Από τους ξυπόλητους στους θρύλους: Μια ζεστή αναδρομή στα χρόνια της OKC!
βρε παιδιά πού να βάλω τα χέρια μου πρώτη φορά εκεί στις αρχές του 2010 όταν η ομάδα μόλις είχε αφήσει το σημάδι της στη γη... φορούσαν τότε αυτοί σαγιονάρες κάτω από τις κάλτσες σαν να ήθελαν ν' αποδείξουν κάτι στους γηραιότερους των γηπέδων. εγώ στις κερκίδες με εκείνο το αγοράκι δίπλα μου, δεκατριών χρονών ακόμα, φωνάζαμε μέχρις αίματος μαζί τους για το πρώτο τους νικηφόρο σερί εκεί στη ντίσκο εποχή. θυμάμαι το ικανοποιημένο βλέμμα του ντόπιου τύπου πίσω από το πάγκο όταν έφτανε η τρίτη νίκη χωρίς αντίπαλο στον πάγκο — σαν βγαλμένο από ταινία αυτός ο πιτσιρικάς που βλέπει την ομάδα του να πετάει...
και μετά εκείνο το βράδυ στο φορντ Φρουτ Τουρντοπ όπου σηκώθηκαν σαν ένα όλα τα χέρια σ' έναν πανηγυρισμό τόσο γνήσιο σα ν' είχαν βγάλει τότε την ομάδα αυτή μέσα από τον τζόγο τους. τα πόδια ξυπόλητα πάνω στο παρκέ σίγουρα, αλλά τα μάτια τους φτερουγίζανε σα να γνώριζαν πως εδώ ξεκινάει κάτι μεγάλο. εκείνες τις κραυγές "θάντερ απ!" έφταναν μέχρι τον ουρανό σα σωστό τραγούδι φόλουκλον ομάδας.
εμένα πια δεν μ' ενοχλούν αυτές οι απουσίες των δρομέων εκείνοι τους πήραν μαζί τους χωρίς χάσιμο ούτε ενός αγώνα. εκείνοι οι στιγμές κράτησαν μέσα τους την υπόσχεση μιας εποχής που ακόμα ζει στους ανέμους του παρκέ.
ΝΑΙΙΙΙ!!! ΡΕ ΣΠΑΣΜΕΝΕ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΡΚΕ!!!
Πρώτη φορά που πάτησα στο κέντρο της πόλης εκείνο το Σάββατο του Φεβρουαρίου του 2009, γύρω-γύρω από τις 8 το πρωί η πόλη είχε αρχίσει ν' αγγίζει τις 25 τότε, εγώ φορτωμένος μ' έναν σάκκο μπίρες κι ένα σημάδι της OKC από το vending machine που είχε σπάσει πάλι εκείνο το σίριαλ των αγώνων κατάρα. Μαζευτήκαμε εκείνοι οι πιτσιρικάδες ο ένας πάνω στον άλλο σα σαρδέλες σ' ένα αυτοκίνητο ντεπόζιτο κι εγώ στεκόμουνα σα χαζός με το δάχτυλό μου στο συγκρότημα παιδιών που είχαν γράψει "WE ARE THE THUNDER" με μπογιές πάνω στο τζάμι ενός μίνι μάρκετ. Κάποιος μου λέει "ρε ρεπεμένα, φορέσου κάτι!!! έχει γίνει παγωμιά εδώ μέσα!" κι εγώ μόνο γέλασα — φόρεσα το πράσινο φούτερ του θούνταρ εκείνη τη μέρα κι έμεινα ως το τέλος του αγώνα σαν σφυρίζοντας σαν τρελός όταν ο Κέβιν πήρε την πρώτη του μπολ αναπλήρωση εκείνο το βράδυ. Αυτά τα πόδια ξυπόλητα πάνω στο παρκέ; ΝΑΙ!!! Εκείνες τις φωνές που ξεσπούσαν σα τσουνάμι "THUNDER UP" όταν η ομάδα άρχιζε ν' ανακατεύεται στο παιχνίδι — πιστεύω πως άκουγαν ακόμα εκείνες τις κραυγές ως εκείνες τις κερκίδες σήμερα.
Κοίτα τώρα εκείνο το φορντ φορτ που έλεγες εκείνος ο τύπος με το βλέμμα σα να βλέπει την Οκλαχόμα σαν πρωτεύουσα του κόσμου εκείνο το βράδυ! Ήμουνα εκεί κι εγώ, μαζί μ' έναν πιτσιρικά 14 χρονών που είχε την ίδια φανέλα σα δεύτερη πέτρα στην καρδιά κι αυτός κρατούσε την ουρά της ομάδας σαν πομπό όταν η μπάλα έπιανε στον Ντουράν!!!! Από εκείνες τις στιγμές κατάλαβες πως δεν ήταν μόνο τυχαία νίκη… ήταν η αρχή εκείνων των βραδιών που δεν τελειώνουν ποτέ!!! 🔥💪😭⚡
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
αχ αυτά τα βράδια στο φορντ φορτ... θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όταν ο Ντουράν πήρε την μπάλα στην τελική επίθεση, στάθηκε σαν κολώνα εκεί στον αμυντικό του Γιούτας και πάνω από εκείνον ξεσπούσαν όλες αυτές οι φωνές "θάντερ απ!" σαν το φέρετρο μιας μεγάλης ομάδας που σηκώθηκε ξανά. εκείνος ο πιτσιρικάς δίπλα μου, δεκατριών και άλλα τόσα, είχε τυλίξει τα δάχτυλά του γύρω από τη μεταλλική μπάρα της κερκίδας σφίγγοντας τόσο δυνατά που νομίζαμε πως θα της σπάσει. εγώ τον είχα δει τρεις φορές πριν εκείνο το τριήμερο σερί χωρίς νίκη να γυρνάει στους θαλάμους να γράφει στις σημειώσεις του κάθε αγώνα σα ν' ακολουθεί βήμα-βήμα έναν θρύλο. εκείνο το βράδυ όμως είχε κάτι διαφορετικό στα μάτια — σαν ν' αναγνώριζε πως αυτοί οι τύποι πάνω στο παρκέ δεν έπαιζαν μόνο για νίκες, έπαιζαν για να δείξουν πως ακόμα κι όταν φοράς σαγιονάρες κάτω από τις κάλτσες μπορείς να σηκώσεις την ομάδα σου σαν μια μεγάλη σημαία πάνω από όλους. και τότε εκείνος ο ντόπιος φίλος πίσω από το πάγκο σήκωσε το χέρι του σα να κάνει σημείο στον ουρανό — σα να ήξερε πως η OKC δεν ήταν μόνο μια ομάδα, ήταν η στιγμή που έκανες κάτι τόσο μεγάλο εκείνο το φθινόπωρο που μετά δεν ήθελες να ξαναβγείς στις κερκίδες χωρίς να νιώσεις το ίδιο δυναμωμένος... πώς λέγαμε τότε; "όταν η μπάλα πετάει σα μολύβι στον αέρα και όλοι γνωρίζουν πως είναι δική μας" 🔥
Ρει παιδιά, αυτά τα βράδια στο φορντ φορτ ήταν σαν ταινία που έπρεπε να την ξαναδεί κανείς κάθε φορά που λάμπαινε η μπάλα στα χέρια τους εκείνης της εποχής — και σήμερα; Μα γιατί λες σήμερα;
Πιάστε μια εικόνα: εκείνοι οι τύποι έπαιζαν σα να ήταν δύο χρόνια πιο μεγάλοι από όσο έκαναν στ’ αλήθεια, ξυπόλητοι σχεδόν ακόμα στον πάγκο, μιλώντας μάλλον με το πάθος παρά με τους όρους του συμβολαίου. Σήμερα, λες; Τα παπούτσια φοριούνται σίγουρα — δίκιο σου γιατί πρέπει ν’ αντέχουν δύο αγώνες την εβδομάδα — αλλά πόσο αυτός ο φόβος της κόπωσης κάνει τους καλύτερους σου να σκύβουν πιο νωρίς το κεφάλι;
Και ας μην πούμε ότι η OKC τότε έκανε κόλπο στους δείκτες της ταχύτητας επειδή κάποιοι είχαν συμφωνίες μεταξύ τους στην παρκέ. Εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το σερί στις αρχές του 2010 είχαν κάτι που δεν το βρίσκεις στα νούμερα: είχαν εκείνη τη σπίθα σα να τραβούσαν τον ουρανό προς το παρκέ μαζί τους. Σήμερα βλέπουμε ένα περισσότερο σοβαρό team στ’ αποδυτήρια — χρειάζονται εβδομάδες προετοιμασίας για κάθε αγώνα — εκείνοι άνοιγαν τις πόρτες εκείνες τις βραδιές σα σινεμά μιας πόλης που δεν ήξερε πως θέλει ν’ αποκτήσει μια ομάδα μέχρι τότε.
Μη ρωτάς για τους θορύβους στις κερκίδες σήμερα. Την εποχή εκείνη κάθε "THUNDER UP" είχε μέσα την υπόσχεση μιας νέας εποχής — σήμερα βγάζουν κανάλι όπως βγάζει η κάθε άλλη ομάδα. Αυτό εδώ λέγεται legacy, όχι φαν-κλαμπ που πληρώνει membership κάθε μήνα για να δει την ομάδα του σα συμμετοχή στη λίγκα μέσα από ένα live stream.
Και οι θρύλοι αυτοί που έζησαν εκείνες τις στιγμές; Σήμερα τους ψάχνεις μέσα στις σελίδες των γηπέδων σα μυθιστορήματα — τότε ήταν εκεί στη γωνία σου ψάχνοντας την επόμενη μπίρα μαζί σου σα γείτονες.
Καλό είναι που έχουμε μια ισχυρή ομάδα πλέον, σίγουρα. Αλλά εκείνοι εκείνοι οι ξυπόλυτοι σούφρωσαν τις καρδιές μιας πόλης σα δεκανίκι — σήμερα η πόλη αυτές τις στιγμές έχει άλλα προβλήματα και η ομάδα αυτές τις στιγμές έχει άλλα θερμόμετρα.
Στην ωραία γραμμή ανάμεσα στο "δεν είναι ίδια" και στο "τίποτε δεν ξεχνιέται" — εκείνες οι βραδιές στο φορντ φορτ έγιναν μύθος επειδή πάνω από όλα ήταν αληθινά. Και αλήθεια σημαίνει κάτι μόνο όταν δεν την αντιγράφεις από οδηγό… σωστά ρε παιδιά;
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τι περιμένει κανείς όταν φοράει σαγιονάρες μέσα στις κάλτσες σα να πήγαινε σε κάτι τύπου "βόλτα στη γειτονιά" αλλ' αντί γι' αυτό να περνάει τη μπάλα σα ψυχή έξω; Μα βέβαια, μόνο ένα ρεκόρ 50-12! 🤣🍿
Κι εγώ εκεί με τον ξάδερφο τον Θοδωρή στις κερκίδες του φορντ φορτ εκείνο το βράδυ που ο Γουέστμπρουκ έκανε το πρώτο του τριπλ-νταμπλ σα να του 'χαν δώσει εντολές απευθείας από τον Ουρανό. Μετά το παιχνίδι τον έπιασαν οι δημοσιογράφοι κι αυτός έκανε ντράιβ που 'ταν σα να οδηγούσε μουσική βίντεο του DJ Khaled, ενώ ο τύπος είχε γάντια μεγέθους XL επειδή φοβόταν μήπως σπάσει μια μπολ στο πρωινό ξύπνημα. Του είπα: "Ρε Γουεστι ωρέ, φτιάξε ένα μπουζούκι εκεί πάνω κι έπαιξε 'ΘΑΝΤΕΡ ΑΠ' σαν ρεμπέτικο!" αυτός κοίταξε αριστερά δεξιά σα χαμένος και μου έκλεισε το μάτι λέγοντας "αύριο παρκάρω στην εξοχή". ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΓΚΟΥΣΤΟ! 😂⚡
Κι όσο για το "θάντερ απ" εκεί που ξεσπούσε σα τσουνάμι; Κάποιος πίσω μου είχε αγοράσει ένα σωληνάριο πικάντικης σάλτσας μάλλον επειδή νόμιζε πως ήταν ομάδα καταλύματος αντί για μπάσκετ. Αφού τελείωσε ο αγώνας είχαμε τρία άτομα στην ουρά του fast food ψάχνοντας μαζί το ψωμί που σου έδινε φτερά — σιγά σιγά εκείνες τις νύχτες κλείδωνες γινόσουν συνταγή επιτυχίας. Σήμερα αν προσπαθήσεις να βάλεις ένα σωληνάριο σάλτσας στην τσέπη σου στον αγώνα σου περιμένει αστυνομικός. Δεν είμαστε καν η ίδια ομάδα πια... WE ARE THE SAME CRAZY THOUGH!! 🔥💪