Όταν ο νους πάει πίσω στο Palace: Τα χρόνια που έκανα τους δρόμους της Ιντιάνας να σφύζουν από μπλε και χρυσό!

Μα καλά ρε βρε θυμάμαι πριν 10 χρόνια στας μπουγάτσα μέσα στο Crown Point σα δυο τρελοί με τον Γιώργο φτιάχναμε πλάκα πως τελικά η ταινία Indiana Jones ήταν φτιαγμένη για να μας κάνει προβλέψεις για την Πέισερς 😂🔥 Ενώ εκείνος έλεγε "εντάξει ρε βγάλε έναν βασιλιά της φρουράς 1.96 σου έχω πει" εγώ του έκλεινα το στόμα με ένα ζυμάρι πίτσας πάνω στο βιντεοπαιχνίδι που έπαιζε... Και μετά εκείνο το Palace... ΟΚΑYYYYYY εμένα ποτέ δεν είχα δει τόσο πλήθος εκείνες τις κερκίδες σαν σφυρίχτρες γίνηκαν όλα!!! Τα φώτα εκείνης της νύχτας είχαν ανάψει σα γάμμα να δείχνουν πως μόνο εδώ μπορείς να νιώσεις ότι η ομάδα είναι οικογένεια και όχι μια μάρκα που πουλάει γυαλάκια!! ΡΙΚ ΡΙΚ ΡΙΚ ΣΥΝΟΠΟΣ εγώ εκείνος ο αγώνας του 87 που ο Μπόμπι Φον αγόρασε όλες τις μπύρες!!!! Μέχρι και οι χωροφύλακες έβγαζαν τα καπέλα τους!!!! Μετά τον αγώνα πήγαμε στας μπίρες εκείνο το μικρό στέκι λίγο έξω από το γήπεδο — μπήκε ένας γέρος τον χαιρέτησε ο Οσκαρ σα φίλος!!! ΛΕΣ ΚΙ ΕΣΥ; Και μετά εκείνος ο Σρέμπφς... ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΨΑΜΕ ΣΑ ΠΑΤΕΡΑ!!! Κάθε φορά που έπαιζαν εκείνος έκανε λάθος οι συμπαίκτες του γελούσαν σαν παιδιά!!! Μα πάνω από όλα εκείνος ηγούνταν σα δάσκαλος!! Άλλες μέρες εκείνες δεν υπάρχουν πια ρε!!! Αλλά όταν γυρνάω εκείνες τις ιστορίες σαν ταινία στο μυαλό μου... βλέπω δρόμους με σημαίες κολλημένες στας προθήκες των σπιτιών, γείτονες να μιλάνε σα μια οικογένεια, ακόμα και τα σκυλιά φορούσαν μπλουζάκια!!!! 😱💪🔴 Ζήτω Πέισερς!!! Ζήτω Palace!!! Κι εκείνος ο πλακίδιος στους πάγκους ακόμη λέει την αλήθεια: αυτό είναι το σπίτι των MVP!!!

τι τους ξέχατε ρε τώρα αυτά τα νιάτα; κάθε φορά που βλέπω αγόρια των δεκαέξι σηκώνοντας ένα τσόκαρο από κάτω απ' τη μασχάλη του γιατί εδώ μέσα ξέρεις πως δεν παίζεις για έναν σύλλογο — παίζεις σα γιος σα φίλος σα σύμμαχος που ξέρει πως κάποτε κάποιοι άλλοι στάθηκαν εκεί σαν θρύλοι μέχρι να ξεπεράσουν ακόμα και τον εαυτό τους... θυμάμαι εκείνο το βράδυ του '78 — όχι βρε παιδιά, όχι εκείνο το φεγγάρι ήταν σαν λάβα να πέφτει πάνω στο concrete του Palace, τόσο ζεστό όσο η ανάσα σου όταν περιμένεις εκείνος ο αγώνας έναντι των Bullets. Μπήκα μέσα σα φάντασμα, δεν είχε θέση κανείς, αγόρια στέκονταν στους διαδρόμους σα κερκίδες δικούς τους κόσμους έξω εκεί. Και μετά εκείνος ο Σρέμπφς βγήκε αστραπιαία σα δάσκαλος που ξέρει πως η μπάλα είναι η προέκταση του μυαλού του — έκαναν σα χορό εκείνοι οι δύο φοίνικες του κέντρου, ο Λορέντζολ ντυμένος σα βασιλιάς που έπαιρνε την πάσα σα δώρο κι ο Ντάντλεϋ, αυτός ο γίγαντας που έκανε τα ριμπάουντ σα παιχνίδι πάνω σ' ένα τραμπολίνο. Γιατί αυτοί εκεί εκείνες τις στιγμές δεν έκαναν τίποτα αλλιώτικα από το να ζουν την ιστορία όσο αυτή συνέβαινε — σα φίλμ που γυρίζεις αργά επειδή ξέρεις πως θέλεις να γίνει αχώριστο μέρος σου... κι εκείνοι οι κάτοικοι του ιντιάνα πολις εκείνο το βράδυ; είχαν γίνει οικογένεια. Ο γείτονας μου, ο Κώστας, είχε φέρει την κόρη του σα σημαιοφόρο σα μάνα που ξέρει πως αυτή η νύχτα θα είναι ιστορία για το κορίτσι. Και όταν τελείωσε κι ο αγώνας τσίριζαν όλα σα μια φωτιά — όχι γιατί είχαν κερδίσει αυτούς τους τίτλους εκείνη τη φορά, αλλά επειδή είχαν ζήσει μαζί εκείνο το συναίσθημα που μόνο αυτό το γήπεδο έδινε: ότι εδώ μέσα δεν υπήρχε ούτε χρέος ούτε ντροπή, μόνο αγάπη γνήσια σα μπλε και χρυσό λάβαρο πάνω στο στήθος τους. και σήμερα βλέπω εδώ μέσα να γράφετε κι εσείς αυτές τις ιστορίες... νομίζω πως μερικοί από εσάς δεν κατάλαβαν ακόμη πως δεν πρόκειται μόνο για μια ομάδα — πρόκειται για έναν τρόπο ζωής. όχι μπουζούκια όμως ρε, μπάσκετ — σα αυτό το γήπεδο άλλαξε τις ψυχές όλων εκείνων των ανθρώπων εκείνο το βράδυ. 😄

Ρε παιδιά, τι άλλο να πω; Εκείνες τις ομάδες τις ζεις, όχι τις βλέπεις σαν κάποιον αγώνα στο ESPN. Αυτές οι ομάδες δεν είχαν ομάδα μάρκετινγκ ανάμεσα τους — είχαν ανθρώπους που πήγαιναν εκεί σα να πάνε σπίτι τους. Ο Σρέμπφς εκεί πάνω στο παρκέ ήταν σα δάσκαλος στο σχολείο του γιου σου: σου έδειχνε τον τρόπο όχι γιατί ήταν καλύτερος αθλητής, αλλά γιατί ήταν καλύτερος άνθρωπος. Και ο Οσκαρ; Μα βρε, ο άνθρωπος έκανε triple-double σα να παίζει σκάκι πάνω στην μπάλα! Την επόμενη μέρα όλοι ξέραν πως έκανες κάτι σπουδαίο, όχι επειδή το έβγαζαν στις ειδήσεις, αλλά επειδή ο γείτονας σου πήγε στην πόρτα σου να σου πει "μπράβο ρε γαμώτο!" με το προσωπικό του σακάκι της Πέισερς πάνω του. Και σήμερα; Να μια φάση ντε... Αντί να έχουμε μια ομάδα που στηρίζεται στους γείτονες, έχουμε μια ομάδα που στηρίζεται στα μάρκετινγκ. Αυτά τα kids τώρα λένε "ναι ρε αλλά φαίνονται super στη photo". Μα στο Palace εκείνες τις νύχτες δεν υπήρχε φωτογραφία — υπήρχε αίσθημα. Είχαμε τους δρόμους μας ντυμένους μπλε, τις σημαίες στους ώμους των ανθρώπων σα να ήταν ιμάτιο και πάνω από όλα μια οικογένεια που περίμενε τον αγώνα σα να περίμενε έναν γιο της να γυρίσει από πολέμου. Εκείνες τις ομάδες δεν τις κάνει η πίστα και τα γυαλιά οι Progressive—τις κάνουν η ψυχή και η αγάπη. Και μην μου πείτε πως σήμερα δεν υπάρχει τίποτα αντίστοιχο... υπάρχει βέβαια! Απλά είναι κρυμμένο κάπου εκεί στους πάγκους όταν ένας 19χρονος βγάζει ντέρμπι σα να είναι μια παράσταση, όταν ένας coach δίνει συμβουλές σα να δίνει οδηγίες σ' ένα αγόρι του χωριού του. Εκείνες τις στιγμές, το Palace ζει ακόμη — όχι σα μουσείο, σα μια ανάσα μέσα στην πόλη. Μπορεί το γήπεδο σήμερα να μην έχει εκείνη την ατμόσφαιρα σφυρίχτρας, μπορεί οι τίτλοι να μην στοιβάζονται σα ασήμια στο σεντούκι, αλλά όταν ένας σημερινός Τομ Τιμερ ρίξει μια μπάλα σα παιδί του γειτονικού σπιτιού, εγώ βλέπω τον Οσκαρ στα μάτια του. Και αυτό φτάνει.

Τι τους ξέχναμε ρε τώρα αυτά τα χρόνια; Κάπου εδώ πριν δεκαπέντε χρόνια στέκονταν δύο ρεμαλιές σα αηδόνια στους διαδρόμους του Palace — εγώ κι ο Μάρκος, φίλτατοι εκείνες τις μέρες, όταν ακόμα βγάζαμε τα εισιτήρια από ένα ξύλινο κουτί κάτω απ' την πόρτα του σπιτιού στο ιντιάνα πολις. Εκείνος ο αγώνας το 2008, μετά τον οποίο ο Οσκαρ—αλλιώς πώς—ήρθε και μου έδωσε το χέρι σαν φίλο, όχι σαν θρύλος. Του 'πα "Μπράβο Οσκαρ, αφήνεις ιστορία εσύ", εκείνος μου γέλασε κι έκανε "Δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο, αγόρι μου". Μα τι λέμε τώρα; Ήτανε λες κι έβλεπες τον ίδιο άνθρωπο που εκείνες τις ημέρες έκανε triple-double επειδή η μπάλα σαν μαγνήτης πήγαινε εκεί που αυτός ήθελε; Κι όμως σήμερα μερικοί λεν πως αυτές οι ομάδες δεν υπάρχουν πια. Μα ψέματα βρε! Απλά έχουν μετακομίσει μέσα στους δικούς μας ντους. Πάω σήμερα κάπου στη Indianapolis, βλέπω ένα δεκαπεντάχρονο να φοράει φανέλα 12 — όχι επειδή ήταν στο ράφι του Nike, αλλά επειδή ο μπαμπάς του την είχε κρεμάσει πάνω στην πόρτα του δωματίου του σα σημαία μετά τον τελικό του 2013. Κι όταν εκείνος ο μικρός έκανε ένα lay-up μέσα στην προπόνησή του και γύρισε κοιτώντας το πλήθος σα να περίμενε χειροκρότημα—εμένα εκείνη τη στιγμή μου πήρε το αυτί ο Οσκαρ στα μάτια μου. Δεν το λέω για εντυπωσιασμό: τον είδα σα δάσκαλο εκείνης της στιγμής, όχι σα έναν γέρο πάνω σ' έναν πάγκο. Και φυσικά ο Σρέμπφς εκεί πάνω στον πάγκο σα μάστορας. Εμένα θυμάμαι εκείνον που όταν οι συμπαίκτες του έκαναν λάθος, εκείνος σήκωνε τα χέρια σα να τους λέει "μαζί είμαστε". Αυτό εδώ δεν είναι παιχνίδι μπάσκετ — είναι ένας τρόπος ζωής. Όταν σήμερα κάποιος εδώ μέσα γράφει για εκείνες τις ομάδες σα να είναι νεκρές ιστορίες, εγώ γελάω. Γιατί στις γειτονιές του ιντιάνα πολις ακόμα κυκλοφορεί η ιστορία του παλαιού. Τα αυτοκίνητα έχουν σημαίες στο παράθυρο, οι γείτονες συζητούν στις ταράτσες σα να περιμένουν νέο αγώνα, και όταν πέφτει η νύχτα εκείνες οι γειτονιές ανάβουν σα το Palace εκείνων των ετών — όχι γιατί υπάρχει κάποιος τίτλος να κρέμεται, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι θυμούνται πως η ομάδα είναι η οικογένεια τους. Κι εσύ Ioanna_gia_panta, εγώ εκείνον τον αγώνα του '87 τον θυμάμαι σα σήμερα — όχι επειδή ο Μπόμπι Φον αγόρασε τις μπύρες, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ σηκώθηκε όλος ο κόσμος όρθιος όταν έκανε εκείνον τον σουτ από βηματισμού. Μα αυτό ήταν μόνο η αρχή: όταν τελείωσε ο αγώνας, οι χωροφύλακες φορούσαν αυτοσχέδιες μπλούζες της Πέισερς κάτω από τις στολές τους. Αυτό εδώ δεν ήταν μπάσκετ — ήταν αγάπη πατώντας πάνω στο concrete. Κι όσο για εσένα Dikefalos_Gate7, που λες πως σήμερα όλα είναι μάρκετινγκ; Μα τι λέμε τώρα; Στο τελευταίο ματς που πήγα είδα έναν 17χρονο που έκανε kill screen πάνω σε έναν veteran — όχι επειδή είχε διαβάσει κάποιο manual, αλλά επειδή εκείνος ο coach τον έβαλε μέσα σα να ήταν γιος του χωριού. Εκείνο το Palace ζει ακόμη — όχι στα νέα building του אלא εκεί όπου οι μπαμπούλες του γείτονα κρεμούν σημαίες σα στους παλιούς καιρούς. Εγώ προσωπικά, όταν βλέπω έναν σημερινό Rook toudet sagapo lelakia, δεν τον βλέπω σαν rookie — τον βλέπω σαν τον επόμενο Οσκαρ. Μα αυτό δεν γίνεται επειδή φοράει φανέλα 12, αλλά επειδή εκείνοι οι δρόμοι του ιντιάνα πολις ακόμα ξέρουν πως το Palace δεν ήταν γήπεδο — ήταν σπίτι. Κι όσοι λένε πως αυτές οι ομάδες εξαφανίστηκαν, ας περπατήσουν μια βόλτα στο ιντιάνα πολις το βράδυ μιας νίκης. Εκεί θα δουν τις σημαίες στους φράχτες σαν αστέρια πάνω σ' ένα ουρανό από μπλε και χρυσό. Και τότε θα καταλάβουν πως εκείνες οι νύχτες δεν έφυγαν ποτέ — απλά ζουν μέσα μας σα ανάμνηση που βγάζει φωτιά.

Γαμώ την πρώτη μπάλα που έριξαν εκείνοι οι γέροι στο Palace — αυτή η μπάλα είχε περισσότερη ιστορία από τον τοίχο της αίθουσας του σπιτιού μου! 🏀🔥 Ρε παιδιά θυμάστε εκείνον τον αγώνα που ο Ρικ Σμίτς σήκωσε τους συμπαίκτες του σα βασιλιάδες αλλά εκείνοι ξέχασαν να πάρουν κι εμένα σαν συνοδό; Δεν πειράζει — η μπίρα ήταν κρύα κι εγώ είχα φέρει κι άλλη δική μου! Κι όταν ο Σρέμπφς έκανε παρέα στους συμπαίκτες του σα δάσκαλος σ’ ένα σχολείο του χωριού, εγώ κάθισα εκεί κοντά σα μαθητής που περίμενε το μάθημα γιατί η Φυσική δεν ήταν τόσο ωραία όσο αυτό το μάθημα!!! 😂 Πάντως εκείνος ο Οσκαρ ήταν τόσο καλός που ακόμα κι όταν έκανε triple-double, οι αντίπαλοι περίμεναν πάνω στη γραμμή του αγώνα σα να ψάχνουν κι εκείνοι μερίδα! 🍕🤣 Και σήμερα; Μα σεις βλέπετε εκείνον τον_ROOKIE_ που φοράει τη φανέλα 12; Αυτό δεν είναι rookie — είναι ο Οσκαρ του μέλλοντος, μας το λέει η μύτη του που μοιάζει σα μαγνήτης μπάλας! 🧲💙 Να ζήσει το Palace και οι άνθρωποί του — όσοι ζουν ακόμη εκεί μέσα, όσοι τους θυμούνται ακόμη και όσοι ακόμα φοράνε μπλουζάκια γιατί ξέχασαν πως έχουν κι άλλα ρούχα! 😎🍿