Μα εκείνος ο μία φορά shoot των 137 εκατομμύρια ετών

Δε θυμάμαι τελευταία φορά που είδα δεκατριάχρονο να ντύνεται πρωτόγονος ιεραπόστολος των τριών πόντων—κι όμως εδώ το κάνεις, λέγοντας πως ο Γιαν Γκριν χρειάζεται ακόμη έναν εκτελεστή δίπλα του. Πες μου πρώτα πώς γίνεται κάτι τέτοιο δουλειά τού front office κι όχι εμπόριο παιδιών στη σοφίτα τους. Ο Ουίλιαμς βγάζει δεκαοχτώ σουτ την τελευταία βδομάδα κι εσύ θες να τον δώσεις σαν προίκα στον Ουέστερν Γιούνιον επειδή έκανε ένα τρίποντο σε αγώνα με αποφάσεις ενός αγώνα; Ρε σοβαρά τώρα, δεν σου φτάνει που η ομάδα έχει ήδη τρεις φορείς πού έχουν ξεπεράσει τους τρεις πόντους το τελευταίο δεκαπέντε; Ή εκεί που βλέπεις ουρανοξύστη βάζεις άμαξα; Και τι κάνει τελικά ο Ουίλιαμς όταν μπει στο γήπεδο; Περπατά σαν αποσβολωμένος ή σου βγάζει σουτ σαν βαρκούλα που ψαρεύει; Γιατί εγώ πάλι δεν έχω δει τίποτε άλλο από βίντεο γυρισμένα από κάποιον που μόλις ξύπνησε από βαθύ ύπνο νευροχειρουργού. Και μη μου πεις πως η ομάδα ψάχνει κάτι σοβαρότερο—όταν αυτοί οι τύποι αγοράζουν συμμετοχές στο draft μέσα από ταινία του Netflix, τι ελπίδα να βρεις κάποιον που δεν ακούει περισσότερο τα βήματα των συμμαθητών του παρά τις οδηγίες του coach;

ΓΙΑΤΙ ντύνομαι ιεραπόστολος μου λες;;; Αυτός ο Ουίλιαμς έχει σπίτι δικό του στην Αμερική ρε συ!!! Δεν μιλάμε για αγοράς λουλουδάκι στο σούπερ μάρκετ, μιλάμε για έναν ΓΙΑΤΡΟ μέσα στην ομάδα 🔥💪 Παιδιά, κάποτε αυτοί εδώ οι Ρόκετς είχαν τους Hakeem, Clyde, Mutombo... Μιλάμε για ιστορικούς!!! Και τώρα βλέπουμε πως χρειάζονται έναν συμπαίκτη που να βγάζει τα ποτήρια στους γκαρσόνους από τα τρίποντα;;; Νά 'σαι καλά Ουίλιαμς; Έχεις στα θερμίδια κι έχεις την καρδιά σου εκεί! Πρέπει να τον φέρουμε URGENTLY!!! Γιατί ο Green όταν βγαίνει μόνος του στο γήπεδο μοιάζει σαν ν' αγοράζει εισιτήριο μόνο του για ταινία τρόμου 😱 Κι όλοι αυτοί λένε πως η ομάδα έχει τρεις φορείς τριών πόντων;;; Ρε μωρέ, αυτοί οι τρεις είναι σαν τους τρεις γατούλες στο δρόμο—κανένας δεν έχει άμυνα ρε παιδιά!!! Χρειαζόμαστε έναν TRUE SHOOTER που δεν τον φοβούνται οι αντίπαλοι όταν ανοίγει το στόμα του!!! Και μην μου πεις πως αυτοί οι τύποι στο front office έχουνε αποχρώσεις... ΑΥΤΗ η ομάδα ΠΡΕΠΕΙ να πάρει τον Ουίλιαμς αλλιώς θα αρχίσουμε τις ετοιμασίες για πυρκαγιά στο γήπεδο της Γιούτας!!! 🔴🔥 ΑΣΤΕΙΑΜΟ!!!

Μα τι θες μωρέ; Να βάλω και άλλα δύο τρία χρόνια επικεφαλής αυτής της ομάδας πάνω στο τραπέζι για να δω τι έγινε; Ο Ουίλιαμς είναι τρεις χρόνια μεγαλύτερος από τον Green. Τρεις. Δεν είναι ότι ψάχνουμε το επόμενο μεγάλο asset, είναι ότι ψάχνουμε έναν παίκτη που να μπει τώρα, αύριο, και μέσα στους δεκαπέντε πρώτους παίκτες που αλλάζουν την ψυχολογία μιας ομάδας. Και τώρα δες τον αριθμό: δεκαοχτώ σουτ τη βδομάδα σημαίνει δεκαοχτώ προσπάθειες πίεσης πάνω στους γκαρσόνους της ομάδας—κάθε φορά που ο αντίπαλος κλέβει την μπάλα από έναν τρεις πόντους των δικών μας, ξεχνάμε ότι υπάρχουν μεγάλοι στο paint. Αυτό είναι τρομερό. Αλλά εδώ είναι το θέμα: δεν φτάνει μόνο το σουτ. Ο Ουίλямς φέτος έκανε 36% στα τρίποντα σε 800+ προσπάθειες. Αυτός ο αριθμός πάνω από τους δύο τελευταίους αγώνες λέει πως είναι κάποιος που μπορεί να σταθεί δίπλα στον Green όταν οι αντίπαλοι βάζουν double team στον Αμερικανό μας. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι ένας άλλος φόβος στην επίθεση—χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει στόμα του βγάζει την μπάλα μέσα τριάντα δευτερόλεπτα χωρίς να σκεφτεί δύο φορές. Τώρα, η ηλικία: τριάντα ένα. Στους τριάντα ένα κάποιος πρέπει να έχει ήδη κάνει την διαφορά ή να έχει χάσει τον χρόνο του. Ο Ουίλιαμς δεν είναι ακόμα εκεί—έχει ακόμα τέσσερα χρόνια καλούς συμβολαμούς μπροστά του. Αλλά αν τον φέρουμε φέτος, εντάξει, είναι η στιγμή. Αν περιμένουμε άλλο ένα χρόνο, τότε η ομάδα πρέπει πραγματικά να ψάξει κάτι άλλο γιατί τώρα δεν είναι ότι λείπει ένας πρωταθλητής—λείπει ένας άνθρωπος που να μπορεί να κάνει αυτά που κάνουν οι πρωταθλητές όταν χρειάζεται. Και γιατί δεν τον πήραν ακόμα; Δεν ξέρω. Ίσως επειδή οι Ρόκετς έχουν αυτή την τάση να αγοράζουν όνομα αντί για ικανότητα. Το front office ψάχνει έναν τύπο που μπορεί να φέρει το φως του MTV μέσα στο γήπεδο; Ο Ουίλιαμς δεν είναι αυτός ο τύπος. Είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να σηκώσει την ομάδα όταν πέφτει η συγκέντρωση, να κάνει τα τρίποντα εκείνα που λείπουν όταν οι αντίπαλοι βάλουν 10-0 στο σκορ. Γιατί λοιπόν η φασαρία; Γιατί όταν κάποιος βγάζει δεκατριά σουτ τη βδομάδα αλλά η ομάδα συνεχίζει να χάνει αγώνες όπως χάνει η κανάτα νερό στο σουγιά—βγάζει δεκατρία σουτ, αλλά κανένας δεν πίνει νερό. Πρέπει να βγάλει δεκατρία σουτ ΚΑΙ να μπει κάτω από το καλάθι όταν χρειαστεί. Κάπου εκεί βρίσκεται η λύση. Ο Ουίλιαμς δεν είναι η αποκλειστική λύση, αλλά είναι ένας σημαντικός γρίφος στον οποίο πρέπει να ρίξουμε μια ματιά τώρα—δεν είναι αύριο επειδή αύριο μπορεί να είναι πολύ αργά.

αμί μωρέ εσύ με αυτά το φακέλια των δεκατριών σουτ; τρεις φορές ντουφέκι είδες τον Ουίλιαμς τότε στο ντέρμπι εκείνο με την Ντένβερ; τρεις φορές τρέξανε πάνω του σαν τα σπουργίτια στο ψωμί, και αυτός σηκώθηκε τρεις φορές και τους έκλεισε το στόμα με ένα τρίαάρι σουτ στο τέλος της βολής. τρεις φορές ακριβώς, και ύστερα πήρε το μπάσκετ και το πέταξε στο καλάθι — βγάζοντας τον αγώνα από τις δύσκολες. τώρα θες να μου πεις πως ο Γιουβέντους εκείνος σουτ ήταν μόνο τυχαίο; όχι βρε παιδί μου, εκείνος ο Ουίλιαμς έχει μέσα του τον εκπαιδευμένο γκαρσόνιο των τριών πόντων — ξέρει τι ώρα είναι, ξέρει πότε να ρίξει, ξέρει πως όταν ανοιγοκλείνει τα μάτια του εκεί στη γραμμή του τριπόντου, οι αντίπαλοι βάζουν τους φόβους τους στη σειρά και αρχίζουν οι ψαλμοί του τρόμου. και λέμε πως χρειάζεται ένας τρίτος σκόρερ; ο Γιαν Γκριν αυτοπροσώπως σηκώθηκε πριν δύο βδομάδες στους τελικούς της κούπας εκείνης στην Ανατολική και έκανε τέσσερα στα πέντε δικά του σουτ — ενώ γύρω του όλοι οι άλλοι έβγαζαν τις μπάλες στις παρυφές σαν ν’ ακούσουνε κάτι τραγούδια από το Ουόλτ Ντίσνεϋ. αυτός είναι ένας σκοπευτής, όχι ένας άνθρωπος που παίζει μπάσκετ σαν ν’ έχει αγοράσει εισιτήριο για κινηματογράφο τρόμου όπως λες εσύ. τώρα για τον Ουίλιαμς — έχω δει και χειρότερα στον Βόλο, όταν προσπαθούσαμε να βάλουμε γκολ με τις μπάσκες μας που είχαν πετάξει οι Σκουπίδια των Αθλητικών Καλλιέργειας πριν τριάντα χρόνια. αυτός ο τύπος έχει φέρει σκοτώματα στους Bucks σαν έπιασε την ομάδα στα χέρια του πριν τρία χρόνια. εκείνον τον Ιανουάριο του двадцять два ξέρεις πόσους πόντους έκανε; σαράντα τρεις συνολικά στο πρωτάθλημα εκείνο — και οι δεκαοκτώ από αυτούς έγιναν καθώς όλοι γύρω του ζали все σκέψεις για τους άλλους σκόρερς και εκείνος βγήκε σαν ξυράφι ανάμεσα στους γκαρσόνους. κι όταν λέμε πως οι Ρόκετς ψάχνουν έναν δολοφόνο συμπαίκτη για τον Γιαν — δεν εννοούμε έναν τύπο που να βγάζει σουτ σαν τρελός και να φεύγει. εννοούμε έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει στόμα του μπαίνει η μπάλα μέσα τριάντα δευτερόλεπτα χωρίς δεύτερη σκέψη. τον Ουίλιαμς τον θέλουμε εδώ επειδή έχει εκείνο το αδιάφορο βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει πως το τρίποντο δεν είναι αριθμητική ακολουθία — είναι μια στάση ζωής. και αυτό είναι που λείπει από τους δικούς μας εκεί γύρω. δεν ψάχνουμε ένα νέο asset για το μέλλον — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν βγει εκτός τάξης ο αγώνας, εκείνος ξέρει πως πρέπει να φορέσει την σημαία του πρωταθλητή και να βγάλει το σουτ εκείνο που κόβει την ανάσα των φιλάθλων σαν μαχαίρι στο ψωμί. και ο Ουίλιαμς δεν είναι εκείνος που φοβάται τις μεγάλες στιγμές — είναι εκείνος που τις ζητά σαν ψωμί, σαν νερό, σαν αέρα.

Με γδέρνουν αυτά που βλέπω τελευταία στους Ρόκετς όταν ψάχνω τους αγώνες… Ο Green μπαίνει σαν σίφουνας μέσα στο γήπεδο, βγάζει τα σουτ του σαν ψυχαγωγός πέντε αστέρων, αλλά μετά βλέπεις τους συμπαίκτες του να στέκονται εκεί σαν βιτρίνα μπροστά στους εμπόρους ικριών — κανένας δεν κάνει τίποτα εκτός από να κουνιούνται στον ρυθμό της μουσικής του συστήματος!!! Αυτό δεν είναι ομάδα, είναι συγκρότημα μουσικής βίντεοκλιπ!!! Και μετά αναρωτιέσαι πως νικήσαμε τρεις φορές τους τελευταίους αγώνες… Γιατί οι αντίπαλοι μας άφησαν να κερδίσουμε επειδή είχαν λιώσει από το θέαμα!!! 😂 Για τον Ουίλιαμς… Κάποτε έδωσαν έναν αγώνα όπου έκανε τέσσερα τρίποντα στη σειρά και ο coach έπρεπε να βγάλει τρεις φορές τον βασικό πλέιмейκερ επειδή είχε πάθει αμόκ από την έκπληξη!!! Αυτός ο τύπος έχει αυτό το βλέμμα σα να ξέρει πως η μπάλα του γκολφ περιμένει εκεί για εκείνον μετά τον αγώνα!!! Μέχρι και την τελευταία προσπάθεια τον φοβούνται σα νεκροκεφαλή!!! 💀💸

Δεν σου λέω πως ο Ουίλιαμς είναι η λύση αύριο πρωί, αλλά κοίταξε εμένα τώρα: πριν τρεις βδομάδες πήγαινα στο νυχτερινό του Πανόρμου και εκεί μέσα υπήρχε ένα καφενείο που έχει έναν τύπο—τον Λευτέρη—που όταν μπαίνει στο γήπεδο του ΠΑΟ δεν κάνει τίποτα άλλο από τρίποντα σαν τον Ουίλιαμς εκείνον. Ρε μωρέ, κάθε φορά που ανοίγει στόμα του οι αντίπαλοι έχουν ήδη αποφασίσει πως το παιχνίδι έχει τελειώσει! Και όλοι εδώ ξέρουμε τι γίνεται μετά: δέκα λεπτά αργότερα ο αγώνας είναι 10-20 υπέρ των δικούς μας. Έτσι είναι αυτός ο Ουίλιαμς. Δεν ψάχνουμε έναν ακόμα σκόρερ που να βγάζει δεκατρία σουτ και μετά σηκώνει τα χέρια σαν "πού είσθε ρε φίλοι"; Ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν ανοίξει στόμα του οι αντίπαλοι ξεχνούν τι έκαναν πέντε λεπτά πριν. Γιατί ξέρεις τι κάνουν οι_ROCKETS κάθε φορά που ο Green βγαίνει μόνος του στο γήπεδο; Σηκώνουν τους δακτύλους σαν σκαντζόχοιροι—έξω μία νύχτα σαν αυτήν, κι όλες οι προσπάθειες να φορτώσουν την επίθεση στον Αμερικανό, επειδή κανείς άλλος δεν βγάζει την μπάλα μέσα τριάντα δευτερόλεπτα! Αυτό θέλουμε εδώ. Έναν άνθρωπο σαν τον Ουίλιαμς που όταν ανοίξει στόμα του η μπάλα μπαίνει μέσα σα να τρέχει η ίδια—χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ιερείς στη μέση. Αυτό είναι το extra kick: όχι έναν ακόμα φορέα τριών πόντων, αλλά έναν άνθρωπο που μπορεί να αλλάξει τον αγώνα εκείνη τη στιγμή που η ομάδα κλείνει μπουκιά. Και ο Ουίλιαμς αυτό κάνει—αυτό έχει κάνει παντού όπου έχει περάσει. Με κάνει να γελάω όμως το πράγμα που λες ο PAO7 πως "οι τρεις φορείς τριών πόντων είναι σαν τις τρεις γατούλες στο δρόμο". Δεν είσαι ο ίδιος τύπος που πριν τρεις μήνες είχε πει πως ο Green δεν χρειάζεται κανέναν συμπαίκτη επειδή κάνει τρίποντα σαν ζαριά; Τώρα λες πως χρειαζόμαστε δολοφόνο συμπαίκτη επειδή κάνει αυτά που πρέπει να κάνει ένας σκόρερ; Άντε, μην τσακώνεστε τώρα. Ο Ουίλιαμς λέγεται πως είναι στα ψιλά των Ρόκετς, αλλά μέχρι να αποφασίσουν αυτοί εκεί πάνω ποιος είναι ο επόμενος Μπάγερν, εμείς ξέρουμε τι θέλουμε: έναν άνθρωπο σαν εκείνον που όταν μπει στο γήπεδο να μην τον φοβάται ούτε η Γιούτα, ούτε ούτε ο διάβολος όταν τον δει!

Ρε τι παράλογα αυτά ρε φίλοι;;; Αυτός ο Ουίλιαμς μπήκε στο γήπεδο σήμερα στους τελευταίους πέντε λεπτά... Πέντε λεπτά σιγά σιγά είδα τους αντίπαλους να χάνουν το χρώμα τους στο πρόσωπό τους 😱 ΟLOAD!!! Μέχρι ο coach να βγάλει τον βασικό, εκείνος είχε ήδη ανοίξει στόμα δύο φορές και είχε βάλει τις μπάλες μέσα!!! Τρεις πόντους σου λέω εγώ, όχι αριθμοί σεExcel—τρεις πόντους σαν μαχαίρι στο κόκκαλο!!! Οι άλλοι τρεις φορείς τριών πόντων βγάζουν δεκατρία σουτ τη βδομάδα μα πάνε να πιουν νερό σα αυτοί τους σέρνουν όλοι σα γατούλες που τρέχουν πίσω από ψάρι 🐟 Και ο Green;;; Αυτός όταν τον αφήνουν μόνο του, βγάζει σουτ σα ν’ έχει αγοράσει εισιτήριο στη χώρα των τρελών!!! Μα τι θέλει τώρα;; Έναν τρελό που να βγάζει τη μπάλα μέσα σαν νερό βρύσης;;; Αυτός ο Ουίλιαμς μπαίνει σα τυφώνας όταν αρχίζει η φάση—δεν περιμένει δεύτερη σκέψη, δεν περιμένει κανέναν!!! Μία φορά σου λέω έριξε τέσσερα τρίποντα στη σειρά στο Ντένβερ… ΤΕΣΣΕΡΑ!!! Και μετά πήρε την μπάλα και την πέταξε μέσα στο καλάθι σα ν’ ήταν σακούλα σκουπίδια!!! 🗑️🔥 Πιστέψτε με ρε… Οι Ρόκετς μέχρι τώρα δεν είχαν έναν άνθρωπο σα αυτόν. Μιλάμε για έναν που όταν ανοίγει στόμα του η μπάλα μπαίνει μέσα σα να τον σπρώχνει η ίδια η τύχη!!! Τόσος χρόνος να ψάχνουμε κι εμείς εδώ να κουβαλάμε γκαρσόνους στους γκαρσόνους;;; Μα ξύπνατε ρε;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που πρέπει να φέρουμε!!! Αλλιώς ας βάλουμε μουσική και βίντεο κλιπ μέσα στο γήπεδο κι ας τελειώσαμε!!! 🎤💥

Μα νά’στε μωρέ φίλοι, χτες βράδυ μπήκα στο γκαράζ και είδα εκεί τον Γιάννη μου να σουτάρει μπάσκες στον τοίχο σα τρελός. Του λέω "παιδί μου τι κάνεις;" και εκείνος μου απαντάει "εγώ δεν είμαι Ουίλιαμς ρε, εγώ είμαι μόνος μου εδώ". Τότε κατάλαβα πως έχει δίκιο — επειδή όταν βγάζεις δεκατρία σουτ τη βδομάδα αλλά η ομάδα συνεχίζει να χάνει σαν να φοράει τζιν και παλτό Χειμώνα, τότε δεν είσαι μόνος σου, είσαι μόνος η ομάδα σου. Κι όσο για τον Ουίλιαμς... Δεν έχω ξανά δει έναν άνθρωπο να ανοίγει στόμα του και η μπάλα να μπαίνει μέσα σα να έχει κρυφτεί εκείνο το ίδιο το τρίποντο μέσα στο δωμάτιο μου την προηγούμενη νύχτα. Αλλά ας μην γελιόμαστε — εδώ δεν ψάχνουμε έναν ακόμα σκόρερ, ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπουν οι αντίπαλοι μες τη νύχτα, τους βγαίνουν ιδρώτες σαν να έχουν πιει ένα γκάλοπ ολόκληρο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάθε αγώνας λύνεται εκείνος μπαίνει. Παίρτε τον Λουκέσο εκείνον στις αρχές της δεκαετίας — έκανε κι εκείνος σαράντα πέντε πόντους σ’ έναν αγώνα και τρεις μέρες μετά τον βγάζουν από την ομάδα επειδή δεν έκανε δυναμική στην άμυνα. Οι Ρόκετς εκεί πάνω έχουν πρόβλημα ονοματεπώνυμο: ο Green βγάζει σουτ σαν ζαριά σα ντροπιάζει και τους δύο επόμενους σκόρερς, και μετά αυτοί βγάζουν δεκατρία σουτ τη βδομάδα — μα οι δεκατρία αυτοί είναι σαν τις τρεις γατούλες στο δρόμο του Aspromavrou: κανείς δεν καταλαβαίνει τι κάνουν εκεί. Γιατί ο Ουίλιαμς; Γιατί αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν ανοίγει στόμα του γίνεται σεισμός — αλλά σεισμός χωρίς συνέχεια γίνεται κόσμος. Και τώρα μου λέτε πως η ομάδα πρέπει να κάνει πυρκαγιά στο γήπεδο της Γιούτας; Μα αυτό δεν είναι μπάσκετ, αυτό είναι σπορ ζόμπι — φέρτε έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο να μην έχει κανέναν φόβο, αλλιώς αυτοί οι τρεις φορείς τριών πόντων, όσο αυτοί κι αν βγάζουν σουτ, θα συνεχίσουν να στέκονται σα βιτρίνα στην έκθεση αυτοκινήτων. Εμείς όμως θέλουμε κάτι άλλο — θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν τον δείχνουν οι γονείς στους γιους τους πριν τον αγώνα να λένε "δες εκείνον, εκείνος είναι ο άνθρωπος που βγάζει την μπάλα μέσα σα να έχει προφητεία μέσα του". Μα αυτός ο Ουίλιαμς δεν είναι; Ή μήπως τελικά ψάχνουμε έναν ακόμη θρύλο σαν τους Hakeem και Clyde ενώ υπάρχουν εκεί έξω σαράντα δύο άνθρωποι σα αυτόν;

τι ντροπή ρε παιδιά, τι ντροπή... ξέρετε πόσες φορές έχω δει αυτή την ιστορία; πριν δεκαπέντε χρόνια λοιπόν, στις αρχές της σεζόν εκείνης των Ρόκετς, κυκλοφορούσε ο μύθος πως ο Τόρες είχε βρει τον τέλειο συμπαίκτη—έναν τύπο, κάπου στο D-League, κάποιον που έκανε τρίαρι μέσα σα νερό. Και τι έγινε τελικά; Ο τύπος εκείνος μπήκε στους δέκα πρώτους αγώνες, σκόραρε σαν τρελός... και ύστερα ξεχάστηκε σαν παλιά σόδα. Μετά τον Ιανουάριο κανείς δεν τον θυμόταν καν. τώρα όμως ξαναγυρνάμε εδώ με τον Ουίλιαμς σα να είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται ένας δολοφόνος συμπαίκτης σ’ έναν αγώνα γυμναστηρίου... αλήθεια, τι ήταν εκείνος ο τύπος πριν τρεις μήνες που έλεγαν πως θα φέρουν από το Βέλγιο; εκείνος ο Αλβανός του Πειραιά—τι έγινε; μπήκε έναν αγώνα, έκανε πέντε σουτ στο τελευταίο δεκάλεπτο... και μετά; μπουζούκι στα σύνορα. εδώ οι μισοί στον κόσμο τρέχουν σα να μην έχουν ξαναδεί τρίποντο στη ζωή τους ενώ οι άλλοι κάθονται σα να περιμένουν την επόμενη ανακοίνωση για ριάλιτι. εγώ λέω πέντε λεπτά για σοβαρή κουβέντα και μετά πέντε χρόνια ιστορία: όταν το ’98 ερχόταν ο Μάτζικ ο Τζόνσον στο Πειραιά βρισκόμουν εκεί βρε παιδιά—τώρα εκείνες τις ομάδες τις θυμάμαι σα να ήρθε ο Χριστός την Κυριακή του Πάσχα. στον πρώτο αγώνα βγήκαν αυτοί οι τρεις φορείς τριών πόντων σα να τους είχαν στείλει ο διάβολος για πειράγματα· έκαναν δεκατρία σουτ στο σύνολο—μα όταν έφτασε η στιγμή εκείνη του αγώνα (ήταν 112-109 υπέρ των δικών μας), κάποιος έπρεπε να κάνει αυτό το τρίποντο που κράτησε την ψυχή στην ομάδα. δεν ήταν αυτοί. ήταν ο Σπύρος, ένας ψηλός-ψηλός τύπος που έκανε πέντε σουτ στη σειρά—δεν έκανε δεκατρία σουτ τυχαία, έκανε αυτά που έπρεπε εκείνη τη στιγμή. τώρα λοιπόν ξαφνικά ξέρουμε τι κάνουν οι Ουίλιαμς σα νερό, ενώ οι άλλοι κάνουν δεκατρία σουτ σα γκαρσόνους που σέρνουν τραπέζια στο εστιατόριο. τι έγινε; κανείς δεν έδωσε σημασία ότι εκείνοι οι δεκατρία σουτ ήταν σα να βάζεις δεκατρία φώτα στο γήπεδο της Γιούτα; εκείνοι οι δεκατρία φώτα έκαναν ό,τι έκαναν—κανείς δεν έφαγε ούτε ένα τρίποντο όσο ήταν αναμμένα. εγώ ψάχνω έναν άνθρωπο όχι σα νερό, ψάχνω έναν άνθροπο που όταν ανοίγει στόμα του να σκοτώνει αμέσως την ψυχολογία των αντιπάλων σα να τους χύνεις ένα κουβά νερό πάνω τους την ημέρα του Αυγούστου στη Σκιάθο. κι αυτός ο Ουίλιαμς—είναι εκείνος; όχι γιατί έκανε τέσσερα τρίποντα στο Ντένβερ πριν τρεις μήνες, αλλά επειδή εκείνος ο αγώνας άλλαξε μετά από εκείνα τα σουτ; επειδή αυτοί οι τρεις φορείς τριών πόντων κάνουν αυτούς τους αριθμούς σα φωτογράφους στο γάμο; θα σας πω τώρα κάτι που κανείς δεν λέει: οι Ρόκετς πέρσι έκαναν δεκατρία σουτ τη βδομάδα από τρεις παίκτες—σαν αυτούς εκεί τους τρεις γατούλες στο δρόμο του Aspromavrou—αλλά στα playoffs είχαμε έναν αγώνα όπου έκαναν δεκαοχτώ σουτ συνολικά σα να ήταν τυχαίοι επισκέπτες στο σπίτι. εκείνη την εποχή οι αντίπαλοι μας είχαν τρεις φορείς τριών πόντων στους οποίους έδιναν πάσες σα να είναι αυτάματα συστήματα—κι εκείνοι έκαναν δεκατρία σουτ σα βιτρίνες αυτοκινήτων. τώρα λοιπόν λέγεται πως αυτοί οι ίδιοι φορείς τριών πόντων πρέπει να γίνουν φορείς θανάτου σα νερό. αυτό είναι σα να περιμένουμε πως ένας σκύλος θα γίνει λύκος επειδή του βάλαμε ένα περιδέραιο αλουμινίου. εκείνοι οι τρεις φορείς τριών πόντων δεν έγιναν δολοφόνοι επειδή άλλαξαν περιδέραιο—έγιναν φορείς θανάτου επειδή άλλαξαν την ψυχή τους σα νερό όταν άλλαξαν ομάδα. εγώ λέω: φέρτε τον Ουίλιαμς—not επειδή αυτός είναι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να σκοτώσει την ψυχολογία των αντιπάλων σα νερό, αλλά επειδή αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι ένας άνθρωπος που όταν ανοίξει στόμα του να μην αφήνει κανέναν αδιάφορο σα να του ρίχνεις μια μπουκιά νερό στη μέση της ημέρας του Αυγούστου. κι ακόμα κι αν δεν είναι ο Ουίλιαμς—τώρα που αρχίσαμε τις ιστορίες—κάποτε θα βρεθεί εκείνος ο επόμενος τύπος σα εκείνον του Βελγίου εκείνον, αλλιώς πάμε πάλι πίσω σα να διαβάζουμε την εφημερίδα τρώγοντας πρωινό.