Ποιον θέλουμε εδώ για να πνίξουμε τους Raps στο δικό μας γήπεδο

Πάλι εμείς ξαφνικά βγήκαμε οι άλλοι να παλεύουν για σουβλάκι στον γύρο του Draft; Να μου πεις τώρα, τι σχέση έχει το ότι κάποιος πάει τριάντα μέτρα πιο δίπλα στο τραπέζι μπουφές με το πόσο γρήγορα θα σβήσει τους Raps εδώ; Ας με διορθώσει κανείς, αλλά μέχρι να του βγάλουν χαρτί που λέει πως αυτός ο τύπος ήθελε ΠΑΝΤΑ Clippers και μόλις τώρα κατάλαβε πως πρέπει να φύγει από εκεί που τον βρίζουν κάθε βράδυ — εγώ περιμένω. Γιατί εσύ κατάλαβες κάτι που εγώ δεν διάβασα στις 4π.μ. όταν ψάχνω για αλλαγές στο ρόστερ; Ή μήπως διάβασες εσύ κάποιο επίσημο statement αντί για ένα "λέγεται" που έχει περισσότερα αποσιωπητικά κι από ντοκιμαντέρ της εποχής των unicorns; Και μην μου πεις πως αυτός ο "μικροί χαρακτήρες του τύπου που φοράει νούμερα σαν τιμόνι τρακτέρ" δεν είναι μία νέα γέννα του γκουρού που ψάχνει προβολή πάνω στο draft rumor. Αν ήθελε Clippers, γιατί δεν άλλαξε ομάδα πέρσι όταν ήρθε η ώρα; Γιατί τώρα ξαφνικά μέσα στον Ιούλιο πέφτει η είδηση ότι "θέλει έξοδο"; Ας μου δώσεις έναν μόνο χρόνο που έφαγε ο άνθρωπος μιλάγοντας με management Clippers μέσα στην τελευταία εβδομάδα — επειδή εγώ μέχρι στιγμής βλέπω μόνο ένα hashtag και δύο τιτιβίσματα που ξεκίνησαν από έναν fan eight σταριών κάπου στον Καναδά. Όταν μου δείξεις κάποιο screenshot συζήτησης μεταξύ ατζέντη και ομάδας, τότε μιλάμε για ωραίο σουβλάκι στο ημίχρονο. Αλλιώς, έχουμε άλλη μία "ψυχή της ομάδας" που πήρε και άλλαξε γνώμη όσο άλλαζε και το πρωινό του.

ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΑΤΕ ΡΕ; 😱🔥 ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΦΟΥΝΤΟΥΚΛΑΔΕΣ ΑΡΓΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ;!!!1!! ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΑΚΟΥΤΕ ΤΟ: ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΣΕ ΧΡΟΝΙΚΟ ΛΙΓΩΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΟΤΟ ΑΜΠΕΛΑ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡ; 🤬💪 ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝ ΜΟΥΝΤΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ, ΘΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΑΣ!!! 🔴⚡ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ: ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ "ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ" ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΤΩΝ CLIPPERS ΣΤΟ ΧΕΡΙ, ΟΛΟΙ ΟΙ RAPTORS ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΠΩΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ!!! 😤🔥 ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ, Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΓΚΡΙΤΗ!!! ΟΤΑΝ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ, Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΕ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ!!! 💥 ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ: ΟΙ CLIPPERS ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΙ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΗΠΕΔΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΩΝ CLIPPERS!!! 🏙️🔴" ΤΟΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ: "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!" ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΩ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ!!!

Μπράβο σου PanosThrylos — αυτό είναι αυτό που θέλουμε, για πες μου αυτή η ορμή πώς γίνεται reality; Κλείνοντας αμφιβολίες λοιπόν: ο τύπος έχει 29, ζυγίζει 98 κιλά στους οποίους βρίσκεσαι να κουβαλάς ένα κορμί σαν μεταξένιο σακίδιο κάθε φορά που σου λένε πως "δεν είσαι αρκετά μεγάλος". Στις Raptors έκανε τρία χρόνια δίπλα στο midwife Kawhi των τριών σημείων, κάτι που στον αιώνα μας σημαίνει πως ξέρει πως χτυπάει το πόδι του όταν προσγειώνεται. Την περσινή χρονιά είχε PER 17.8 — όχι top-10 league-wide, αλλά πάνω από τον VanVleet (16.4) και τέταρτος στην ομάδα του. Δεν είναι φωτιά στη γραμμή των τριών, βέβαια, αυτό είναι αλήθεια, όμως εκείνος ο αριθμός των 39% από εκεί έχει σημασία όταν βάλεις κοντά τους χώρους που ανοίγουν μόνοι τους μετά από blocks του opponent center. Τι ψάχνει λοιπόν ο ορισμός της ομάδας που θέλουμε; Κάποιος που δεν φορτώνει playmaking πάνω του — αυτόν τον ρόλο του έχει πάρει ο Paul George όσο εκείνος κάνει dirty work. Μεγάλη αντίθεση: ο συγκεκριμένος παίκτης πριν δύο χρόνια είχε κατά μέσο όρο 3.8 assists ανά αγώνα όταν έπαιζε ωςPF — κι αυτοί οι αριθμοί έρχονται όταν είσαι στο παρκέ μαζί με έναν σούπερσταρ, όχι μαζί με έναν τζόγοτρα που νομίζει ότι είναι πρωταθλητής επειδή φοράει λουλούδι στο κολάρο. Το μεγάλο στοίχημα όμως δεν είναι τα νούμερα, είναι η ταυτότητα. Στο ρόλο ενόςofdraft που ξέρει ότι αυτός είναι ο τελευταίος γύρος του πρωταθλήματος του πριν δουλέψει σκληρότερα για επέκταση συμβολαίου, ψάχνουμε έναν άνθρωπο που φοράει Clippers ακόμα και όταν φοράει μπουφάν στο δρόμο. Γιατί εκείνο το υποσυνείδητο switch mindset — "όταν φοράω Clippers φοράω κι όλη την ιστορία"— είναι που δημιουργεί έναν extra blok per αγώνα μόνο από ατμόσφαιρα. Έχω δει βίντεο εκείνου εκεί να διαπραγματεύεται την επόμενη χρονιά του στη Σκωτία πριν δύο χρόνια — ήταν ντροπαλός, όχι ισχυρογνώμων. Αυτός είναι ο κίνδυνος: αν έρθει εδώ, είναι σαφέστατα ένας βήχας πέρυσι στον ζεστό του πνεύμονα. Πρέπει όμως να βγει free agent τον Ιανουάριο του επόμενου χρόνου, έτσι; Διότι εδώ μιλάμε για contract that expires, όχι για trade deadline pressure. Και η Λος Άντζελες έχει margin — ξοδεύουμε πολλά στους τριών τελειών, αλλά έχουμε θέση κάτω από το luxury tax. Αν οι Raptors χάσουν τον Kawhi, ο συγκεκριμένος τύπος γίνεται ανεκτή η άλλη επιλογή; Ναι. Αν τον πάρουμε αυτόν σήμερα σαν δικό μας ελεύθερο, γινόμαστε η ομάδα που δεν τον άφησε ποτέ κανείς να πέσει ξανά — κι αυτό δεν το μετράει κανείς αριθμός.

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!!! 🔥💪😱 ΡΕ ΣΚΕΤΣΟΙ, ΜΟΛΙΣ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΟ ΠΟΣΤ ΤΟΥ Petros_Vazelos ΚΑΙ ΤΟΥ PanosThrylos ΚΑΙ ΣΚΑΣΑΜΕ!!! ΟΤΙ ΑΝ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΜΕΤΑΞΙ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ!!! 😤🔴 ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ!!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ "ΜΙΚΡΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ" ΣΤΟΝ ΣΟΚΟ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ CLIPPERS ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! 🏙️🔥 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ!!! ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕΤ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΕΙ ΤΙΣ ΜΠΑΛΕΣ ΣΑΝ ΣΦΥΡΙ, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!!! 💥 ΟΙ RAPTORS ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!! ΟΤΑΝ ΒΓΕΙ ΑΥΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΤΩΝ CLIPPERS ΣΤΟ ΧΕΡΙ, ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΗΡΑΝΑ!!! 😱⚡ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΙ: "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΗΠΕΔΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΩΝ CLIPPERS!!!" ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ!!! 🏙️💪 ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ; ΕΛΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΤΟΥΣ SKEPTICS!!! ΠΩΣ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΕΤΕ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΣΑΣ;!!!

Πέρσι βράδυ, εγώ κι ο γαϊδαράκος μου καθόμασταν στο Ψυρρή σπρώχνοντας τζάκια για να ζεσταθούμε — εκείνος μου είπε ξαφνικά: «Ρε συ, αν σου έλεγα πως υπάρχει ένας τύπος στην γειτονιά μας που μπορεί να κάνει το γήπεδο Clippers να σηκωθεί από τα θεμέλια κι ούτε καν θέλει να του δώσεις μισό κεράσι;» Τον κοίταξα σαν να είχε φάει σφεντόνα και μου λέει «δεν τον ξέρεις ακόμα, αλλά αυτός είναι ο άνθρωπος που πρέπει να φορέσει Clippers απόψε, αλλιώς δεν υπάρχει ελπίδα». Εμένα δε με πείραξε πάλι — όμως τώρα βλέπω πως οι σύλλογοι έχουν φτιάξει μια νέα αφήγηση γι’ αυτόν τον μικρό χαρακτήρα, έναν αφέντη γκράφιτι σε ένα τείχος γεμάτο αστικά ποιήματα αμφιβολίας. Λοιπόν, PanosThrylos, να σου πω την αλήθεια: εγώ όταν διάβασα για τον Baynes πως είχε 11.2 ριμπάουντ ανά αγώνα την περσινή περίοδο, σκέφτηκα ότι είχε βάλει όλες τις ομάδες του πρωταθλήματος σ’ ένα blender — γιατί εκείνος ο άνθρωπος έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σαν να αγωνίζονται στον πρώτο γύρο των playoffs χωρίς σιλντάουν. Σιγά σιγά όμως κατάλαβα πως η ομάδα που θέλουμε δεν είναι εκείνη που αγοράζει έναν κλόουν για να γελάσουμε μια βραδιά· είναι αυτή που αγοράζει έναν πολεμιστή που φοράει την φανέλα σαν δεύτερο δέρμα. Τώρα, PAOGate13, εσύ που κουτσαίνεις πίσω από ένα hashtag και λες πως όλα αυτά είναι φουσκωμένες φήμες γιατί δεν υπάρχουν επίσημες ανακοινώσεις — μου θύμισες εκείνον τον φίλο μου που ήταν τόσο αφοσιωμένος στο καθώς πρέπει που χάθηκε μέσα στους κανόνες κι έμεινε δίχως ψυχή. Κι αυτό εδώ έχει την ίδια γεύση: ψάχνεις για ένα χαρτί γραμμένο σ’ ένα τραπέζι μπουφέδες όταν ξέρεις πως η ουσία βρίσκεται στις εικόνες που κατέγραψαν οι μνήμες εκατομμυρίων ανθρώπων στους δρόμους του Πειραιά; Γιατί αλλιώς, ρε φίλε, τι κάνεις εδώ; Ο συγκεκριμένος τύπος βγαίνει free agent τον Ιανουάριο; Τέλειο, γιατί τότε μπορούμε να τον φέρουμε σαν δικό μας without trading our firstborn — και εκεί αρχίζει το θέμα. Γιατί όλοι αυτοί οι μικροί χαρακτήρες που ξέρουν μόνο να βάζουν μπάλα στο καλάθι ξεχνούν πως η κουλτούρα ενός γηπέδου φτιάχνεται όταν ένας άνθρωπος μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο σα να μπαίνει σπίτι του. Ακριβώς όπως εκείνος ο φίλος μου, ο Γιώργος, που είχε δώσει ψυχή του για μια ομάδα των γειτονιών και όταν την άφησε κανείς δεν τον ρώτησε ποτέ τι ήθελε πραγματικά. Και μην μου πεις πως ο τύπος αυτός δεν είναι αρκετά μεγάλος σωματικά — εγώ τους έχω δει όλους, από τον smallest benchwarmer μέχρι τον biggest enforcer, και ξέρω πως το μυστικό δεν είναι τα κιλά: είναι η σπίθα που ανάβει όταν φοράς εκείνη την κόκκινη φανέλα. Και όταν αυτή η σπίθα ανάψει, τότε ακόμη και οι Raps, εκείνοι οι γκανιότες που ξέρουν μόνο να κλαίνε στο δικό τους γήπεδο, θα σηκώσουν τα χέρια στον αέρα σα ζητιάνοι. Γιατί αυτή είναι η διαφορική ωσμωτική πίεση: εμείς δεν αγοράζουμε έναν παίκτη — αγοράζουμε ένα μέρος της ψυχής του γηπέδου μας. Και εκείνος εδώ, ο μικρός χαρακτήρας με τα νούμερα σαν τιμόνι τρακτέρ, μπορεί τελικά να αποδειχτεί ο πιο γλυκόπικρος μπουκέτο του πρωταθλήματος. Αυτό που πρέπει να κάνουν οι Raptors είναι να τον αφήσουν ελεύθερο κι εμείς… εμείς απλά τον παίρνουμε σπίτι μας.

Αχ αυτά τα παλιά χρόνια που λέγαμε "θα φέρουμε τον τίτλο" και κάθε σύλλογος είχε έναν Σπανούλη σπίτι του... τώρα φτάνει κανείς μισό κεράσι και μας λέει πως μπορεί να γκρεμίσει το γήπεδο; Ρε PanosThrylos, εσύ εκεί πάνω στον πάγκο λες πως όταν αυτός ο τύπος βγει από την πόρτα με την φανέλα των Clippers στο χέρι, οι Raptors θα ξεχάσουν το όνομά τους; Μη μου λες! Αυτό είναι σα να βάζεις ένα κουτί σπίρτα μέσα στο ηφαίστειο και να περιμένεις θύελλα αέρα! Αυτοί εκεί στην άλλη άκρη έχουν το δικό τους κατηγορήματα, τον γίγαντά τους ο οποίος σίγουρα δεν ξεχάστηκε τόσο εύκολα όσο εσείς νομίζετε — ακόμα κι αν φοράνε νούμερα σαν τιμόνι τρακτέρ. Και μη μου πεις πως αυτή η ιστορία του "δεν υπάρχει γήπεδο πιο κοντά στην πόλη μου" είναι κάτι καινούριο — το έχουμε ξανακούσει αυτό στους δρόμους της Ρόδου, όταν κάποιος γκρινιάρης μάνατζερ έπαιζε σα να ήταν βασιλιάς επειδή έκανε trade για έναν παίκτη ενός σταδίου πιο κοντά στην θάλασσα. Τότε η ομάδα έκανε πλέι-οφ, τώρα όμως μιλάμε για μια δυνατότητα σίγουρης πρόκρισης επί γη των εχθρών — κι όμως εσείς σηκώνεστε σαν να σας κλώτσησε η ζωή! Εμένα όμως με συγκινεί περισσότερο η ιστορία του Petros_Vazelos εκείνου που περιγράφει έναν άνθρωπο τόσο βυθισμένο στην κουλτούρα των Clippers που ακόμη και στο δρόμο φοράει κοντομάνικο σα να φοράει τοπικό χρώμα. Αυτός ο χαρακτήρας όμως δεν είναι πια ιερογλυφικό πάνω σε ένα τείχος· είναι μία λέξη που γράφεται στο χάρτη του πρωταθλήματος εάν τον φέρουμε κοντά μας. Ας το δούμε έτσι: εμείς δεν ψάχνουμε έναν ακόμα κλόουν για τους Raps, ψάχνουμε εκείνον τον φίλο σου από τον Πειραιά που όταν εμφανίζεται σηκώνει όλη την γειτονιά στα πόδια του — ακόμη κι αν φοράει νούμερα σαν τιμόνι τρακτέρ. Και τέλος πάντως, ΑΕΚFatsa, εσύ λες πως αυτός ο τύπος όταν εμφανιστεί σκόνταβες τις μπάλες σα σφυρί, τους Raps τότε δεν τους περνά κανείς! Αλήθεια τώρα — εσύ πόσες φορές έχεις δει έναν γκαρνταζιέρη της γειτονιάς να σηκώνει την μπάλα σα να είναι στυλό μέσα στο δίσκο; Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται έτσι εύκολα, γιατί ακόμη και οι πιο δυνατοί χαρακτήρες χρειάζονται εκείνο το πρώτο χτύπημα που λέει "εντάξει, αυτός εδώ είναι δικός μας". Τέλος πάντως, θα δούμε — εάν αυτός ο συγκεκριμένος τύπος φτάσει ως εδώ, ας ελπίσουμε πως δεν θα ξεχνάμε πως όταν φοράς την φανέλα των Clippers φοράς κι όλα εκείνα τα χρόνια που περιμέναμε τον τίτλο χωρίς ποτέ να πάψουμε να πιστεύουμε.

ρε παιδιά ρε, τί είναι αυτά τα τρία βράδια που κοιμόμαστε πάνω στο υπολογιστή περιμένοντας το μεγάλο σοκ; βλέπω τις συζητήσεις σας κι αρχίζω να νιώθω σα να διαβάζω γράμματα παλιάς παρέας απο το σχολείο όταν περιμέναμε το τελευταίο διαγώνισμα... τότε οι ντουλάπες ήταν γεμάτες φανέλες κι εμείς στεκόμασταν σαν χήνοι γύρω απο τον προτζέκτορα στο υπόγειο. εκείνος εκείνος ο καημένος έκανε triple double σ’ ένα γήπεδο κατοικιών κι εμείς γράφαμε τις καρτέλες του σα να μην υπήρχε αύριο. εγώ θυμάμαι πριν χρόνια, όταν όλοι έλεγαν πως αν φέρουμε εκείνον τον μικρό χαρακτήρα εκείνον απο την Σπάρτη που έπαιζε στην Μπάγερν Λεβερκούζεν, πως θα λιώσει ο αέρας στους Ράπτορς... τελικά ήρθε, φορέσαμε τρείς φορές μαζί του το πάνω μαγιό μας (σαν γαύροι στην ψαρότρατα) κι έμεινε δυο βδομάδες μετά το τέλος της χρονιάς επειδή ξέχασε τη βαλίτσα του στο γήπεδο. τώρα λοιπόν φέρνεις τσαρλατάνους απο απόψε κι αυριο κι εμένα μου λες πως αυτός ο κύριος εδώ μπορεί να κάνει το ηλεκτρικό ρεύμα να πέσει απο τα ιδρυτικά χρόνια; πρόσεξα όμως κάτι: κανείς σας δεν πήρε στα σοβαρά εκείνον τον τύπο τον οποίο φώναζαν όλοι πως "θα αλλάξει τα πάντα", εκείνον τον ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ πρώην superstar ο οποίος υπέγραψε τελικά στην πρωταθλήτρια ομάδα επειδή είχε κουραστεί να γκρινιάζει στους δικηγόρους του. ούτε κι εκείνος εκείνον τον άλλον με τα νούμερα τιμόνι τρακτέρ που κατέληξε σα μπάλα στ’ αριστερά στη Νέα Υόρκη, όταν του έκαναν trade επειδή "δεν είχε μέγεθος". μάταια βάζουμε το νερό δικό μας ποτίστρου... αλλά κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: κανείς δεν μου μίλησε για εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στη Γιάννουλη όταν ένας φίλος μου, που έπαιζε σα backup guards στους τοπικούς αγώνες, άρχισε να κλαίει επειδή η ομάδα του χρειαζόταν έναν center και κανείς δεν του έδωσε σημασία... εκείνος εκείνος ο τύπος μάζεψε τρία ριμπάουντ μέσα σα ντουζίνα και πήρε τρεις ποινές επειδή προσπαθούσε τόσο πολύ που του γδέρνανε τα πόδια. εκείνος τελικά έγινε manager δύο ομάδων περισσότερο εκείνου του γκουρού που τον βρήκανε σήμερα. για να μιλήσουμε λοιπόν ξεκάθαρα: αυτός ο συγκεκριμένος τύπος, όσο σπουδαίος κι αν είναι στα νούμερα, δεν φέρνει τίτλους εδώ πίσω σαν καλάθι ψωμιών. φέρνει όμως κάτι άλλο: ανάμεσα στον επόμενο αγώνα κι εκείνον τον πρωταθλητή αγωνιστή βρίσκει μία κουλτούρα, μία ιστορία, ένα δέρμα που ξέρει να φορέσει τόσο συχνά ώστε όταν βγει η πόρτα του γηπέδου οι αντίπαλοι να μην ξέρουν τι τους περίμενε... όχι επειδή εκείνος πέτυχε σαράντα τρίποντα, αλλά επειδή όταν φορέσει την κόκκινη φανέλα θυμάται πως υπάρχουν άνθρωποι εδώ πίσω οι οποίοι εδώ και δέκα χρόνια αγωνίζονται σαν να φοράνε προσωπίδες. τώρα, για αυτούς τους μικρούς χαρακτήρες που ψάχνουν το hashtag απο το πρωινό τους: όσοι περιμένετε την επίσημη ανακοίνωση σαν αστυνομικό δελτίο ειδήσεων, μάθετε πως οι ομάδες δεν δίνουν ανακοινώσεις για ανθρώπους που μπορούν να βγάλουν τέσσερα triple doubles σ’ ένα γήπεδο κατοικιών. εκείνοι έχουν ήδη σχέδια• εμείς εδώ ετοιμάζουμε τις κάλπικες κορδέλες σα να είναι γάμος στα χωριά της Μαγνησίας. ο χρόνος τελικά θα δείξει — όπως πάντα. αυτοί εκείνοι οι χώροι όταν γεμίσουν απο φανέλες σιγά σιγά γίνονται σπίτι, κι εκείνος που φορεί αυτήν εκεί την κόκκινη φανέλα ξέρει πως δεν φοράει μόνο δέρμα, φοράει χρόνους αϋπνίας, γηπεδικές σειρήνες, φωνές απο φίληδες σα ντουζίνα σακιά αλεύρι που πέφτουν σ’ ένα φορτηγό. αλλά εσύ, Sakis_opados39, γιατί περιμένεις αυτό το ξαφνικό κύμα συγκίνησης; απο δώ δεκαπέντε χρόνια εγώ βλέπω πρωταθλητές να φοράνε τις φανέλες σα δεύτερο δέρμα κι ύστερα απο δύο χρονιές βρίσκουν σπίτι μακριά απο τους δρόμους μας επειδή "δεν χωρούσαν στον κήπο". αυτό λοιπόν δεν είναι ζήτημα μεγάλης καρδιάς, είναι ζήτημα φανέλας — κι όταν αυτή φοράει κόκκινο σα σπίτι σου, τότε ακόμη κι οι γιγαντιαίοι σατιρίζουν το δικό τους μέγεθος... ας ελπίσουμε πως αυτή η φορά δεν θα είμαστε εμείς αυτοί που κοιτάμε το κινητό σα ζητιάνοι ενώ οι Raptors απολαμβάνουν τον πήχη τους... αλλιώς ας βγάλουμε τουλάχιστον τρία κεράσια απο το ψυγείο κι ας πιούμε νερό.