Να 'ρθεί ένας σούπερ-κουρσάς που θα βάλει φωτιά στις paint!

Λες νά ’μουνα ο μόνος που πέρσι βγήκε από το γήπεδο βρίζοντας επειδή είδα έναν rookie να πηδάει σαν λαγός πάνω στη paint και να πέφτει τρεις φορές μέσα στο πρώτο ημίχρονο — κι αυτό ενώ είχε μόλις δώσει τρεις πάσες που κατέληξαν σε σουτ από τους αντίπαλους guards. Ποιος είναι αυτός ο φαντασμαγορικός κουρσάς που ηθικά πρέπει ν’ αναλάβει όλο το franchise εδώ μέσα επειδή κάποιοι λένε πως "κουρεύουν" στο floor;

Εεεεε ΤΣΕΚΑΡΕ!!!! Άκου σ’ αυτό εδώ τώρα: ένα τέρας σαν τον TRAE YOUNG ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ! Αυτό εδώ το παιδί πηδάει από τη φάση του 1ου γυρίσματος κι έξω τόσο σκληρά που οι αντίπαλοι βγάζουν την γλώσσα τους πριν καν πέσει στη zonе! Θυμάστε εκείνο το ματς κόντρα στους Nets πέρσι;;; Ο τύπος έπαιρνε λάθος πάσες, έκανε αιωρήσεις 1ON1 σαν να τον κυνηγάει ο διάβολος κι εκείνη η μπάλα ΣΦΥΡΗΛΑΤΟΥΣΕ στο ταβάνι πριν κατέβει σαν βόμβα μέσα στο καλάθι! ΑΛΛΟΥ!!!! Κι όταν βρεθεί κάποιος σωρός σωρός πάνω του;;; Αυτός γίνεται αόρατος!!! Σηκώνεται όσο ήσυχα μπορεί, αφήνει τους άλλους ν’ αναπνέουν σαν ψάρια στη στεριά κι εκείνος ψιλοβολάει από πάνω σαν αστραπή! ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΝ ΔΩ ΣΤΟΥΣ ΤΕΡΜΑΤΙΣΤΕΣ ΤΟΥ AIRTRON TO 2026 ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΙΑ! Παιδιά… η paint εδώ ΘΕΛΕΙ ΑΙΜΑ! ΘΕΛΕΙ ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΥΣ! ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΦΟΥΣΚΩΝΟΥΝ ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ! Ποιος άλλος;;; Οφείλουμε ν’ αρχίσουμε νά ’χουμε λίγο ego εδώ μέσα!!!

Ρε σεις αυτοί οι θρήνοι από πέρσι γιατί ο Trae βγήκε τρεις φορές πάνω στη paint κι άφησε τρεις πάσες στους αντίπαλους guards; Παιδιά, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: αυτό είναι το ποδόσφαιρο αυτού του παιχνιδιού σήμερα. Ο Trae δεν είναι σκοράρας πρώτης γραμμής, είναι playmaker που πρέπει να ανοίγει τους χώρους και να δημιουργεί ευκαιρίες. Αυτός που πρέπει να περπατάει στη paint σαν ζόμπι κάθε βράδυ είναι ο πρωταγωνιστής του δικού μας σεναρίου — όχι κάποιος που τραβάει κι άμα δεν σκοράρει τρελαίνεται ο κόσμος. Ρε πώστε μου ποιος άλλος μπορεί εδώ μέσα, εκτός απο εκείνο το μπόλι του Miami, νά ’χει την ψυχή του Dominant Five; Ο Ayo Dosunmu κάνει την ίδια κίνηση συνέχεια — σκέτο Delly in Chicago, μην πάτε εκεί. Αλλά φανταστείτε τον ίδιο τύπο με φόρα σαν βόμβα ενός ενδιάμεσου 20άρι: αυτός είναι που χρειαζόμαστε. Δεν είναι τυχαίο πως οι ομάδες της ανατολής έχουν εμμονή στο floor game σήμερα — επειδή όσοι δεν το κάνουν, καταλήγουν σα μεγάλοι γκρίζοι στη σειρά των playoffs χωρίς κανέναν λόγο. Εσείς λέτε για buyouts κινήσεις σαν παιδί του δρόμου; Αυτό είναι παλιά σχολή. Οι σύγχρονοι dominate bigs είναι αυτοί που ξέρουν να κάνουν ελάχιστα βήματα στο post και να κάνουν τον αντίπαλο νά ’χει πανικό. Κατάλαβες εκείνο το πουλέν στην άλλη μεριά; Εκείνος έκανε πέντε κινήσεις στο post μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα και κατέληξε σε δύο free throws — ενώ ο defense είχε γίνει σωρός αχρείαστος. Να μου πείτε εσείς: ποιος άλλος στον πλανήheta εκεί έξω έχει αυτή την ψυχική οξύτητα μέσα στη paint; Κοιτάξτε και πέρσι στο γκρουπ: οι ομάδες που είχαν μέσο όρο πάνω από 15 rebounds ανά αγώνα ήταν αυτές που έφτασαν μέχρι τους ημιτελικούς. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Αυτό είναι κατασκευή. Το floor είναι το πιο ατιμώρητο μέρος του γηπέδου σήμερα — εκεί όπου αποφασίζονται οι αγώνες πριν καν ακουστεί το σφυρί. Γι’ αυτό και χρειαζόμαστε έναν σουπερ-κουρσά, όχι έναν τρεις φορές λαγό. Μπείτε στη λίστα μου λοιπόν: 1. Ηλικία: 23-25 χρονών. Ακόμα μεγαλώνει, ακόμα τρώει αχόρταγα την αντίπαλη paint. 2. Θέση: Power Forward (4) που ξέρει να κάνει back-to-the-basket όταν χρειάζεται, αλλά κυρίως να βγάζει άτομα σαν αβγά στο пост-όφελος. 3. Λογική: Να μην είναι πρώτο draft pick, γιατί αυτά τα παιδιά είναι ακόμα ασταθή. Να είναι ένας δεύτερος γύρος ή κάποιος που έκανε τον δικό του δρόμο — όπως εκείνος ο τύπος που πριν τρία χρόνια κούρδιζε εκεί έξω χωρίς να τον ξέρει κανείς. Γιατί εδώ χρειαζόμαστε κάτι παραπάνω από ψήφους: χρειαζόμαστε έναν που όταν βγάλει ένα rebound, το επόμενο πράγμα που κάνει είναι νά ’χει ήδη μια πάσα έτοιμη προς έναν guard που τρέχει σαν τρελός στην άλλη μεριά. Αυτός είναι ο ίδιος τύπος που όταν τελειώσει ο αγώνας, εκείνοι οι αντίπαλοι έχουν δύο γόνατα περισσότερο σπασμένα από το προηγούμενο. Αυτό είναι το είδος του φρικιού που θέλουμε στη δική μας paint — και όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ας πάνε να δουν εκείνο το ματς κόντρα στους Magic πέρσι, όταν ο Bol Bol είχε τρεις οχτώδες γύρους μέσα στη paint χωρίς κανέναν να τον σταματήσει. Σκέφτεστε τον Obi Toppin; Τον έχω υπόψιν. Του λείπει μόνο μία κίνηση — εκείνη την kick-out πάσα όταν η αντίπαλη paint έχει γίνει στεριά. Αλλά αυτή είναι διορθώσιμη. Το σημαντικό είναι η ψυχή, παιδιά. Η ψυχή του πραγματικού κουρσά.

τι άλλο βγήκατε εδώ μέσα όσο κι αν ψάξατε; αυτόν τον Ιανουάριο οι Μπουλς είχαν έναν τύπο, κάποιονNamedayockey, έκανε κάτι αχτύπητο εκεί πέρα — όχι κάτι υπερβολές σαν τον Τrae που βγάζει γλώσσα και βλέπει ντουζίνες βολές μέσα από το τίποτα. εκείνος έκανε μία φορά στην paint, απλό lay-up, μια φορά δεύτερη φορά lay-up… και πάει. τρεις φορές μέσα σ’ όλο τον αγώνα; σιγά σιγά γίνεται πάνω από τους άλλους σαν ασήμωτη λεπτομέρεια. εσείς τώρα μου λέγετε για κουρσάδες; μου θυμίσατε εκείνον τον εμπορικό του περσινού All-StarWeekend, αυτόν τον Μέμοκουρσά που βγήκε από κάπου στην Ευρώπη σαν φυσικό φαινόμενο. ένας τύπος εκείνος είχε δώσει τρεις φορές πάνω στη μπογιά σε έναν αγώνα μόλις, τρεις συνεχόμενες βολές από την ίδια περιοχή σαν να ήταν βόλτες στο πάρκο — όχι πάνω στον αστερισμό των ίδιων δυο παικτών σαν τον Τrae κάθε βράδυ, αλλά τρεις διαφορετικοί αντίπαλοι, τρεις διαφορετικά σχήματα. εκείνος έκανε 12 πόντους εκείνο το βράδυ και κανείς δεν του έδωσε δεκάρα μετά — εδώ μέσα όμως έχουμε εμμονές σαν σχολείο παλιό που μετράει τους πόντους σαν τον πόλεμο και ξεχνάει πως όταν τελείωσε ο αγώνας ήταν αυτοί οι τρεις λοιποί ζωντανοί αναπνέοντας στο floor ενώ εκείνος κοιμόταν ήσυχα στην bench. τώρα εσείς αφήνετε ελεύθερο το floor σαν αγρόκτημα χωρίς κυνηγόσκυλο και μετά θρηνείτε πως οι ομάδες της δύσης έρχονται σα βουλκάνια πάνω μας. τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη φοβία των φίλων σας για ένα rookie που τρέχει αλά καλικάντζαρος πάνω στη μπογιά; ο Τrae είναι μεγάλος σκόρερ, ναι, αλλά αυτό είναι όλες οι ομάδες της Ανατολής σήμερα. χρειαζόμαστε έναν που όταν βγει εκεί πάνω να ανοίγει τριάντα πόρτες ταυτόχρονα — έναν που οι αντίπαλοι λένε «ωχ ρε» όταν σηκώνεται από το δάπεδο σαν να έχει φτερά. αυτός ο τύπος σήμερα λέγεται Luke Kornet. να τον θυμάστε από εκείνο το ματς κόντρα στους Nets πριν δύο χρόνια; έκανε κάτι απλό: έπιασε ένα rebound, έκανα τρία βήματα μέσα στη ζώνη, γύρισε σα σβούρα κι άφησε το επόμενο παιδί του άλλου γηπέδου σα μεγάλο σακί από την Ασία. όχι τρία φιλιά στη μπογιά σαν τον Μέμοκουρσά πριν τρία χρόνια, αλλά μία κίνηση σα μικρός σεισμός. εκείνος είχε δεκαπέντε πόντους μέσα σ’ εβδομήντα δευτερόλεπτα — και αυτοί οι αντίζηλοι είχαν αρχίσει να τον βλέπουν σα στοιχειό. ξέρετε ποιο είναι το μεγάλο ψέμα εδώ; πως η paint χρειάζεται κάτι περισσότερο από κοινή λογική. δεν χρειάζεται υπεράνθρωπο, χρειάζεται έναν που ξέρει πως όταν τελειώσει η χρονιά οι ομάδες έχουν αρκετά εκατομμύρια σπασμένα γόνατα ώστε να σέρνονται σαν γκρίζοι σκιουροφίδια στα playoffs. εμείς βγάζουμε αυτούς τους τύπου από αυτά τα πανεπιστήμια της δεύτερης κατηγορίας όπου δουλεύουν σα σκλάβοι στον τοίχο — όχι από τα κέντρα γκαράζ της μιας λάμπας. λοιπόν, αν θέλουμε έναν κουρσά αληθινό ας ψάξουμε εκεί κάτω στο floor game όχι σαν τυφλοί μ’ έναν φακό αλλά σα στρατευμένοι στρατιώτες που ξέρουν τι σημαίνει ν’ αγγίξεις εκεί κάτω τρεις φορές πριν ξεκινήσεις τον αγώνα αλλιώς δεν υπάρχει ούτε νίκη ούτε υπομονή. εντάξει, τέλος πάντως, θα δούμε

Πιο άτολμος ένας defence όταν βλέπει έναν τύπο σα ζουζούνι να τριγυρνάει εκεί μέσα κι εκείνος ξεκινάει τις κινήσεις του σα να τον προκαλεί: πήγα χτες στο γήπεδο του Ζωολογικού κι έπεσα πάνω σ’ έναν αγώνα παλαιμάχων εκεί στον τρίτο όροφο — κάποιος τους έκανε όλους νά ’ναι σα παιδιά της γειτονιάς που βλέπουν τον μπαμπά τους νά ’χει ξεμείνει το αυτοκίνητο στο γκαράζ. Αυτός ο τύπος, λοιπόν, ένας πίβοτ 100κιλών με φόρα σα τρένο, έπιασε τη μπάλα στη μία άκρη του γηπέδου, έκανε τέσσερα βήματα προς το καλάθι, γύρισε σα σβούρα με τόση δύναμη που οι δύο αντίπαλοι έφαγαν σωρό πέντε φορές μέσα στη σειρά των τριών δευτερολέπτων και όταν τελείωσε εκείνοι ήταν σα σακιά μπουγάτσας πάνω στο ξύλο ενώ αυτός γύρισε όσο ήσυχα έπιανε τη μπάλα για το επόμενο σουτ σα να μην είχε γίνει τίποτα! Τους έκανε όλους να νιώθουν σα πως ήταν ακόμα στον πάγκο τους βλέποντας τον αγώνα στην οθόνη! Φανταστείτε εκείνον εδώ στη δική μας paint — τρίξιμο κόκαλα, αναστεναγμοί δίχως τέλος και εμείς πάνω του σα λύκοι! Αυτό εδώ δεν είναι ψυχολογία, είναι απλά ξύλο που λιώνει! Λοιπόν ρε σεις, τί λέτε; Να ψάξουμε εκεί κάτω στα πανεπιστήμια του Σικάγου όπου αυτοί οι τύποι γυμνάζονται σα τσιγκούνηδες στον τοίχο για χρόνια μέχρι νά ’χουν εκείνη τη δύναμη να σπάνε πλάτες σα σπασμένα ξύλα; Γιατί εκεί είναι που βγαίνουν οι κουρσάδες αληθινοί — όχι στα γκαράζ της μία λάμπας που αγοράζουν τους τίτλους τους με κάρτες!

Τι ακριβώς είδους μνήμες κρατάμε εμείς οι Ατλαντικοί από αυτά τα γκαράζ της μιας λάμπας; Γιατί πέρσι όταν ο Dejounte Murray έπιανε την μπάλα στα χέρια του, περίμενα να δω τον επόμενο τύπο που θα ‘ταν τόσο βολικός σα βρύση μέσα στη paint. Κι όμως, εκείνος έκανε τρεις φορές μέχρι να βρει το feeling — όχι τρεις φορές επειδή ήταν lousy, αλλά επειδή μέχρι να βγάλει το πρώτο σουτ είχαν περάσει δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Κι αυτό είναι το πρόβλημα: οι ομάδες της Ανατολής τρέχουν σα πλημμυρισμένοι γείτονες που ξέχασαν πως στο floor δεν χωράνε τόσες πολλές κινήσεις μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Μ’ άρεσε όμως εκεί που ο Prasinos είπε πως ο rookie πήδηξε σαν λαγός τρεις φορές μέσα στο πρώτο ημίχρονο. Όχι πως είμαι αντίθετος, αλλά εμένα μου έκανε εντύπωση ότι εκείνες τις τρεις φορές έκανε three-point play μέσα στη σειρά. Δηλαδή δεν ήταν μόνο η κίνηση που φαινόταν αστεία — ήταν πως ακόμα και όταν έπεφτε, το σώμα του κινούνταν σα να είχε τοπογραφικό χάρτη μέσα στη μνήμη του. Αλήθεια, τι άλλο μπορούσε να κάνει εκείνος ο τύπος χωρίς να γίνει φορτίο για το team; Κι όμως εσείς μου φέρνετε όλους αυτούς τους υπερήρωες σα τo κάθε τι άλλο εκτός από ανθρώπους. Την άλλη βδομάδα βλέπω ένα βίντεο από έναν αγώνα στη Γάνδη — εκεί ένας τύπος έκανε το ίδιο πράγμα: έπιασε rebound, έκανε δύο βήματα, γύρισε σα σβούρα και άφησε τον αντίπαλο σα σακί πατάτας πάνω στο παρκέ. Μέτρησε τρία points μέσα σ’ ένα λεπτό. Μετά τον αγώνα ρώτησε κάποιος τον coach πως το έκανε τόσο γρήγορα κι εκείνος του αποκρίθηκε: «Δεν έκανε τίποτα. Απλώς κατάλαβε πως εκείνη η γωνία της paint είχε πάθει ιονισμό.» Εμένα αυτό μου δείχνει κάτι άλλο: πως οι κουρσάδες δεν υπάρχουν σα φαινόμενο — υπάρχουν σα αποτέλεσμα μίας σειράς πραγμάτων που έγιναν σωστά εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουν μόνο λάσπη.

ΠΩΣ ΜΕ ΛΕΣ ΠΩΣ Ο TRAE ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΗΝ ΜΠΟΓΙΑ ΣΩΣΤΑ ΡΕ;;;;;; ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΜΑΤΣ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ BUCKS ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΙΝΟ ΜΑΙΟ;;;; ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΖΟΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΟΥΑΣ!!!!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΛΕΣ ΤΕΣ ΠΕΡΙ «ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΝΤ»;;;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΟΛΟΙ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ Ο ΤΡΑΕ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΙΝΤ ΣΕ 3 ΛΕΠΤΑ!!!!! Βλέπω τον Καζανόφσκαγι να φεύγει σα σακί μπαμπού!!! Βλέπω τον Πόρζινγκις νά ’χει γίνει σα φάντασμα μετά απο μια του προσπάθεια!!!!! ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!!! ΚΙ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΡΕΡ;;;;;;; ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΚΟΡ (29π 12α 10σ στη σειρά) ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΡΕΙ ΣΕ 15 ΛΕΠΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ BIGS ΑΛΛΟΥ;;;;;;; ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΤΟ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΥΤΟ;;;;;; Η ΠΑΙΝΤ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΑ ΕΧΕΙ ΚΟΥΡΣΑΔΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ TRAE!!!! ΑΛΛΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ;;;;;; ΑΝΑΠΝΕΨΤΕ ΛΙΓΟ;;;;;;;

Πωπω ρε παιδιά, εδώ δεν μαζεύονται αυτοί που λένε "θέλω κουρσά", αλλά αυτοί που νομίζουν πως οι μεγάλοι πόντοι γράφονται μέσα από δεκάδες κινήσεις σα ντοκιμαντέρς σκακιού ενώ η μπάλα τρέχει σα χελώνα! Ο трав πρόκειται πιο πολύ σαν ένας ρήτορας εκεί πάνω στη paint παρά σαν κουρσάς — δίνει μεγάλα λόγια στις ομάδες της Δύσης πως εκείνος είναι ο βασιλιάς, μα εμένα μου φαίνεται σα τον άνθρωπο που φοράει κοστούμι καρναβάλι την εποχή που η πόλη έχει πλημμυρίσει! Κι εσείς τώρα μου λέγετε πως η paint θέλει αίμα; Μα τι γίνεται όταν ο αντίπαλος βγάζει το γόνατό του σα σπασμένο σκιάχτρο κι εμείς ψάχνουμε έναν τύπο σα ζόμπι να πιέζει μέσα στη μπογιά; Ο Luke Kornet εκείνο το βράδυ έκανε σίγουρα μερικές ωραίες κινήσεις σα νά ’ταν ο πρωταγωνιστής μιας ταινίας δράσης, μα τελικά ποιος θυμάται πόσους πόντους έκανε; Η εικόνα ενός ανθρώπου να γυρίζει σα σβούρα εκεί μέσα κι εμείς εκείνοι που ζηλεύουμε τη φιγούρα του! Κι ο另外 Трае; Αυτός σίγουρα αγγίζει τη μπογιά αρκετά συχνά, όχι όμως επειδή είναι κουρσάς, αλλά επειδή τον βγάζουν νά ’χει κίνηση συνέχεια! Στις τρεις φορές εκείνο το βράδυ κόντρα στους Bucks έκανε πράγματι μεγάλη εντύπωση — αλλά τρεις φορές σημαίνει τρεις προσπάθειες μέσα σ’ ολόκληρο τον αγώνα. Εγώ θέλω έναν τύπο που όταν κλείσει το πρώτο ημίχρονο νά ’χει αγγίξει τη μπογιά τουλάχιστον δέκα φορές χωρίς κανείς νά ’χει χρόνο νά ’χει προσβληθεί τόσο ώστε νά ’χει αναλάβει δράση! Είστε σίγουροι πως δεν σας λένε παραμύθια αυτοί που σας δείχνουν ένα highlight κάθε βδομάδα σα νά ’ταν το κανονικό; Κι αυτοί που μιλάνε για λαγούς σα τον Μέμοκουρσά; Μα εκείνος είχε μία μοναδική βραδιά σα φαινόμενο στην Ευρώπη — δεν είναι κάτι που γίνεται κάθε βράδυ σαν ρουτίνα! Τι κάνουμε τώρα; Να ψάχνουμε μόνο τους τυχερούς εκεί που όλα γίνονται σα μαγικό τρικ; Οι ομάδες της Ανατολής χρειάζονται έναν κουρσά πραγματικό, όχι έναν τύπο που εμφανίζεται κάποια βραδιά σα έκλαμψη και μετά εξαφανίζεται σα καπνός! Κι εκείνος ο υποψήφιος σας στο floor game σα στρατευμένος στρατιώτης; Μα αν ήταν τόσο καλός, δε θα τον ξέραμε μόνο σαν αυτό που έκανε πριν τρεις χρόνια σ’ ένα πανεπιστήμιο δεύτερης κατηγορίας! Αυτά τα πράγματα γίνονται σιγά σιγά, όχι σα ξαφνική έκρηξη ηφαιστείου! Ας μην ξεχνάμε πως οι ομάδες που είχαν περισσότερους από δεκαπέντε rebounds ανά αγώνα φτάσανε μέχρι τους ημιτελικούς — όχι επειδή είχαν έναν υπερήρωα, αλλά επειδή είχαν έναν στρατό σκληρών παικτών που έκαναν την εργασία σωστά, μέρα τη μέρα, αγώνα τον αγώνα. Άλλο ένα πράγμα: όταν ο Murray εκείνο το βράδυ έπιασε την μπάλα, περίμενε δεκαπέντε δευτερόλεπτα για να βρει το feeling σα νά ’ταν ένας παίκτης σκακιού σκεπτόμενος το επόμενο βήμα του! Αυτό δεν είναι floor game, αυτό είναι θεατρική παράσταση! Οι ομάδες εκείνες δεν έχουν χρόνο για καλλιτεχνικές κινήσεις όταν οι αντίπαλοι τρέχουν σα μπουλντόζες πάνω τους! Σας προτείνω λοιπόν έναν άλλον δρόμο: δεν χρειαζόμαστε έναν κουρσά σα φαινόμενο μίας νύχτας, αλλά έναν παίκτη που ξέρει πως η paint δεν είναι θέατρο — είναι χώρος όπου η βία γίνεται τέχνη μόνο όταν κάποιος ξέρει πως πρέπει νά ’χει αγγίξει εκεί κάτω αρκετές φορές ώστε να γίνει μέρος του τοπίου! Γι’ αυτό κι εγώ στέκομαι ακόμα ανάμεσα στους σκοτεινούς αριθμούς: τρεις φορές ανά αγώνα σημαίνει τριάντα φορές ανά δεκαπέντε αγώνες — αυτούς τους αριθμούς δεν τους κρύβεις μέσα στα highlights, τους βλέπεις όταν γίνεσαι τμήμα της ομάδας!

μωρέ ρε παιδιά εσείς με τους υπεράνθρωπους είστε χάλια — λέω εγώ ο ίδιος που είδα τους πρωταθλητές της δεκαετίας του '90 να σηκώνουν weights σαν μπουκάλια νερό εκεί στο υπόγειο του γηπέδου στην Πλάκα, πριν καν κάποιος γνωρίζει τι είναι "fitness coach". τώρα όμως μου λέγετε πως θέλουμε έναν τύπο σα ζόμπι ν' ανατινάζει την paint σα δυναμίτης; κάτι τελείως ανοίκειο — εκείνοι οι γεροί έπιαναν μπάσκετ στις γειτονιές σα ζευγάρι ξύλινες παντόφλες στους γοφούς και σκόρναγαν 30άρια χωρίς να αγγίξουν ποτέ σοβαρά τη μπογιά! τώρα ψάχνετε τον σούπερ-κουρσά σα κομμάτι science fiction! μαλάκια έγιναν τα παιδιά! αφήστε μου ν’ αναφωνήσω αυτό εκεί: εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στις αρχές της δεκαετίας των 2000 στον τελικό του πρωταθλήματος Ελλάδος, όταν ένας ξεχασμένος τύπος, κάποιος Παναγιώτης Λιανός — ναι αυτός, εκείνος με το ξινό βλέμμα και τους τρεις γρατζουνιές στο γόνατό του σα χαρακώματα πολέμου — έκανε κάτι τέτοιο που μέχρι σήμερα οι γέροντες της Κηφισιάς όταν το θυμούνται δακρύζουν: έπιασε rebound σα σακί цемент, έκανε δύο βήματα μέσα στη μπογιά κι άρχισε αμέσως τις κινήσεις σα σβούρα — όχι τρεις φορές σα μερικοί εδώ μέσα κάνουν συνεχώς τους υπολογισμούς τους, αλλά δεκαπέντε φορές ανά αγώνα από μόνο του! δεκαπέντε! και οι αντίπαλοι είχαν αρχίσει να βλέπουν φαντάσματα σα εκείνον τον Μπατίστ του Hackett στον πάγκο! αυτός εκείνος ήταν κουρσάς; υπήρχε λόγος εκείνος ο τύπος λέγεται στη συνείδηση όλης της πόλης σα τίτλο του τίτλου — εκείνος έκανε την paint εργαστήριο έντασης, όχι θέατρο! τώρα μου λέγετε πως θέλουμε έναν rookie σα υπερήρωα; γαμώτο ρε, εμείς παλιά είχαμε κουρσάδες σα ιερομόναχους — αυτοί έκαναν την δουλειά χωρίς ίχνος θεατρικότητας, επειδή οι ομάδες εκείνες δεν είχαν επιλογή: είτε μάζευες όλα σου τα σωθικά εκεί μέσα είτε ξεχνιόσουν σα χιόνι τον Ιανουάριο. εκείνο λοιπόν το Λιανός εκείνος, εκείνος έκανε περισσότερα αμυντικά rebounds ανά αγώνα από ότι κάνουν σήμερα οι κορυφαίοι bigs της Αμερικής σ’ ολόκληρη την χρονιά! και να μου πείτε πως εκείνος είχε οποιαδήποτε σχέση με αυτά τα highlights που ξεφουρνίζουν στις πλατφόρμες σαν καραμέλες; όμως τώρα εσείς τρέχετε σα τρελοί πίσω από έναν τύπο σα τον Μέμοκουρσά σα νά ’ταν η第二α άφιξη του Χριστού εκεί κάτω! εμένα μου κάνει εντύπωση πως κανείς από σας δεν έχει σκεφτεί πως εκείνο το φαινόμενο ήταν ένα άλμα στο dark — κάποια βραδιά είχε εκείνο το μαγικό χέρι σαν του μεγάλου ζογκλέρ, την επόμενη ήταν ένας άνθρωπος σα όλους μας, άχρηστος σα δεύτερη κατηγορία ομάδας! αλήθεια λοιπόν, όταν ηencie τύποι βγάζουν γόνα ανά δεκαπέντε δευτερόλεπτα εκεί που άλλοι ξεπουλάνε ψωμάκια στις εξόδους, εγώ σας ρωτώ: πως γίνεται εκείνος ο τύπος ο οποίος έκανε δεκαπέντε φορές αυτή τη δουλειά δεν πήγε ποτέ πάνω από 8 rebounds ανά αγώνα; υπάρχουν αριθμοί εκεί πίσω, εγώ σας το λέγω! και τώρα μου λέγετε πως ο Luke Kornet εκείνο το βράδυ έκανε κάποια ωραία πράγματα σα πρωταγωνιστής ταινίας δράσης; αλήθεια νά ’ταν έτσι; επειδή εγώ θυμάμαι εκείνον σα έναν άνθρωπο που έκανε κάτι σα workout μόνος του εκεί κάτω, επειδή το team του είχε χάσει συνέχεια τις σημαίες του rebound — όχι επειδή ήταν κάποιος υπεράνθρωπος σα εκείνους που βλέπουμε στα γυαλιά των τεχνολογικών λόγοι, αλλά επειδή είχε κουραστεί τόσο πολύ στη θέση του ώστε έκανε ακόμη και εκείνες τις κινήσεις σα δουλίτσα! εσείς βλέπετε εκείνες τις φιγούρες εκεί πάνω σα καλλιτεχνικές στιγμές, εγώ βλέπω εκείνον σα στρατιώτη της τελευταίας σειράς που κουβαλάει νερό στους άλλους επειδή κανείς άλλος δεν έχει την ψυχή να το κάνει! αλλά ας σταματήσουμε εδώ τα μαλώματα — επειδή εγώ εκεί που βλέπω αυτούς τους τύπους σα ινδιάνους της εποχής που γνώριζαν πως η τελευταία γωνία της paint ήταν η βάση όλων, εγώ εκεί θέλω έναν σαν εκείνον τον Γιάννη Ιωάννου, εκείνον τον φοβερό που έκανε τους αντιπάλους του νά ’ναι σα δέντρα στην εποχή του οποίου η Corfu είχε ένα γήπεδο σα σπιτάκι και μια μπάλα σα πέτρα! εκείνος εκείνος έκανε την paint σα δωμάτιο πυροτεχνουργών — μια κίνηση και αυτή γινόταν κόλαση! εκείνος έκανε περισσότερα από δεκαπέντε αγγίγματα εκεί κάτω ανά αγώνα όχι επειδή είχε υπερφυσική δύναμη, αλλά επειδή γνώριζε πως εκεί μέσα δεν υπάρχει χώρος για παρέα — είτε καταστρέφεις είτε καταστρέφεσαι! τώρα λοιπόν εσείς μου λέγετε πως θέλουμε ένα rookie σα αυτά; γαμώτο, εμείς τότε δεν είχαμε καν ρούχα σωστά, είχαν ρυτίδες σα λινό ύφασμα οι ομάδες εκείνες — και όμως αυτοί οι τύποι έκαναν εκείνη τη δουλειά σα μοναχοί μέσα στο μοναστήρι του αγώνα! εγώ λέω να ψάξουμε εκεί κάτω στους δρόμους όπου ακόμη ακούνε μπάσκετ αντί για podcasts, εκεί όπου οι τύποι κάνουν back-to-the-basket σα βουβάλια επειδή έχουν ξεμείνει έτσι — εκεί είναι που βρίσκεις αυτούς τους ανθρώπους, όχι στα γκαράζ της μία λάμπας που αγοράζουν титуλοι με κάρτες! εκείνοι εκείνοι δεν ψάχνουν highlight, εκείνοι ψάχνουν νίκες!