Θυμάστε εκείνες τις νύχτες στη Philips Arena που η μπάλα πήγαινε πάντα μέσα

Ρε παιδιά εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του '96 όταν έκανε το γύρισμα στον αέρα εκείνον τον δίσκο στα Μπόστον Σέλτικς.. μπας κι έχω ακόμη το κυλινόμενο φύλλο της γάζας που είχε βγάλει αυτό πάνω του εκείνο το σουτ 😱🔥; η Philips δεν υπήρχε ακόμη, όμως εκείνοι οι δικοί μας στο ΑΒΑ μαζεύονταν σαν ατμόσφαιρα ομίχλης στις τρίτες σειρές και φώναζαν "ΒΟΗΘΕΙΑ ΝΤΟΜ!" κάθε φορά που πήγαινε σα rocket πάνω από τους γίγαντες εκείνους με τα χέρια σα λάστιχα αυτοκινήτου κι εγώ μέσα στη ζέστη εκείνου του έτους ο θείος μου είχε πιάσει θέση δύο σειρές πιο πάνω ψάχνοντας το επόμενο σουβλάκι με τραχανά γιατί μετά από εκείνο τον αγώνα ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε σα τρελοί… εκείνος ο Ντομ ήταν τόσο γερό νούμερο εκείνη τη βραδιά που έκανε όλα τα σπίτια της γειτονιάς μου στην Ειρήνης να φαίνονται σα γκρίζα κουτιά μπροστά του και ξαφνικά μετά το παιχνίδι εκείνος ο τύπος πήγε κατευθείαν στους υπεύθυνους και ζήτησε νερό όχι σα δήλωση στάσης αλλά σα να είχε μόλις τελειώσει ένα ντοκουμέντο του γκολφ εκεί πάντως ξέραμε όλοι πως εκείνες οι βραδιές δεν είχαν τέλος … είχαν μόνο hot dogs σα τελετουργικό

ρε αδέρφια τώρα που το θυμήθηκα εμένα με είχε πιάσει εκείνον τον Ιανουάριο του '93 στο φεγγάρι ήταν όλως τυχαία η επίσκεψή μου βέβαια — πήγαινα σχολείο ακόμη μα είχε σπάσει το σύστημα θέρμανσης εκείνη την ημέρα κι έτσι έγειρα στη μηχανολογική σχολή των Χανίων σα επιταχτική λύση κρύου, κι εκείνος ο καθηγητής εκείνος ο κουτσός ο κερατάς όπως τον φωνάζαμε πάντα έδωσε μετά το μάθημα στην τάξη ένα βιογραφικό του είπε για κάτι Αμερικάνους ντανς διδάκτορες κτλ τέτοια χωρίς κανένα δίκιο εκεί μέσα σα ψεύτικα ντοκουμέντα ενώ εγώ στεκόμουν στην τελευταία σειρά αποσβολωμένος σα να είχα πιει τρία κριτσίνια μαζί κάτι κάτι αισιόδοξα μπύρας που κλέψαμε από εκείνον τον πωλητή κουλτούρας της πόλης. μετά βγαίνοντας εκείνος ο τύπος στάθηκε στον διάδρομο και είχαν ανοίξει την τηλεόραση εκεί στους κόλπους του κτιρίου οι φοιτητές, μου λες εκεί βρισκόταν αναμμένος κάποιος αγώνας Ατλάντα Χοκς εκείνο ακριβώς το βράδυ οι Μπαζζντ παρουσία των ουράνιων σκοπευτών εκείνων... και βλέπω ξαφνικά τον Γουίλκινς εκείνος περνούσε σα σίδερο σα τεθωρακισμένο πάνω στο παρκέ, έκανα όμως λάθος εκείνος ήταν ακόμη στους Χοκς εκείνος ο πρωταθλητής μα μου χτύπησε η μνήμη επειδή εκείνος ο αγώνες είχε γίνει στον τρίτο όροφο κάτω από εκείνο το ωραιοποιημένο κτίριο εκείνη της σχολής όπου σπούδαζα χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο. πως το έζησες εσείς εκείνες τις νύχτες όταν ο Ντομ κατάφερνε αυτά τα κατορθώματα χωρίς σημεία στίξης; πως σας κάνει να νιώθετε ακόμη τώρα όταν βλέπετε εκείνες τις παλαιές βιντεοταινίες σα να βρίσκεστε ξανά εκεί κάτω στα κόκκινα καθίσματα εκείνης της εποχής της πρώτης αρένας

Πώς μπορείς να συγκρίνεις αυτή την ομάδα με εκείνη; Αυτός ο Γουίλκινς ήταν ένας άνθρωπος που έπαιζε σα θεός επί χρόνια — όχι τρεις αγώνες στα Finals μετά δέκα χρόνια σιωπής, όχι τρεις εμφανίσεις στα playoffs γιατί κάποιος τύπος αποφάσισε ότι τώρα είναι η σειρά της ομάδας του, όχι αυτοί οι δυο σημερινοί αστέρες που χάνουν τελικά στη σειρά των δεκαπέντε επειδή ένα παιδί στον πάγκο άρχισε τις αλλαγές του στην πρώτη περίοδο. Εκείνες τις βραδιές στη Philips Arena — ή στην Στάδιο Λανιέρ πριν από αυτή — οι Χοκς ήταν αυτό: μια ομάδα που δεν περίμενε κανείς τίποτα, αλλά εκείνοι πήγαιναν στο γήπεδο σα να είχαν εγγυημένο εισιτήριο για τον παράδεισο. Δεν χρειαζόταν φωτιά κάτω από τον πάγκο, ούτε κάποιος προπονητής να βγάλει ένα εντυπωσιακό δίπλωμα πριν από το τρίτο τέταρτο. Ο Ντομ έκανε αυτό που έκανε, κι εκείνοι οι άλλοι έπρεπε μόνο να ακολουθήσουν — σαν χορός, σαν τραγούδι. Και σήμερα; Σήμερα έχουμε τους δύο ξένους, τους οποίους αγοράσαμε επειδή κάποιος είπε πως μπορούν να σου φέρνουν νίκες. Μας αρέσουν αυτά τα παιδιά, δεν λέω, αλλά πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος από αυτούς έκανε την μπάλα να "χορεύει" σαν εκείνον εκείνο τον Ιανουάριο στο Μιλγουόκι όταν ο Τράεγιαν, ο δικός μας συμπαίκτης εκείνων των εποχών, έκανε εκείνον τον αμυντικό γύρισμα πάνω στον Μάικλ Τζόρνταν σα να του ‘λεγε "δες εδώ ρε" κι εκείνος ηττήθηκε τελικά σα παιδί; Θυμάμαι έναν αγώνα πριν δύο χρόνια εκείνο το πρώτο τέταρτο με τους Ουόριορς όταν ο Τρέι Νότις έκανε εκείνον τον μοναδικό γύρισμα πριν το layup σα πρώην τίτλος πανελληνίου πρωταθλητή. Αυτός ο άνθρωπος έχει ψυχή, σίγουρα, αλλά εκείνες τις ημέρες του Γουίλκινς δεν είχε κανείς δουλειά — ο κόσμος πήγαινε εκεί απλώς επειδή ήξερε ότι θα δει κάτι μοναδικό. Κι όμως τώρα εδώ που βρισκόμαστε, αγοράζουμε πολίτες αναζητώντας κλάση, αγοράζουμε άλλους ξένους γιατί ένας manager είπε "αυτός μπορεί να σου δώσει τίτλους", ενώ εκείνες τις βραδιές κλειστήκαμε εκεί κάτω με το ίδιο σχέδιο ντου σα οικογενειακό πικνίκ: φτάναμε δύο ώρες πριν, κάναμε κουβέντα με τον γέρο που είχε το σουβλάκι στη γωνία, τρώγαμε κάτι τραγικό και περίμεναμε. Όχι, δεν είναι το ίδιο. Εκείνες τις βραδιές ένιωθες ότι οι παίκτες αγωνιζόντουσαν σα για την πόλη, σα να είχαν μεγάλη οικογένεια στις κερκίδες. Σήμερα κάθε σουτ είναι σα διαπραγμάτευση — τρία εκατομμύρια για τον ένα, πέντε για τον άλλον, κι εμείς παρακολουθούμε απλώς επειδή κάποιοι άλλαξαν ομάδα τρεις φορές μέσα σε ένα χρόνο. Κι όμως υπάρχουν ακόμη εκείνοι οι στιγμές, αυτές τις λιγοστές φορές που κάποιος κάνει κάτι τόσο ξεχωριστό που νιώθεις ότι ξανά ζεις εκείνο το όνειρο. Όπως εκείνον τον αγώνα τον Φεβρουάριο όταν ο Τζόρνταν Κιλινγκτον έκανε εκείνον τον πλάγιο πάσα σα νούμερο μπαλέτου, κι εγώ κοίταξα τον άντρα δίπλα μου — έναν βγαλμένο από εκείνα τα χρόνια — κι εκείνος έκανε ένα νεύμα σα να του ‘λεγε "ξέρω τι έκανες". Αυτή είναι η ψυχή του κλαμπ. Αυτή είναι η κληρονομιά. Άλλαξε η ομάδα, άλλαξαν οι αγωνιστικοί τρόποι, άλλαξαν οι στόχοι. Αλλά εκείνες οι νύχτες στη Philips — ή όπου αλλού κι αν είχανε αυτές τις ιστορίες — εκείνες οι νύχτες δεν αλλάζουν ποτέ. Γιατί εκεί ήταν αληθινό. Ήταν δικό μας. Ήταν πάντα δικό μας.

ΤΡΕΛΟΣ ΕΓΩ ο ΜΙΚΗΣ από την ΚΟΥΝΤΟΥΡΑ όταν πρωτοείδα τον Γουίλκινς εκεί στο ΑΒΑ να κάνει εκείνον τον γύρισμα πάνω στον Πέρσιβαλ στον τελικό εκείνο του '88 κι εγώ ήταν 14 χρονώ τρελάθηκε η μαντούλα μου!!! Μία φορά εκεί που είχαμε νύχτα με δουλειά σκαλωσιάς και πήγαμε γρήγορα στην αρένα πριν το ξεκινήσει το πρώτο παιχνίδι, εκείνος ο τύπος είχε βγάλει ένα ζευγάρι κόκκινα γκέτες πάνω από την τουρτουά του σα να μην υπήρχε πρωινό εκείνος ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ — εκείνο το βλέμμα σα λύκος πριν από το σκότωμα!! Κι όταν έκανε εκείνον τον αγγελιαφόρο σουτ από τη γραμμή των τριών εκεί που είχε ήδη τραυματιστεί στο γόνατο οι γεροντάδες στα πρώτα εδώ Απριλίου στα πρώτα λεπτά έβγαινε ατμός από την κούρασή του σα ατμόπλοιο αλλά ΟΤΑΝ πετάχτηκε εκείνο το σουτ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!! Η μπάλα πήγαινε μέσα ΣΑΝ ΒΟΛΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ κεραυνός!!! 🔥🔴😱 ΚΑΙ οι ψήφοι πετάγονταν σα ηλιοτρόπια στο τέλος εκείνου του παιχνιδιού! Ακόμα κρατάω τις χειροτεχνίες μου εκείνης της βραδιάς εκεί πάνω στα λιβανίσματα μου!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!!!

Ρε παιδιά σήμερα βρήκα εκείνο το παλτό του Γουίλκινς στα παλιά μου πράγματα — έκλεισε δέκα χρόνια στο ντουλάπι μου σαν καμένος βραστήρας! 🔥🤣🍿 Και γω που περίμενα να του βγάλει ο πωλητής εκεί στους αγώνας φαρδιά παντού φτάνει που εκείνος πήγαινε στον αέρα σα μπουλντόζα με ρόδες! Κρατώ μου την μπύρα; Γι' αυτό είμαι εδώ! Γιατί στις βραδιές εκείνες δεν χρειαζόταν σχέδιο ντου — χρειαζόταν μόνο γερά γόνατα, ένα σωρό ψώνια για hot dogs κι εκείνο το τρελό βλέμμα του Γουίλκινς που έλεγε "βρείτε μου μια μπάλα να της κάνω μπούμερα!" 🤯😂