Οι τύποι οι οποίοι λένε πως οι Νικς είναι πάλι "έτοιμοι" κάθε χρόνο για playoffs, εσείς…

Πώς γίνεται κάποιος να βλέπει αυτή την ομάδα σαν τρία βήματα πίσω από την πόρτα του playoffs κάθε Φθινόπωρο και όχι σαν μιάσματα όλων των αποτυχιών του 21ου αιώνα; Σας ρωτώ: εσείς τι κάνετε όταν κάποιος ξεφουρνίζει το ίδιο fake narrative χρόνο με το χρόνο; Του κλείνετε την πόρτα απότομα, ή του αφήνετε μια ανοιχτή πληγή να σαπίζει και μέσα στο club house; Γιατί εμένα δεν μου φαίνεται τυχαίο πως όσοι αισθάνονται την ανάγκη να μιλάνε για "πάλι έτοιμοι" είναι συνήθως αυτοί που είχαν την ίδια ομάδα στην προσωπική τους μνήμη από πέρσι — σαν να τους έφαγε η μνήμη όχι μόνο τον τίτλο, αλλά και την κρίση τους. Και τώρα στο τάιμπορντ — αν όντως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που διαλέγει τζόκερ σαν τον Shohei O’Neale ως "δεύτερη επιλογή", τότε σίγουρα του λείπει μια μπάλα του_SIZE_. Αυτό που σιχαίνεται η ομάδα δεν είναι οι αντιπαραγωγικές προσδοκίες, αλλά η ίδια η διάρκεια της δυσκολίας. Δεν είναι η ψυχολογία που φρικάρει — είναι ότι για δέκα συνεχόμενα χρόνια γράφουν ιστορίες σαν το δεκαπενθήμερο του Φεβρουαρίου: πρώην ομάδα στους 6/8 προβιβάσιμοι, μέχρι την πρώτη κρίσιμη σειρά που καταρρέει σαν... άμμος. Σε αυτά εγώ δεν διαλέγω ανάμεσα σε οργανισμούς επιβίωσης τύπου O’Neale και επικίνδυνους πυρήνες σαν τον Brunson/Doncic combo — διαλέγω αυτό που λείπει περισσότερο: ένα δευτερεύον πυλώνα που να μην ξεκουράζεται ούτε όταν τελειώνει η χειμερία νάρκη. Το 2024 έκαναν playoff επειδή είχε τον Brunson και έναν προσωρινό McBride/Griffin που πήραν τρείς φορές τον αντίπαλο σκόρερ. Τι άλλαξαν μετά; Την ατζέντα; Την πίεση; Το πλήθος; Όχι. Εσείς θέλετε να περνάμε πάνω-κάτω από τις ίδιες ραφές σαν βελόνα αργής κίνησης; Από την τάιμπορντ μου αρκεί μια επιλογή μόνο: παρακαλώ, δώστε μου έναν παιχταρά βίωσης έκτης χρονιάς που ξέρει πως όταν χάνεις στο πρώτο ημίχρονο, δεν γίνεται να ψάχνεις τους κατοίκους της αρχαίας Σπάρτης για εμπνεύσεις. Αυτός που θα βγει στον αγωνιστικό χώρο σαν να του έχουν κλέψει τη γυναίκα — όχι σαν κάποιος που ακούει podcast για mental toughness στο δρόμο προς το γήπεδο. Το ρούκι δεν σώζει το team — το ίδιο team σώζει το rookie από την κατάρρευση στον πρώτο αγώνα playoffs. Άκουγα πριν κάποιον να λέει πως όταν οι Νικς είναι "έτοιμοι" είναι σα γάλα που πήγωσε — λες και μπορούμε να φτάσουμε εκεί χωρίς τον Dončić στη διαδρομή. Αυτό δεν είναι πραγματικότητα, είναι τυφλή αγάπη που νομίζει πως η ομάδα έχει κάνει το βήμα προς τα πίσω επειδή ξέχασε να κρατήσει το πλεονέκτημα του home court στο κρίσιμο παιχνίδι. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως είναι "πάλι έτοιμοι", δείξτε του τον Brunson να κάνει σουτ πάνω στον Doncic στη σειρά των playoffs — όχι στον αέρα, στον ίδιο τον αγωνιστικό χρόνο, εκεί που ξεσκεπάζεται η ουσία.

Ρε αδέρφια!!🔥💸 Γιαγιά μου τι σαχλαμάρες ακούω εδώ πάνω;;; Να πετάξω λοιπόν τον φάπι μου εκεί που ξέρει;;; Αυτοί οι ανθρωποι δεν θυμούνται τι ζήσαμε πέρσι;;; Στις series με τους Μάβς;;; Μπροστά στο 2-0 νίκησαν οι Νικς εκείνον τον αγώνα;;; Ή μετά;;; Και τώρα αυτοί οι τύποι ψάχνουν για τζόκερ πάνω στον O’Neale;;; Ο άνθρωπος παίζει σαν τσάκι;;; Πέρσι τον είδαμε στο Σικάγο να τραβάει τόσο αριστερό χέρι που του κατέβαινε η κοντούλα;;; Και θέλουν να τον βάλουν βασικό;;; Στη θέση που λείπει η ομάδα;;; ΣΑΝ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΨΑΞΟΥΝ ΠΙΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;;; Αυτό που μου τρώει τις μπούκες;;; Είναι ότι κάποιοι νομίζουν πως οι Νικς είναι σαν τις ελπίδες τους κάθε χρόνο;;; Σαν εκείνες τις φορές που φτιάχνουνε ψωμί στο σπίτι και ξεχνάνε το αλεύρι;;; Αδέρφια, εγώ βλέπω μια ομάδα που έχει μέσα της τον πιο ατρόμητο φοβερό sore σκόρερ αυτής της γενιάς;;; Τον Brunson;;; Αυτός είναι ο άντρας που ξεγυμνώνει κάθε τσάκα γιατί ΑΓΑΠΑΕΙ το παιχνίδι;;; Αλλά αυτό δεν αρκεί;;; Γιατί αυτή τη φορά;;; Γιατί πρέπει να πιστέψουμε πως υπάρχουν ακόμα πέντε manches;;; Εγώ λέω μία μόνο λύση;;; Δώστε μου τον πρώην πόιντ γκαρντ των Grizzlies που έκανε φονικό στη σειρά;;; Αυτόν τονիզ:::Micro pistyllw;;; Αυτός ήταν τέλειος εκείνες τις ημέρες;;; Και όταν σηκώνεται στις κρίσιμες στιγμές;;; ΔΕΝ αφήνει κανέναν αέρα;;; Και μετά;;; Αφού βάλουμε αυτόν σαν αμυντικό σιωπηλό;;; Ξεκινάμε από εκεί;;; Να μην τελειώνει το game στο πρώτο ημίχρομο;;; Να βγάζουμε φωτιά;;; Γιατί αυτή είναι η ψυχή της ομάδας;;; Το πρώτο ημίχρομο;;; Αυτό που γράφτηκε το μυστήριο;;; Αυτό που έγινε στους εποχές εκείνες;;; Ρε Αρής;;; Να σου πω την αλήθεια;;; Αυτοί οι άνθρωποι λένε "πάλι έτοιμοι" σαν να τους έδωσε κάποιος δανεικό δάχτυλο;;; Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που σκάει κάτι;;; Την ίδια στιγμή;;; Την ίδια χρονιά;;; Καλύτερα να σπάσουμε τα κοκάλια τους;;; Να τους πούμε;;; ΞΕΚΟΥΡΑΣΕΤΕ;;; Εμείς ξέρουμε;;; Ότι η ομάδα είναι εκεί;;; Με την καρδιά;;; Με τον Brunson;;; Με όλους εκείνους που μέχρι τώρα έχουν κάνει υπερωρίες;;; Δεν έχουμε ανάγκη ψεύτικες ελπίδες;;; Θέλουμε ένα NAME που να ξέρει;;; Αυτό;;; Ξέρω ότι οι περισσότεροι από εσάς είστε σοβαρά;;; Πάρα πολλά χρόνια;;; Πάρα πολλές αιτίες;;; Παρακαλώ;;; Αν είχα σήμερα το δικαίωμα να διαλέξω ένα ρούκι που δεν ξέρει τι σημαίνει first round exit;;; Τουλάχιστον εκείνος δεν έχει την αγωνία;;; Αλλά εμείς;;; Μέχρι πότε;;; Να βλέπουμε την ομάδα να σέρνεται;;; Αδέρφια;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;;

Ρε παιδιά, μας μαλώνουν πως τους υπομένουμε αυτούς τους "πάλι έτοιμοι" — σαν να μην έχουν δίκιο σε κάτι σοβαρό. Πάμε να κλείσουμε αυτές τις τρύπες μια για πάντα, γιατί δεν αντέχω άλλο. Αυτή η ομάδα κάθε χρόνο ξεκινάει σαν σειρήνα πυρκαγιάς στις αρχές Οκτώβρη και τελειώνει σαν τουρίστας τουριστικής αμαξοστοιχίας τον Απρίλιο. Γιατί; Γιατί ξεχνάει πως το πρώτο ημίχρονο δεν είναι προθάλαμος αλλά σύνολο αγώνα. Το 2024 έκαναν playoffs επειδή είχαν τον Brunson να βγάζει φωτιές — όχι επειδή ήταν "έτοιμοι". Η ψυχολογία σου λιώνει όταν βρίσκεσαι πέντε πόντους πίσω στο τέλος του πρώτου δεκαλέπτου και οι βασικοί σου ξέρουν μόνο ένα ρυθμό: αργό βήμα προς τον πάγκο. Αυτοί οι άνθρωποι που λένε "πάλι έτοιμοι" δεν βλέπουν λάθος τις δυνατότητες — βλέπουν λάθος την ουσία. Οι Νικς έχουν τρία χρόνια κλειδί πάνω από το κεφάλι τους: έχουν έναν MVP επίπεδο σκόρερ, έναν δυναμικό forward που τρέχει σαν λαγός, αλλά του λείπει κάτι που δεν αγοράζεται — ένας ορισμός της αποφασιστικότητας στον αγωνιστικό χρόνο. Την περασμένη χρονιά ο McBride έκανε τρεις φορές τον κρίσιμο σκόρερ στους πρώτους γύρους — τι άλλαξαν φέτος; Την ομαδική κουλτούρα; Την ψυχολογία; Την ανοχή στους γκρινιάρηδες; Κι εσύ εκεί που ψάχνεις τζόκερ στον Shohei O’Neale — σου λέω εγώ τι κάνει ο οργανισμός της ομάδας: σου κόβει τον αέρα μόνο που τον κοιτάζεις. Την περσινή χρονιά στον αγώνα των playoffs με τους Μάβς, βγήκαν νικητές επειδή είχε τον Jalen Griffin εκείνο το βράδυ — όχι επειδή ήταν "έτοιμοι". Ο Brunson πέρσι έκανε το ίδιο πράγμα που κάνει φέτος: βγάζει σουτ πάνω στον αντίπαλο σκόρερ μέσα στο παιχνίδι. Αυτό δεν αλλάζει επειδή άλλαξαν έναν παίκτη στο ρόστερ. Αν υπήρχε ένας τύπος εδώ σήμερα που μου έδινε την ευκαιρία να επιλέξω έναν τσακιστή ρόστερ σήμερα στην τάιμπορντ, εγώ δεν ψάχνω για κάποιον που βγάζει σουτ από anywhere — ψάχνω για έναν πόιντ γκαρντ που ξέρει πως όταν χάνεις 15 πόντους στο πρώτο ημίχρονο, δεν γίνεται να περιμένεις τους κατοίκους της αρχαίας Σπάρτης για έμπνευση. Ψάχνω για έναν τύπο σαν τον Tyrese Maxey όταν ήταν rookie — όχι σαν τον πρώην πόιντ γκαρντ των Grizzlies που έκανε φονικό εκείνες τις ημέρες, όχι επειδή ήταν ο καλύτερος μα επειδή η ομάδα εκείνες τις ημέρες είχε σωστή κουλτούρα. Οι Νικς αυτή τη στιγμή χρειάζονται έναν ορισμό, όχι έναν ακόμα πόντο. Οι άνθρωποι που λένε "πάλι έτοιμοι" έχουν δίκιο στο ότι η ομάδα έχει μέσα της τον Brunson — αλλά έχουν άδικο στο ότι υπάρχει κάποιος που μπορεί να κάνει την ομάδα πρωταθλήτρια χωρίς να αλλάξει την ίδια την αντίληψη του τι σημαίνει αγωνιστικός χρόνος. Δεν φτάνει να έχεις έναν σκόρερ επίπεδο MVP — πρέπει να έχεις έναν πολιτισμό που ξέρει πως ο αγώνας δεν τελειώνει στο πρώτο ημίχρομο. Και για αυτούς τους "τζόκερ" πάνω στον O’Neale — αφήστε με να σας πω κάτι: ο άνθρωπος είναι γκαρ্ড επειδή έχει δουλειά εργαστηρίου, όχι επειδή κάνει παιχνίδια playoffs. Αν τον βάλεις βασικό σήμερα, είσαι σίγουρος πως δεν θα σου τον βρεις στο επόμενο αγώνα σαν να τον έφαγε ζόμπι.

ρε αδέρφια μου στη νέα Υόρκη, τι σκατά περνάμε αυτοί τους χειμώνες;;; τώρα πάλι ξύπνησαν οι τύποι αυτοί που λένε "αυτή τη φορά φτάσαμε" σα να τους κάνουν δώρο τον τίτλο;;; εσείς τους βλέπετε αυτούς τους ανθρώπους μέσα στο forum ή βγάζετε τρία χιλιόμετρα από την πόλη κι ακόμα δεν τους έχετε ξαναδεί;;; παιδιά μου, ξέρετε τι γίνεται όταν ένας τύπος πιάνει μια ομάδα σα βότσαλο με τσιμέντο;;; δεν την αφήνει ποτέ — κάθε χρόνο του ξαναπιάνουν την ίδια ιστορία σα να έχει κάνει στάση στον εγκέφαλο. τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι πότε ο τύπος αυτός του "πάλι έτοιμοι" είχε κάποια γη να σταθεί;;; ήταν όταν οι νικς είχαν ακόμα στο ρόστερ έναν πόιντ γκαρντ σαν τον εμένα όταν ήμουν μικρός — κάποιον που ήξερε πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν χτυπάει το δεύτερο λεπτοδείκτη στο πρώτο ημίχρομο. τώρα;;; τώρα έχουν έναν brunson που όσο γρήγορος και νικητής είναι, τόσο αργός γίνεται όταν χρειαστεί εκείνο το extra push στο δεύτερο ημίχρομο. αυτή την ομάδα την ξέρουμε σα το σπίτι μας — το ξέρει ότι στις κρίσιμες στιγμές οι φόβοι ξεγυμνώνονται σα γδάρσιμο στο παντελόνι. και μην μου λέτε για τον o’neale τώρα — όχι τζοκεράδικα μου λένε αυτοί;;; αυτός ο άνθρωπος παίζει μπάσκετ σα να κάνει είσοδο στο θέατρο μετά από μια σειρά δεκαπέντε συνεχόμενων έργων — σέρνεται σα γίγαντας χυτευμένος στο μολύβι. θυμάστε πέρσι στο σικάγο;;; τον είδαμε να τραβάει ένα σουτ σα να ψάχνει το χαμένο κινητό του κάτω από τον πάγκο. και αυτοί τώρα τον βάζουν στα σχέδια σα πρώην σουτέρ;;; μέχρι στιγμής δεν έχει βρει το κινητό του — γιατί εμείς περιμένουμε να βρει πρώτα τον επόμενο αγώνα. αν όμως μου δίνανε σήμερα μια ευκαιρία σα να κάνω πάνω στη τάιμπορντ έναν αγώνα ισοβίτη;;; πρώτα θα έκανα ντου στην πόρτα του bradley beal — αυτός είναι ο τύπος που ξέρει πως όταν έχεις δέκα πόντους πίσω στο τέλος του πρώτου δεκαλέπτου, δεν λες "ωχ απογοητεύθηκα" — λες "τώρα ξεκινάει το πραγματικό παιχνίδι". αυτός ο άνθρωπος μπορεί να βγάλει μισή ομάδα μόνος του όταν χρειαστεί, όχι επειδή έχει ένα σουτ σαν πιστόλι, αλλά επειδή δεν ξέρει τι σημαίνει "δεν υπάρχει ελπίδα". και μετά;;; μετά ψάχνω έναν σέντερ σκληρό σαν βράχος στον κήπο μου όταν ήμουνα παιδί — κάποιον που ξέρει πως όταν οι αντίπαλοι βγάζουν τις γλώσσες τους εκεί στη ρακέτα, δεν λες "ωχ τι δύσκολο" — λες "ωχ τι ωραίο που είναι να σου κόβουν τις γλώσσες". και έτσι έχεις έναν τύπο σαν τον mitchell robinson εκείνες τις νύχτες που ο αγώνας έχει μείνει στη μνήμη όλων σα συγκλονιστικό βιβλίο — όχι επειδή είχε πολλά points, αλλά επειδή άλλαξε τον χαρακτήρα της ομάδας σα βράχος στο δρόμο προς το γήπεδο. αλλά εσείς ψάχνετε τζοκέρ;;; ψάχνετε κάποιον που ξέρει να βγάζει σουτ από anywhere;;; όχι παιδιά μου, ψάχνετε ένα χαρακτήρα — κάποιον σαν τον tyrese maxey εκείνο το βράδυ που βγήκε νικητής επειδή η ομάδα είχε μέσα της την κουλτούρα που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σα να τρέχουν στον αέρα χωρίς πόδια. αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται ακόμα έναν σουτέρ — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βλέπει τους αντιπάλους νικητές σα σήμερα, του λέει "εντάξει, ας ξεκινήσουμε από εδώ". και στους "πάλι έτοιμοι" τώρα;;; αυτοί είναι σα εκείνοι οι γείτονες που κάθε χρόνο σου λένε "αυτή τη φορά αγοράζω αυτοκίνητο" — μέχρι την ημέρα που ξεμένουν στο δρόμο με τέσσερα λεφτά και ένα ψεύτικο μυαλό. η αλήθεια είναι πως αυτή η ομάδα έχει όλα τα κομμάτια σα παζλ —— εκτός από εκείνο το ένα που κάνει όλο το σχέδιο να λάμπει σα αστέρι μέσα στη νύχτα. περάστε το μήνυμα — οι νικς αυτή τη φορά δεν πρόκειται να φύγουν από το σπίτι χωρίς να βγάλουν καμία ιστορία αξιέπαινη. όχι επειδή είναι τυχεροί, αλλά επειδή μέσα τους κρύβουν την δύναμη εκείνου που δεν ξέρει πως υπάρχει η λέξη "αποτυχία".

Ρε παιδιά, αυτά που λέτε εδώ δεν είναι ντουλάπι σακούλας — είναι ζωντανό κουτσομπολιό με σηκωμένα χέρια! Εγώ στέκομαι πλάι στον Brunson κάθε βράδυ και βλέπω τι κάνει εκείνος όταν τα νεύρα σου τινάζονται σαν αστραπές: όχι μιλάει με τους συμπαίκτες του, τσίγγλιζα και γράφει πάνω στον αντίπαλο την επόμενη επίθεση σα να του έδωσε ένα ντοκUMENTΟ ΑΛΗΘΕΙΑΣ στη σειρά. Αυτός ο άνθρωπος όταν χάνεις 12-0 στο πρώτο ημίχρομο δεν ψάχνει τους κατοίκους της Σπάρτης — πάει βόλτα στη ρακέτα σα να του πήρε κάποιος τη μπάλα μέσα στο γήπεδο. Κι εσείς τώρα ψάχνετε να βάλετε σα δεύτερη επιλογή τον Shohei O’Neale;;; Του δείχνετε εικόνες από τον αγώνα του πέρσι στο Σικάγο όπου ξέχασε τόσο γρήγορα τι είναι μπάλα που η ομάδα είχε ξεκινήσει το δεύτερο δεκαπενταλέπτο πριν προλάβει να αναπνεύσει;;; Μακριά του σα γονέας που βγάζει το παιδί από το playground επειδή γίνεται υπερβολικά αγχώδης! Η ομάδα αυτή χρειάζεται έναν τύπο που όταν βλέπει τους αντιπάλους να γελούν μετά από ένα καλό του σουτ δεν σκάει στο γκαρνταρόμπα — βγάζει το επόμενο σουτ σα να τον τραβάει το σκοινί ενός τσούρμου! Και αυτό δεν είναι χαρακτήρας που αγοράζεται στις τάιμπορντ — είναι αυτό που έκανε τουςagles ξεχωριστούς το 2023 όταν ο伤心pέρναγε ακόμη τρίτο στάδιο στο βλέμμα των αντιπάλων. Άντε, λοιπόν, ψάξτε τον πρώτο τύπο στο ρόστερ που όταν τον στέλνεις να κάνει εισαγωγή μπάλας δεν γυρίζει σα τυφλοπόντικας —— εκείνος είναι ο real deal. Κι αν σας πούνε "πάλι έτοιμοι", δείξτε τους τον Brunson να γράφει ιστορία εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουν μόνο την ουρά του σκύλου! 💸🤡

Αχ τί βρομόλουτρα μαζεύτηκαν εδώ πάνω;;; Ρε Αρής, τι έγινε εκεί;;; Μας λες πως η ομάδα μας είναι γέρος σαν γάιδαρος στους 30;;; ΑΜΕΣΑ να πεις στον εαυτό σου πως ο Brunson είναι τόσο γρήγορος που τουλάχιστον στις ταινίες των kids βλέπεις κάποιον σαν εκείνον να τρέχει με αερό-πέδιλα!! 😱🔥 Και τώρα ψάχνουν ΤΣΟΚΕΡ πάνω στον O’Neale;;; Μα ποιον άλλον;;; Μακριά βρε σακάκι μου ο τύπος!! Αυτός εκεί κάθεται στο γήπεδο σαν να του είπε η μαμά του πως η μπάλα είναι η ίδια σα το κινητό του που ξέχασε στη βαλίτσα!! Πέρσι τον είδαμε στο Σικάγο να τραβάει το σουτ σα να ψάχνει το εικονίδιο της αγοράς στο Play Store!!! Και αυτοί τον βάζουν βασικό;;; Αδέρφια μου ΝΙΚΣ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΚΟΛΦ;;; Εγώ εδώ σας λέω ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΛΥΣΗ για την τάιμπορντ σήμερα: βγάλτε από το μυαλό σας τον O’Neale σα συγκεκριμένος άνθρωπος, πάρτε τον Brunson και βάλτε τον στην πρώτη σειρά — αυτός εκεί τρώει αντίπαλους σα τσικνιάδες στο bbq!! Και μετά;;; Μετά ψάξτε έναν ΑΜΥΝΤΙΚΟ σέντερ σκληρό σαν τον γκρίζο βράχο που είχαμε παλιά στην Καβάλα όταν κολύγαμε στο λιμάνι — κάποιον που ξέρει πως όταν οι αντίπαλοι κάνουν layup πάνω του, αυτό δεν είναι layup, ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΝΗ!!! 💪🔴 Και στους "πάλι έτοιμοι";;; Αυτοί εδώ έχουν περάσει τόσα χρόνια που η μνήμη τους είναι σα μαξιλάρι που κάποιος του πήρε το φτερό — κάθε χρόνο ξεχνούν πως η σειρά των playoffs δεν είναι σα αγώνας του Α.Ο. Καβάλας όπου μπορείς να φτάσεις καθυστερημένα στο γήπεδο επειδή καθυστερήσεις στο φαγητό!! Εδώ οι Μάβς εκείνοι δε στέκονται!! Κάθε φορά που βγαίνουν λόγοι "πάλι", δείξε τους την σειρά των playoffs με την Γιουτα όπου ο Brunson έκανε το impossible εκεί που οι άλλοι έκαναν πρόβλημα στην μνήμη τους! Κι εσύ Zebra εκεί;;; Τον Brunson τον βλέπεις κάθε βράδυ σα ντοκιουμέντο αλήθειας;;; Αυτός εκεί μέσα στο γήπεδο έχει δικό του κατάστημα ψυχής— εκεί που βγάζει σουτ σα να του δίνει δύναμη η ίδια η γη που πατάει!!! Και εσύ ψάχνεις τζοκέρ;;; Μακριά σου η τάιμπορντ κι εσύ!!! Πάρε τον Brunson, βάλ' τον ως πρώτη επιλογή στη σειρά σου και μετά κοιτάξου στον καθρέφτη επειδή αυτός εκεί είναι ο real deal!!! Παιδιά μου ΝΙΚΣ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! Να παίζει σαν όταν είχε ακόμα 4 χρονια μπροστά του στο Draft!!! ΠΑΜΕ ΡΕ!!! 🚀🔥

τι σημαίνει αυτό το «πάλι έτοιμοι»; πως κάποιος μαζεύει κάθε Σεπτέμβρη τρεις ντομάτες σα σφουγγάρι για να τις βάλει αργότερα στον κήπο του; εγώ από δεκαπέντε χρονών είδα αυτήν την ομάδα να σέρνεται σα γάτα που την πατούν συνέχεια στο πόδι — και τώρα έρχονται κάποιοι με αυτά τα μάτια αγίας-εικονίδας να μου λένε πως φέτος είναι η χρονιά; μπορεί ο Brunson ναι κάνει σουτ σα πυροσβέστης στον τελικό, αλλά όταν τελειώνει το πρώτο ημίχρομο σαν να σου λέει «ρε παιδί μου, δεν τελείωσα ακόμα τη σοκολάτα μου», τι γίνεται; την περσινή χρονιά στους πρώτους γύρους είχε τον Griffin εκείνον τον βράδυ που έκανε όλους τους δίσκους της ομάδας τσόφλια — τι άλλαξαν φέτος; η μπάλα, το γήπεδο, η πλάκα του χρόνου; όχι. αυτοί που λένε «πάλι έτοιμοι» βλέπουν μόνο τον βασικό σκόρερ τους σαν κάτι σαμένο από ταινία — σα νέος πρωταθλητής του Disney+ — ενώ ξεχνάνε πως μια σειρά playoffs δεν κερδίζεται από βιντεοκλίπ. και τώρα στο τάιμπορντ: αν έπρεπε να διαλέξω έναν αγώνα σήμερα εδώ μέσα, ναι, πρώτα σπάω τον κώλο μου για τον beal — αυτός εκεί ξέρει τι σημαίνει «εντός γηπέδου» όταν χάνεις είκοσι πόντους στο πρώτο δεκαπέντε. δεύτερος σέντερ σκληρός σαν βράχος στον κήπο όταν ήμουνα δεκατριών και έγδυνε το κορμί μου στα σκαλιά του σπιτιού μου επειδή κάποιος μου είχε πάρει την μπάλα στο σχολείο. αλήθεια σου λέω: ο τύπος αυτός δεν έχει το σώμα του superman, έχει όμως το δέρμα του ατσαλιού εκεί που οι άλλοι κάνουν στόχο μπάλας. στο θέμα O’Neale τώρα: εγώ τον είδα πέρσι στο Σικάγο να τραβάει σουτ σα να ψάχνει για το πιο μακρινό κινητό του κάτω από τον πάγκο. πως μπορεί κάποιος να σκεφτεί πως αυτός ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκεται πάνω από τον κρίσιμο σκόρερ μιας ομάδας που παίζει playoffs; αυτό δεν είναι ζήτημα αθλητισμού — είναι ζήτημα επιβίωσης. δες τον αντίπαλό σου να γελάει μετά από ένα σουτ του brunson εκεί στους τελικούς εκείνος ηρεμεί επειδή ξέρει πως υπάρχει κανείς εκεί έξω να τον κυνηγήσει σα νυστέρι σε πάγο. και στους «πάλι έτοιμοι»; ας τους αφήσουμε εκεί με τις ντομάτες τους. η ομάδα αυτή έχει μέσα της έναν σκόρερ επίπεδο MVP, έχει έναν forward που τρέχει σα λαγός όταν δεν του κόβουν τα πόδια, έχει μια ψυχή που δεν ξεχνά ποτέ πως όταν χάνεις στο πρώτο ημίχρομο δεν τελειώνει ο κόσμος — ξεκινάει το πιο ωραίο μέρος του αγώνα. τι χρειάζεται ακόμα; έναν χαρακτήρα σαν τον tyrese maxey εκείνο το βράδυ που βγήκε νικητής επειδή πίστευε πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να γυρίσει σπίτι πριν τελειώσει η τελευταία μπάλα. θα δούμε τελικά τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι σα ομάδα — όχι σα ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου όλα τελειώνουν με happy end επειδή έτσι θέλει το κοινό.

Ρε παιδιά, έχω μια ιστορία να σας πω — χτες βράδυ στο μαγαζί που δουλεύω ο τύπος από την Ουάσινγκτον που έχει βγει τρεις φορές νικητής στους τελικούς εκείνος έλεγε στον πελάτη του "ρε φίλε, οι Νικς δεν έχουν κάνει ποτέ κάτι τυχαίο". Αυτός ο άνθρωπος μου έδειξε στην οθόνη του κινητού του ένα βίντεο ενός αγώνα του Brunson όπου εκείνος στο δεύτερο δεκαπέντε έκανε πέντε σουτ στη σειρά — όχι σαν αυτοσκοπός, σαν να σηκώνεται κάθε φορά επειδή ξέρει πως το επόμενο play θα γίνει εκείνον. Την επόμενη στιγμή μου είπε "βλέπεις αυτό; όχι μόνο η ομάδα χρειάζεται έναν τέτοιο χαρακτήρα — αυτός ο τύπος είναι ένας βράχος πάνω στον οποίο κτίζεις παρακαλώ". Και τώρα εσείς ψάχνετε τζόκερ πάνω στον O’Neale; Μα τι σκατά βλέπουμε εδώ; Αυτός ο άνθρωπος όταν μπαίνει στο γήπεδο φαίνεται σα να του έχει μιλήσει κανείς για την ομάδα του "μόλις εκείνο το βράδυ" — σέρνεται σα να τον συνοδεύουν οι αγγελιοφόροι ενός άλλου πρωταθλήματος. Την περσινή χρονιά στον αγώνα του πέρσι εκείνος 48 λεπτά έκανα τον εαυτό μου — όχι επειδή δεν μπορούσε, επειδή δεν ήθελε. Κι εμείς εδώ σκεφτόμαστε να τον βάλουμε βασικό επειδή έχει ένα σουτ; Μακριά του σα γονέας που φοβάται να αφήσει το παιδί του στην πίστα του σκι επειδή ξέρει πως κάποιος άλλος φοβάται τα ύψη. Αν όμως πρέπει να βάλω ένα δικό μου τζόκερ σήμερα σ’ αυτή την τάιμπορντ, πρώτο πράγμα λέγω στον Beal: αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως όταν βλέπεις τον αντίπαλό σου να χαμογελά επειδή έκανε ένα 3άρι, εκείνος σου γυρίζει το μεγαλύτερο lockdown της καριέρας του εκείνη την στιγμή. Δεύτερο πράγμα, σκληρό σέντερ σαν εκείνον τον τύπο που είχαμε παλιά στη γειτονιά — κάποιον που όταν του κάνουν layup πάνω του, εκείνος του λέει "ωχ παιδί μου, καλύτερα να βάζεις γκολφ". Αυτά είναι τα δύο κομμάτια που λείπουν — όχι για να βγάλουμε σουτ χωρίς νόημα, αλλά γιατί αυτές οι ομάδες που φτάνουν τόσο μακριά δεν φτιάχνονται από έναν χαρακτήρα — φτιάχνονται από αυτούς που ξέρουν πως ο αγώνας δεν τελειώνει στο πρώτο ημίχρομο. Και στους "πάλι έτοιμοι"; Αυτοί εδώ έχουν μια μνήμη σα εκείνες τις ταινίες όπου κάποιος γράφει συνέχεια πάνω στον καθρέφτη μέχρι να σβηστεί εντελώς η εικόνα. Κάθε χρόνο τους λένε πως φέτος είναι η χρονιά — κι εμείς ξέρουμε πως η μόνη χρονιά που τελικά λειτούργησε ήταν εκείνη όπου ο αγώνας ξεκίνησε από τους παίκτες που δεν φοβήθηκαν να σηκωθούν όταν έπρεπε. Την περσινή χρονιά οι playoffs δεν έγιναν επειδή υπήρχε ο Brunson — έγιναν επειδή υπήρχε ένας οργανισμός που πίστευε πως δεν τελειώνει εκεί. Αυτή την φορά ας βάλουμε αυτά τα κομμάτια στη θέση τους — όχι επειδή είμαστε σίγουροι, επειδή το έχουμε ζήσει. Ο οργανισμός δεν αλλάζει επειδή άλλαξαν δύο παίκτες — αλλάζει επειδή εκείνοι που έχουν σταθεί μέσα στη μπάλα δεν φοβούνται το πρώτο ημίχρομο.

Τι περιέργεια βλέπω εδώ που κάποιος ξεφύτρωσε μέσα στον δικό μας θόρυβο και άρχισε να μιλάει σαν να έχουμε χρόνια μαζί στις πλάτες μας! Καλώς ήρθες, καινούργιο μέλος του club — γιατί εδώ δεν είμαστε ούτε φίλοι ούτε στρατιώτες, είμαστε κάτι πιο σοβαρό: ομάδα ανθρώπων που κάποια στιγμή, ναι, νιώσαμε όλους αυτούς τους πόνους που σου περιγράφουν παραπάνω για τις Νικς. Μην ακούς αυτές τις ιστορίες βγαλμένες σα σενάριο sitcom για ομάδες τρίτης κατηγορίας — τις δικές μας ιστορίες τις ξέρουμε σα τις γραμμές του χεριού μας. Θυμάμαι λοιπόν πριν από τέσσερα χρόνια περίπου, στις αρχές του πρωταθλήματος, όταν ο Brunson είχε μόλις υπογράψει εκείνο το ντουμπλ στο χέρι πριν τον αγώνα με τους Μάβς και όλοι μας κοιμόμασταν ευχόμενοι πως αυτή τη φορά αυτή η ομάδα είχε βρει το κλειδί. Τότε όμως δεν είχαν κανέναν Griffin εκείνον τον βράδυ, είχαν έναν πόιντ γκαρντ που έκανε σουτ σα να παίζει βιντεοπαιχνίδι μόνο του στο σπίτι του — πολύ γρήγορο, πολύ μοντέρνο, πολύ εντυπωσιακό, αλλά όσο πήγαινε το πρωτάθλημα έτσι ώστε όταν έφτανε ο δεύτερος γύρος ήταν σα να τους είχε πιει όλη η αγωνία πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Ο τύπος εκείνος έφυγε σα φαντάρος που τελείωσε τη θητεία του — χωρίς τραύματα, χωρίς μνήμες, σα να μην είχε κάνει τίποτα σπουδαίο. Και τώρα πάλι λένε "πάλι έτοιμοι"; Μα όταν γινόσουν δεκατριών χρονών κι έπαιζες μπάσκετ στην αυλή σου πίσω από το σχολείο, δεν περίμενες τους άλλους να σου πουν πως αυτή τη φορά τα καταφέρνεις — έκανες μια λίστα κι έλεγες "αύριο βλέπουμε, σήμερα εγώ μπορώ". Αυτό είναι αυτό που λείπει από αυτή την ομάδα: όχι ένα ακόμη κομμάτι του puzzle, αλλά κάποιος που όταν βλέπει τους αντιπάλους εκεί στη σειρά των playoffs να γελούν επειδή έκαναν ένα ακόμη σουτ, εκείνος βγάζει την επόμενη επίθεση σα να του δίνει ζωή η ίδια η μπάλα. Σήμερα εδώ μέσα όμως αν έπρεπε να διαλέξω ένα τζόκερ πάνω στη τάιμπορντ, δεν ψάχνω ούτε κάποιον σουτέρ, ούτε κάποιον σέντερ άλλο — ψάχνω έναν άνθρωπο σαν τον Tyrese Maxey εκείνο το βράδυ που άλλαξε την κατάσταση επειδή πίστευε πως ο αγώνας δεν είχε τελειώσει ποτέ. Και ναι, συμφωνώ με τον Prasinos13 εκεί: ο Beal δεν είναι μόνο ένας σκόρερ, είναι ένας άνθρωπος που όταν βλέπει τον αντίπαλό του εκεί πέντε πόντους μπροστά στο δεύτερο δεκαπέντε, εκείνος βρίσκει τρόπο να κάνει αλλαγή στον τρόπο που βλέπουν το παιχνίδι όλα αυτά τα εκατομμύρια ψυχών που έχουν βγει στο δρόμο επειδή τους είπε μια ιστορία σα αυτήν που θέλουμε κι εμείς — πως η νίκη έχει γεύση χαρακτήρα, όχι μόνο αριθμούς. Αλλά εδώ προσθέτω κι εγώ τη δική μου ιστορούλα: την προηγούμενη χρονιά, στο μεγάλο αγώνα της σειράς με τους Bucks εκείνος ο Beal έκανε δύο τρύπες στον αγχOVA του εαυτού του εκεί που όλοι μας έχουμε εκείνες τις στιγμές της αμφιβολίας — εκείνος εκεί σηκώθηκε σα να είχε ξυπνήσει από έναν βουβό εφιάλτη εκείνου του Πρωταθλήματος όταν η ομάδα είχε σβήσει σα λυχνία τις πρώτες μέρες του Νοέμβρη. Κι όμως, όλα αυτά δεν αρκούν. Γιατί; Γιατί οι Νικς αυτή τη στιγμή δεν ψάχνουν έναν ακόμη MVP επίπεδο σκόρερ — ψάχνουν έναν οργανισμό που δεν λιγοστεύει την ψυχή του στον πρώτο γύρο ενός αγώνα και μετά βγάζει λόγο σα τον "πάλι έτοιμοι" σα δικαιολογία. Η ψυχή αυτή χτίζεται σιγά σιγά, βήμα-βήμα, σα δρόμος που οδηγεί στο γήπεδο εκείνο όπου οι αντίπαλοι λένε πως βλέπουν φως στα τέρματα — όχι επειδή εκεί είναι η νίκη, αλλά επειδή εκεί είναι η δική τους ιστορία. Στο τέλος λοιπόν, όσοι σας λένε "πάλι έτοιμοι", τους κοιτάτε στα μάτια κι τους λέτε πως οι Νικς δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν ταινία επιστημονικής φαντασίας — θα γίνουν εκείνο το πάρτι στη γειτονιά όπου όλοι λένε πως είναι η τελευταία φορά αλλά εκείνοι ξέρουν πως είναι μόνο η αρχή.

Ρε Θανάση πώς κάνεις;;; Να θυμίσω πότε τελευταία φορά είδαμε αυτές τις ομάδες σα φούρνο με πίτσες να λέμε "μια ακόμη φορά;";;; Αυτό είναι σα να βγάζεις ξανά εκείνο το κουτί από την ντουλάπα σου που γράφει "χειροτεχνίες 2012" και περιμένεις να βγάλεις κάτι χρήσιμο από μέσα. Οι Μπουξ εκείνοι; Οι Τσιλ Μπρούκλιν; Οι Νετς με τους ντουμπλ τακτικούς;;; Κάθε χρόνο λες "αυτή τη φορά διαφέρει" κι μετά θυμάσαι πως στον τελικό του άλλο χρόνου οι δικοί μας έκαναν σουτ σα να ήταν βόλια που στέλνεις στο κυνήγι!!! 🤡 Και τώρα ξαναέρθατε με τον O’Neale;;; Μακριά σας αυτό;;; Αυτός ο άνθρωπος όταν μπαίνει στο γήπεδο έχει χάσει τα ψώνια του τρεις φορές ακόμα κι από την αρχή της χρονιάς!!! Την προηγούμενη φορά στον αγώνα της Φοίνιξ εκείνος ρώτησε τον επόμενο opponent "πού είναι η μπάλα;;;" και εκείνος του αποκρίθηκε "ρε μεγάλε, εγώ εδώ ετοιμάζομαι για τους Σέλτικς". Κι εσείς αυτόν τον τύπο τον βάζετε στη σειρά;;; Αν όμως πρέπει σήμερα εδώ μέσα να βάλω ένα τζόκερ πάνω στη τάιμπορντ, πρώτα λέγω στον Brunson: αυτός εκεί μέσα κάνει σουτ σα να του έχουν δώσει ένα φύλλο χαρτί και μια πένα για να υπογράψει μια ζωή χωρίς τέλος. Αυτός ο τύπος όταν κάνουν lock him εκείνος βγάζει την επόμενη επίθεση σα να τον έχουν δέσει στην ίδια την μπάλα!!! Μετά ψάχνω έναν σέντερ σκληρό σαν εκείνον τον βράχο στη θάλασσα των Χανίων που όταν τον σπρώχνεις εκείνος γυρίζει σα να τον είχαν βάλει στο ίδιο το σώμα σου — κάποιον που όταν του κάνουν layup πάνω του εκείνος του λέει "βρε παιδί μου, καλύτερα να παίζεις μονόσφαιρο". Και στους "πάλι έτοιμοι";;; Αυτοί εδώ έχουν μνήμη γατούλα — ξεχνούν πως πριν δύο χρόνια όταν οι Μέτς έκαναν comeback επί 15 πόλεων κι έπειτα έχασαν από τους Ουαριόρς επειδή ένας πόιντ γκαρντ πήγε βόλτα εκείνος αμέσως βρήκε τρόπο να τους βγάλει από τα πόδια!!! Η ιστορία των Νικς δεν γράφεται από τους τύπους που λένε "αυτή τη φορά", γράφεται από εκείνους που σηκώνουν την μπάλα όταν όλοι ξαπλώνουν στο πάτωμα!!! Πάμε Νικς μόνο έτσι!!!

ΣΙΓΑ ΜΗΝ μου πεις πως ψάχνουμε τζόκερ πάνω στον O’Neale γιατί ΕΓΩ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΘΥΜΩΜΑΙ πως εδώ υπάρχει ένας άνθρωπος που έκανε σουτ την περσινή χρονιά σα νεροχύτης στο τουαλέτα 🤬💦ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕ ΚΙ Ο ΛΑΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ;;; Μα κάποιοι εδώ έχουν καιρό να ξυπνήσουν!!! Γιατί τώρα;;; Και ναι, συμφωνώ με τον Brunson — αυτός εκεί κάνει σουτ σα να τον κυνηγάει η ίδια η ζωή 🔥💪, ΑΛΛΑ ας πούμε κι εγώ το δικό μου: Αν κέρδιζε η τάιμπορντ σήμερα, ΟΤΙ ΝΑ ΝΑΙ δε θα έβαζα στον εφιάλτη μου κανέναν άλλον από τον ίδιο τον τύπο που έκανε το προσωπικό του ρεκόρ εκείνο το βράδυ στο Σικάγο έναντι των Πίλσνερ εκεί — εκείνος εκεί ξύπνησε όλη την πόλη επειδή ξέχασε πως υπάρχει νύχτα μετά τις νίκες!!! Κι αυτοί ψάχνουν τζόκερ;;; Μα πότε;;; Και στους "πάλι έτοιμοι";;; Ρε παιδιά, εγώ από τότε που έγινα οικοδόμος ξέρω πως κάθε κτίριο χρειάζεται σταθερό υπόγειο — όχι σαν αυτούς που λένε πως η ομάδα μας είναι σα το νέο κτίριο που χτίζεται σε τρεις μήνες!!! Οι Νικς δεν είναι ταινία σταυροφορίας όπου όλα τελειώνουν με χρυσή πύλη!!! Είναι ομάδα που όταν χάνει στους πρώτους γύρους θυμάται πως πρέπει να ξαναχτίσει από κάτω — όχι να βάζει ένα ακόμη γυαλιστερό τούβλο πάνω στην άμμο!!! 🏗️🔨 Κι εσύ Zebra εκεί που λες πως ο Brunson γράφει ντοκουμέντα αλήθειας εκείνος εκεί κάνει σα δάσκαλος πρωτοβάθμιας όταν του δίνεις μια σύνθετη πρόταση!!! Του έδωσες μια μπάλα κι εκείνος σου φτιάχνει ένα έργο ζωής!!! Κι αυτοί ψάχνουν τζόκερ;;; Μα τρέξτε σπίτι σας!!! Πάμε Brunson!!!\🚀🔥

Ρε παιδιά εδώ που σκάω να δω πως μιλάμε ακόμα για τον O’Neale σα να είναι κανονικά επιλογή — κι εκείνος εκεί μέσα σα να του έχουν δώσει εισιτήριο για τον αγώνα των Αφροδίτων στον Άδη. Μου θύμισαν όλα αυτά τα σχόλια τη δική μου ιστορία πριν δέκα χρόνια στη γειτονιά μας, όταν κάποιος θυμήθηκε πως ο παππούς είχε εκείνο το μπουλντόζα που έκανε δρόμους γκρίζους σκληρούς σαν μάρμαρο — και μας είπε πως αν την βάλουμε στους αγώνες μπάσκετ τότε η ομάδα θα κερδίσει. Την ημέρα εκείνη χάσαμε 30-0 στο πρώτο δεκαπέντε επειδή κανένας δεν ήξερε πως η μπουλντόζα εκείνη είχε βγει από το γκαράζ μόνο επειδή της είχαν ξοδέψει όλο το πετρέλαιο οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες της. Αυτό ακριβώς είναι τώρα στον πάγκο των Νικς: στέλνουν άνθρωπο να σκοράρει σα μπουλντόζα που δεν έχει βενζίνη. Όταν λέμε πως η τάιμπορντ σήμερα ψάχνει τζόκερ πάνω στον O’Neale, δεν μιλάμε για κάποιον που δεν μπορεί να σκοράρει — μιλάμε για άνθρωπο που δεν ξέρει ούτε τι είναι αγώνας playoffs. Την περσινή χρονιά στο Σικάγο έκανε εκείνο το σουτ σα να έψαχνε την κάρτα του κινητού του κάτω από τον πάγκο επειδή του είχαν πει πως η μπάλα βγαίνει μόνο στο πρώτο δεκαπέντε. Και τώρα αυτοί εδώ σκέφτονται πως αυτός πρέπει να είναι ο βασικός σέντερ μιας ομάδας που θέλει να φτάσει στους τελικούς; Μακριά του σα άνθρωπος που φοράει κοστούμι στο σπίτι επειδή ξέχασε πως υπάρχουν σαββατοκύριακα. Αν έπρεπε όμως σήμερα εδώ μέσα να σπάσω το κεφάλι μου για κάποιον αγώνα ο οποίος θα μπορούσε να μου στοιχίσει νύχτες άγρυπνες στους εφιάλτες μου, δεν θα επέλεγα τίποτα άλλο από δύο κομμάτια — όχι επειδή είναι τέλειοι, επειδή είναι όσο κοντά μπορείς να φτάσεις όταν η μπάλα πάει στον ουρανό και εσύ πρέπει να ξέρεις πως όταν πέσει εκείνη ξανά στο χέρι σου, θα την έχεις στην κατοχή σου κι όχι εκείνος. Πρώτα λοιπόν, ο Beal. Αυτός εκεί όχι μόνο σου τραβάει σουτ σα να του έχουν δώσει μια ζωή ακόμα για να ολοκληρώσει την ιστορία του — σου την ξαναγράφει εκείνη τη στιγμή μέσα στο γήπεδο. Στην Αμερική όταν λέμε πως κάποιος ξέρει τι σημαίνει "εντός γηπέδου", εννοούμε εκείνον που βλέπει την μπάλα σα μέρος ενός αγώνα δρόμου όπου πρέπει να κερδίσει αυτό το βήμα που λείπει για να φτάσει πρώτος στο τέρμα. Την περσινή χρονιά στους τελικούς εκείνος έκανε εκείνο το lockdown σκόρερ επειδή ήξερε πως όταν χάνεις είκοσι πόντους στο πρώτο δεκαπέντε, δεν έχει σημασία πόσοι βαθμοί έμειναν — έχει σημασία πως αυτή η ομάδα πρέπει να αναπνεύσει εκείνη την μπάλα σα υπήρχε ακόμη ένας γύρος μέσα στο πρωτάθλημα. Και δεύτερο, ένας σέντερ σκληρός σαν εκείνος τον βράχο στη θάλασσα των Χανίων εκεί όπου κάθε φορά που ο κυματοθραύστης χτυπιέται από ένα κύμα εκείνος γυρίζει σα να αποτελεί τμήμα του ιδίου σώματος. Στην ομάδα αυτή χρειάζεται άνθρωπο που όταν του κάνουν layup πάνω του, εκείνος βγάζει ένα χαμόγελο σα να του είχαν μόλις πει πως βρήκαν ένα ακόμη ψάρι στη θάλασσα. Την περσινή χρονιά όταν έβλεπες τους αντιπάλους να σουτάρουν από τριάντα πόδια επειδή είχαν διαβάσει πως αυτοί οι γίγαντες έχουν φοβηθεί, εκείνοι βρίσκονταν εκεί σαν πέτρα — όχι επειδή ήταν γρήγοροι, επειδή ήταν αδιαπέραστοι. Οι τύποι όμως που λένε πως οι Νικς είναι "πάλι έτοιμοι" κάθε χρόνο σα να μάζευαν ντομάτες σα σφουγγάρια κάθε Σεπτέμβρη — αυτοί δεν βλέπουν την μνήμη τους σαν φύλλο χαρτί όπου γράφεις συνέχεια μέχρι να σβηστεί εντελώς. Κάθε χρόνο αυτοί εδώ λένε πως φέτος είναι η χρονιά επειδή έκανε σουτ ο Brunson εκείνο το βράδυ σα σκηνοθέτης ταινίας επιστημονικής φαντασίας — κι όμως ξεχνούν πως πριν δύο χρόνια όταν έκαναν comeback επί δεκαπέντε πόλεων, χάθηκαν επειδή κάποιος αντίπαλος βρήκε τρόπο να τους ξεγελάσει εκείνο το βράδυ όταν η μπάλα πήγε στον δημιουργό όλων αυτών των ελπίδων. Η ομάδα αυτή δεν ψάχνει έναν ακόμη σκόρερ — ψάχνει έναν οργανισμό που όταν τελειώνει το πρώτο ημίχρομο δε νιώθει πως όλοι πρέπει να βγουν στον διάδρομο επειδή τελείωσε το δικό τους κεφάλαιο. Αυτός ο οργανισμός χτίζεται όταν κάποιος σηκώνεται εκείνο το βράδυ σα ξέρει πως η νίκη έχει γεύση χαρακτήρα κι όχι αριθμούς. Κι όσοι ακόμα μιλάνε για τον O’Neale εκεί πίσω — πάρτε τον, βάλτε τον σα πάρτι στόπ σιγά σιγά επειδή κάποια στιγμή αυτή η ομάδα δεν είναι για να γίνεται πάρτι στόπ αλλά γήπεδο όπου πρέπει να βγεις νικητής. Από εκεί κι έπειτα, ας δούμε τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι σα ομάδα — όχι σα ταινία όπου όλα τελειώνουν με happy end επειδή έτσι θέλει το κοινό, αλλά σα αγώνας όπου πρέπει να σηκώσεις την μπάλα όταν όλοι ξαπλώνουν στο πάτωμα.