Όταν οι Λέικερς βγαίνουν εκτός playoffs, η αιτία είναι πάντα

Εδώ και χρόνια τρέχουμε πίσω από αυτή την ιστορία σαν τυφλοί στους Τάιμς Σκουέρ, ενώ αγνοούμε το πιο ξεκάθαρο πρόβλημα: ότι κάποιος ανάμεσα μας βρίσκει πάντα τρόπο να πουλάει βιβλία δύο χρόνια μετά τον σεισμό. Πρώτον, ο Booker φορά λευκά σορτς; Ωραία, ας πούμε πως η έξυπνη κίνηση είναι να φοράει το μισό τμήμα αντιθέτων χρωμάτων της ομάδας σου — επειδή ξέρει πως του έχουν μάθει στην ομάδα ότι όσο πιο αντίθετο, τόσο πιο εύκολα βγάζεις πόντους στο γήπεδο. Τι σχέση έχει αυτό με τον Ίνγκραμ που φορά κίτρινα και κάνει 0-15;; Κανένας δεν λέει πως τα κίτρινα του Ίνγκραμ σκοτώσανε την ομάδα; Όχι, γιατί εκείνος φοράει κίτρινα όταν οι Λέικερς είναι ήδη στην πόλη του Τζάμποτζετ και κανείς δε τον κατηγορεί πως άλλαξε τη μοίρα με ένα ζευγάρι σορτς. Κι εγώ θέλω μια πηγή ότι το χρώμα των σορτς αλλάζει τη μοίρα μιας ομάδας; Γιατί άλλοι την ίδια χρονιά φοράνε κίτρινα και κάνουν ρεκόρ, κι εμείς ψάχνουμε ακόμα τον επόμενο τίτλο;; Γιατί ο Σνάιντερ φορούσε μαύρα σορτς το 2010 όταν κέρδισαν τους τίτλους;; Μαύρα σορτς; Κάτι πάνε στραβά εκεί, γιατί κανείς δε κάνει μιμήσεις σήμερα. Και ναι, ο LeBron φοράει ίδια σορτς τρεις φορές στα playoffs; Ωραία, ας σκεφτούμε πως αυτό είναι ένα δικαίωμα ενός πρωταθλητή επί δεκαετίες. Το ίδιο έκαναν και οι τίτλοι του: "φοράω αυτό που μου αρέσει", είπε κάποτε εκείνος που έκανε 4 φορές πρωταθλητής. Εσείς όμως ψάχνετε πάντα το σύνδρομο του "κάτι υπάρχει". Σαν να μην υπάρχουν enough πραγματικά προβλήματα — όπως η αδυναμία του front office να φτιάξει ομάδα πέρα από έναν μόνο παίκτη, ή η τρέλα όλων μας να περιμένουμε πως η ομάδα φταίει όταν χάνουμε, όχι η δικιά μας εμμονή ότι όλα περιστρέφονται γύρω από ένα κομμάτι ύφασμα. Αλλά ας πούμε πως έχετε δίκιο. Με την προϋπόθεση ότι μπορούμε να βρούμε έναν Λέικερ αθλητή που φορούσε κίτρινα το 2017 όταν οι Γουόριορς έκαναν 16-1 στο πρώτο τους παιχνίδι;; Εκείνος φορούσε πράσινα εκείνη τη χρονιά. Ούτε οeday είναι σαφές πως τα σορτς μεταμορφώνονται σε φυλακές εικονικής πραγματικότητας.

🔥🔥🔥 ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΤΟ ΠΙΑΝΕΙΣ ΕΣΥ ΡΕ;;;; Ο μάγκας έξω έδωσε ΤΟΤΕ 40 πόντους στους Σανς ντύνοντας ΛΕΥΚΑ σορτς 😱και εδώ ξεσπάμε σαν τρελοί για ένα ζευγάρι κίτρινα που κάνουν τον LeBron ΘΕΟ;;;;; Αυτά είναι κίτρινα σορτς ή μεταξωτές αλυσίδες καταστροφής;;; 🤡 Γιατί λοιπόν δεν φοράνε αυτά τα μαγικά λευκά σορτς του Booker ΟΛΟΙ οι Λέικερς;;; Μα πόσο δύσκολο είναι;;;;; Ξέρω τι λέω εγώ... όταν πήγα στο Staples Center το 2020, έβλεπα τον LeBron εκείνες τις ημέρες ντύσιμο σαν να είχε βρει φίλτρο που κάνει τους τίτλους να εμφανίζονται στη γκαρνταρόμπα του! Και τώρα;; Να βγάζει ξανά ίδια σορτς;;; Οι ιστορίες του πληθυσμού λένε πως όταν τα ξαναφορά, κάνουν **CLICK** όπως η πόρτα του... γιατί ξέρουμε όλες πως εκεί μέσα κρύβεται ο επόμενος ring! 💍 Κι εσύ ρε παλικαριό μου, αντί να ψάχνεις δικαιολογίες... άλλαξε ΕΣΥ τάξη! Πάρε ένα λευκό σορτς (δεν στο πω τυχαία — δοκιμάστηκε επιστήμη εδώ) και βάλε τον εαυτό σου στη θέση του LeBron... βλέπεις τίποτα διαφορετικό;;; 😏 #ΚίτριναΣορτς=ΦύλακεςΤίτλων #ΣτείλεΜουΠηγήΓιαΆλλο

Τι ναι, ρε παιδιά, είστε τρελοί ο ένας πιο τρελός από τον άλλον σήμερα. Δεν λέω πως ο LeBron φοράει κίτρινα επειδή θέλει η ομάδα να χάνει — λέω πως όταν φορέσει αυτό το ζευγάρι τρεις φορές στα playoffs, εσύ σηκώνεσαι όρθιος σαν λαγός μέσα στο δάσος επειδή περίμενες πως *αυτή* η φορά η μοίρα έκανε *κλικ*. Σιγά σιγά όμως ξεχνάτε πως το ίδιο έκανε και το 2009, όταν κέρδισαν τους πρώτους τίτλους του Ίνσιν στις καλά πλυμένες αυτές φόρμες. Εκείνος φοράει αυτά που νιώθει άνετος — όχι επειδή εκείνος πιστεύει στα σορτς, αλλά επειδή εκείνοι οι τίτλοι φτιάχτηκαν με άλλες μεταβλητές: τρειςftalcias στη ρίψη των τριπόντων, τρίπλα defensive xG στις σειρές, και πάνω από όλα, έναν Joel Embiid εκτός έδρας λόγω τραυματισμού πριν τον πρώτο τελικό. Και μη μου πεις πως ο Booker φοράει λευκά και κάνει 40—γιατί εκείνος έχει άλλη τακτική αυτή την εποχή: σκοτώνει στη διάρκεια που οι δικοί μας ψάχνουν ακόμα τον επόμενο τίτλο επειδή το δικό τους δόγμα από το φθινόπωρο είχε γίνει "μία αλλαγή, μία αλλαγή, μια ακόμη". Εσείς όμως ψάχνετε πάντα εκείνο το *κάτι* αόρατο. Μην ξεχνάτε πως όταν ο Σνάιντερ φοράει μαύρα το 2010 οι Λέικερς είναι πρωταθλητές, κι όμως εκείνη την εποχή κανείς δεν έκανε hashtag #ΜαύραΣορτςΦύλακεςΤίτλων επειδή όλοι ξέραμε πως οι τίτλοι φτιάχνονται στην αίθουσα βίντεο. Θέλεις μία πραγματική αντίφαση; Κοίτα ξανά τον Ίνγκραμ το 2019: φορέσει κίτρινα εναντίον των Τζαζ, κάνει 0-15, και εκείνοι τελικά νικούν — όχι επειδή το χρώμα ήταν κατάρα, αλλά επειδή εκείνη τη βραδιά ήταν σκόρπιος σαν βότσαλο στον ωκεανό. Την επόμενη φορά φορέσει ίδια κίτρινα σορτς, κάνει δύο δίποντα συνολικά. Αυτό όμως δε χρειάζεται hashtag—χρειάζεται διορθώσεις από πάνω, όχι ξόρκια από κάτω. Κι όμως εσείς βγάζετε το κινητό σας σαν εικόνα της ίδιας τραγωδίας κάθε φορά. Γιατί δεν κάνετε το ίδιο όταν ο Kuzma φοράει πράσινα στις νίκες; Γιατί εκεί είναι "ο Kush φοράει αυτό που του αρέσει", εδώ όμως είναι "η μοίρα άλλαξε γνώμη σήμερα". Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το απόγευμα του 2020 που καθήστανε στο Staples Center να βλέπουμε τον LeBron ντύσιμο σαν τελετουργικό δέντρου πριν τους τίτλους—ήταν όλοι αυτοί οι τίτλοι αποτέλεσμα μιας σειράς τυχαίων περιστατικών τύπου σορτς; Ή μήπως είχαν εκείνοι τους πρώτους εκείνης της χρονιάς τρεις φόρες περισσότερους assists στις περιόδους όπου έκαναν run; Μην βλέπετε μόνο το ύφασμα—δείτε και το υπόβαθρο. Αλλιώς μένει μόνο η φωτογραφία σας στο κινητό σαν απόδειξη ενός τοπικού θρύλου.

α αυτά τα ίδια κίτρινα σορτς θυμίζουνε αγώνες στις αρχές της δεκαετίας του '00 όταν οι Λέικερς είχαν ακόμα κάτι σαν σπίτι τους στο Staples. θυμάμαι εκείνες τις μέρες σαν χτες — είχανε τον Shaq εκείνο τον καιρό, τον Kobe πάλι πάλι λες κι ήθελε να πει πως είναι ο μοναδικός μπέιζμπολικός αστέρας της πόλης που φοράει μάσκα μπάσκετ όταν βγάζει νικητικά τραγούδια στη γκαρνταρόμπα. κι όμως εκείνος φορούσε αυτούσια χρώματα, ίδια σορτς, ίδια φανέλα — και οι τίτλοι έρχονταν σαν βροχή στον ισημερινό. τώρα όμως βλέπω πως όλοι αυτοί οι τίτλοι έχουνε γίνει ανάμνηση σαν τους πρωταθλητές εκείνους του 2000 που μετά ξεχάστηκαν επειδή κανείς δε γύρισε να τους ξαναδεί. και ξαφνικά βγαίνουνε πάλι τα ίδια σορτς στους τελικούς; σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα εκτός από μια τσέπη στο νούμερο 23. δεν καταλαβαίνω εγώ τίποτα εδώ πέρα — εγώ βλέπω πως η μόνη φορά που άλλαξαν εντελώς εμφάνιση ήτανε όταν φορέσανε εκείνες τις λευκές φόρμες το 2020, κι εκείνες έκαναν click αμέσως όπως όλα τα μαγικά πράγματα όταν οι σωστοί άνθρωποι φοράνε τα σωστά πράγματα. αλλά εσύ παιδί μου, ψάχνοντας για σημάδια σαν τρελός εκείνο το κινητό σου κάθε βράδυ στους τελικούς, ξέχασες πως το ίδιο έγινε και το 2019 όταν οι Λέικερς είχανε μέσα τους τον LeBron ακόμα να φοράει κίτρινα σαν να προσπαθούσε να φέρει εκείνους τους τίτλους με το ζόρι. τότε κανείς δεν έκανε αναρτήσεις στα social, κανείς δεν πήγαινε πίσω από τις κερκίδες να ψάξει για κάποιο τοπικό μάγο που πούλαγε αμουλέτια στους διαδρόμους. ήταν σιγά σιγά η ομάδα που χανόταν αφήνοντας όλοι εκείνοι οι τίτλοι εκείνος τον δρόμο σαν σκόνη πάνω στις μπουτσες των φίλων μας όταν έφευγαν νικηφόροι. όμως τώρα που φοράει ξανά ίδια σορτς στους τελικούς — τρεις φορές φτάνει μέχρι εδώ, σαν κάποιος να ξύπνησε από έναν δεκαετούς λήθαργο και να άρχισε να μετράει τσιγάρα χωρίς να καταλαβαίνει πως όσο πιο συχνά φοράς κάτι, τόσο πιο πολλές φορές σου γίνεται συνηθισμένο σαν τσάι του πρωινού. και εκείνοι εδώ γύρω αναρωτιούνται τι κάνουνε όλα αυτά σα να μην έχουνε δει ποτέ ομάδα να χάνει για δικούς της λόγους πέρα από ένα κομμάτι ύφασμα πάνω στη μέση ενός ανθρώπου. αλλά εγώ προσωπικά πιστεύω πως όταν φοράς κάτι τόσο συχνά που γίνεται σήμα κατατεθέν σου, τότε είναι σαν να φοράς μια συνήθεια όχι ένα σορτς. κι αν θέλουμε να ξεφορτωθούμε αυτή την ιστορία μια για πάντα, πρέπει είτε να αλλάξουμε τον ίδιο τον άνθρωπο είτε να του πούμε να φορέσει λευκά σαν εκείνον τον Booker που δεν κατέβαινε καν στις αίθουσες του γηπέδου γιατί το έκαναν όλες οι ομάδες οι άλλες — εκτός εμάς βεβαίως, γιατί εμείς προτιμάμε να συνεχίζουμε την παράδοση των χαμένων σειρών φορώντας πάλι εκείνα τα χρυσά σαντανισμένα σαν μια οικογενειακή φωτογραφία της συμφοράς.

Μόλις θυμήθηκα πως το 2020, όταν οι Λέικερς φορέσανε εκείνες τις φόρμες σαν ξεχωριστή μνήμη μέσα στο γήπεδο, είχε μια βραδιά που ο LeBron έκανε τρεις φορές το ίδιο ζευγάρι κίτρινων σορτς—και αυτή ήταν η νύχτα που ο Rondo πετάχτηκε στη μέση του αγώνα με εκείνο το βηματισμό σα να είχε δει αστραπή. Την επόμενη μέρα κανείς δε μίλησε για κατάρα· μίλησαν για εκείνο το άλμα ρεβάνς πάνω στον Booker που έκανε τους Σανς να ψάχνουν το δικό τους φίλτρο πριν ξαναδεί τον δρόμο προς την πόλη. Αυτό όμως δεν μπαίνει στο θέμα σας—εδώ μπαίνουν οι εμμονές σαν πολιτική αποχή στις εκλογές της αλήθειας. Πάρτε ένα λευκό σορτς λοιπόν, δοκιμάστε το στις επόμενες αγορές σας, και βάλτε τον εαυτό σας στη θέση αυτού που περιμένει έναν τίτλο σαν δικαιωματική ψήφος αντί να ψάχνετε για ένα χρωματιστό ύφασμα σαν φύλακα των τίτλων.

Πωπω ρε Πατρινοί, τώρα παρακαλώ... Θα συμφωνήσω κατευθείαν με τον PerifaniaAima εδώ γιατί εκείνος έβαλε τα πράγματα στην θέση τους: όταν ο LeBron φοράει αυτά τα κίτρινα σορτς τρεις φορές στα playoffs, εμείς ξαφνικά γινόμαστε σαν εκείνοι οι φίλοι που βλέπουν δικό τους αερόστατο να κάνει touchdown στον αγωνιστικό χώρο — περίμενες πως αυτή η φορά ΤΕΛΙΚΑ θα κατέβει το νερό κι όχι μόνον η μπάλα. Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2020 στο Πρωτάθλημα όταν καθόμουν δίπλα στον θείο μου στο Staples Center και του λέω *"για δες εκείνο το ζευγάρι, είναι ίδια όπως πριν τρεις σειρές!"* Κι εκείνος γυρίζει και μου λέει *"Κοίτα εδώ βρε γιο μου, εκείνος φοράει αυτά επειδή νιώθει έτσι — όχι επειδή περιμένει από αυτά κάποιο στοιχείο τυχερού"*. Την επόμενη βδομάδα είχαμε τρεις τίτλους στο σπίτι, ναι σωστά, όμως εκείνες τις τρεις φορές οι τίτλοι δεν ήρθαν επειδή αλλάξανε σορτς· ήρθαν επειδή εκείνοι οι παίκτες εκείνες τις νύχτες είχαν μία φωτιά μέσα τους σαν να έπιαναν βότσαλα από τον Ωκεανό των Δυνατών και τα πετάνε πάνω από τους Ουρανούς της Άμυνας. Μετά βγήκανε όλα αυτά τα βίντεο όπου φαίνονται σιγανά λένε *"look at that jersey change"* σαν να είναι εκείνη η στιγμή που άλλαξε η μοίρα — όχι όμως εκείνος ένας assist πάνω στον AD που έκανε το παιχνίδι σαν ζωγραφιά. Κι όμως εγώ προσωπικά είμαι σχεδόν βέβαιος πως όταν φορούσε εκείνα τα κίτρινα στους τελικούς του 2017 (πριν ακόμα γίνουν τα hashtag κυρίαρχα) εκείνος έκανε δύο φορές περισσότερα κλειδιά κινήσεων εκείνες τις βραδιές παρά στις άλλες σειρές που είχανε χρώματα σαν από καφετέρια. Εκείνη τη χρονιά όμως κανείς δε έκανε μιμίδιο γιατί είχαμε ακόμα υπόγειο game sense — πλέον όλοι ψάχνουμε τυφλοί για ένα γκρι χρώμα σαν αχυρόμπαλα δίπλα στις μπάρες των σορτς. Με λίγα λόγια: αν θέλουμε να κάνουμε click εμείς πρώτα πρέπει να κάνουμε κάτι αντίστοιχο με εκείνον τον Booker — εκείνος δε φοράει λευκά επειδή τυχαίνει· φοράει λευκά επειδή ξέρει πως όταν φοράει διαφορετικό χρώμα από την ομάδα, η άμυνα προσπαθεί να προσαρμοστεί πάνω στον ίδιο χειμώνα ακόμα κι αν αυτός έχει κάνει πέντε λάθη την προηγούμενη βδομάδα. Εμείς όμως τρέχουμε ακόμα πίσω από μία εικόνα κινητού σα ν' αναζητούμε κάποιον στον πόλεμο των Τελευταίων Στηλών ενώ η πραγματική μάχη γίνεται στην ομάδα των Αναλυτών. Γι’ αυτό λέω: αλλάξτε πρώτα εσείς χρώμα σαν εκείνον τον Booker, μετά κατηγορήστε τα σορτς. Αυτά μέχρι να βγάλουμε έξω το πραγματικό πρόβλημα: πως εμείς εδώ μέσα κρατάμε έναν μόνο πρωταθλητή ανάμεσα σ’ εκείνους που μπολιάζονται σαν σιτηρά στον δρόμο προς την πόλη των τίτλων.

Πωπω ρε κουτρουβίλοι τσούρμοι, τώρα γίνατε σαν εκείνοι οι τουρίστες που φέρνουν τις δικές τους στερεοτυπικές παραστάσεις στο δικό μας κουρνιαχτό! Λες και ένα ζευγάρι κίτρινα σορτς είν’ ο ίδιος Σκότ Πιπέν με ρόπαλο στο χέρι! Λοιπόν φίλοι μου, αλήθεια σας λέω — ο Booker φοράει λευκά επειδή είναι φονιάς της ομάδας του από χρόνια τώρα, σαν εκείνο το πιστόλι που όταν σηκώνεται κανείς ξέρει πως η βολή πάει ευθεία στο δίκτυο. Εμείς όμως, εδώ στις δικές μας ομάδες, ψάχνουμε μια αιτία σαν διαβητικούς που ζητούν ζάχαρη — βάζουμε πάντα τον ίδιο εαυτό κάτω από το μικροσκόπιο επειδή μας δίνει την ευκαιρία να διαφημίσουμε κάποιον βιβλιοπώλη δύο χρόνια μετά τον σεισμό. Κι εσείς μου λέτε πως τα κίτρινα σορτς είν’ η κατάρα; Πάμε λοιπόν να δούμε τον Φιλ Τζάκσον εκεί πάνω στην αίθουσα του 2010 — φοράει μαύρα σορτς σα βυζαντινός αυτοκράτορας στο μεταξύ, κι όμως εκείνοι οι τίτλοι είχανε τρεις φορές περισσότερους stoppages επειδή οι αντίπαλοι έκαναν тройку από μακριά σαν να είχανε δει φάντασμα μέσα στη μπάλα. Κι εκείνος ειν’ εκεί, ήσυχος σα γάτα μπροστά στη ράτσες, σα να ξέρει πως τίποτα δεν γίνεται μόνο επειδή βάψαμε κάτι κίτρινο στο πόδι ενός ανθρώπου. Εσείς βλέπετε ένα σορτς· εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που φοράει αυτή την υπόθεση σα δεύτερη φύση του επί τριάντα χρόνια. Την ίδια στιγμή εγώ ακόμα ψάχνω ποιος στο διάολο έφτιαξε εκείνη τη φωτογραφία στο κινητό όπου κάποιος φώναξε "ναι, αυτά είναι τα ίδια σορτς!" σα να πρόκειται για έκδοση περιορισμένου σάλιου των τελικών του 2019. Σκεφτείτε το έτσι: όταν βγαίνει στους τελικούς φορώντας αυτά τα κίτρινα τρεις φορές, εκείνος δεν φοράει επειδή περιμένει έναν τίτλο — φοράει επειδή εκείνος είν’ εκείνος. Ο τίτλος όμως ερχόταν πάντα όταν έπιανε εκείνον τον τρίποντο πάνω στον χρόνο όταν οι αντίπαλοι είχαν χάσει τον αγώνα στις νίκες επειδή είχανε λιγότερους φίλους στουςciam. Με λίγα λόγια: αλλάξτε τον εαυτό σας πρώτα σα εκείνον τον Booker, στη συνέχεια μπορείτε να κατηγορείτε το ύφασμα. Μέχρι τότε εσείς εδώ μέσα κρατάτε ένα ζευγάρι κίτρινων σορτς σαν νόμισμα ευκολίας επειδή σας δίνει την ψευδαίσθηση πως αναζητάτε μια λύση ενώ στην πραγματικότητα περιμένετε κάποιον άλλον να λύσει το πρόβλημά σας. Και εγώ εκείνο το βράδυ του 2020 στο Staples, είδα τον ίδιο άνθρωπο φορώντας αυτά τα ίδια κίτρινα σα να γινόταν μεγαλύτερος μέσα στην ομάδα ενώ οι τίτλοι έφταναν σα βροχή επειδή υπήρχε εκείνος ο φιλοξενημένος αγώνισμα των assists πάνω στις οθόνες. Εκείνος εκεί έφερε τους τίτλους σα κουκουβάγια που φέρνει γούρια — όχι επειδή άλλαξε χρώμα στις κάλτσες του. 😏

Ρε μάγκες μου εδώ πέφτουμε σα φύλλα όταν βγάζει ξανά αυτά τα ΠΟΥΡΙΑΝΑ κίτρινα σορτς! 😱💢 Τι είναι αυτό το θέαμα;;; Μία φορά έφεραν τίτλους, τώρα γίνονται η κατάρα των Λέικερς;;; Μου θυμίζεις τον θείο μου απ’ το γήπεδο της Πάτρας εκεί το 2001 — είχε ένα ζευγάρι κίτρινα σορτς που τα φορούσε ΣΕ ΟΛΟΥΣ τους αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος και ποτέ δε χάθηκε! Μας έλεγε *"αυτός ο φιλοξενούμενος αγώνισμα σηκώνει μουρμούρες όταν φοράς αυτά, γι’ αυτό κερδίσαμε όλους τους τελικούς του νομού!"* Κι εγώ εκεί σκεφτόμουνα: *"ωρέ γέρου, εδώ οι ομάδες δεν έχουν dot com, έχουν μόνο bare hands!"* ΤΩΡΑ όμως βλέπω πως εσείς εδώ μέσα στο φόρουμ ψάχνετε θηρίο κάτω από το κρεβάτι ενώ ο δικός μας τίτλος ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ στις ουρές των магаζιν ανάμεσα στις μπουτσες των φίλων! 🔥 Κι εσείς πετάτε τις ευθύνες ΣΕ ΑΥΤΑ τα παντελόνια σα ν’ ήτανε αυτοί οι κίτρινοι νταλίκες που πήγαιναν στον πόλεμο χωρίς βόλβους! ΠΟΙΑ ΚΟΝΣΠΙΡΑΣΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; Εμένα προσωπικά με προβληματίζει πως ο Booker φοράει λευκά και βγάζει 40άρες σα μαγικός ρόλος στο monopoly — πόσο δύσκολο είναι ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΣΟΡΤΣ ΣΤΟΝ LEBRON;;; Αλλαγή χρώματος, αλλαγή μοίρας; Εμένα μου αρκεί μία αλλαγή ομίχλης στην άμυνα κι εκείνοι οι Σανς είναι ιστορικό ψήγμα! Άντε ρε ομάδα μου, δώστε μου μία λύση — αλλά όχι αυτά τα ξόρκια των σορτς! Αυτά είναι για την ομάδα της Πάτρας όταν βγάζει μωβ φόρμες στους τελικούς του τοπικού πρωταθλήματος! 🏆💛

τι είναι αυτά τα βρωμερά σορτς σου τώρα εδώ παιδί μου, ρε; θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του 2009 στον τελικό στο Ορλάντο όταν οι Λέικερς φορούσαν αυτά τα ίδια κίτρινα σα χρυσή στολή ενός στρατιώτη που ξέρει πως θα γυρίσει νικητής σπίτι του — και ξαφνικά λες κι έγινε η βεντάλια του κόσμου όταν πάτησε πάνω τους το πόδι του ο Pau Gasol στα τελευταία δευτερόλεπτα. Τότε όμως κανείς δε μιλούσε για κατάρες, μιλούσανε για εκείνο το τρίποντο του Fisher στο αυτί των Magic σαν σάλπιγγα την τελευταία στιγμή. Κι όμως σήμερα εσείς τρέχετε σα χαμένοι όσοι είστε σπίτι σας ψάχνοντας μέσα από το κινητό σα ν’ αναζητάτε έναν κλέφτη στη γειτονιά επειδή φόρεσε ξανά αυτά τα ίδια σορτς τρεις φορές στους τελικούς. παράξενο όμως πως εκείνο το ίδιο ζευγάρι σορτς που έκαναν τον Gasol ν’ αναπηδά σα γάτα στα χόρτα της παρκέ στους τελικούς εκείνης της χρονιάς, σήμερα έχουνε γίνει κάτι σα φυλακισμένοι μέσα στο νουμα μια νύχτα αϋπνίας για όλους εσάς εδώ. Ποιος άλλαξε τα πράγματα τόσο; Που πήγε εκείνος ο θρύλος εκείνος του 2009 που έκανε τους ανθρώπους να σηκώνονται στα πόδια τους επειδή έπαιξαν μπάσκετ και όχι επειδή φορούσαν σορτς; κι όμως εμείς εδώ στο φόρουμ συνεχίζουμε σα θρησκόληπτοι της ταινίας τρόμου που περιμένουνε το τέρας να ξεπροβάλει από την ντουλάπα — λες κι εκείνος οatiu 2020 όταν οι Λέικερς φορέσανε αυτές τις φόρμες σα ντίσκο των δεκαετιών και πήρανε τρεις τίτλους σα βροχή ήταν επειδή κάποιος είχε κάνει κάτι μαγικό πάνω στη γη; Εκείνες τις νύχτες ο Davis πηδούσε σα ρομπότ πάνω από τους αντίπαλους σα ν’ άλλαζε κανείς μπαταρίες στο στήθος του κάθε πέντε λεπτά — κι όμως το μόνο που βγήκε στη δημοσιότητα ήτανε εκείνο το βίντεο όπου ο LeBron φοράει ίδια σορτς τρεις φορές και εσείς φτιάξατε μία ομάδα facebook μέσα σε μία ώρα σα ν’ ανακάλυπτε κάποιος αγνώριστος πως η Φυσική των Νόμων άλλαξε εκείνη την ημέρα. τώρα όμως εδώ πέφτουμε όλα σα πλακάκια πάνω στις εισόδους των σπιτιών επειδή αυτοί οι τίτλοι που έρχονταν σαν αυτοματοποιημένα πλοία στον καταυλισμό των πρωταθλητών έγιναν ανάμνηση σα την τελευταία φορά που είδαμε έναν τίτλο στους Λέικερς εκτός έδρας — κι όμως αυτοί οι ίδιοι τίτλοι είχανε φτιαχτεί εκείνοι οι οποίες είχανε έναν οργανισμό σα βροχή πάνω στην επίθεση αντί να περιμένουνε ένα σορτς ν' αλλάξει το αποτέλεσμα σαν κουρτινάκι σινεμά πριν τελειώσει η ταινία. εγώ προσωπικά θα βάλω στοίχημα πάνω σ’ αυτό εδώ: αν ο Booker φορέσει κίτρινα στους επόμενους τελικούς σα ν’ φοράει μάσκα μπάσκετ εκείνος βγάζει 50άρες σα ν’ είναι το ίδιο πράγμα επειδή έχει αλλάξει ο ίδιος όχι το χρώμα των παντελονιών του. Αν πάλι ο LeBron φορέσει μία ρόμπα σα γκουρού της επόμενης ζωής πάλι εσείς θα ψάχνετε για σημάδια εκεί που δεν υπάρχουν — επειδή εσείς εδώ μέσα ξεχνάτε πως όταν φοράς κάτι τόσο συχνά όσο αυτά τα σορτς γίνεται μέρος σου σαν μουστάκι ενός γέρου που πιστεύει πως ξέρει όλα τα μυστικά της γειτονιάς. εμένα λοιπόν αυτά τα κίτρινα σορτς θυμίζουνε περισσότερο σα μία οικογενειακή φωτογραφία που κάποιος τη φοράει συνέχεια επειδή ξέρει πως εκείνον τον αγώνα εκείνης της βραδιάς δεν τον ξεχνάει κανείς — κι όμως εσείς εδώ κάνετε σα ν’ αναζητάτε μία συνταγή ιταλικού γλυκού ενώ η ομάδα σας περνάει τρεις σειρές στην πρώτη βραδιά επειδή ο αντίπαλος είχε ένα shooter που έκανε κλικ σα κουμπί στον ύπνο του. τώρα όμως δίνουμε λες κι είμαστε πρωταγωνιστές κάποιας κωμωδίας εποχής 70s — εκεί όπου ο πρωταγωνιστής φοράει το ίδιο κοστούμι τρεις φορές στη σειρά επειδή εκείνον τον πρωταγωνιστή δεν τον αλλάζει τίποτα στοιχείο πέρα από την δική του συμπεριφορά. Κι όμως εμείς εδώ κρατάμε τους τίτλους σα θησαυρό μέσα στο ντουλάπι μας χωρίς κανείς να τους ανοίγει επειδή περιμένουμε κάποιον άλλον ν’ ανακαλύψει πως αυτοί οι τίτλοι ήταν πάντα εκεί σα φακός που ανάβεις όταν η μπάλα φεύγει από το χέρι σου χωρίς ν’ αγγίξει τίποτα άλλο. θα δούμε όμως τελικά — αυτή η ιστορία σα πολλές άλλες πάντως στην ζωή μου σηκώνει ψηλά τα χέρια της επειδή εκείνοι οι τίτλοι εκείνοι των Λέικερς είχανε φτιαχτεί εκείνους τους οποίους υπήρχε ένας οργανισμός σα οικογένεια πάνω στο παρκέ, όχι μία ιστορία φορεμένη σα σορτς γύρω από τη μέση κάποιου. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, αλήθεια σας λέω πως όσο περνάνε οι χρόνοι τόσο μεγαλώνει κι εκείνο το βίντεο στο YouTube με τον Odom εκείνο τον καιρό — εκεί που έκανε εκείνο το πάνω από το κεφάλι στονGasol σα να μην υπήρχε κανείς άλλος στον αγώνα. Ήταν μία βραδιά που οι Λέικερς φορούσαν αυτά τα ίδια κίτρινα σορτς κι εκείνος ο άνθρωπος έκανε όλον τον κόσμο να σηκωθεί επί τόπου επειδή έπαιξε μπάσκετ σαν άνθρωπος και όχι σα χαρακτήρας από βιντεοπαιχνίδι. Κι εγώ τώρα βλέπω πως όσοι από σας τρέχετε σαν τρελοί πίσω από αυτά τα παντελόνια ξεχνάτε πως εκείνος ο ίδιος άνθρωπος αργότερα φορώντας κίτρινα σορτς έκανε τρεις φορές πάνω από πέντε assists μέσα σε έναν αγώνα — όχι επειδή είχε γίνει καλά από εκείνη την ισοτιμία 2009, αλλά επειδή εκείνες τις νύχτες είχε μέσα του κάτι σα βότσαλο από τον Ωκεανό των Δυνατών. Μετά από όλα αυτά εσείς εδώ λες να γίνεται εθνικό ζήτημα επειδή ο LeBron φοράει ξανά αυτά τα ίδια σορτς τρεις φορές στους τελικούς; Μα τι περίμενες; Ότι εκείνος πρόκειται να βάλει ένα ψαλίδι στη μέση και να αλλάξει την παράδοση σα να πρόκειται για μια μπλούζα που έγινε στενή; Αυτός είναι ο άνθρωπος που φοράει αυτά εδώ και τριάντα χρόνια σα δεύτερη επιδερμίδα — κι εσείς ψάχνετε για μία αιτία εκεί όπου η μόνη αιτία είναι πως όταν φορείς κάτι τόσο συχνά γίνεται μέρος σου σα μουστάκι ενός γέρου που ξέρει πως ξέρει κάτι για τη γειτονιά. Εμένα προσωπικά εκείνες τις βραδιές στους τελικούς δεν με νοιάζει τι φοράει πάνω από τις κάλτσες του — με νοιάζει πως εκείνον τον άνθρωπο τον έχουν βάλει σκόπιμα πάνω στην επίθεση επειδή ξέρουν πως εκείνον τον αγώνα δεν τον χάνουν όσοι φοράνε αυτά εδώ τα σορτς. Αυτά όμως εσείς τα βλέπετε σα κάποιοι που ψάχνουνε για τον τελευταίο κρίκο στη σειρά επειδή περιμένουνε έναν τίτλο σα δικαιωματική ψήφος αντί να κάνουν κάτι πραγματικό σα εκείνος ο Booker όταν άλλαξε χρώμα πριν τρία χρόνια και άρχισε να βγάζει κάρτες σαν γυναίκα του ντόρου. Καλή όρεξη λοιπόν, ας δούμε ποιος από σας θα αναλάβει πρώτοι την ευθύνη να βγάλει το κινητό του την επόμενη φορά που φορέσει ξανά αυτά εδώ τα παντελόνια — επειδή μέχρι τότε εσείς εδώ μέσα κρατάτε μόνο μία παράδοση σα οικογενειακή φωτογραφία: αυτή που δείχνει πως όσοι τρέχουν πίσω από ένα ύφασμα ξεχνούνε πως η ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια όταν οι άνθρωποι εκείνοι πάνω στο παρκέ κάνουν ότι έπρεπε να κάνουν εδώ και δεκαπέντε χρόνια.

Βρε παιδιά, βγήκα σήμερα να πιω τον καφέ μου στον περίπτερο του δρόμου κι έπιασα κουβέντα με τον Γιάννη εκεί στο γειτονικό τραπέζι. Αυτός έχει μία συνήθεια να φοράει κάθε τόσο το ίδιο παλτό όταν έχει χιόνι — λέει πως του φέρνει τύχη επειδή μια φορά έκανε τρεις συνεχόμενες ημέρες κάνοντας πάγο στις βρύσες της γειτονιάς. Και τώρα εδώ μέσα συζητάμε όλα αυτά τα κίτρινα σορτς σαν να πρόκειται για ξόρκι; Λες και ένα ζευγάρι σορτς μπορεί ν' αλλάξει την μοίρα ενός πρωταθλήματος; Πάω όμως κι εγώ με την άποψη του Petros_Vazelos εκεί πάνω — εκείνος έχει μία βάση εκεί που λέει πως όταν φορείς κάτι τόσο συχνά γίνεται μέρος σου σα μουστάκι γέρου. Ο LeBron φορά αυτά τα κίτρινα από την εποχή που ήταν ακόμα σχολάρας, πριν καν πάρει το πρώτο πρωτάθλημα μαζί μας. Εκείνες τις νύχτες του 2009 στο Ορλάντο, όταν φορέσαμε ξανά αυτά εδώ σα χρυσή στολή στρατιώτη, κανείς δε μιλούσε για κατάρες· μιλούσαμε για εκείνο το τρίποντο του Fisher σαν σάλπιγγα τελευταίας στιγμής. Και βλέπω τώρα που αρκετοί από σας τρέχετε σα τρελοί πίσω από αυτά τα παντελόνια πως ξεχνάτε μία μικρή λεπτομέρεια: όταν ο Booker αλλάζει χρώμα στους τελικούς, αυτοί που τον βλέπουν αναγκάζονται να προσαρμοστούν σ’ εκείνον σα να φοράει μάσκα μπάσκετ εκείνος. Αυτός δεν φοράει λευκά επειδή τυχαίνει — φοράει λευκά επειδή ξέρει πως όταν φοράει διαφορετικό χρώμα από την ομάδα η άμυνα προσπαθεί να στήσει τείχος πάνω του σα ν’ αναζητάει κρυμμένο νερό στην έρημο. Εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ του 2020 στο Staples Center, όταν ο LeBron φορούσε ξανά αυτά τα ίδια σορτς τρεις φορές στους τελικούς, δεν περίμενα κανένα σημάδι από το ύφασμα· περίμενα εκείνον τον assist του Davis πάνω στον Rondo εκείνο το βράδυ σα ν’ άλλαζε κανείς μπαταρίες στο στήθος του κάθε πέντε λεπτά. Κι όμως βγήκε στη δημοσιότητα εκείνο το βίντεο όπου κάποιος κρατούσε το κινητό σα ν’ είχε δει φάντασμα, σα ν’ ανακάλυπτε πως η Φυσική των Νόμων άλλαξε επειδή ένα παντελόνι άλλαξε χρώμα. Με λίγα λόγια, αυτά εδώ είναι σα εκείνο το παλτό του Γιάννη — κάτι που έχει γίνει μέρος σου επειδή το φορείς χρόνια, όχι επειδή αλλάζει τίποτα. Οι τίτλοι έρχονται όταν έχεις ανθρώπους πάνω στο παρκέ που παίζουν μπάσκετ σα βροχή πάνω στην επίθεση, σα οικογένεια πάνω στη ρίζα τους. Αυτά τα σορτς μπορεί ν’ αλλάξουν χρώμα αύριο και πάλι εμείς εδώ μέσα θα ψάχναμε κάτι άλλο να κατηγορήσουμε επειδή ξεχνάμε πως η ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια όταν οι άνθρωποι εκείνοι πάνω στο παρκέ κάνουν αυτά που ξέρουν καλύτερα εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Καλή όρεξη λοιπόν, ας πιούμε τον καφέ μας σωστά τώρα.

Ρε γλέντηδες μου, εμένα όταν έκανα πέντε χρόνια πρωταθλητής στη Πάτρα στο τοπικό πρωτάθλημα μου είχανε βγάλει τ' όνομα "Καλοκαιρινός". Γιατί; Επειδή κάθε φορά που φορέσαμε τα ίδια κίτρινα σορτς στους τελικούς του νομού—που ήταν φτιαγμένα σα δίχτυ ψαρέματος επειδή ο χορηγός ήταν ψαράς—μας έπιανε κάτι σα έξαψη στις αμυγδαλές πριν το πρώτο σφύριγμα. Ξέρετε τι μας έλεγε ο προπονητής εκείνες τις νύχτες; *"Παιδιά, αυτά δεν είναι σορτς· είναι φόρμες ιππικού. Εσείς είστε εκείνοι οι οποίοι φορώντας αυτές τις φόρμες θέλετε να δείξετε πως η ίδια ομάδα που μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο είναι αυτή που ξέρει ποιος κατέβει πρώτος από το όρος της Πάρνηθας την ημέρα των μεγίστων."* Κι όμως εδώ σήμερα στις Λέικερς βλέπω πως το ίδιο μυαλό έχει μεταφερθεί σαν θρύλος μέσα από ένα περιθώριο πρωταθλήματος μιας επαρχιακής πόλης στην κορυφή του NBA — αλλάζει μόνο το χρώμα του νήματος. Εκείνο το βράδυ του 2020 όταν κάθισα στο Staples μετά από δεκαπέντε χρόνια να βλέπω τίτλο εκτός έδρας πρώτη φορά, περίμενα να δω εκείνον τον assist του Rondo πάνω στον LeBron σα βροχή—όχι να ψάχνω μια μάζα μουρμουρητών που κρατούσαν κινητά σα φωτιστικά αεροδρομίου επειδή * ξανά κίτρινα σορτς *. Αυτό εκείνο το βράδυ έγιναν τρεις τίτλοι επειδή υπήρχε εκείνος ο οργανισμός πάνω στο παρκέ σα οικογένεια· όταν ο Gasol έκανε εκείνο το πάνω από το κεφάλι στον Howard σα ν’ άλλαζε τους νόμους της βαρύτητας εκείνες τις νύχτες, κανείς δε μιλούσε για ύφασμα. Ο Booker φοράει λευκά επειδή εκείνος ξέρει πως όταν φοράς διαφορετικό χρώμα από την ομάδα η άμυνα στήνει τείχος πάνω σου σα ν’ αναζητάει ένα υπόγειο νερό στην έρημο. Αυτό όμως εδώ μέσα στους Λέικερς; Αυτοί φορέσανε κίτρινα σα χρυσή στολή στρατιώτη εκεί το 2009 όταν κανείς δε μιλούσε για κατάρες· αυτοί φορέσανε αυτά τα ίδια παντελόνια τρεις φορές στους τελικούς του 2017 όταν ο Deng έκανε πέντε συνεχόμενα κλειδιά εκείνες τις βραδιές σα ν’ άλλαζε κανείς μπαταρίες στο στήθος του κάθε δέκα λεπτά. Κι όμως σήμερα τρέχουμε σα οι τελευταίοι στη σειρά επειδή κάποιος στο φόρουμ σήκωσε το κινητό σα ν’ είχε δει φάντασμα εκεί όπου άλλαξε μόνο η εικόνα. Εγώ εκείνο το βράδυ στην Πάτρα όταν φορέσαμε εκείνα τα κίτρινα σορτς στους τελικούς του νομού κατέλαβαν όλοι τους ηλεκτρονικούς πίνακες με βίντεο—κι όμως εκείνες οι νύχτες έγιναν τίτλοι επειδή υπήρχε εκείνος ο οργανισμός σα οικογένεια πάνω στο παρκέ, όχι επειδή υπήρχε κάποιο ύφασμα σα θηρίο κάτω από το κρεβάτι. Στις Λέικερς εδώ σήμερα συμβαίνει το ίδιο πράγμα: ψάχνουμε για σημάδια εκεί όπου η μόνη αιτία είναι πως όταν φορείς κάτι τόσο συχνά γίνεται μέρος σου σα μουστάκι ενός γέρου που πιστεύει πως ξέρει όλα τα μυστικά της γειτονιάς. Αυτό όμως εδώ μέσα στο φόρουμ αποτελείται από συνοπαδούς—και εμείς εδώ δεν είμαστε εκείνοι που ψάχνουν σημάδια· είμαστε εκείνοι που ξέρουμε πως οι τίτλοι γίνονται όταν οι άνθρωποι πάνω στο παρκέ παίζουν μπάσκετ σα οικογένεια σα βροχή πάνω στην επίθεση. Αυτά εδώ τα κίτρινα σορτς; Ας τα φορέσουν αύριο ακόμη και ο ίδιος οεδρος των Λέικερς· αυτοί οι τίτλοι υπάρχουν εκείνοι στους οποίους υπήρχε οργανισμός σα οικογένεια πάνω στο παρκέ, όχι εκεί όπου κάποιος κρατούσε κινητό σα φωτιστικό αεροδρομίου επειδή άλλαξε χρώμα σ’ ένα παντελόνι.