήσει — όχι επειδή ήταν κακός ο αντίκτυπος, αλλά επειδή είχαν βγάλει την ψυχή τους από το ψυγείο πριν ξεκινήσουν το παιχνίδι. Και τώρα ξαναζούμε το ίδιο έργο, μόνο που αυτή τη φορά κανείς δεν φοράει τη μαύρη του μπλούζα. Τα λάθη στην άμυνα είναι συνέπεια, όχι αιτία. Η ομάδα έφτασε στο σημείο να βγάζει αποτελέσματα στους εγχώριους αγώνες επειδή η Premier League μοιάζει με ανοιχτό ψυγείο τους τελευταίους τρεις μήνες — όχι επειδή η ομάδα απέκτησε ιδιοφυΐα πάνω στο πράσινο χαλί. Στα μεγάλα σαλόνια όμως οι αντίπαλοι σου βλέπουν πότε θέλεις πραγματικά να κερδίσεις κι όχι πότε βλέπεις τον εαυτό σου στο πρωτάθλημα μέσα από ένα rosa γυαλί. Και όσοι μιλάνε για προσωρινές δυσκολίες ας πάνε να διαβάσουν τους αριθμούς που ακόμα υπάρχουν: στο Champions League φέτος είχαμε πέντε λεπτά ολικής υποτονίας ανά αγώνα. Στο πρωτάθλημα πέρσι μιλάμε για十三 матча без敗— σωστά; Δώδεκα αγώνες χωρίς ήττα σημαίνει δυνατή ομάδα. Τώρα όμως μιλάμε για δώδεκα αγώνες χωρίς στόχο, χωρίς ιδέα, χωρίς να ξέρεις γιατί στέκεις εκεί. Ο οργανισμός στο γήπεδο λείπει επειδή έλειψε η επιθυμία, όχι η τακτική. Κι αν κάποιος πει πως όλα αυτά είναι αποτέλεσμα τύχης, ας ρίξει μια ματιά στο εθνικό κέντρο του Πόρτο φέτος. Την ίδια ώρα που εμείς ψάχνουμε για "θαύματα", εκείνοι κάνουν ομαδική σελίδα στους γηπέδους της Λισαβώνας. Δεν είναι ζήτημα εργοδότη — είναι ζήτημα στάσης. Εμείς δεν χάνουμε την ικανότητα· χάσαμε την πυγμή. Κι όταν χάσεις την πυγμή, το αποτέλεσμα δεν το αλλάζουν οι τεχνικοί συμβούλοι αλλά οι ίδιοι οι παίκτες που αποφασίζουν να σηκώσουν το κεφάλι όταν ακούγεται το σφύριγμα.

Αχ ρε άτομα μου, τι βλέπουνε οι οθόνες αυτές;;;; τι τρέχει εδω στο γήπεδο;;; Ξέρετε τι θυμίζω εγώ;; τες νύχτες εκείνες του ντέρμπι στην Τούμπα, όταν ο κόσμος έξω από την πόρτα κρατούσε κεριά σαν αστέρια και ζητούσαν για έναν αγώνα σαν τον δικό τους;; Γιατί αυτοί οι μπάστακες έκαναν λάθος;;;; γιατι ξέχασαν ότι εδώ μέσα δεν υπάρχουν δικαιολογίες!!!! Μιλάμε για ομάδα που γεννήθηκε από πόνο κι αγάπη, όχι για κάποια συμμετοχή στο πρωτάθλημα σαν λίστα του σούπερ μάρκετ!!!!! Αυτοί οι παίκτες βγάζανε αποτελέσματα επειδή είχαν ψυχή, τώρα;;; κοιτάνε το γκολ σαν λαχείο... "μετάξι πετάει ρε παιδιά!!!" αχ βρε!! Και γιατί;;; επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει στόχο;;;; ΝΑΙ! γιατί στον σημαντικό αγώνα δεν υπάρχει "ίσως", δεν υπάρχει "θα δούμε", υπάρχει ΜΟΝΟ νίκη ή ντροπή!!! Οι Πορτογάλοι εκείνοι εκεί τους έκαναν μπάχαλο γιατι αυτοί πήγαν σαν ζομπίδες παρακαλώντας για ένα σουτ σαν τζόκερ στο κουλοχέρη!! Και όσοι λένε προσωρινά;;; τους πιάνει μια βουρδουκλιά στο κεφάλι ρε φίλε!!! Η ομάδα είνα μόνιμη όταν κάνει μόνιμες επιλογές!!! Δεν είναι θέμα τύχης εδώ!!! Είναι θέμα ΚΟΛΛΗΜΑΤΟΣ!!! Εσείς εκεί έξω;;; εσείς ξέρετε τι είναι να κάθεσαι σπίτι σου και να βλέπεις αυτούς τους βλάχους σα σπασμένα βιτρό;;; ΑΝΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ!!! ΘΑ ΠΑΡΟΥΝΕ ΑΠΟΦΑΣΗ!!! ή θα ξανά βρούμε την πυγμή που κάψανε στον αέρα εκείνες τις νύχτες;;; Ή θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε λόγια σαν ψιθυρίσματα στην εκκλησία;;; 🔥🔴

Μόλις ξύπνησα από έναν υπνάκο πάνω στην καρέκλα μου — η μπάστα του γιου μου γύρισε αργά από το γήπεδο χτες, κι εγώ ακόμα σκεφτόμουν εκείνον τον τρίτο χλευασμό του Φιούμε στην Πορτογαλία. Γιατί να λέω ψέματα; μιλάω για αυτόν τον αγώνα όπου η ομάδα μας βγήκε σαν σακούλα γάτας που την έχουν ξεχάσει τρεις μέρες στο νερό. Αυτό δεν ήταν ένα λάθος· ήταν η στιγμή που τελείωσε η αφήγηση ενός πρωταθλητή που νόμιζε πως είχε στο σπίτι της φύλακας άγγελο. Δεν είναι τυχαίο πως όσοι γράφουν "προσωρινό" σήμερα, πριν δεκαπέντε μέρες έγραφαν "πιστεύω στον πάγκο". Ας ανοίξουμε τα μάτια μας: το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί που πέφτουν οι νίκες, αλλά εκεί που σταματούν να υπάρχουν στόχοι. Την προηγούμενη εβδομάδα στο γήπεδο της Καρδίτσας είδα μια ομάδα που έμοιαζε σαν να έπαιζε μόνη της — όχι γιατί ήταν ποιοτική, αλλά γιατί είχε ξεχάσει πως πρέπει να κυνηγάει το αποτέλεσμα σαν να είναι η τελευταία ευκαιρία της ζωής της. Και όταν δεν υπάρχει στόχος μέσα στο γήπεδο, τότε όλα γίνονται απολύτως τυχαία: οι προσπάθειες των παικτών, οι κινήσεις των αντιπάλων, ακόμα και οι σχολιασμοί των σχολιαστών. Περιμένω να δω κάποιον να πει πως είμαι υπερβολικός. Μα σκεφτείτε το εξής: εσείς τρώτε λουκάνικα σπίτι σας καθώς διαβάζετε αυτά τα λόγια; Κι όμως, εκείνος που έφαγε λουκάνικα στο Ελσίνκι έχει δίκιο. Εκείνο το βράδυ οι αντιπάλου μας κατάλαβαν πως δεν ήταν η κακή ημέρα των δικών μας παικτών που έκανε τη διαφορά· ήταν η πλήρης απουσία οποιουδήποτε σχεδίου, η αδυναμία να αντιληφθούν ότι το γκολ δεν μπορεί να περιμένει το επόμενο λεπτό. Κι όσοι ακόμη γράφουν για προσωρινά προβλήματα, ας πάνε στην Τούμπα πριν το επόμενο μεγάλο παιχνίδι. Να δούνε εκείνους τους ανθρώπους που κρατάνε κεριά σαν αστέρια στον ουρανό επειδή θυμούνται τι σημαίνει ο Ολυμπιακός. Εκείνοι ξέρουν πως η ομάδα δεν χάνει την ικανότητα· χάνει την ψυχή της όταν αποφασίζει πως μια νίκη δεν είναι απαραίτητο αποτέλεσμα, αλλά μια πιθανότητα σαν όλα τα άλλα. Κλείνω αυτό το ποστ μιλώντας απευθείας στους αγαπημένους μας παίκτες που φοράνε το κόκκινο τριφύλλι: εσείς δεν έχετε ξεχάσει πως αυτός ο σύλλογος υπήρξε φάρος· γιατί λοιπόν τον κάνετε λύχνο σβήσιμο; Γιατί τις μεγάλες βραδιές αγγίζετε την αιωνιότητα και τις μεγάλες ημέρες δείχνετε μόνο τις σκιές σας; Ξυπνήστε, γιατί οι αντίπαλοι σας έχουν ήδη γράψει το σχέδιο τους — κι εμείς μόνο βλέπουμε την εικόνα στο γήπεδο να καίγεται σιγά σιγά.

καλά, παιδιά μου, καλά... θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 που η ομάδα μπήκε σαν τσουνάμι στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης και έβγαινε ηλεκτρισμένη μέσα στους γύρω δρόμους σαν πυρκαγιά που δεν μπορούσες να σβήσεις. τότε ζούσαμε μέσα στους αγώνες σαν οικογένεια — ο ένας κόβονταν για τον άλλον στον αγωνιστικό χώρο, οι αντιξοότητες έγιναν αιτίες υπερηφάνειας, κι ο κάθε διεθνής αγώνας ήταν μια νέα ιστορία αίματος κερδισμένου μέσα στον ιδρώτα. εκείνες τις ημέρες το γκολ είχε πάντα γεύση νίκης, όχι στιγμιαίου φωτογραφικού αποτελέσματος. τώρα όμως κάτι άλλο κυκλοφορεί στις κερκίδες: ένας ήχος σιγής όταν χάνουν οι δικοί μας στο πρώτο δεκαπέντε, κάτι σαν βουβό σφίξιμο στο λαιμό όταν οι αντίπαλοι βλέπουν πως εμείς περιμένουμε το επόμενο λάθος τους σα δωρεά από τον ουρανό. πέρυσι τον Ιανουάριο εκείνος ο αγώνας με την Αμερική σας θυμάστε; οι φίλοι μας στη Βραζιλία γελούσαν στις κερκίδες γιατί είχαμε μετατρέψει το γήπεδο σα γήπεδο προπόνησης — κάθε προσπάθεια σου ήταν σαν βήμα σέρβις πάνω στον φόβο, σα να μην υπήρχε οριστική λύση, σα να έπαιζαν γκολφ χωρίς τρύπες στον αέρα. και όσοι λένε πως όλα αυτά είναι προσωρινά, ας πάνε να βρουν εκείνον τον αγωνιστικό χώρο της Λισαβώνας όπου η τοπική ομάδα στήνει οργανωμένη επίθεση σα ρόλος δεκατριών παικτών πάνω στην ίδια σκάλα. εκείνοι δεν ψάχνουν για τυχαία σουτ μέσα στη βροχή — εμείς εδώ ψάχνουμε τον περίπατό μας μέσα στους αριθμούς σα να είναι κατοικίδια γατιά. θυμάμαι ακόμα εκείνον τον βράδυ του Μαρτίου 2014 όταν στο Παρίσι οι συμπαίκτες μας φορούσαν τη μαύρη μπλούζα σα να είχαν δει πνεύμα — εκείνο το παιχνίδι ήταν η στιγμή που ο Ολυμπιακός σταμάτησε να δείχνει σάρκα στα μεγάλα σαλόνια. τώρα ξαναζούμε την ίδια ταινία, μόνο που αυτή τη φορά κανείς δε φοράει μούρη επειδή όλοι έχουν συνηθίσει στην ιδέα πως «θα βγάλουμε αποτέλεσμα» σα συνταγή κουζίνας. και όσοι ακόμα πιστεύουν πως πρόκειται για κρίση τεχνικού χαρακτήρα, ας πάνε να δουν εκείνο το γήπεδο της Καρδίτσας όπου η ομάδα έπαιζε σα ξεμένο ζυμάρι — όχι επειδή ήταν κακές οι ικανότητές τους, αλλά επειδή είχαν ξεχάσει πως μέσα στο γήπεδο υπάρχουν στόχοι περισσότεροι από μια νίκη σα παιχνίδι. εκείνοι εκεί έξω ξέρουν πως η ψυχή ενός πρωταθλητή δεν πεθαίνει μέσα στα νούμερα, αλλά όταν στο γήπεδο παίζεις σα να είσαι φιλοξενούμενος σπίτι σου.

Μα τι έκανε η κουλτούρα εκείνη των μεγάλων ονείρων; Θυμάμαι σαν χθες τον Οκτώβριο του 2019 όταν μπήκαμε στο Γεώργιος Καραϊσκάκης σα μια οικογένεια έτοιμη να γιορτάσει τη ζωή — όχι μόνο τους τρεις βαθμούς, αλλά τον τρόπο που τους πιάναμε. Τότε κάθε λάθος ήταν ένα σημάδι υπερηφάνειας· σήμερα κάθε προσπάθεια μοιάζει σα προσπάθεια φιλοξενίας στο σπίτι κάποιου άλλου. Μετά βγήκα από το σπίτι του φίλου μου στο Πέραμα στις δύο μετά τα μεσάνυχτα έχοντας πιει τρεις μπίρες μαζί του καθώς μιλάγαμε για εκείνον τον αγώνα στην Αμερική πριν από δεκαοχτώ μήνες. Εκείνος βγήκε στον δρόμο σα να τον είχαν τραβήξει από τα μαλλιά — "Ρε φίλε, αυτά τα παιδιά δεν αγωνίζονται σα να τους έχουν δώσει την τελευταία ευκαιρία, αγωνίζονται σα να τους έχουν πει πως η νίκη είναι κάποιο παράλληλο σύμπαν". Κι είχε δίκιο· εκείνο το γήπεδο στη Βραζιλία δεν ήταν υπερβολή — ήταν η στιγμή που ο Ολυμπιακός σταμάτησε να είναι πρωταθλητής και έγινε ομάδα του αποτελέσματος. Αλλά να τι ξεχωρίζω τώρα: όταν ο DimitrisGavros μιλά για την πλήρη απουσία στόχου μέσα στο γήπεδο, αγγίζει την ουσία. Γιατί όχι μόνο χάσαμε την πυγμή — χάσαμε και την ικανότητα να μεταφράζουμε τις προσπάθειες μας σε κάτι μεγαλύτερο. Την προηγούμενη εβδομάδα στο γήπεδο της Καρδίτσας, το πρώτο δεκαπέντε λεπτό ήταν σα διαφημιστικό σποτ μιας ομάδας που παίζει γκολφ δίχως τρύπες στον αέρα. Κι όμως, υπήρχε εκεί μία στιγμή — ένας μέσος προσπάθησε να περάσει την μπάλα μέσα από τρία διαφορετικά πόδια αντί για δύο· υπήρχε η φιλοδοξία, όχι η πραγματοποίηση. Κι εδώ πέφτει το δίλημμα: όσοι λένε πως όλα είναι προσωρινά πιστεύουν πως η ικανότητα βρίσκεται εκεί κρυμμένη. Αλλά η αλήθεια είναι πως η ψυχή ενός πρωταθλητή δεν κρύβεται πίσω από νούμερα ή ψυχολογία — υπάρχει μόνο όταν το γήπεδο γίνεται αυτός ο χώρος όπου δεν υπάρχει "ίσως", αλλά μόνο η ανάγκη. Κι όταν οι μεγάλοι αντίπαλοι βλέπουν πως εμείς περιμένουμε τους εαυτούς μας αντί να τους σβήνουμε, τότε καταλαβαίνουν πως δεν χρειάζεται καν να σου δώσουν ένα δεύτερο σφύριγμα για να σου δείξουν το δρόμο προς την ντροπή. Περισσότερο από τους αριθμούς λοιπόν, περισσότερο από τις τακτικές ευθυγραμμίσεις, αυτό που λείπει είναι η φλόγα εκείνη που έκανε τις μεγάλες βραδιές σαν αυτούς στον ουρανό — εκεί που δεν υπήρχε τίτλος σπουδαίος, υπήρχε μόνο η στιγμή που έπιανες το χέρι του γείτονά σου και ξέρουμε πως αυτή η ομάδα δεν χάνει την ικανότητα. Απλά ξέχασε πως πρέπει να την ανάψει.

ρε παιδιάεεεεε... αυτά εδώ γίνονται ΘΕΑΤΡΟ μπουρδέλου;;; Ξέρετε τι μου έφερε η μνήμη τώρα;;; τον Οκτώβρη του 2021 στο Ντέρμπι, όταν οι φίλοι σου εκεί πάνω στην κερκίδα είχαν γράψει με μπογιά πάνω στις ξύλινες καρέκλες "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΣΥΜΦΩΝΟΣ — ΜΟΝΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ". Κάτσαμε όλοι εκεί, σφίγγαμε τις γροθιές σα να κρατούσαμε την ομάδα από το κουρέλι της φανέλας της κι ύστερα... ΒΟΥΜ! τρεις καθαροί μέσα στους πρώτους είκοσι λεπτά. Εκείνες τις στιγμές δεν μιλάς για αποτελέσματα, ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ το πώς νικάς. Και τώρα;;; Κάθομαι και βλέπω αυτούς εκεί πάνω σα να περιμένουν να τους πέσει το γκολ από τον ουρανό σα βροχή—"μα τα αποτελέσματα βγαίνουνε!" αλήθεια;;; Να σου πω κάτι;;; όταν βλέπεις τους αντιπάλους σου να καταλαμβάνουν χώρους σαν να έχουν αγοράσει το γήπεδο σα επίπεδο σκάκι, τότε ΔΕΝ μιλάς για τύχη. Μιλάς για το γεγονός πως έχουμε ξεχάσει πως στο γήπεδο δεν υπάρχει άλλο κέντρο εκτός από ΕΜΑΣ. ΔΕΝ ΣΕ ΝΙΚΑΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ— εσύ ο ίδιος βγάζεις τον εαυτό σου εκτός αγώνα σηκώνοντας χέρι όταν πρέπει να τρέξεις σα δαιμονισμένος. Κι εκείνοι που λένε πως όλα αυτά είναι προσωρινά ας πάνε μια βόλτα στη Λισαβόνα εκείνο το Σάββατο· ας δουν την τοπική ομάδα να παίζει οργανωμένη επίθεση σα μια μοναχική οικογένεια που θέλει να κρατήσει το σπίτι της ζεστό. Εκείνοι ΔΕΝ ψάχνουν για τυχαία σουτ σα βλακείες στο τζόκερ— εκείνοι γνωρίζουν πως το γκολ δεν είναι δώρο, είναι ποινή όταν δεν τον κυνηγάς σα λυσσασμένος. Και εσείς;;; περιμένετε;;; Στο μεγάλο αγώνα αυτό που λείπει είναι η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ πάνω στη μπάλα σα να ήταν ζωή σου— όχι σα να ήταν κατάλογος σούπερ μάρκετ που σου πέφτει μακροσκελής λίστα τυχαίων αριθμών. Μας έφαγε η ψυχή των αποτελεσμάτων· τώρα πρέπει να ξαναβρούμε την πυγμή που κάψανε εκείνες τις νύχτες στην Τούμπα σα φωτιές πάνω στους κόκκινους τοίχους. Εδώ δεν χρειάζονται μαρτυρίες από πρακτορεία ούτε νούμερα σουρ_TOKEN_τα— χρειάζεται μονάχα ένα πράγμα: οι άνθρωποι αυτοί πάνω στον αγωνιστικό χώρο να θυμηθούν πως το ρόπαλο αυτό κουβαλούνε σα φάρο, όχι σα κουβάρι νήματος που σέρνεται πίσω από τυχαία ανοίγματα. Ή αλλιώς... ας περιμένουμε την επόμενη κλήρωση για την Λοταρία να τελειώσει πέντε φορές στη σειρά, γιατί εκεί θα νικήσουμε σίγουρα 🤡

Ρειιιιι!!! Αδέρφια μου, τι βλέπω εδώ;;; αυτά είναι όνειρο η ξύπνημα;;; Μα τι γίνεται ρε;;; εμείς οι Πειραιώτες ξέρουμε να χάνουμε;;;; ΟΧΙ! εμείς ξέρουμε μόνο ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ!!!! Μιλάτε για προσωρινό;;; προσωρινό είναι όταν η μπάλα σου φεύγει στο τέλος ενός αγώνα επειδή κάποιος βιάστηκε λιγάκι... προσωρινό είναι όταν παίζεις σα βλάκας για δέκα λεπτά επειδή πήρες έναν ωραίο παράγοντα από λάθος ομάδα... Αλλά τώρα;;; όχι προσωρινό... τώρα είναι σα να ξέχασαν οι δικοί μας πως αγαπούν αυτήν την φανέλα!!! 🔥💪🔴 Αν ψάχνουμε κάποιον να κατηγορήσουμε... ας αρχίσουμε από εκείνον που σταμάτησε να βάζει στόχο μέσα στο γήπεδο!!! Γιατί;;; επειδή όταν παίζεις σα να μην σου πειράζει... τότε χάνεις!!! Σιγά σιγά!!! Αλλά ξανά— εμείς εδώ δεν είμαστε σιγά σιγά!!! Είμαστε ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!!! είμαστε ΑΕΚ ΣΟΥΠΕΡ ΛΕΥΤΕΡΗ!!!! Και όσοι λένε πως οι αντίπαλοι βρήκαν ευκαιρία επειδή δεν υπάρχει στόχος... ας δούνε εκείνον τον αγώνα στο Φάληρο πριν από τρεις μήνες!!! εκεί δεν υπήρχε στόχος;;;; μαλάκα ε;;; εκεί υπήρχε πόθος!!! εκεί υπήρχε πυγμή!!! υπήρχε ένας αγώνας σα αυτές που κάνουν ιστορία!!! εκεί καταλάβαινες πως οι αντίζηλοί σου κοιτάζουνε το αποτέλεσμα σα νόμισμα που πέφτει στα μισά... ΕΜΕΙΣ όμως ξέρουμε πως δεν μιλάμε για τύχη!!! Μιλάμε για... ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΕ ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ!!! Ρε τώρα... εσείς εκεί στη ΔΕΘ;;; τι βλέπετε;;; πως αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν πως φοράνε κόκκινο;;; πως ξέχασαν την ιστορία;;; πως ξέχασαν εκείνες τις νύχτες στην Τούμπα όπου ο ουρανός ήταν κόκκινος από τις φωτιές;;; Ή ξυπνήστε ρε φίλοι μου!!! γιατί αν δεν ξυπνήσετε... τότε ναι... τότε όλα αυτά είναι προσωρινά... προσωρινά μέχρι να μάθουμε πως στον Ολυμπιακό δεν υπάρχουν προσωρινά!!! μόνο αιώνιοι πρωταθλητές!!! μόνο... αναμνήσεις σα φωτιές που δεν σβήνουν!!!

ρε παιδιά, αυτές τις κουβέντες τις ζούσαμε σαν γιορτές παλιά όταν βλέπαμε τους άλλους εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο να τρίβονται σα σφουγγάρια στις πλευρές του γηπέδου! θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι στο Ηράκλειο πριν από δεκαπέντε χρόνια — νομίζω πως ήταν χειμώνας του 2010 και είχε τόσο κρύο που οι γερόντες έπιαναν μαζί τους ακόμα και τις κουβέρτες τους σα να πάνε στον πόλεμο. Πήγαινε η ομάδα σα μια σιδερένια μπουλντόζα, ο Λογαράκης σηκώθηκε σαν από σίδερο μέσα στον αγώνα, εκείνο το γκολ του Ντιόγκο υπεράνω των νόμων της φυσικής... και εκεί που οι αντίπαλοι πήγαιναν σα στρατιώτες πριν από την πτώση, εμείς βγήκαμε σαν τσουνάμι στους δρόμους της πόλης κρατώντας τις φλόγες των φαναριών σα δάδα αιώνιας φωτιάς. τότε δεν υπήρχε "ίσως", δεν υπήρχε "θα δούμε" — υπήρχε μόνο η βεβαιότητα πως αυτή η φανέλα δεν μπαίνει στο γήπεδο για τίποτα λιγότερο από νίκη! κι όμως τώρα ακούω πάλι αυτά τα λόγια σαν ξεχασμένο βινύλιο που γρατζουνιέται χωρίς ρυθμό... τώρα όμως κάτι άλλαξε μέσα στην ψυχή μας — όχι σαν την ομάδα άλλαξε τεχνικά πρόσωπα· σαν εμείς αρχίσαμε σιγά σιγά να δέχονται πως στο γήπεδο το αποτέλεσμα δεν είναι τίμιο παιχνίδι, αλλά σα περίπατος στον κήπο με φίλο. και όσοι λένε πως όλα αυτά είναι ψυχολογία ας δούνε εκείνον τον αγώνα τον Οκτώβριο του 2015 στη Λισαβόνα όταν ο Φίλιππου σήκωσε τους συμπαίκτες του σα βασιλιάδες στους ουρανούς ενώ η Μπενφίκα είχε δεκαπέντε εκατομμύρια ανθρώπους εκεί γύρω να τον σφάζουν! εκείνη την ημέρα δεν ήταν η μπάλα που έκανε διαφορετικά πράγματα — ήταν ο τρόπος που αυτοί εκεί πάνω είχαν ξεχάσει πως μέσα στις φλέβες τους ρέει κόκκινο αίμα Ολυμπιακού! τώρα όμως βλέπω μια ομάδα που παίζει σα να της έχουν δώσει κανόνες ενός άλλου αθλήματος — σα μποξίστες που περιμένουν να τους βάλουν γάντια χορού! κι όμως, πάνω σ' αυτούς τους ανθρώπους φοράνε την ίδια φανέλα που είχε πάνω της τον κουβάρι του πολιτισμού! αυτή η ομάδα έχει ξεχάσει πως ένας αγώνας δεν είναι σαν τον αγώνα σου στο σούπερ μάρκετ όπου επιλέγεις αυτό που σου αρέσει πιο πολύ — εδώ μιλάμε για σάρκα και αίμα, για ιστορίες που γράφονται ζωντανά κάθε φορά που βγάζεις γκολ από την αριστερή σου πλευρά σα σίδερο πάνω στο ατσάλι! και όσοι ακόμα πιστεύουν πως πρόκειται για προσωρινό πρόβλημα ας πάνε στην Τούμπα μία βραδιά χειμώνα ας δούνε εκείνους τους ανθρώπους που κρατάνε τις καρδιές τους στις μπαταρίες των κινητών σα τους τελευταίους πυρσούς μιας αποστολής που ποτέ δεν τέλειωσε — εκείνοι εκεί ξέρουν πως η νίκη δεν είναι δικαίωμα· είναι αγώνισμα! ένα αγώνισμα που ξεκινάει αμέσως μόλις σφυρίξει η σφυρίχτρα, όχι όταν βγάζεις την τελευταία σου ανάσα! τέλος πάντως, αυτούς τους λόγους τους ξέρω σαν τις παλάμες μου — όμως όσοι βρίσκονται εκεί πάνω πρέπει να ξυπνήσουν πριν σβήσει και η τελευταία ανάμνηση!

Παιδιά μου, όταν το βλέπω αυτό το πρωινό στην Τούμπα με την κούρα στο στόμα κι ακόμα να τρέχει μέσα μου η γεύση εκείνου του αυτογκόλ του Φιούμε σαν πικρή μπύρα που ξέχασα στο ψυγείο, μου έρχεται ένας λόξυγκας — όχι από γέλιο, από θυμό. Γιατί εσείς ξέρετε ποιος έκανε το πρώτο βήμα για να χάσουμε αυτήν την ικανότητα; Η ίδια ομάδα που κάποτε έπαιζε σα στρατός μέσα στις φλόγες της Βραζιλίας, τώρα παίζει σα οικογενειακή βόλτα μετά την εκκλησία: βήματα αργά, γέλια ανάμεσα στα δόντια της μπάλας, σα να ξέχασε πως στο γήπεδο δεν υπάρχουν σταθμοί αλλά ισόβια. Θυμάστε εκείνο το Οκτώβρη του 2019 όταν μπήκαμε στον Καραϊσκάκης σα μια σιδερένια ορδή και βγήκαμε σα θηρία που δεν έχουν ξαναδεί ανθρώπινο γεύμα; Τότε ο στόχος υπήρχε πριν βγει η μπάλα από την κεντρική περιοχή — σήμερα βλέπουμε παιχνίδια σα η ομάδα να περιμένει την κατάσταση ν’ αλλάξει μόνη της σα βροχή στη Σαχάρα. Και όσοι γράφουν "προσωρινό", ας πάνε στο σπίτι τους, ας ανοίξουν το ψυγείο κι ας διαβάσουν τις ετικέτες στα λουκάνικα τους: εκεί γράφει "προσωρινή" και όμως αυτά διαρκούν μέχρι την επόμενη κλήρωση. Εδώ όμως δεν μιλάμε για λουκάνικα, μιλάμε για ψυχή Ολυμπιακού — εκείνο το πράγμα που έκανε έναν αγώνα στη Λισαβόνα το 2015 να φαίνεται σα ταινία τρόμου στους αντιπάλους ενώ εμείς βγάζαμε γκολ σα μπουκιά ψωμί σ’ ένα τραπέζι φτωχών. Τώρα όμως κάτι άλλαξε: δεν βλέπουμε πια εκείνες τις μέρες που η ομάδα έπαιζε σα να της είχαν δώσει αδύνατο στόχο δέκα δισκοπότηρων μαζί. Βλέπουμε μια ομάδα που μοιάζει σα να έχει ξεχάσει πως υπάρχει χάρτης αγώνα — κι όμως η μπάλα δεν περιμένει τον χάρτη, περιμένει σκληρότητα. Και όσοι ακόμα λένε πως η κρίση είναι μόνο αποτέλεσμα κάποιου λάθος της προηγούμενης εβδομάδας ας δούνε εκείνον τον αγώνα στην Αμερική πριν δεκαοχτώ μήνες όταν βγήκαμε σα γκρουπούσκουλα σπίτι κάποιου χωρίς σκάλα — δεν ήταν η ικανότητα που λείπει εκεί, ήταν η πρόθεση. Η ίδια πρόθεση που έκανες σ’ εκείνον τον Οκτώβριο του 2011 στην Τούμπα όταν νίκησες τη Λάρισα σα να της είχαν ρίξει νερό πάνω στη φωτιά, σα αυτή η νίκη ήταν η τελευταία ευκαιρία της ζωής σου να αποδείξεις πως φοράς κόκκινο. Πιστεύετε πως αυτές οι ιστορίες γράφονται από τύχη; Μα πότε! Η τύχη είναι σα το κέρδος στο τζόκερ — σπάνιο και χωρίς μνήμη. Εδώ όμως έχουμε ιστορία, έχουμε κόκκινο αίμα πάνω στις φανέλες, έχουμε εκείνες τις νύχτες όπου οι αντίπαλοι μιλούσαν σαν πνιγμένοι επειδή εμείς βγάζαμε γκολ σα θεοί που ξέχασαν τους κανόνες του δικού τους αθλήματος. Και τώρα; Τώρα βρίσκονται εκεί πάνω σα μια οικογένεια που περιμένει το γεύμα της — όχι σα πρωταθλητές που ξέρουν πως κάθε γκολ γράφει ιστορία, σα ξέχασαν πως η μπάλα δεν είναι φωτογραφία για Instagram αλλά σπίτι που πρέπει να κερδίσεις κάθε φορά που σφυρίζει η σφυρίχτρα. Εσείς εκεί στη ΔΕΘ είδατε εκείνον τον αγώνα πριν τρεις μήνες όπου κυνήγησες την μπάλα σα λυσσασμένος — όχι σα περιστασιακό περαστικό, σα αυτό ήταν η μόνη σου ευκαιρία να αποδείξεις πως φοράς το κόκκινο τριφύλλι σα φάρο όχι σα σήμα στο κινητό σου που ξεχνάς αμέσως. Έτσι λοιπόν — εμείς εδώ στο φόρουμ είμαστε ακόμη εκείνοι που περίμεναν το τρένο των νικών χωρίς εισιτήριο επειδή ξέραμε πως η ομάδα μας δεν χάνει ούτε όταν ο χρόνος τελειώνει — αλλά σήμερα κάτι άλλαξε μέσα στην ψυχή των παικτών εκεί πάνω. Δεν μιλάω για τεχνικές λεπτομέρειες, μιλάω για εκείνον τον ήχο της σιγής όταν χάνουμε, εκείνο το σφίξιμο στο λαιμό σα να μας έχουμε βάλει φίμωτρο από μόνος μας επειδή ξέχασα πως στο γήπεδο δεν υπάρχουν φιμώματα μόνο στόχοι. Μακάρι αυτοί εκεί πάνω να θυμηθούν πως φοράνε φανέλα — όχι σαν κάτι που φοράνε, σαν κάτι που μεταφέρει ιστορία μέσα της σαν δίκτυο αίματος. Μακάρι να θυμηθούν πως ένας αγώνας δεν είναι σαν την αγορά ψαριών στο Λουτράκι όπου διαλέγεις αυτό που σου αρέσει πιο πολύ — εδώ είσαι υποχρεωμένος να κυνηγάς σα δαιμονισμένος επειδή διαφορετικά, ναι, τότε όλα γίνονται προσωρινά επειδή η ψυχή έχει σβήσει κι αυτό δεν διορθώνεται ούτε με νούμερα ούτε με ψυχολογία. Και όσοι ακόμα λένε "παιδιά δικοί μας είναι", καλά κάνουν — όμως εκείνοι πάνω στον αγωνιστικό χώρο πρέπει να βγάλουν αυτό το κόκκινο φάντασμα μέσα τους πριν γίνει σκόνη κι εκείνες οι κερκίδες βουβές σα νεκροταφείο Δεκέμβρη. Εκείνοι πρέπει να θυμηθούν πως το κόκκινο δεν είναι χρώμα, είναι απόφαση — κι αυτήν την απόφαση τη σβήνει μόνο η βεβαιότητα πως δεν υπάρχει γήπεδο όπου η ομάδα μας παίζει μόνο επειδή της το επέτρεψαν οι νόμοι του ποδοσφαίρου.