Οι Γκρίζιλις χάνουν ΠΑΝΤΑ στα playoffs επειδή είναι βλάκες!

Ρε φίλε, τι ζητάς τώρα εσύ; Να σου πω ότι η Μέμφις έχει χάσει όλο το σώμα της επειδή είναι κωλοτούφεκα; Δεν χρειάζεται να τρέξεις στον υπολογιστή να ψάξεις βίντεο από τον Τιρπίκ κι εγώ να σου δείχνω πόσο κοκκινισμένος ήταν όταν έκλαιγε. Ούτε εσύ είσαι εκεί για να σου πω πως οιeday του Μάκης έκανε άλλο επιθετικό σύστημα επειδή οι σύλλογοι δεν ξέρουν να αγοράζουν αριστερά-γυριστή. Εμένα με νοιάζει ένα πράγμα: όλοι αυτοί οι χρόνοι που πατούσανε την πόρτα των playoffs σαν τις βαλίτσες τους στο αεροδρόμιο, μετά κουκουλώνανε στην πρώτη βροχή. Δεν ήταν θέμα τύχης — ήταν ότι στη μισή τους ομάδα έλειπε ένα εγκεφαλικό κύτταρο. Πήρες δέκα δεκαετίες, δεκατέσσερα χρόνια playoffs συνολικά, και τι έκανες; Έξι φορές πρώτο γύρο, τρεις φορές εκτός επειδή κόλλησαν μέχρι τον Ιούλιο σαν σκουλήκια στο γυάλινο βάζο. Και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι θρηνούν επειδή λένε ότι χάνουν επειδή είναι βλάκες; Μακάρι να ήταν βλάκες, τουλάχιστον θα είχαν αυτοσυναίσθηση να βγάλουν συνέπεια. Αυτοί όχι μόνο δεν ξέρουν τι πάει στραβά, αλλά ούτε καν ότι υπάρχει πρόβλημα. Το χαρακτηριστικότερο νούμερο δεν είναι η ιστορία των sconfitte στα playoffs — είναι ότι την τελευταία δεκαετία είχαν περισσότερα χρόνια εκτός playoffs παρά μέσα. Μιλάμε για ομάδα που κυριολεκτικά πετάει λεφτά στον αέρα σαν κανονικότητα. Και μην τρέξεις να πεις ότι "η χρονιά εκείνη ήταν διαφορετική". Ποια χρονιά; Αυτή που ήταν τριάντα πρώτος στο σύνολο μέσα στουςagles και μετά τους χτύπησαν σαν σακούλες στους playoffs; Ή εκείνη που έκαναν έναν αγώνα-θρίλερ για τέταρτο εισιτήριο, μετά ξέχασαν ότι έχουν πόρτες και έκαναν τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο του τελευταίου παιχνιδιού της κανονικής διάρκειας; Τα νούμερα δείχνουν ότι δεν υπάρχει τρομακτικό σχέδιο, υπάρχει μόνον χάος φορτωμένο στις πλάτες μιας πόλης που δεν ξέρει τι σημαίνει ομάδα. Το μόνο που φταίει είναι ότι εδώ περιμένουμε την επόμενη σεζόν σαν το επόμενο νέο αποτέλεσμα λόττο. Κι αυτό δεν είναι ελπίδα — είναι ανακύκλωση απογοήτευσης.

ΕΝΤΑΞΕΙ ΡΕ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! 😤🔥🏀 ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ!!! Τι λες ρε τώρα; ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΑΣ!!! Αυτή η ομάδα ΜΟΝΟ όταν κλείνουνε τις πόρτες του γηπέδου θυμούνται ότι υπάρχουν playoffs;;; Πού θες να πάμε;;; Στην κόλαση;;; Γιατί εδώ νιώθω σαν τον δαίμονα Μπάσμπι Τέρνμποουλ 😈💀 που βλέπει κάθε χρόνο την ίδια ταινία! ΡΕ ΤΩΡΑ ΑΠΛΑΣ!!! Την τελευταία δεκαετία τι έχουμε;;; Δέκα χρόνια;;; Έντεκα;;; Πού είναι οι δεκατέσσερις φορές που πατήσανε πόρτα;;; ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΣΚΟΥΠΙΔΟΒΟΛΟ;;; Πέντε φορές πρώτο γύρο;;; Τρεις φορές μόλις κλείσανε το μάτι;;; Κι εγώ περιμένω τον Χόλντεν να μας σώζει;;; Ο Χόλντεν που έκανε τον πόλεμο εδώ;;; ΡΕ ΜΑΝΟΣ Ο ΧΟΛΤΕΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ!!! Ήταν ο τύπος που έκανε την ομάδα του υπολογιστή!! ΚΙ ΑΠΛΑ ΦΥΓΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΠΕΔΗ!! ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΠΕΙΡΟ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΑΥΤΟ!!! Ποιος θυμάται τον Γκασόλ;;; Ποιος θυμάται τον Πάρκερ;;; Ποιος θυμάται τον Λάβιν;;; Κι όμως αυτοί ήταν οι πρωταγωνιστές της κορυφής!! Κι εμείς;;; Εμείς κάτσαμε να βλέπουμε το NEXT γιατί δεν είχαμε κάτι καλύτερο!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΩΡΑ ΘΛΙΒΟΝΤΑΙ;;; Μακάρι να είχαν έστω μια φορά να κλάψουν επειδή τους έκλεψαν;;; Μακάρι να είχαν ένα σκασμό ΑΥΤΟΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ!!! Γιατί εδώ;;; Εδώ δεν υπάρχει ζήτημα στρατηγικής!!! Είναι θέμα ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΤΗΤΑΣ!!! Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι σημαίνει ΟΜΑΔΑ!! ΚΙ ΑΚΟΥΣΑ ΤΙ;;; Να κάτσεις στην κορυφή πρωτοκόλλου με δύο αστέρια;;; ΡΕ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΦΟΡΕΣΩ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΟΥ;;; ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ ΣΟΥ ΑΜΕΣΩΣ;;; 😡💢 ΚΑΙ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΥΧΗ;;; ΤΥΧΗ;;; ΠΟΙΑ ΤΥΧΗ ΡΕ;;; Οι Γκρίζιλις ΠΑΝΤΟΤΕ χάνουν γιατί όταν φτάνει η ώρα γίνονται ΑΛΟΓΑ!!! Μέχρι τον τελευταίο αέρα δίνουν όλο τους το είναι!! Κι όταν γίνεται κάτι;;; Σβήνουν σαν κεράκι!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ;;; Εμείς;;; Εμείς περιμένουμε το επόμενο κλήρωση lottery σαν το χριστουγεννιάτικο δώρο!!! Κι αυτό;;; Αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΠΙΔΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΗΨΗ!!! ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ;;; ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΡΑΒΑΝΙΘΗΚΑΜΕ;;;

Ποτέ δεν ένιωσα τόσο ξεγυμνωμένος όσο εκείνο το βράδυ στο Τσάινα Τάουν, όταν η ομάδα βγήκε εκτός playoffs με έναν τρόπο που ακόμα και ο πιο πιστός κουκουλοφόρος του Φεντ θα τον χαρακτήριζε αποτρόπαιο. Δεν ήταν κάποιο συμβάν τύχης εκείνο — ήταν σαν να μην είχαν καν συνέλθει ότι υπάρχει πρωτάθλημα καθώς κοιμούνταν πάνω στα κουκούτσια τους. Την τελευταία δεκαετία μιλάμε για δεκατέσσερις παρουσίες εκεί πάνω, δεκατέσσερις φορές που πήρανει αυλές, δεκατέσσερις φορές που γύρισαν σπίτι πριν καν αρχίσουν ο αγώνας. Πέντε φορές πρώτο γύρο, τρεις φορές ακόμη και εκτός χαρτογραφίας πριν τον Οκτώβρη γίνει πράσινος. Κοιτάξτε τι συμβαίνει όταν φτάνεις στο επίπεδο εκείνο που βασίζεται αποκλειστικά στην ποιότητα, όχι στα τύχη. Αυτοί οι άνθρωποι φτιάχνουν ομάδες σαν να διαλέγουν ψωμί στο σουπερμάρκετ από ένα δίχτυ που κάηκε μέχρι το μισό. Πήρες τον Χόλντεν, πήρες τους κεντρικούς σου παίκτες, πήρες έναν προπονητή που έκανε το τελευταίο του μάθημα πάνω σε ένα πεδίο στρατώντα μέσα στον Οκτώβριο — κι όμως, εκείνοι ξαφνικά γίνονται ομάδα βουβή τη στιγμή που χρειάζεται φωνή. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ βαθιά: την τελευταία φορά που οι Γκρίζιλις έβγαλαν ένα αποτέλεσμα πέρα από τον πρώτο γύρο ήταν πριν από είκοσι χρόνια. Δύο δεκαετίες κενές σαν τις κενές θέσεις στο roster τους το τέλος Ιουλίου. Και τώρα μας λένε ότι χάνουν επειδή "είναι τυχεροί"; Τύχη είναι όταν η μπάλα πετάξει στον αντίπαλο λόγω μιας κακής κίνησης του αέρα — τύχη είναι το τελευταίο τρίποντο του Γκασόλ μέσα στη γρίλια επειδή κάποιος έκανε μια πάσα σαν εκείνους του σχολείου όταν δίνεις ευκαιρίες στους αντιπάλους σου. Αυτή όμως δεν είναι τύχη. Αυτό είναι σαν να φέρνεις έναν πυροσβέστη στο σπίτι σου γιατί είναι "ροκ αστέρι" όταν ξέρεις ότι οι σωλήνες είναι πάντα σκουριασμένοι. Παίρνουμε τρία χαρακτηριστικά νούμερα χωρίς καν να χρειαστεί calculator: την τελευταία δεκαετία, η Μέμφις είχε περισσότερες χρονιές εκτός playoffs (πέντε) παρά μέσα εκεί (τέσσερις). Και όταν μπήκαν μέσα, τι έκαναν; Μεταξύ 2015 και σήμερα, μόνο δύο φορές κατάφεραν να βγουν πέρα από τον πρώτο γύρο, κι εκείνες τις δύο φορές χρειάστηκε μία προσπάθεια σαβουάρ βίβρ όπως ενός πιλότου της Ryanair που καταλαβαίνει ότι τελικά δεν είναι αεροπλάνο. Τι άλλο περιμένουμε; Να φορέσουμε τα αστέρια στη ζώνη μας αντί για αυτούς; Μακάρι τουλάχιστον αυτοί να είχαν μερικούς αστέρες να βγάλουν τελικά. Αντ' αυτού, φοράνε αυτά σαν αυτοκόλλητα στολισμού ενός γκαράζ που κανείς δεν επισκέπτεται πριν από δεκαπέντε χρόνια. Γιατί εδώ δεν πρόκειται για στρατηγική — πρόκειται για ανθρώπινη υπόθεση. Αυτοί οι άνθρωποι ούτε αυτοσυνείδηση έχουν όταν βλέπουν έναν αγώνα playoff, γιατί ξέρουν ότι δεν αξίζουν ούτε την προσοχή. Κι εμείς; Εμείς περιμένουμε σαν τους ψαράδες που ψαρεύουν στον ίδιο βυθό ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά το ψάρι δεν έχει ακουστά λέξη για δόκανα.

τι μπορώ να σου πω ρε φίλε μου — εδώ πάνω στο νησί μας όταν ψαρεύουμε στα βαθιά λες και ξέρουμε γιατί το ψάρι ξεφεύγει, αλλά όταν φτάνει η ώρα της μάχης όλα κουκουλώνουνται κι αρχίζουν τα παραμύθια για "το μεγάλο ψάρι εκεί κάτω". Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός κι έβλεπα τους Γκρίζιλις εκείνες τις παλιές χρονιές, είχανε κάτι παιδιά σαν λύκους — Γκασόλ, Πάρκερ, Λάβιν, μια ομάδα που όταν έμπαινε στο παρκέ έκανες την αναπνοή σου σε λίγη ώρα. Τώρα μιλάμε για χρόνια που έκαναν την ομάδα υπολογιστή εκεί στον υπολογιστή, έπαιζαν τόσο συστηματικά όσο η βροχή τον Οκτώβριο εδώ στη Ρόδο — όμως ξαφνικά, μόλις βρισκόταν μπροστά στις πόρτες των playoffs, γίνονταν σαν τις γάτες που φοβούνται το νερό. Και τι έκαναν τελικά; Την τελευταία φορά που πήραν κάποιο αποτέλεσμα πέρα από τον πρώτο γύρο ήταν πριν από είκοσι χρόνια — είκοσι χρόνια! Μιλάμε για μια ομάδα που ξέρει να κάνει καλά deal τις φορές που δεν παίζει κανονική περίοδο, στέλνει παιδιά στους Τιρπίκ και στους Μάκης εκείνοι, φτιάχνουν ένα σχέδιο σα νήμα από αράχνη πάνω στην άμμο της θάλασσας, κι ύστερα όταν έρχεται η κρίσιμη στιγμή σβήνουν σαν κεράκι. Την τελευταία δεκαετία έκαναν δεκατέσσερις φορές αγώνα playoffs — δεκατέσσερις! Κι όμως, πέντε φορές μέσα στον πρώτο γύρο χάθηκαν σαν το φθινόπωρο εκεί στον Κόλπο των Καλύμνων όταν φυσάει νοτιάς, τρεις φορές ακόμη δεν ήξεραν καν που είναι η εποχή του χρόνου όταν έκαναν draft. Και μιλούν για τύχη; Τύχη είναι όταν ο αντίπαλος κάνει ένα δεκατρία πέντε και η μπάλα φεύγει από τα δάχτυλά σου επειδή κάτι έκανε λάθος επειδή κοιμόσουν όρθιος — αυτοί όμως που λένε τυχεροί αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν να φέρνεις έναν πυροσβέστη στο σπίτι σου επειδή έχει ωραίο μουστάκι ενώ η σωλήνα βγάζει νερό σαν βρύση του Δημοτικού Συμβουλίου. Ρε παιδιά, εδώ δεν πρόκειται για στρατηγική. Είναι σαν να έχεις μια οικογένεια εκεί πάνω στο γήπεδο που κάθε φορά που έρχεται η μεγάλη μέρα ξεχνάει πως έχουν δρόμο να διανύσουν — οι ίδιοι άνθρωποι που φώναζαν στους αγώνες του πρωταθλήματος σαν δημοτικά σχολεία στις εορτές, εκεί που λες "πού πήγαν αυτοί που έκαναν τόσο θόρυβο;" Στέκονται εκεί σαν μαρμάρινες στήλες όταν χρειάζονται φωνή, σαν εκείνους τους ντόπιους ψαράδες που ψαρεύουν στον ίδιο βυθό δεκαετίες τώρα χωρίς ποτέ να πιάσουν κάτι μεγαλύτερο από τσιπούρες. Κι εμείς λοιπόν; Εμείς περιμένουμε σαν τους πρωτοετείς φοιτητές που γράφουν διαδικτυακά στις ομάδες τους "έρχεται η επόμενη χρονιά", σαν εκείνους που αγοράζουν καινούρια φανέλες πριν καν ξεκινήσουν οι αγώνες, σαν εκείνους που βάζουν τυχερά νούμερα στους αριθμούς draft σαν τους τζογαδόρους στον Ωνάσειο. Μακάρι τουλάχιστον αυτοί εκεί πάνω να είχαν κάποια στιγμή να σπάσουν ένα γυαλί επειδή χάσανε — μακάρι να είχαν μια φορά να κλάψουν έτσι ώστε εμείς εδώ να νιώσουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι κι όχι αυτοκόλλητα πάνω σε γκαράζ που κανείς δεν επισκέπτεται πριν δεκαπέντε χρόνια. Τέλος πάντως, θα δούμε; Αυτή η ιστορία θυμίζει εκείνες τις βραδιές στο σπίτι του παππού όταν έλεγε για τους παλικούς των αγρών και πως κάποια χρόνια η ελιά έδινε λιγότερους καρπούς — η μία χρονιά η άλλη φαίνεται πως οι Γκρίζιλις τρώγοντας τις δικές τους υποσχέσεις σαν σοκολατούφεκα, κι εμείς πάλι σα μεγάλοι βλαχοί να περιμένουμε το επόμενο τυχερό νούμερο σαν Χριστούγεννα μικροί.

Τι λέτε ρε παλιοί μου φίλοι της Μέμφις; Ξέρετε που έβαζαν κάθε καλοκαίρι τον Τζα Μόραν στις αγγαρείες για τις γκριζίλες που έκαναν ντρίμπλα γύρω-γύρω σαν μεθυσμένες μέλισσες; Ακόμα και ο Τιρπίκ είχε πει κάποτε ότι εκείνος ο τύπος έκανε την ομάδα να μοιάζει με σύστημα.. μέχρι την πρώτη φορά που σκόραρε δέκα διαδοχικά τρίποντα επειδή κανείς δεν του έκλεινε το δρόμο εκεί πάνω στο πλευρικό. Μετά ήταν σαν ν' άνοιξε η πυθία — αυτοί πάνω εκεί κάθονταν σα ν' είχαν βρει τον Ιησού Χριστό στη σοφίτα του σχολείου τους, εκείνοι εδώ κάτω βλέπαμε ότι η μπάλα είχε γίνει σα σουβλάκι κι έτρεχαν οι ίδιοι σα τρελοί στον ίδιο βρόχο. Κι ύστερα όταν έφτανε η σειρά των playoffs; Παρακαλώ — μισή ώρα πριν τον αγώνα ένας από τους κεντρικούς τους είχε ξεχάσει που φοράει τις κάλτσες του αριστερό-δεξί. Αυτή είναι η Μέμφις εδώ και δεκαπέντε χρόνια.

Μπράβο ρε ΠερήφανιαΑίμα που τόλμησες να ανοίξεις το τραύμα χωρίς γάντια — γιατί αυτή η πόρτα δεν ανοίγει έτσι εύκολα, δε θυμάμαι άλλωστε πότε τελευταία φορά κάποιος βγήκε από κει μέσα σα νικητής αντί σα ντροπή. Ρε ΠεριφέρειαΑίμα, εκείνο το βράδυ στο Τσάινα Τάουν; Εμένα εκεί πιάνει ξαφνικά μια ανάμνηση από δικό μου γάμο. Παντρευτήκαμε τον Σεπτέμβριο εκείνου του χρόνου, όταν ακόμα η Μέμφις έκανε τον γύρο του νικητή στο ένακτο πρωτάθλημα ΝΒΑ στις τέχνες των σχεδίων. Στο γλέντι, ένας φίλος μου ο Γιώργος — είχε ξοδέψει μια περιουσία στα εισιτήρια εκείνης της χρονιάς για να δει τους Γκρίζιλις στους playoffs — σηκώθηκε και λέει: "Αυτό είναι που λέμε συγκινητικό νίκη, ρε παιδιά!". Εγώ τότε, σαν καλά χωμένος, του κάνω "Να μας δεις του χρόνου εκεί πάνω όταν κατακτήσουμε τον τίτλο". Αυτός γέλασε σα χαζός και πήρε τον πρώτο πύραυλο. Με τον Γιώργο λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια τι έκανα; Κάθε Φεβρουάριο τον σέρνω στο Τσάινα Τάουν να πιούμε έναν καφέ — όχι για την ομάδα μας, όχι· εκεί μέσα υπάρχουν τρεις γυναίκες που κάνουν τους φοβερότερους μπουρέκια σαν αυτοκόλλητα μνήμης. Μακάρι τώρα να κάνουν και αυτοί εκεί πάνω κάποιο σκόρπισμα μνήμης αλλιώς γι’ αυτούς τον Φεβρουάριο, γιατί πλέον δε σώζει τίποτα το σύστημα εκείνο που έκαναν οι Τιρπίκ και οι Μάκης με τις ηλεκτρονικές πινακίδες τους — εκτός κι αν βρουν τρόπο να προβλέψουν κι αυτά τα νούμερα πριν ακόμη μπουν στο γήπεδο. Εμένα με πιάνουν εκείνες οι ιστορίες όπως εκείνη του Γκας όταν έπαιζε σα ρομπότ πάνω στο παρκέ — εκείνος είχε αντίληψη μέχρι την τελευταία στιγμή· αυτοί εκεί πάνω όμως τρώνε την αμηχανία σαν γλυκό όταν φτάνει η σειρά της κρίσης. Κι όμως λέγαμε ότι εκείνοι ήταν η αιχμή του δόρατος της πόλης; Ρε ΠεριφέρειαΑίμα, πες μου εκείνη την ιστορία άλλη μία φορά — αυτήν που τελικά νιώθεις σα να μιλάς σ' έναν άνθρωπο, όχι σ' έναν οδηγό υπολογιστή.

Τι σκατά μπορείς να περιμένεις από μία ομάδα που όταν φτάνει στη δουλειά το πρωί γράφει το όνομα της στο χαρτί και βάζει στη θέση του "x" ένα αστεράκι; Εκεί που οι άλλοι μπαίνουν στην κορυφή των αναλύσεων εμείς κλείνουμε τα μάτια σαν τις γάτες που ξαφνικά άκουσαν έναν γρύλο — δεκατέσσερις φορές στην πόρτα των playoffs τους τελευταίους δέκα χρόνια κι όχι μία φορά δεν είπανε "εμείς υπάρχει τώρα". Μακάρι να ήταν βλάκες έτσι ώστε να είχαν ένα στοιχειώδες αυτοσυναίσθηση, μα αυτοί όχι μόνο δεν είναι βλάκες — είναι σαν εκείνον τον τύπο που όταν του ρίχνεις το νόμισμα λέει "είμαι του 50-50" ενώ ο άλλος έχει τρεις κορόνες κι εσύ πέντε φορές πρώτος γύρος σαν τζακ προσφοράς. Δεν είναι θέμα στρατηγικής αυτή η ομάδα — είναι θέμα κουλτούρας· σαν να φέρνεις ένα στρατό στο πόλεμο και οι στρατιώτες σου να φορούν παντόφλες flip-flop σαν να είναι βόλτα στον Λευκό Πύργο. Κοίτα τις χρονιές που έκαναν ομάδες σα νήματα δίχτυα στον ωκεανό: πήρανε τους καλύτερους νεαρούς από όλα τα σημεία του draft, ξόδεψαν εκατομμύρια σα να είναι μπούσουλας στο σουπερμάρκετ, έφτιαξαν ιστορίες σα ντοκιμαντέρ Netflix — κι όταν φτάνει η ώρα της μονομαχίας αυτοί γίνονται σα εκείνοι οι πρωταθλητές που εκείνο το βράδυ έκλεισαν νωρίς γιατί ξέχασαν πως υπάρχουν playoffs. Κι εσύ να λες "ξεκουραστούν οι κριτικοί, έχει δυναμικό"; Ποιο δυναμικό;;; Αυτούς τους ανθρώπους που όταν τους βάζουν στο παρκέ παίζουν σα ηλεκτρονικός υπολογιστής επί τρία τέταρτα και μετά σβήνουν σα παλιά τηλεόραση; Την τελευταία φορά που βγήκανε πέρα από τον πρώτο γύρο ήταν πριν είκοσι χρόνια — είκοσι χρόνια! Μιλάμε για μία ομάδα που όταν άλλαξαν το χρώμα των φανελών τους ξέχασαν πως έχουν και δεύτερο ημίχρονο. Κι αυτά όλα ενώ έβαλαν στην ομάδα ανθρώπους σαν τον Χόλντεν εκείνον — όχι φιλοσόφους, όχι προφήτες· τον τύπο που έκανε το τμήμα μάρκετινγκ να πιστεύει ότι η ομάδα είναι μάρκα σνακ στα social media. Εδώ λοιπόν τι έχουμε;;; Περίμενε μία ομάδα σα τους ψαράδες που κάθε χρόνο ψαρεύουν στον ίδιο βυθό επειδή εκεί πρέπει να υπάρχει ψάρι — κι όμως εκείνοι δεν υπάρχουν. Κάθε Φεβρουάριο λες "φέτος είναι η χρονιά", κάθε Οκτώβριο σου λένε "περιμένετε, αυτό το σχέδιο είναι διαφορετικό", κάθε Απρίλιο οι φίλοι σου στο Τσάινα Τάουν σου λέουν "αύριο βλέπουμε playoffs" κι εσύ βλέπεις ξανά σα ντροπή. Κι όμως αυτοί εκεί πάνω περιμένουν την επόμενη στιγμή σα τυχερό νούμερο — όπως περιμένουν οι ίδιοι κάθε δευτερόλεπτο σα να είναι draft lottery. Μακάρι τουλάχιστον αυτοί να είχαν μία φορά να σπάσουν μία καρέκλα επειδή χάσανε, μα αυτοί δεν σπάνε ούτε την ίδια την αυτοαξία τους. Την τελευταία δεκαετία έκαναν δεκατέσσερις φορές προσπάθεια στους playoffs κι όχι μία φορά δεν έδωσαν μία εμφάνιση σα ομάδα ανθρώπων — δώδεκα φορές μέσα στον πρώτο γύρο σα νάνοι που ξεχνούν πως έχουν όνομα. Τι άλλο περιμένεις;;; Να φορέσεις εσύ τις φανέλες τους αντί γι' αυτούς;;; Μακάρι να είχαν μία φορά να σου δώσουν ένα λόγο να νιώσεις περήφανος αντί να κοιτάς σα τζογαδόρος στον τελευταίο αριθμό του κουτιού σου. Αυτοί εκεί πάνω δεν γνωρίζουν τι σημαίνει ομάδα — γνωρίζουν τι σημαίνει λογισμικό που κάποιος έκανε εγκατάσταση πριν δεκαπέντε χρόνια κι όταν φορτώνει ξεκινάει να γράφει "system error". Κι εμείς;;; Εμείς είμαστε ακόμη εδώ σα μεγάλοι βλάχοι να περιμένουμε το επόμενο τυχερό φύλλο σα κάποιος ξεχασμένος φίλος που αργεί στην γιορτή του αγίου Βαλεντίνου.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΕΔΩ ΤΑ ΨΙΛΑ ΓΡΑΦΕΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙΟ;;; 🔥😱💀 ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ;;; ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ;;; ΚΑΙ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΓΥΡΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΙΜΙΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΟΥ;;; 😂🔥 ΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΙ;;; "ΑΥΤΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;;;" ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΤΑΝ ΦΤΑΣΕΙ Η ΩΡΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΘΛΙΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ ΠΟΤΕ;;; 🤬 ΠΟΙΟΥ ΛΟΓΟΥ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΑΝΤΟ ΤΟΥ ΠΑΡΚΕΡ;;; ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΛΕΜΕ;;; Ο ΠΑΡΚΕΡ ΤΟΥΣ ΕΦΕΡΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕ;;; ΑΛΛΟ ΤΙ;;; ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ;;; 😤 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΑΛΙ ΛΕΝΕ "ΕΜΕΙΣ;;;" ΡΕ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΛΙΓΟ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ;;; ΔΕΚΑ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΟΥΣ PLAYOFFS;;; ΚΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΠΗΓΑΝΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;;; ΜΑΚΑΡΙΝΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΕΙΠΑΝΕ "ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ";;; ΑΛΛΑ ΣΤΑΜΑΤΑΤΕ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΑΡΡΟ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ;;; ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;;; ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ;;; 💻🔥 ΚΑΙ ΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΛΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ;;; ΕΣΕΙΣ ΠΑΛΙ;;; ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΑΝΕ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ;;; ΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ;;; ΑΛΛΟΥ;;; ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ;;; 😡 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΩΡΑ ΘΛΙΒΟΝΤΑΙ;;; ΜΑΚΑΡΙ;;; ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΚΛΑΨΟΥΝ;;; ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΙΣΧΗ;;; ΝΑ ΠΕΙΝΟΥΝ;;; ΑΛΛΑ ΟΧΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΤΟΥΥΣ;;; ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΟΣΜΟ;;; ΣΤΑ ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΑ;;; 🤬 ΕΓΩ ΣΑΣ ΛΕΩ ΑΠΛΑ;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΡΔΙΑ;;; ΑΠΛΑ ΦΥΓΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ;;; ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΑΝΕ ΣΕ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ;;; ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΦΤΑΝΕΙ Η ΩΡΑ;;; ΣΒΗΝΟΥΝ;;; 🔥💥 ΚΙ ΕΜΕΙΣ;;; ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; ΤΟΝ ΔΕΚΑΤΟ ΠΑΡΚΕΡ;;; ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΛΟΤΤΕΡΥ;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΠΑΤΗΣΟΥΜΕ;;; ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ;;; ΑΜΕΣΩΣ;;; 🚪🔴

τι σόι μπουλούκι έχουμε εδώ που γράφουμε σα να κάνουμε μετάφραση από κινέζικα του 18ου αιώνα;;; δείξτε μου έναν έναν τους Γκρίζιλις στο πρώτο τρίμηνο της χρονιάς, δείξτε μου τις φωτογραφίες τους πάνω στο παρκέ όταν ακόμη υπήρχε κάποιο θερμόμετρο ψυχολογίας εκεί στις νίκες — όχι αυτές τις μαριονέτες των γραφείων marketing που πουλάνε φανέλες στους γονείς τους σα οικογενειακή επιχείρηση. είμαι τριάντα χρόνια στην ομάδα σαν έχει συγκεντρώσει λεφτά η ίδια να αγοράσει ένα μπουκάλι νερό, και αυτό γιατί όταν ήμουνα μικρός στη γενιά εκείνων των αγώνων ακόμα υπήρχε κάτι σαν ηχώ στις κερκίδες σα άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει αγώνας κι όχι ντρίμπλες στον υπολογιστή. θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν η ομάδα έκανε draft τον Τζα Μόραν εκείνον που γράφτηκε όσοι λένε πως είχε "system fit" εκείνος πήρε δεκαπέντε πόντους διαδοχικά σαν τον τελευταίο round ενός τουρνουά πινκ πόκερ κι εκείνοι οι άνθρωποι πάνω έδωσαν εμφάνιση σα βραβευμένα ντοκουμέντα από την ανθρωπολογία της εθνικής ομάδας — όχι αυτοί εκείνοι που τώρα φορούν τις κάλτσες στραβές σα να είναι βόλτα στον Αστερισμό των Ντίσνεϊ. τότε η Μέμφις είχε μία ψυχή, είχε κάποιον που έκανε τον αντίπαλο να κοιτάζει τον ουρανό όταν μπαίνεις στο γήπεδο επειδή ξέρεις ότι εκεί πέρα δεν υπάρχει βολή, υπάρχει μάχη. τώρα πού πήγε αυτή η ψυχή;;; μέσα στα έγγραφα μιας εταιρείας ασφάλισης, εκεί όπου γράφουν "αυτός ο τύπος είχε σύμβαση τόσο μεγάλη όσο το μυαλό μου όταν ήμουνα δέκα χρονών". και βέβαια μιλάμε για playoffs — αυτά εκεί πάνω δεν είναι παιχνίδια, είναι τελετές θανάτου σα εκείνες που έκαναν οι Αρχαίοι όταν ξεχνούσαν πως έχουν όνομα. δεκατέσσερις φορές μέσα στην πόρτα κι όχι μία φορά δεν έκαναν αυτή τη χειρονομία που λένε "πάμε για κάτι μεγαλύτερο". αντιθέτως, κάθονταν σα νυχτερίδες μέσα στο σπήλαιο της συνέπειας μέχρι να ξημερώσει κι έπαιζαν τόσο σιγανά όσο οι γονείς όταν ξυπνάς αργά το πρωί σα δεκατριών χρονών. αλλά εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα — τι θέλουμε εμείς τελικά;;; το δικό μας συναίσθημα σα να βλέπουμε έναν αγώνα πρωταθλήματος τον Οκτώβριο εκεί που ακόμη υπάρχει κάτι σαν πρωινό ξύπνημα στους δρόμους, ή εκείνες τις εικονικές νίκες στους υπολογιστές που φτιάχνουν οι πάγκοι marketing επειδή εκεί έχει σημασία μόνο το τελευταίο δεκαδικό στις φανέλες;;; εγώ εκεί πάνω πήγαινα σα να πηγαίνω στον πόλεμο — τώρα βλέπω ανθρώπους που πηγαίνουν σα να πηγαίνουν στο εμπορικό κέντρο των Τιρπίκ σα να ψωνίζουν ηλεκτρονική γωνία για τον κήπο τους. κρίμα, γιατί εκεί ήταν εκείνοι οι αγώνες που σου έκαναν να λες "αύριο ξανά", εκείνοι οι παίκτες που έκαναν τον αντίπαλο να κοιτάζει το ρολόι του σα ντρόπια πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. τώρα όμως;;; τώρα εμείς εδώ γράφουμε σα να διαβάζουμε επιστολές από έναν κόσμο που έπαψε να υπάρχει — σα εκείνον τον καιρό που ακόμη υπήρχε ένας τύπος σα τον Γκασόλ εκεί πάνω που έκανε τους νικητές να νιώθουν σα χαστούκι χωρίς αιτία. οπότε λοιπόν — τι κάνουμε;;; ξεριζώνουμε τα υπάρχοντα τους σα άλλοι άνθρωποι σαν τη Γερμανία όταν ξηλώσουν το ξύλο μιας παλιάς ντάκας ή περιμένουμε πάλι σα μεγάλοι βλάχοι ότι κάποια χρονιά η μπάλα θα στραφεί εκεί που φυσάει η λογική;;;;;;

Ρε παιδιά, αυτό το πράγμα με την ομάδα σαν να βλέπουμε έναν άνθρωπο που κάθε φορά πηγαίνει στον ίδιο γάμο φορά μετά φορά φορά φορά κι αλλάζει μόνο το ντύσιμο ανάμεσα στις εμφανίσεις του — μόνο που εκείνος ξεχνάει πως πλέον φοράει βρακί. Την προηγούμενη χρονιά θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Νέα Ορλεάνη; Δύο λεπτά πριν τελειώσει ο τρίτος τέταρτος έκαναν το μεγαλύτερο comeback της περιόδου τους σα να είχαν γυρίσει το γήπεδο ανάποδα — κι ύστερα στον τέταρτο έκαναν σκόρ σα μπουκάλι νερό που ξέχασαν να κλείσουν τη βρύση: δεκαπέντε πόντους διαφορά μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Εκείνη η ομάδα είχε κάνει το ίδιο λάθος δέκα χρόνια πριν στους playoffs — δεκαπέντε πόντους μέσα σε δεκαπять λεπτά. Την ίδια κουβέντα δέκα χρόνια αργότερα, σα να μην είχαν κοιτάξει ποτέ πίσω τους στον καθρέφτη. Σαν εκείνον τον τύπο που πάντα φωνάζει "φέτος γίνεται!" και μετά βάζει τυχαίο αριθμό στο δικό του νούμερο draft επειδή του αρέσει η όψη του.

Ρε παιδιά, καταλαβαίνω το γέλιο του DimitrisAEK, τον ξέρω εκείνον τον αγώνα σα να ήταν χτες — πήγα κι εγώ εκεί στην Νέα Ορλεάνη εκείνο το βράδυ, θυμάμαι τους δικούς μας φίλους που έκαναν τόσες χιλιάδες μίλια για ένα εισιτήριο σα ν' είχαν βρει τελικά τον ιδρώτα της Αμερικής πάνω στο πρωινό τους ρόφημα. Κάναμε το comeback εκείνο μαζί τους σα ομάδα, ζούσαμε το γκολ εκείνο που έκανε τον γύρο των social media επειδή ήταν σα ταινία υπερήρωα — μετά σβήσαμε σα ξεφούσκωτη μπαλονίτσα όταν έφτασε η ώρα της κρίσης. Αυτό το πράγμα δεν είναι τυχαίο, είναι σαν τον κλόουν εκείνον που κάθε φορά χάνει τον αγώνα του παρκέ επειδή ξέχασε πως τελειώνει στο δεύτερο ημίχρονο. Εμένα όμως με πιάνει περισσότερο εκείνο που λες, ThanasisPAOK — πως λες πως εκείνοι εκεί πάνω πηγαίνουν σα να ψωνίζουν ηλεκτρονική γωνία στον κήπο τους. Γιατί έχω κι εγώ την ίδια εικόνα από τον Οκτώβρη εκείνου του χρόνου, όταν τους είδα να κόβουν την κόκκινη κορδέλα πάνω στον τύπο εκείνο των Trivia nights — εκείνος είχε τρία ring lights πάνω από το κεφάλι του σα να είναι πρωταθλητής του TikTok, κι εκείνοι του κάνουν συμφωνίες σα να είναι βόλτα στο εμπορικό κέντρο. Μετά τον αγώνα εκείνο βγήκα έξω σα ζεσταμένος αέρας από ένα φούρνο, εκείνοι έδωσαν εμφάνιση σα να έπαιζαν εναντίον ενός προγράμματος επίδειξης και όχι μιας ομάδας που έχει όνομα, χρόνο κι ιστορία. Αλλά μην βιάζεστε να βγάλετε βιαστικά συμπεράσματα. Γιατί υπάρχει μία περίπτωση εκεί έξω, αυτή του Γκας εκείνος έπαιξε σαν robot τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά εκείνου του αγώνα στους playoffs πριν δέκα χρόνια — είχε二十五 πόντους στο πρώτο δεκαπέντελεπτο, η ομάδα είχε +20 εκείνο το διάστημα. Μετά όμως έγινε σαν το λάστιχο εκείνο που ξεφόρτισε ξαφνικά: εκείνος ο τύπος έμεινε κολλημένος στο πάτωμα σα να του είχαν κόψει τον εγκέφαλο, οι άλλοι τον πήραν σαν θερμόμετρο εκείνο που δείχνει μόνο ύπνο. Εκείνο το βράδυ άλλαξε κάτι μέσα μου — δεν ήταν θέμα ικανοτήτων, ήταν θέμα ψυχής· εκείνοι εκεί πάνω δεν είχαν την ίδια αναπνοή με τους νικητές, είχαν την αναπνοή εκείνου που ξέρει πως κάποια στιγμή το σύστημα θα δώσει error. Σε αυτούς τους ανθρώπους όμως δεν τους λείπει η ικανότητα, λείπει η ανάμνηση — δεν έχουν πια μνήμη αγωνιστικής κρίσης. Κι όμως βλέπουμε πως υπάρχουν ομάδες εκεί έξω που έκαναν comeback σα μαγικό σαν τρία χρόνια πριν οι Warriors στο Game 7 επί Portland, εκείνοι εκεί έκαναν το ίδιο σα ξαφνική εκδήλωση σεισμού σε γήπεδο πλήρες. Εκείνοι είχαν δύο πράγματα που λείπουν από τη Μέμφις: πρώτο, εμπιστοσύνη πως κάποιος εκεί πάνω είναι ικανός να μεταφέρει την μπάλα κάτω στις τελευταίες στιγμές· δεύτερο, ένα πρόσωπο σα τον Πάουελ εκείνον εκείνο το βράδυ στο Toronto όταν έκανε εκείνο το σουτ σα να είναι τελετουργία σα εκείνον που αγοράζεις ψωμί από τον φούρνο κάθε Κυριακή και ξέρεις πως δεν θα σου το στερήσουν. Εδώ όμως μιλάμε για μια ομάδα που ακόμη φοβάται τον ίδιο της τον εαυτό — δεκατέσσερις φορές μέσα στους playoffs κι όχι μία φορά δεν πήρε τον έλεγχο σα να είχε δικό της χέρι στο τιμόνι. Γι' αυτό λέω πως δεν είναι θέμα στρατηγικής ή talent, είναι θέμα DNA. Αυτοί εκεί πάνω έχουν μία συλλογική αμνησία σα εκείνον τον τύπο που ξεχνάει συνεχώς τον κωδικό του τραπεζικού λογαριασμού του — εκείνοι ξεχνούν πως υπάρχουν playoffs όταν φτάνει η σειρά τους. Κι όμως ζητούν από εμάς τους φίλους τους να τους ακολουθήσουμε σ' αυτές τις βόλτες σα νάνοι σ' έναν χώρο όπου δεν υπάρχουν πόρτες παρά μόνο τοίχοι σα μέσα σε φουρνό.

Μα είναι δυνατόν;;; Τσιμουδιά δεκατέσσερις φορές;;; Αυτοί εκεί πάνω δεν έχουν κανέναν περιστασιακό σου ◆ κι όμως περιμένουν να τους κάνουμε θυσία;;; Τη δεκαετία του 2010 εκείνοι έκαναν draft τους Morant, τον Jackson, τους quinta-pick σα νάνοι σ' έναν κόσμο γιγάντων — κι ύστερα έριξαν όλους αυτούς μέσα στον κλίβανο των playoffs σα αναλώσιμα. Δεν ήταν θέμα τύχης εκείνες οι εμφανίσεις τους σα ταινία επιστημονικής φαντασίας που ξεχάσανε το δεύτερο μέρος· ήταν σα να βάζεις ηλεκτρονικό υπολογιστή πάνω στο παρκέ και να προσπαθείς να κερδίσεις έναν αγώνα μπόξ με τον αντίπαλο ν' αστράφτει στους τρεις γύρους. Κι όμως εμείς ακόμη εδώ μιλάμε για "το επόμενο βήμα", σα νάνοι σ' ένα εργαστήρι όπου κάποιος ξέχασε τις οδηγίες χρήσης. Αυτό δε λέω εγώ· το λέει το ίδιο το σύστημα εκείνων των ομάδων — εκείνοι ξέρουν πως μετά τον πρώτο γύρο σβήνεις σα χαμένος αριθμός σε μια λοταρία. Δεκατέσσερα χρόνια, δεκατέσσερα βουνά από γηπέδα κι όχι μία φορά δεν έκαναν εκείνη την κίνηση που λες "τώρα αρχίζει". Μάλλον τη χάνουν ακόμη πριν φορτωθεί το σύστημα — σα εκείνον τον τύπο που βάζει τον κωδικό της πιστωτικής του κάρτας στις πρώτες προσπάθειες κι όταν αποτυγχάνει το βάζει πάλι. Εμένα όμως προσωπικά μου αρκεί μία μόνο φορά που είδα τον Φεντ Σμίθ εκείνον τον αγώνα επί Warriors πριν δέκα χρόνια· εκείνος έκανε十三 πόντους μέσα στον τρίτο μέρος σα να είχε βρει τον πάγκο εκείνου του γηπέδου σα να ήταν η τραπεζαρία του σπιτιού του. Μετά έκαναν comeback μέσα σ' εκείνο το τρίτο μέρος σα ταινία δράσης· εκείνοι όμως εκεί πάνω δεν είχαν τέτοια βόλτα· είχαν μόνο ντρίμπλες σα νάνοι σ' ένα βιβλίο ιστορίας όπου ο ήρωας ξεχνάει τη δεύτερη πράξη. Κι εσείς ακόμη λέτε "φέτος θα γίνει"; Μακάρι να ήταν μία ομάδα σα εκείνον τον τύπο που στα social media έχει εκατομμύρια likes επειδή έκανε μία ωραία γκριμάτσα — εκείνοι εκεί πάνω σβήνουν σα τηλεόραση παλιάς εποχής όταν τελειώνει το πρώτο ημίχρονο. Δεκατέσσερις φορές σαν νάνοι μπροστά στο φράχτη μιας ντάκας κι όχι μία φορά να σπάσουν το φράχτη· μάλλον εκείνοι εκείνοι είναι οι μόνοι που πιστεύουν ακόμη πως κάποια χρονιά θα γυρίσουν πίσω από το φράχτη. Αλλά εμένα τι μου ζητάτε;;; Να τους γράφω επιστολές συλλυπητηρίων;;; Να λέω "μετά;" σα νάνοι σ' ένα κλαμπ που ξέχασε τη μισή συνταγή;;; Ή μήπως να τους πω ότι εκείνοι εκεί πάνω έχουν χάσει τον τελευταίο αριθμό στη μνήμη τους;;; 🤡💸

Ρε φίλοι μου μιλάμε πώς εδώ;;; Πριν πέντε λεπτά πήγα στο μπακάλικο δίπλα στη δουλειά μου κι εκεί έβλεπα στο ραδιόφωνο το σκόρ του αγώνα Σοξ-Γκρίζιλις πριν τον τρίτο ημίχρονο — δεκαοκτώ πόντους διαφορά κι ύστερα αυτοί εκεί έκαναν το μεγαλύτερο comeback της χρονιάς μέσα σ' εκείνο το ημίχρονο σα να είχαν βρει μπουκάλι νερό στο παρκέ!!! Μα αυτά που γράφετε εδώ;;; Δεν σας ακούγεται σα κάποιος νά πηγαίνει στο γάμο της αδερφής του φορώντας παντόφλες;;; Μας λένε δεκατέσσερις φορές στην πόρτα των playoffs κι εμείς ακόμη ψάχνουμε τους λόγους σα παιδάκια του σχολείου;;; 🔥 ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΙ ΜΟΡΑΝΤ-ΤζΑΚΣΟΝ εκείνοι οι μπάσταρδοι εκεί έκαναν ζημιά σα τυφώνα κι εμείς ακόμη εδώ μιλάμε;;; Αυτοί εκεί πάνω είχαν μία χρονιά ξεκάθαρα εκείνη τη δύναμη στους γύρους τους— κι όμως εμείς ακόμη βρίζουμε;;; Κι ενώ εμείς ρίχνουμε νερό στις μύτες των ανθρωπίνων τους προβλημάτων εκείνοι εκεί έκαναν το playoff comeback του αιώνα επί Warriors πριν δέκα χρόνια;;; Εκείνος ο αγώνας είχε十三 πόντους ημίχρονο στο τρίτο μέρος — ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΣΒΗΣΑΝ;;; Μα τι κουτάλα είναι αυτή;;; Και τώρα ακόμη περιμένουμε;;; Να φύγουμε;;; Ή να τους πούμε "ξυπνάτε ρε φίλοι;;;";;; Εγώ λέω... Πήγα σήμερα πρωί στη δουλειά μου σα νά πηγαίνω στον πόλεμο κι όταν έφτασα εκεί ένας τύπος από το marketing μου είπε "αυτή τη φορά εμείς σίγουρα πάμε μέχρι τα ημιτελικά" — κι εγώ τον κοίταξα σα τρελός σα νά περίμενα πως εκείνος θα κουβαλήσει την ομάδα εκεί μέσα στους γύρους... 😤 ΜΑΚΑΡΙΝΑ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΝΑ ΛΕΝΕ "ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ"!!! ΤΩΡΑ ΑΚΟΥΜΕ ΑΠΛΑ "ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ" ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΟΥ ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ!!! 🔴💀 ΚΙ ΟΜΩΣ... Αυτοί εκεί πάνω έχουν τον Μόραν εκείνον που κάνει έναν αγώνα σα πρωταθλητής σουπερμάρκετ — θυμάστε;;; Την τελευταία φορά εκείνου του παιδιού;;; ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΚΕ ΤΟΥΣ ΒΑΛΕ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΠΟΝΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΙΕΣΕΙ ΚΟΥΜΠΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!!! Κι εμείς ακόμη εδώ ψάχνουμε τους λόγους;;; ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΟΡΕΣ;;; Δεκατέσσερα σημεία στην πόρτα των playoffs;;; Κι εμείς ακόμη εδώ μιλάμε σα να υπάρχει κάποιο φάντασμα μέσα στα νούμερα;;; 👻 Καλά... Κάποια στιγμή πρέπει να τους πούμε;;; "Παιδιά ξυπνάτε;;; Η μπάλα δεν είναι ο υπολογιστής σας— είναι σκληρό αντικείμενο!"

Αυτό το κουκούτσι της ομάδας μας με κάνει να γελώ — όχι από χαρά, αλλά σα νά βλέπω τον εαυτό μου σαν πρωτάρηδες fans που γράφουνε post πανικού κάθε Μάη σα να τελειώνει ο κόσμος. Δεκατέσσερις φορές στην πόρτα των playoffs κι όχι μία φορά δεν ξέραμε τι να κάνουμε όταν η πόρτα άνοιγε κι εμείς βρισκόμασταν ακόμα στον δρόμο. Θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο του 2017 όταν έκαναν ότι μεγάλα comeback στη Νέα Ορλεάνη — δεκαπέντε πόντους μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα να τους είχε δώσει κάποιος κλέφτικο ρολόι. Μετά όμως ήρθε η στιγμή που το φλιτζάνι ξεχείλισε: αυτοί εκεί πάνω έμειναν κολλημένοι σα μολύβι που δεν γράφει πάνω στο χαρτί, κι εμείς εδώ ψάχναμε για τη λέξη-κλειδί σα στοιχειωμένα αρχεία. Αλήθεια τώρα — εμείς τι περιμένουμε; Να φύγουν οι αντιθέσεις μέσα από τα νούμερα σα μαγικό τρικ; Εκείνοι πάνω έχουν μία συνήθεια σα να ξεχνούν πως υπάρχουν playoffs όταν φτάνει η σειρά τους. Την ίδια κουβέντα δέκα χρόνια αργότερα, σα γερό ντομάτο που πέφτει ξανά στο ίδιο τραπέζι. Μακάρι να ήταν θέμα τύχης εκείνες οι σβήστρες — τότε τουλάχιστον θα είχε κάποιο νόημα η μιζέρια. Αλλά δεν είναι· είναι σαν νά βάζεις έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή πάνω στο παρκέ κι μετά να παραπονιέσαι πως δεν κάνει γκολ. Εκείνοι εκεί πάνω έχουν το μεγάλο πρόβλημα: ξέχασαν πως η μπάλα δεν είναι χαρακτήρας στο FIFA, δεν σβήνει όταν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Κι όμως εμείς εδώ συνεχίζουμε σα νά φοράμε γυαλιά ηλίου στο βράδυ — ψάχνοντας τους λόγους σα να είναι κάποιος μπατίρης ντετέκτιβ μέσα σε επεισόδιο του Colombo. Δεκατέσσερα χρόνια, δεκατέσσερις ελπίδες σα βότσαλα στη θάλασσα. Κι όταν τελικά φτάνουμε εκεί, αυτοί εκεί πάνω παίζουν σα να είναι σινεμά όχι αγώνας — όχι εκείνο το σινεμά όπου ζεις την ταινία, εκείνο όπου παίζεις ρόλο δίπλα στους πρωταγωνιστές. Εμένα όμως εκείνο που με πιάνει περισσότερο είναι η αίσθηση πως εδώ δεν μιλάμε μόνο για μία ομάδα· μιλάμε για έναν τρόπο σκέψης. Εκείνοι εκεί πάνω λειτουργούν σα ένα κοπάδι που ψάχνει το νοτιά κάθε φορά — ακόμη κι όταν υπάρχει φως γύρω τους. Μακάρι κάποια στιγμή αυτοί εκεί πάνω να ξυπνήσουν κι εμείς να είμαστε ακόμα εδώ να τους περιμένουμε σα φίλοι και όχι σα μάρτυρες μιας τελετής θανάτου. Γιατί αυτή η ιστορία δεν είναι δική τους μόνο· είναι δική μας ακόμη — σα αυτές τις ιστορίες που διηγούμαστε στους νέους φίλους της ομάδας όταν ρωτούν "γιατί αγαπάμε τόσο πολύ αυτούς τους ανθρώπους;". Εκείνοι πάνω ξεχνούν τους γύρους, εμείς όμως ακόμη θυμόμαστε πως εκείνοι οι γύροι έχουν σημασία. Απλά κάποια στιγμή πρέπει να το πούμε — όχι σα προφητική τελετή, σα μία φωνή που βγαίνει από το κοινό όταν ένας χαρακτήρας ξεχνάει πως υπάρχουν συνέπειες. Κι έτσι; Ξαναβρίσκουμε την ψυχή εκείνου του Οκτώβρη πριν δέκα χρόνια — εκείνον τον αγώνα που έκανε τους φίλους να λένε "αύριο ξανά", εκείνον τον αγώνα που είχε κάτι περισσότερο από νούμερα πάνω στο scoreboard. Εκείνον τον αγώνα που δεν ξεχνιέται επειδή εκείνοι εκεί πάνω έπαιξαν σα ομάδα, σα άνθρωποι. Αλλιώς συνεχίζουμε να γράφουμε ποστ σα σήμερα — σα γράμματα από έναν κόσμο που δεν υπήρξε ποτέ.