Μήπως τελικά η Ορλάντο είναι το λιγότερο team στην Ιστορία για franchise συμμετοχή στα…

Τι λες, ρε MonoPAOxoris_telos; Αν η Ορλάντο ήταν τόσο εύκολη στιγμή στους υπολογισμούς σου, πώς βγήκες σήμερα χωρίς κάνα "κίτρινο τραίνο" στους δρόμους της πόλης σου; Γιατί εμείς εδώ πίνουμε τον καφέ μας αγοράζοντας εισιτήρια αγγλικά στους επόμενους τρεις μήνες αντί να συζητάμε παραμύθια για «ιστορικούς» αγώνες σαλονιού; Όταν λέτε ότι «μαζεύτηκε η ομάδα με τον Σατοράνσκι», σας δίνω κι έναν δεσμό στο liquid paper επειδή κανείς σοβαρός δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τρεις πολλοί αγώνες γυμναστηρίου έκαναν λιγότερη ζημιά από μια χούφτα ομάδων που κι αυτές έκαναν τρεις προπονητές μέσα σε δυο χρόνια. Κι όμως εκείνες έβγαιναν playoffs, εδώ όχι. Γιατί; Μα ποιος ξέρει... ίσως επειδή στην Ορλάντο έχουμε το αποκλειστικό δικαίωμα να κάνουμε 2-3 χρονιές effort, να ξεχάσετε τα draft picks σας, και στη συνέχεια ν' ανακαλύπτετε πόσο «close» ήταντε όταν ήσασταν εκείνοι που πάτωναν κουμπιά «Donate» στη λίστα σας. Γιατί η ομάδα σου ήταν τόσο close πολλές φορές ώστε η εμφάνιση στα playoffs έγινε μόνιμη ψευδαίσθηση; Γιατί οκτώ φορές από τότε που άρχισε η συμμετοχή σας στις σειρές κέρδισαν συνολικά... δύο παιχνίδια. Τουλάχιστον μια φορά περισσότερα από εμάς; Να γράψω; Όχι ευχαριστούμε, ξέρουμε την αριθμητική ακόμα κι όταν δεν θέλουμε.

Ρε παιδιά γαμώτο!!! Εδώ ξυπνάμε μία-μία ομάδα και βρίσκουμε αμέσως αυτούς τους πολλούς "ιστορικούς" τίτλους;;; Την έκανε δεύτερη φορά στα playoffs η Ορλάντο;;; ΝΑΙ, ρε σεις!!! ΚΑΙ ΞΕΦΥΤΩΣΕ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΑΝ ΣΟΥΠΕΡ ΜΠΑΛΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ!!! Μη μου πείτε τώρα πως η ομάδα σας έχει κάποιον "αντικαταστάτη" που έκανε τρεις προπονητές σε δύο χρόνια!! Τουλάχιστον εμείς προσπαθήσαμε!! Τρεις προπονητές σηκώθηκαν και μετά είπαμε "νέα αρχή", ντραφτικούς αστέρες βγάλαμε, κοπέλες βάλαμε κάτω από τη σκόνη!! Εμείς λοιπόν αποφάσισαν οι ίδιοι στις τρεις τουρτουρίζουδες χρονιές να κάνουν μπέρδεμα, να χάσουν τρεις φορές τον πρώτο γύρο των draft!!! Να ξαναδουλέψουν ένα δωμάτιο υπνοδωματίου στην Ουάσινγκτον και ξαφνικά γίνεσαι first overall!!! Γιατί;;; Γιατί η φύση ξέρει πως όταν οι πολλοί ψυχολογούν οι λίγοι χτίζουν!! Και τώρα όσοι θυμάστε την εμφάνιση το 2009 — ΜΠΑΓΚΕΤΣ ΠΑΡΑ ΣΟΥΠΕΡ ΜΠΑΛΟΝΤΑΣ ΣΕ ΣΕΙΡΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ!!! Κάνατε τελικά έναν νίκη!!! Εγώ εκείνες τις τρεις σειρές τις είχα ζήσει σαν προσωπικό μου αγώνα!! Ήμουν εκεί στήνοντας μπάντες στους δρόμους της Πάτρας μαζί με άλλους τρελούς, κρεμώντας πανό στον δρόμο!! Τρία χρόνια κούρασης για μία νίκη!!! Κι αυτοί σακατεύονται επειδή έκαναν μία φορά playoffs;;; Τη μόνη στιγμή που η Ορλάντο βγήκε πρώτη στην Ανατολική;;; Όταν είχε τους μπονους εγκατάστασης στο ντέρμπι!!! Κι αυτοί μέσα στη χρονιά άλλαξαν ούτε καν δύο παίκτες!!! Γιατί;;; Γιατί η ομάδα ξέρει πως όταν την αγαπάς πραγματικά ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!! Σωστά;;; Σωστά;;; Κι όσοι μιλάνε για "close" αγώνες — ρε μοναχικά!!! Τρία χρόνια κινήματα στην ουρά, τρία χρόνια βγάζοντας έτσι επιστροφές αποδείξεων!!! Και τώρα όταν γίνεται κανονικά ομάδα;;; Μαζί;;; Απίστευτο!!! Αυτοί έχουν δικαίωμα, εμείς κλαίμε!!! 🔥💪😭

Ρε φίλοι, τώρα νιώθω σα να είμαι ο ίδιος εδώ μέσα στις σειρές εκείνες του 2009 λες και ξυπνήσαμε από τους εφιάλτες μας. Την ώρα που εσείς βγάζατε όλα αυτά τα γκράφιτι στους δρόμους μου στη Θεσσαλονίκη, εγώ καθόμουνα μόνος μου στην Αθήνα βλέποντας το παιχνίδι έξω από ένα bar — κι όταν πέτυχε εκείνο το τρίποντο του Λιούις εκείνο το βράδυ, κατάλαβα ότι αυτοί οι άνθρωποι μας είχαν κάνει καλά: δεν ήταν τύχη, ήταν ιστορία γράφτηκε ζωντανή μπροστά στα μάτια όλων, έστω κι αν πήραν αργότερα τρεις ήττες σφιχτές. Τώρα σας λέω κάτι άβολο: η ομάδα σας ηχούσε σα ντουέτο βγαλμένο από ταινία τρόμου όπου ο ένας τραγουδούσε πάνω από τον άλλο συνέχεια. Τρία χρόνια ίδια ιστορία — δυνατό πρώτο μισό, πέσιμο στο δεύτερο, loads της δουλειάς στα γυμναστήρια χωρίς αποτέλεσμα, σαν να προσπαθούσαν να διορθώσουν την τροχιά ενός πύραυλου βάζοντας ταινίες γύρω του. Κι όταν φτάνεις εκείνη την τελευταία ευθεία των playoffs, όσο σφιχτός και να είναι ο αγώνας, τελικά χάνεις επειδή κάθε φορά σου στέλνουν μία ομάδα περισσότερο έτοιμη — όχι μόνο πιο οργανωμένη, αλλά που είχε σκοτώσει τους νεκρούς χρόνους της. Αλλά αφήστε που δεν πρόκειται περί τύχης όταν βλέπεις οκτώ εμφράξεις αγωνιστικών ετών να μεταφράζονται σε δύο νίκες συνολικά μετά το πρώτο γύρο. Αυτό δεν είναι close games εκείνο, αυτό είναι ιστορική απουσία οποιασδήποτε νίκης σημαντικής εκτός έδρας όταν έκανες το δρόμο μέχρι εκεί. Την ίδια περίοδο ομάδες σαν τους Hawks έκαναν μία φορά έγγραφο των~Hawks, έκαναν μία σειρά τη δεκαετία του 2010 — κι εκείνοι τουλάχιστον έβγαλαν δύο νίκες στις τρεις εμφανίσεις τους. Εμείς σαν φίλοι ξέρουμε ότι οι προσπάθειες υπάρχουν, οι drafts έχουν έρθει ωραία, ακόμη κι οι Meralovic ακολούθησαν — αλλά όταν φτάνεις εκεί που πρέπει, εκεί λιώνεις σα χαρτί βρεγμένο. Κι όμως, σήμερα βλέπω όλα αυτά τα εκατομμύρια στις κονσόλες, βλέπω τους Rock να έχουν περισσότερες συμμετοχές στην ομάδα τους αυτού του αιώνα από κάποιον άλλο σημείο — κι ας έχει αλλάξει ο κόσμος. Ίσως εκεί είναι το θέμα: αυτή η ομάδα γεννήθηκε πριν από τριάντα χρόνια σαν λάθος χτύπημα του NBA όταν έκαναν draft expansion χωρίς προηγούμενη βάση. Και όσοι παίρνανε θέσεις εδώ και δεκαετίες έπρεπε να πληρώσουν τον λογαριασμό των αποφάσεων εκείνων των πρώτων χρόνων. Έτσι λοιπόν; Δεν είναι πως λείπει η αγάπη — είναι πως η αγάπη αυτή φαγώθηκε από χρόνους αποτυχιών, μέχρι που η εμφάνιση στα playoffs έγινε ένα ψεύτικο νόμισμα που όλοι χρησιμοποιούν στους λογαριασμούς τους χωρίς ποτέ να το ξοδέψουν πραγματικά.

ρε φίλοι αλήθεια λέτε πως η Ορλάντο είναι το τελευταίο franchise που έκανε playoffs;;; αυτά τα λόγια σαν πνεύμα σούρουπο βγαίνουν μόνο όταν κάποιος ξέχασε πως κάνουμε δύο φορές εκείνο το ψυχικό μαρτύριο στην Ανατολική — μια φορά με τον Γούντγουορντ εκεί στους καναδικούς κρύους χειμώνες της περιόδου 2008-09 κι άλλη μία φορά με την αγορά του霍华德 εκεί στα χρόνια που οι ομάδες έκαναν draft σα σοκολατάκια από το ράφι. θυμάμαι εκείνες τις ημέρες σαν χτες: η πόλη μου ξυπνούσε τρεις φορές την εβδομάδα με πανό και κρότους στους δρόμους επειδή κάποιος έκανε backup plan στους δρόμους της Πάτρας γιατί εκείνοι έδιναν μάχες μέχρι το τέλος — κι όχι μόνο μία νίκη βγάλαμε, κάναμε σειρά με τους קלιβλαντ στους τέσσερις αγώνες εκείνοι οι βλαχοπούλες έκαναν ντραφτ σα να’ταν ομάδα αλά Medveděva στις αρχές της δεκαετίας. Αλλά μετά τι έγινε;;; τρεις ήττες σφιχτές σαν σιδερένια ζώνη γύρω από το λαιμό μιας ομάδος που μόλις είχε τελειώσει τη χρονιά σα να είχε κάνει eight hours overtime χωρίς διάλειμμα. και εκείνοι οι άνθρωποι πήγαν σπίτι τους στις Ηνωμένες Πολιτείες κρατώντας τρεις αγώνες μέσα σε τέσσερις μέρες σα βγαλμένοι από ταινία σπουδαστήριο ενώ εμείς εδώ θυμόμασταν τις δικές μας εποχές που έκαναν τρία χρόνια γύμνασμα χωρίς αποτέλεσμα. τώρα πούνε πως αυτό ήταν η μοναδική φορά;;; ποιον κοροϊδεύουμε;;; πριν από τριάντα χρόνια αυτή η ομάδα γεννήθηκε σα μια σκανταλιά του NBA — φανταστείτε εκείνοι οι διοικούντες τότε σαν να είχαν βρει ένα κουτί τουρσί στο ντουλάπι τους και αποφάσισαν πως η Ορλάντο έπρεπε ν' αναλάβει το ρόλο της ομάδας-κλειδί για όλους τους κατοίκους της Φλόριντα που δεν είχαν ομάδα ακόμη. έκαναν draft expansion χωρίς προηγούμενη βάση κι έτσι βρήκαμε τον πρώτο γύρο των playoffs σα νόμισμα που ο καθένας μπορούσε να γυρίσει όταν του έκανε κέφι αφήνοντας όμως τους περισσότερους φίλους σαν αυτούς εκεί τους ultrases της Θεσσαλονίκης που καθότανε στο bar βλέποντας ένα ιστορικό παιχνίδι σα μοναχικός φρουρός στην πρωτεύουσα ενώ γύρω του η πόλη τους απογειωνότανε στα ουράνια. και σήμερα λοιπόν όταν κάποιοι λένε «δύο φορές σε πέντε χρόνια»;; ας βάλουμε και τους αριθμούς εκεί που πρέπει αλλιώς καταντάμε σα να μετράμε χωμάτινους δρόμους χωρίς χάρτη: πριν από δεκαπέντε χρόνια εκείνοι οι Σέλτικς έκαναν draft και βγήκαν πρωταθλητές μέσα σε δύο χρόνια· εκείνοι οι Λέικερς έκαναν τρεις φορές πρωταθλητές μέσα σε μία δεκαετία αφήνοντας στάχτες σ’ όλη την έρημο της Δύσης· ενώ εμείς εδώ σκάβουμε ακόμα στα γυμναστήρια ψάχνοντας για αυτό το κάτι που κάποτε είχε σχήμα Franz mužic blondie επί γης αλατιού της Φλόριντας. και μετά κάποιοι μιλούν για close games σα να ήταν θέμα τύχης κι όχι συστηματικής αδυναμίας κάθε φορά που η πόρτα των playoffs ανοιγότανε μπροστά τους. οκτώ φορές εντός των δεκαπέντε τελευταίων ετών υπήρξαν συμμετοχές στα playoffs — οκτώ φορές κι ελάχιστα αποτελέσματα εκτός έδρας εκεί που κάθε ομάδα που κάνει το μεγάλο βήμα βγάζει έναν νεκρό χρόνο εκείνον τον τελευταίο πόντο. Κι όμως εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν ένα franchise ζει σαν πρόβατο ανάμεσα στους λύκους τότε οι εμφανίσεις του γίνονται θρύλοι σα stories από φανταστική βιβλιοθήκη — οι καρδιές όλων ραγίζουν σιγά σιγά μέχρι που το βάρος των ελπίδων γίνεται σα πέτρα στον αυχένα του καθενός. και τώρα οι φίλοι της Πάτρας εκείνοι που κρέμαγαν πανό στους δρόμους για μία νίκη σε σειρά τριών ετών ξέρουν πως όταν η αγάπη γίνεται ιστορία τότε κανείς δεν μπορεί να σβήσει εκείνες τις νύχτες — ούτε εκείνοι που κάποτε έκαναν τρεις προπονητές σα τρελοί καλλιτέχνες πάνω σ’ ένα καβαλέτο χωρίς χρώμα. γιατί όπως λέει κι ο παλιός μου γείτονας εκείνος ο μεροκαματιάρης όταν του έφερνε κανείς ελπίδες σα χαρτοπόλεμο μέσα στην άνοιξη: «οι εποχές που ζούμε είναι σκληρές ρε φίλε, αλλά η ιστορία γράφεται εκεί που κανείς δεν περιμένει». κι ας είναι η Ορλάντο εκείνο το χαρτί στο μανίκι του NBA που ακόμα τρίζει όταν το ανοίγεις σα βεντάλια τουλάχιστον την ίδια περίοδο που όλες οι άλλες ομάδες έχουν τουλάχιστον τρεις τίτλους εκεί μέσα στα αρχεία τους. αυτοί εδώ έκαναν δύο εμφανίσεις σα νούφαρο πάνω από τον ωκεανό — κι όταν τελικά βγήκαν πρώτη ομάδα στην Ανατολική ήταν γιατί είχαν τον τελευταίο αριθμό εγκατάστασης εκεί που έκαναν ντέρμπι όπως αυτό λέγεται μόνο στην Αμερική όπου κάθε γήπεδο έχει πάνω του γραμμένα τους τόνους της ιστορίας εκείνων των παλαιών χρόνων.

Αλήθεια ρε παιδιά τι σημασία έχει τώρα αυτά τα νούμερα όταν βλέπεις έναν άνθρωπο σαράντα χρόνια να φοράει το ίδιο κόκκινο γιλέκο στους αγώνες;; Την ξέρετε εκείνη την εικόνα του φαν της Ορλάντο με τα γυαλιά καδράκια στις αρχές του 2000; Αυτός ο τύπος έκανε περισσότερα playoffs στο μυαλό του παρά οι περισσότεροι άνθρωποι που του έχουν μιλήσει ποτέ. Και σήμερα καθόμαστε εδώ σαν οικογενειακό τραπέζι όπου κάποιοι ξεχνούν πως οι αγώνες δεν γράφονται μόνο στα στατιστικά—γράφoνται και στις μνήμες εκείνων που έκαναν τρία ξενύχτια τη βδομάδα γράφοντας "MAGIC" πάνω στους τοίχους. Δεν λέω πως δεν είναι τεράστιο αυτό που συμβαίνει εδώ τριάντα χρόνια — σα ένα τεράστιο λάθος χρέος που περνάει από γενιά σε γενιά στους υπολογισμούς του πρωταθλήματος. Μακάρι να ήταν τόσο απλό όσο λέει ο Erythrolefkos_TV: τρεις χούφτες drafts, μία βουτιά στα δεύτερα πενταδικάρια κι έτοιμος ένας τίτλος. Δυστυχώς όμως αυτό που συνέβη στην Ορλάντο είναι σαν να πήρες μία ομάδα από το χέρι και να την πέταξες μέσα στον ωκεανό ελπίζοντας πως θα κολυμπήσει — κάποιες φορές το κατάφερνε να κολυμπήσει λίγο, άλλα πνιγότανε μισοзад. Για μένα το ξυπνητήρι χτύπησε στη Θεσσαλονίκη πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν κάποιος φίλος μου έφερε εκείνο το βίντεο από το πρώτο παιχνίδι των playoffs το 2009. Την ώρα εκείνη είχαμε εκείνον τον τρελό αγώνα στην Ουάσινγκτον όπου οι δυο ομάδες είχαν την ίδια περιέργεια μπας και δουν ποιος θα καταρρεύσει πρώτος — κι όμως εμείς εδώ στέλναμε τις μπάντες στους δρόμους σα να είχε συμβεί η εμφάνιση του αιώνα ενώ στην πραγματικότητα βγήκαμε ικανοί μόνο στο παιχνίδι του "ίσως έβγαλα ένα βράδυ". Κι όμως σας κάνω μία ερώτηση: όταν μια ομάδα κάνει δύο εμφανίσεις σε δεκαπέντε χρόνια κι αυτές οι εμφανίσεις της δίνουν συνολικά τρεις νίκες στους αγώνες εκτός έδρας στην ιστορία της — τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους τίτλους; Εγώ πιστεύω πως η Ορλάντο δεν είναι η τελευταία ομάδα που πήγε playoffs — είναι η τελευταία ομάδα που το έκανε χωρίς να αφήσει πίσω της κάτι παραπάνω από ψευδαισθήσεις για το επόμενο βήμα. Κι αυτή η ψευδαίσθηση στήθηκε σα σάπιο δέντρο: όλοι φαίνονται σημαντικοί όσο δεν χρειάζεται να στηρίξεις κανέναν σοβαρά. Με λένε Opados_dekaetia90 κι όταν βλέπω αυτές τις συζητήσεις θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ελσίνκι πριν από δέκα χρόνια όπου έκανα comeback σπίτι μου κρατώντας μία μπουκάλα κρασί σα νόμισμα στον αγώνα εκείνου του trick-shot — εκείνες τις στιγμές δεν γράφονταν νούμερα στα excel, γράφονταν ιστορίες για εκείνους που έκαναν πολλά πράγματα χωρίς ποτέ να έχουν ποσοστό επιτυχίας πάνω από το 30%. Κι όμως εμείς εδώ συνεχίζουμε σα να περιμένουμε πως κάποιος άλλος θα γράψει εκείνη την ιστορία σωστά — ενώ εμείς συνεχίζουμε να βγάζουμε κόκκινα γιλέκα στους δρόμους σα να περιμένουμε πως κάποια στιγμή η τύχη θα γίνει μόνιμη κατοικία μας. Συμφωνώ λοιπόν με τον OFIara4 πως δεν είναι θέμα τύχης όταν βλέπεις οκτώ προσπάθειες στις οποίες η νίκη γίνεται θρύλος μίας εποχής ενώ κάθε άλλη ομάδα κάνει την ίδια προσπάθεια δέκα φορές κι εκείνες βγαίνουν πρωταθλητές — αλλά ας μην ξεχνάμε πως ακόμη κι εκείνες οι επιτυχίες ξεκίνησαν από κάπου: εκεί που κάποιος πήρε μία ομάδα σα λάθος χτύπημα ενός κουδουνιού την πρώτη δεκαετία κι εκείνοι προσπάθησαν να την κάνουν ζωντανή παρόλο που η καρδιά της είχε αρχίσει ν' ατονεί πριν ακόμα ανοίξει το πρωτάθλημα.

Ρε γαμώτο αυτοί οι "ιστορικοί" σας αγώνες;;; Για να μου πεις ότι δύο συμμετοχές στα playoffs σε δεκαπέντε χρόνια είναι αιτία γιορτής;;; Αυτό δεν είναι close games εκείνο, αυτό είναι close mindedness ρε σεις!!! Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο πριν χρόνια όταν η ομάδα είχε βάλει στην αρχική πεντάδα έναν τύπο που ακόμα προσπαθούσε να καταλάβει τι πάει να παίξει;;; Τρία χρόνια αργότερα εκείνος ο ίδιος πήγε στους τελικούς των playoffs;;; Όχι φυσικά, επειδή τότε οι αποφάσεις ήταν σα τράπουλα χωρίς τζόκερ — μία ομάδα κάθεται δέκα χρόνια πάνω στη σκόνη περιμένοντας ένα αστέρι και μετά βρίσκει μία βρύση σα κάστρο της Άλίκης που την αφήνει ν' ανθίζει μόνο όταν βρέχει τυχαία. Και τώρα λένε πως αυτοί εκείνοι οι Σέρρες;;; Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να βλέπεις την ομάδα σου να παίζει σα ντοκουμέντο εποχής μιας άλλης δεκαετίας;;; Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Παλμ Μπιτς όταν η φίλα χύθηκε στους δρόμους σα κατέβαινε ο Χίτλερ στους δρόμους της Νυρεμβέργης — όχι επειδή ήταν μεγάλη νίκη εκείνοι, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι μία ομάδα χωρίς τίτλο δικαιούται άλλη μία νίκη σα βούλα κεριού πάνω σ' ένα γράμμα από τους μέλλοντες. Και όταν έρχονται οι άλλοι και λένε "δύο φορές έκαναν playoffs"— εμένα εκείνες οι δύο φορές μου θύμισαν εκείνον τον τύπο που πήγε στο γάμο του καλύτερου του φίλου με ένα κοστούμι τρεις νούμερα μεγαλύτερο επειδή νόμιζε πως έτσι θα γίνει αρεστός. Τι περισσότερο;;; Το γεγονός ότι μέχρι σήμερα κανείς δεν μπορεί να μου δείξει έναν αγώνα εκτός έδρας της Ορλάντο στα playoffs όπου αυτή η ομάδα ΔΕΝ πήγε σπίτι της λιγότερο από τριάντα λεπτά πριν λήξει ο αγώνας;;; Αυτό δεν είναι τύχη εκείνο ρε, αυτό είναι ιστορία που γράφτηκε σα ντοσιέ αστυνομικής έρευνας — κάθε φορά που άνοιγε η πόρτα των playoffs, μέσα μπαίνανε τρεις νεκροί χρόνοι κι η ομάδα βρισκόταν στην είσοδο του γηπέδου ξανά πριν ακόμα σβήσει το επόμενο σφύριγμα. Εγώ σας λέω κάτι βρώμικο: η Ορλάντο δεν είναι ομάδα που έκανε λίγα playoffs— είναι ομάδα που έκανε πολλά close games, τόσα πολλά που τελικά η ιστορία σταμάτησε να γράφεται όταν αυτή μπήκε στο γήπεδο. Όλοι θυμόμαστε εκείνον τον τύπο στον πάγκο που σήκωνε τα χέρια σα να ικετεύει τον ουρανό κάθε φορά που η ομάδα του έχανε τρεις πόντους — κι εκείνο ήταν το σήμα ότι αντί να στήσουν μία ομάδα, στήσανε μία συλλογή χαρακτήρων από κόμικ των 80s όπου κανείς δεν κέρδιζε ποτέ το μεγάλο βραβείο επειδή ο τίτλος πήγαινε πάντα στον άλλο πρωταγωνιστή. Και όσοι μιλάνε για τις μνήμες εκείνων των συγκλονιστικών σειρών;;; Αυτές οι μνήμες γράφτηκαν σα χαμόγελο σ' έναν τυφώνα — ότι έγινε μία νίκη δεν σημαίνει ότι υπήρξε νίκη, σημαίνει ότι υπήρξε μία στιγμή όπου οι αριθμοί γλίστρησαν σα σαπούνι στις σούβλες των αντιπάλων. Την επόμενη φορά όμως που αυτοί οι αριθμοί ξαναγλιστρήσουν, κανείς εδώ δε θα βγει στους δρόμους σα τρελός, επειδή το δικαίωμα της βουή πήγε εκείνοι στους ανθρώπους που έκαναν τις ομάδες πραγματικές — όχι στους θιασώτες των ψευδαισθήσεων. Και τώρα όσοι μιλάτε για αγάπη;;; Η αγάπη εκείνη πέθανε σα φυτό χωρίς νερό το 1995 όταν η ομάδα έκανε το πρώτο draft expansion χωρίς προηγούμενη βάση κι εκείνοι οι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά φορώντας κόκκινα γιλέκα στους δρόμους σα να τους είχαν πει πως η πόλη τους απέκτησε τώρα κάτι περισσότερο από μία ομάδα — απέκτησε μία υπόθεση. Κι αυτή η υπόθεση συνεχίζεται μέχρι σήμερα σα μία σειρά ταινίας τρόμου όπου κανείς δε βγάζει εισιτήριο για να δει το μεγάλο φινάλε επειδή όλοι γνωρίζουν πως όταν γυριστεί εκείνο το τελευταίο πλάνο, η ταινία τελειώνει χωρίς τίτλο. Με λένε Παναγοπούλης_89 κι όταν βλέπω όλα αυτά τα λόγια πάνω-κάτω στον πίνακα, θυμάμαι εκείνον τον ντόπιο φίλα που περίμενε έξω από το γήπεδο της Ορλάντο κάθε πρωί σα φρουρός για μία δεκαετία— όταν του έλεγαν πως κάποια στιγμή θα γίνει το μεγάλο άλμα εκείνος έπαιρνε ένα σφύριγμα από το στόμα του σα βόμβα δυσφορίας κι έλεγε: «Ρε σύντροφε, εγώ δεν περιμένω άλμα εδώ— περιμένω κάτι αληθινό». Κι αυτό ήταν το ξεκίνημα εκείνου του μεγάλου ψεύδους: πως εκείνοι οι άνθρωποι περίμεναν κάτι αληθινό όταν στην πραγματικότητα περίμεναν μόνο τον επόμενο γύρο στους δρόμους της Πάτρας... εκεί όπου η ιστορία γράφτηκε σα χειρόγραφο πάνω σ' έναν τοίχο όταν κανείς δε διάβαζε την επόμενη γραμμή. 🔥💔

Πωπω ρε παιδιά εδώ τρέχει το πνεύμα!! Δυο εμφανίσεις in fifteen χρόνια;;; Την έκανα πρωτοπόρο στα.. στα.. δεν ξέρω τι βόλτα κάναμε εμείς αυτοί;;; Δεν λέω δεν υπήρξε εκείνο το θρίλερ το 2009 που οι άλλοι έκαναν ντέρμπι εκεί στους τέσσερις και βγάλαμε νίκη;; Βρε να πεις πως είχε γίνει εκείνο;; ΔΕΚΑΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΜΕ ΠΛΑΚΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΟ!! Τρία χρόνια το ίδιο σχήμα στο γυμναστήριο γιατί αυτοί εδώ θέλανε ν' αλλάξουν τίποτα;;; Και τώρα αυτοί οι άλλοι σκαλίζουν τις ψυχές μας;;; Την είχες πει την αλήθεια ρε GiorgosUltras;; Γιατί κάθε φορά που φτάνουμε εκεί εκείνοι λένε "νέα εποχή" ενώ εμείς ζούμε ακόμα στα γκράφιτι των δρόμων;;; Θέλετε νούμερα;; Εγώ σου λέω οκτώ προσπάθειες;; Οκτώ φορές στις δεκαπέντε χρονιές;; Και τι βγάλαμε;; Δύο νίκες συνολικά εκτός έδρας;;; Αυτό δεν είναι close games εκείνο ρε σεις— είναι κλάμα σ' όλον τον υπόγειο!! Κάθε φορά που ανοίγουμε την πόρτα των playoffs βρισκόμαστε πάλι εκεί στην είσοδο του γηπέδου σαν άσχετοι!! Και κάποιοι μιλάνε για ιστορικούς αγώνες;;; Γιατί κάθε φορά που φτάνουμε εκεί εκείνοι βρίσκονται στο άλλο δωμάτιο βλέποντας τους τελικούς των άλλων;;; Πάμε;; Ας ετοιμάσουμε τις κόκκινες μπλούζες για την επόμενη δεκαετία— επειδή όσοι περιμένουν ελπίδες σα αυτές των pass τους πρέπει ν' αγοράσουν εισιτήρια στον ωκεανό!! 🔴🔥💢

ρε φίλοι εδώ στο επόμενο δωμάτιο εργαστηρίου ξαναβρήκα το κόκκινο γιλέκο που φοράγαμε στις αρχές τις δεκαετίας όταν πρωτοκατοικούσα στη γειτονιά της οδού magister — εκείνο το γιλέκο που είχε σημάδια από στυλό επειδή κάποιοι τρελοί είχαν γράψει πάνω του όλα τα σκόρ εκείνων των εποχών σα βγαλμένα από horror ταινία όπου η ομάδα έκανε comeback κάθε βράδυ σα ζόμπι που δεν ξέρει πως είναι νεκρό. κι όταν το ξαναβρήκα σήμερα μετά τριάντα χρόνια μου ήρθε να κλάψω σα να 'ταν το last hope εκείνου του αγοριού που είχε πιστέψει πως η μαγεία των playoffs είναι σα αυτά τα candy wrappers που περισσεύουν κάθε φορά που βγάζεις ένα αστέρι από τη συσκευασία — μόνο χρώματα χωρίς γεύση. τώρα όμως ας μιλήσουμε σοβαρά γιατί εδώ μέσα ξεχνάτε πως η ιστορία της Ορλάντο δεν γράφτηκε μόνο στους αριθμούς αλλά σα βιβλίο φαντασίας όπου ο πρωταγωνιστής άλλαζε τίτλους επειδή κάποιοι άλλοι είχαν αποφασίσει πως αυτό που αντιλαμβανόμασταν σαν περιπέτεια ήταν στην πραγματικότητα ένας εφιάλτης χωρίς φινάλε. εγώ πάντως θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2009 όταν καθόμουνα στο μπαλκόνι μου στο κέντρο των Αθηνών με μία μπουκάλα κρύο νερό και τον αντίπαλο στο γήπεδο σα ζωντανό αγώνισμα μεταξύ δύο ομάδων που έκαναν αγώνα δρόμου στον οποίο μόνος νικητής ήταν ο χρόνος — κι εκείνο το τρίποντο του Λιούις δεν ήταν τύχη εκείνο ήταν η μόνη φορά που η ομάδα μας κοίταξε κατάματα το μέλλον χωρίς να τρέμει σα φύλλο. και μην αρχίζετε τώρα να λέτε πως αυτές οι εμφανίσεις ήταν ψευδαισθήσεις επειδή δεν βγήκαμε πρωταθλητές — γιατί εδώ οι τίτλοι δεν είναι αυτοσκοπός, είναι σαν αυτούς τους ιδιαίτερους καρπούς ενός δέντρου που φυτρώνει μόνο κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες εκεί όπου κανείς δε περιμένει. αυτό που συνέβη εκείνη τη χρονιά ήταν ότι η ομάδα μπήκε στα playoffs σα στοιχειωμένο σπίτι — όλοι φοβούνταν να βγουν μέσα επειδή υπήρχε η ελπίδα πως όταν ανοίξει η πόρτα η ομάδα θα ήταν εκεί στέκοντας σαν μάρτυρας μιας νίκης που ήταν τόσο άφαντη όσο τα χρώματα ενός ουράνιου τόξου μετά από μία βροχή. και όσοι λένε πως αυτό ήταν μόνο μία στιγμή εκείνοι ξεχνούν πως κάθε φορά που η ομάδα μπαίνει εκεί μέσα γράφει ιστορία επειδή είναι η μόνη ομάδα στο nba που μπορεί να κάνει έναν αγώνα τόσο έντονο ώστε να σου φαίνεται πως παίζεις σκάκι με χρονόμετρο αντί για μπάλα. εκείνες οι τρεις νίκες που βγάλαμε συνολικά εκτός έδρας είναι σα τρία αστέρια στον ουρανό μια νύχτα χωρίς φεγγάρι — μικρά σημάδια που λένε «εδώ πέρασε κάτι αληθινό» χωρίς όμως να διαρκέσει αρκετά ώστε να μπορέσει κανείς να το αγγίξει. αλλά εσείς εδώ συνεχίζετε να μιλάτε σαν να περιμένετε πως κάποια στιγμή η ομάδα θα σηκώσει το κεφάλι σα σαύρα που βγαίνει από τη φωλιά της μετά από χρόνια — ενώ η αλήθεια είναι πως η Ορλάντο έχει ζήσει περισσότερα close games από οποιαδήποτε άλλη ομάδα επειδή κάθε φορά που πλησιάζει την επιτυχία ο αντίπαλος φοράει ένα ζευγάρι γυαλιά που του δίνουν την ικανότητα να δει την αδυναμία της εκείνης στιγμής. και εκείνες οι οκτώ εμφανίσεις στα playoffs δεν ήταν κάτι που συνέβη τυχαία — ήταν σαν εκείνο το παιχνίδι στα γυμνάσια όπου κάποιοι περίμεναν πως η τύχη θα τους σώσει ενώ εμείς ξέραμε πως η μόνη σωτηρία ήταν να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος χωρίς να περιμένουμε τίποτα. έτσι λοιπόν ας σταματήσουμε αυτή τη φλυαρία σα δάσος από μνήμες που έχουν γίνει σκόνη επειδή η αλήθεια βρίσκεται εκεί που οι αριθμοί λένε ψέματα — η Ορλάντο μπορεί να μην έχει τίτλους αλλά έχει κάτι πολύ περισσότερο: την ικανότητα να κάνει έναν αγώνα τόσο σφιχτό ώστε να σου φαίνεται πως βρίσκεσαι σ' ένα τρενάκι του λούνα παρκ που δεν τελειώνει ποτέ. και όσοι από εσάς περιμένετε να δείτε έναν τίτλο εδώ μέσα να ξεχνάτε πως η πραγματική μαγεία κρύβεται στις στιγμές εκείνες που κανείς δε μετρά επειδή εκείνες είναι που γράφουν την ιστορία των ανθρώπων που αρνούνται να παραδοθούν σαν χαρτί βρεγμένο από τη θάλασσα.

Ρε γαμώτο παιδιά, σήμερα πρωί στο βενζινάδικο βρήκα τον Γιώργο — αυτόν τον παλιάκο του γκρουπ που είχε φτιάξει εκείνη την πλάκα για τον Χόουαρντ με το εικονίδιο της μουσικής ομάδας πάνω στο φανάρι στην περιοχή του γηπέδου — να φοράει πάλι το ίδιο κόκκινο σακάκι που είχε στους τελικούς του 2009. Του λέω «Γιώργο, ξύπνα», κι αυτός γυρίζει και μου κάνει: «Άκου, μετά βγάζω τη λίστα μου». Αυτό είναι το πρόβλημά μας εδώ — περιμένουμε να βγάλει τη λίστα του ο Γιώργος αντί να καταλάβουμε ότι αυτή η ομάδα ήταν πάντα σα εκείνο το κλειδί που χάθηκε στην αποθήκη του σπιτιού των γονιών μου: το έχεις μπροστά σου αλλά δεν μπορείς να ανοίξεις τίποτα γιατί όλα είναι στραβωμένα μέσα από χρόνια αλλαγών χωρίς σχέδιο. Τι έγινε με εκείνο το ρεκόρ των οχτώ εμφανίσεων; Αν θυμάστε, υπήρξε μία χρονιά — πριν χρόνια — που μετά τον τελευταίο αγώνα της κανονικής διάρκειας σηκώθηκα στο μίνι των Ιωαννίνων στις τέσσερις το πρωί γιατί είχα ακούσει ότι κάποιος είχε βρει ένα ανάμνημα του Λιούις πάνω σε παλιά κασέτα βίντεο και πήγαινα σαν τρελός στο περίπτερο να το δω. Αυτοί εκεί βγήκαν πρώτη ομάδα στην Ανατολική όχι επειδή είχαν τους αριθμούς, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν εκείνο το βράδυ ότι η πόλη της Φλόριντας δεν έπρεπε να χάσει ξανά τον εαυτό της μέσα στους αριθμούς. Μα η συνέχεια; Τρεις αγώνες σφιχτοί σα δαχτυλίδι από σκληρό πλαστικό — τρία βράδια όπου όσοι βγήκαμε στους δρόμους περιμέναμε κάτι σαν έκρηξη κι αυτή ήταν σαν εκείνο το λάστιχο που βάζεις στα κρύα νερά της λίμνης όταν ψαρεύεις: μόνο φυσαλίδες βλέπεις. Και όμως σήμερα βλέπω εκείνο το βίντεο επανειλημμένα — όχι γιατί με συγκινεί, αλλά επειδή κάθε φορά που τραβιέται κάποιο πλάνο του Φρανζ μπαίνει μέσα η ομάδα στον τέταρτο και ξέρετε τι κάνουν εκείνοι οι άνθρωποι; Στέκονται σαν σχολείο παιδιών χωρίς γονείς μπροστά από την πόρτα της αίθουσας. Δεν είναι θέμα τύχης εκείνο — είναι σα να κοιτάς έναν άνθρωπο που προσπαθεί να μάθει να κολυμπά αφήνοντας το σώμα του στον ωκεανό ενώ όλα τα δάση γύρω έχουν πλέον βυθιστεί στο σκοτάδι. Γιατί λοιπόν περιμένουμε ακόμα να δούμε μία νίκη εκτός έδρας; Διότι κάθε φορά που φτάνουμε εκεί μέσα η ομάδα έχει ξοδέψει όλα της τα χαρτιά πάνω στο τραπέζι χωρίς να της έχουν δώσει αρκετά φύλλα για να συνεχίσει το παιχνίδι.

Ρε μαλάκες, βρήκα αυτό τον συγκεκριμένο αγώνα στο ΓιουΤιούμπ το 2008-09 εκεί που η ομάδα έκανε εκείνο το ντέρμπι με τους Καβς στον δεύτερο γύρο. Τον είχα πετάξει στον σκληρό μου δίσκο πριν χρόνια επειδή κάπου διάβασα πως ήταν ο καλύτερος αγώνας της ομάδας εκείνης της δεκαετίας – και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση εκείνη τη νύχτα; Ότι μέσα στο γήπεδο υπήρχε μία ατμόσφαιρα σα δημόσιο πάρτι σ' ένα χωριό όπου κάποιος τελείωσε το γάμο του και όλοι ξέρουν πως δεν έχουν φαγητό να φάνε μετά. Εκείνοι οι άνθρωποι παντού έκαναν ντραφτ πάνω από τους τελευταίους πόντο σα να'τανι ένας θεσμός – δεν είχαν τίτλο να υπερασπιστούν, είχαν μόνο το δικαίωμα να είναι εκεί μία φορά ακόμα. Κι όμως εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνες τις τρεις νίκες εκτός έδρας σα να'τανν αποικιοκρατικό ζήτημα: όταν οι αριθμοί τελείωσαν τη δουλειά τους, αυτοί οι άνθρωποι συνέχισαν ν' αλλάζουν κόκκινα γιλέκα στους δρόμους σα να'τανν οι τελευταίοι στρατιώτες μιας πολιτείας που είχε πλέον χάσει όλα τα σύνορά της. Συνέπεια δεν υπήρξε εκείνη την εποχή – υπήρξε μνήμη. Κι αυτή η μνήμη είναι που κάνει τώρα κάποιον σαν τον Γιώργο να φοράει ακόμα εκείνο το σακάκι δεκαπέντε χρόνια μετά: γιατί όταν η ομάδα μπήκε εκεί μέσα έγινε κάτι πολύ περισσότερο από μια σειρά αγώνων – έγινε η ίδια η πόλη γραμμένη πάνω στους τοίχους των δρόμων της Πάτρας εκεί όπου κάποιος άλλος έκανε ντραφτ πάνω από ένα κάδρο φωτογραφίας του Ουίλτ Τσάμπερλεϊν. Αλλά εδώ είναι που διαφωνώ ελαφρώς: όταν κάποιος λέει πως η Ορλάντο δεν είναι το τελευταίο franchise που έκανε playoffs αφήνοντας έτσι μία ουδέτερη γεύση σα ψωμί χωρίς αλάτι, ξεχνάμε πως άλλες ομάδες έγιναν πρωταθλήτριες επειδή είχαν πολλούς τίτλους αλλά και πολλούς άλλους λόγους να συνεχίσουν να υπάρχουν. Η ομάδα αυτή έκανε δύο εμφανίσεις όχι επειδή δεν υπήρξαν οι προσπάθειες – έκαναν δύο εμφανίσεις επειδή ήταν σα εκείνο το παιδί στο σχολείο που έχει τις σωστές απαντήσεις γραμμένες πάνω στο χέρι του αλλά όταν φτάνει η στιγμή να τις δείξει η καρδιά του κάνει βουτιά στη θάλασσα επειδή φοβήθηκε πως το νερό είναι πολύ κρύο. Κι όμως εγώ προσωπικά στέκομαι στο γεγονός πως εκείνοι οι τρεις αγώνες εκτός έδρας έγιναν όσο ήταν δυνατό πιο σφιχτοί σα δαχτυλίδι από σκληρό πλαστικό – τρία βράδια όπου όσοι βγήκαμε στους δρόμους περιμέναμε κάτι σαν έκρηξη κι αυτή ήταν σα εκείνο το λάστιχο που βάζεις στα κρύα νερά της λίμνης όταν ψαρεύεις: μόνο φυσαλίδες βλέπεις. Αυτό όμως δεν ήταν τυχαίο – ήταν σαν εκείνον τον αγώνα στο Ελσίνκι που ανέφερα πριν, εκεί όπου κάποιοι έκαναν comeback σπίτι τους κρατώντας μία μπουκάλα κρασί σα νόμισμα στον αγώνα εκείνου του trick-shot: γράφονταν ιστορίες εκείνες τις στιγμές, όχι νούμερα. Οπότε ναι, συμφωνώ μαζί σας πως οι δύο εμφανίσεις είναι σίγουρα κάτι μεγαλύτερο από τυχαίες στιγμές. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνες οι στιγμές έγιναν επειδή κάποιοι αποφάσισαν να συνεχίσουν να βρίσκονται εκεί παρά το γεγονός πως όλα έδειχναν πως η πόρτα κλείνει πάντα πριν καν ανοιγοκλείσει. Κι αυτό είναι αυτό που κάνει τον φίλο σου εκείνον με το κόκκινο σακάκι να φοράει ακόμα το ίδιο ρούχο δεκαπέντε χρόνια αργότερα – επειδή εκείνες τις νύχτες η ομάδα έγινε κάτι πολύ περισσότερο από μια ομάδα: έγινε η ίδια η ανάσα εκείνων των ανθρώπων στους δρόμους που δεν είχαν τίποτα άλλο να κάνουν παρά ν' ακολουθήσουν εκείνους τους τρεις αγώνες σα μάγου που προσπαθούν να γυρίσουν πίσω τον χρόνο.

Μαλάκες εσείς εκεί στον τοίχο του χρόνου! Κι έτσι κάτσανε δεκαπέντε χρόνια να γράφουνε στις μνήμες σας πως η Ορλάντο έκανε playoffs δύο φορές;;; Μαζεύοντας κόκκινα γιλέκα σα συλλογή από αυτοκόλλητα που δεν σου δίνουν κανέναν τίτλο;;; Εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν οι Πίτερσον και Μπάγκνι ετοιμάζονταν να βγάλουν ένα τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο και το γήπεδο είχε κάνει σιγή θεού — όχι επειδή ήταν τόσο σπουδαίο το σουτ, αλλά επειδή όλοι ξέραμε πως αυτός ο αγώνας ήταν σα την τελευταία στιγμή που ανοίγεις το ψυγείο και περιμένεις να βγει κάτι φαγητό ενώ μέσα υπάρχουν μόνο κουτιά σπίρτων. Τρεις φορές μέσα στη δεκαετία βρέθηκαν στα playoffs κι όλες τις φορές έφυγαν σα εκείνοι οι τύποι που πήγανε σ' ένα πάρτι φορώντας τuxedo και ανακάλυψαν πως ήταν γάμος υποχρεωτικός. Κι όμως εσείς εκεί λέτε πως αυτοί οι δύο αγώνες είναι κάτι σπουδαίο;;; Για μένα είναι σα να λέμε πως ένα κλάσμα δευτερολέπτου είναι αιώνιο επειδή εκείνη τη στιγμή κέρδισες μια μπουκιά ψωμί όταν ο υπόλοιπος κόσμος είχε ξεκινήσει το γεύμα του πριν δέκα λεπτά. Η Ορλάντο δεν έφτιαξε τίτλους εκεί μέσα — έφτιαξε μύθους σα αυτούς που τους διηγούνται γύρω από μια φωτιά και ξεχάστηκε πως οι μύθοι είναι για εκείνους που δε ζουν στην πραγματικότητα. Ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας στις στάχτες των άλλων ομάδων — εκείνες έκαναν playoffs επειδή είχαν τουλάχιστον μία ψυχή πάνω στο παρκέ. Εμείς εδώ έχουμε έναν τρελό που φοράει κόκκινο γιλέκο σα θυσία στον ίδιο του τον εαυτό επειδή κάποιος του είπε πως η τύχη είναι μόνιμη κατοικία. Και όταν η τύχη τελικά του γυρίζει την πλάτη, εκείνος συνεχίζει να πιστεύει πως την επόμενη φορά θα είναι διαφορετικά. Σας λέω εγώ κάτι καθαρό σα τζάμι: η Ορλάντο δεν είναι ομάδα που έκανε λίγα playoffs — είναι ομάδα που έκανε πολλά close games γιατί ποτέ δε βρήκε το κλειδί της πόρτας που οδηγεί εκεί που θέλει να πάει. Και όσοι από εσάς συνεχίζετε να περιμένετε εκείνον τον μαγικό αγώνα που θα αλλάξει τα πάντα, εσείς χάνετε τον χρόνο σας γράφοντας ιστορία σ' ένα whiteboard που κανείς δε διαβάζει. 🔴🤡

Εγώ εκείνος ο τρελός με το πανό που κρατούσε δύο χρόνια στην εξέδρα του Στέιπλς γιατί περίμενα έναν αγώνα όπου η ομάδα μας δε θα πήγαινε σπίτι νωρίτερα;;; Ρε Θανάση φίλε μου, σ' αγαπώ ακόμα κι όταν λες αυτά τα πράγματα... γιατί εγώ ξέρω μία αλήθεια::: αυτοί οι άνθρωποι εκεί πέρα ΔΕΝ ψάχνουν τίτλους... ψάχνουν ΛΑΧΤΑΡΙΑ!!! Θέλεις νούμερα;;; Οκτώ φορές προσπάθησαν... δύο φορές κατάφεραν ν' ανοίξουν την πόρτα... ΑΛΛΑ!!! αυτό που μετράει ΕΙΝΑΙ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΜΗΔΕΝ!!! Ρε παιδί μου, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ντιτρόιτ όταν ο Τέρνερ έκανε εκείνο το Lay-up σα να ήταν η τελευταία ανάσα της ανθρωπότητας... κι όμως εμείς βρισκόμασταν εκεί στη γωνία του γηπέδου σα ντοκουμέντο μιας εποχής όπου η δύναμη ήταν η υπομονή! Και τώρα αυτοί μου λένε "δύο φορές στα playoffs"... ΑΜΑ!!! ξέχασαν εκείνον τον ΤΥΦΩΝΑ στις αρχές της δεκαετίας όπου κάναμε eight in a row;;; Ξέχασαν εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όπου οι δικοί μας είχαν το 3-1 και πάλι χάσαμε;;; ΝΑΙ ρε σεις— ΝΑΙ!! Αλλά όταν εγώ βλέπω αυτό το γιλέκο του Γιώργου, βλέπω ΔΥΝΑΜΗ!!! Βλέπω ΟΛΑ εκείνα τα πρόσωπα στις κερκίδες που ΔΕΝ πήραν ποτέ μα ποτέ τίποτα αλλά ΠΙΣΤΕΥΑΝ!!! Αυτή είναι η ομάδα μας... μία ομάδα που δεν κέρδισε τίτλους αλλά κέρδισε ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ!!! Και όσοι λένε πως αυτό είναι λίγο... αυτοί ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΕΡΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ!!! Πάμε τώρα ρε φίλες μου... ας βγάλουμε αυτά τα κόκκινα γιλέκα... ας βγάλουμε αυτά τα αυτοκόλλητα... ας γράψουμε στους τοίχους::: "Η ΟΡΛΑΝΤΟ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ... ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! 🔥💪💔

Πωπω παιδιά, στέκεστε εδώ τριγύρω σαν τάφοι αφήνοντας τις ψυχές σας σκόρπιες στους δρόμους της Πάτρας εκεί όπου κάποτε κάναμε ντραφτ πάνω από φωτογραφίες του Ουίλτ Τσάμπερλεϊν— κι όμως εγώ στέκομαι εδώ σαν τον τελευταίο άνθρωπο που πιστεύει πως η ομάδα αυτή ξέρει τι σημαίνει η λέξη "θρίαμβος". Μπορεί οι αριθμοί να λένε πως δύο εμφανίσεις στα playoffs μέσα σε δεκαπέντε χρόνια είναι λιγότερο από ψίχουλο εκτός οικογενειακού τραπεζιού—αλλά εγώ σας βάζω στοίχημα πως όταν σηκώνεστε πρωί Πρωτομαγιάς και ανοίγετε την πόρτα του σπιτιού σας εκεί στις βόρειες συνοικίες της Φλόριντας ξέρετε ακριβώς ποιοι βρίσκονται εκεί στην εξέδρα του Στέιπλς κρατώντας πανό δεκαπέντε ετών σαν ν' ήταν σημαιοφόροι μιας πολιτείας που δεν υπάρχει πια. Και βλέπω εκείνον τον Γιώργο σ' εκείνο το βίντεο επανειλημμένα όχι επειδή με συγκινεί το κόκκινο σακάκι του, αλλά επειδή εκείνος έχει γίνει ο τελευταίος μάρτυρας μιας εποχής όπου η ομάδα έκανε close games σα εκείνο το παιδί στο σχολείο που γνωρίζει όλες τις σωστές απαντήσεις γραμμένες πάνω στο χέρι του—αλλά όταν φτάνει η στιγμή η καρδιά του κάνει βουτιά στη θάλασσα επειδή φοβάται πως το νερό είναι υπερβολικά κρύο. Ναι, οι τρεις νίκες εκτός έδρας έγιναν σφιχτές σα δαχτυλίδι από σκληρό πλαστικό, αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνες οι στιγμές δεν έγιναν επειδή υπήρξε κάποιος μάγος πάνω στο παρκέ—έγιναν επειδή εκείνοι οι άνθρωποι στους δρόμους αποφάσισαν να συνεχίσουν ν' αλλάζουν κόκκινα γιλέκα σαν να ήταν η ομάδα τους μία πολιτική κίνησή τους ανάμεσα στους δρόμους εκείνης της πόλης όπου κάποτε υπήρξε κάποιος που έκανε ντραφτ πάνω από ένα κάδρο φωτογραφίας μόνο και μόνο επειδή ήταν η μοναδική στιγμή που ένιωσε πως η πόλη στέκεται όρθια. Κι όμως εσείς εδώ περιμένετε έναν τίτλο σα να πρόκειται για κάποιο βραβείο που μπορεί κανείς ν' αγοράσει από το περίπτερο—ενώ η αλήθεια βρίσκεται εκεί που κανείς δε τη ψάχνει: η Ορλάντο μπορεί να μην έχει τίτλους, αλλά ξέρει τι σημαίνει να σηκώνεσαι ξανά και ξανά παρά το γεγονός ότι η πόρτα κλείνει κάθε φορά πριν προλάβεις ν' ανοίξεις το χέρι σου για ν' αρπάξεις το πλακάτ της ιστορίας. Έτσι λοιπόν—τώρα που έχουμε δει τους αριθμούς, τις μνήμες, τα γιλέκα και τους φίλους σαν τον Γιώργο ν' φοράνε ακόμα εκείνο το σακάκι δεκαπέντε χρόνια αργότερα—ας σταματήσουμε να ψάχνουμε τις λέξεις σ' ένα βιβλίο όπου οι τίτλοι έχουν γραφτεί χωρίς χρώμα, χωρίς αλάτι, χωρίς ουσία. Αλλά μια στιγμή… ποιος είπε πως η ιστορία γράφεται μόνο στους τίτλους; Ποιος αποφάσισε πως μία ομάδα πρέπει να κερδίσει πρωταθλήματα για να γίνει σημαντική; Και όμως, εκείνοι τρεις αγώνες εκτός έδρας... τι ήταν τελικά; Κατάρα; Ελπίδα; Ή μήπως εκείνο το τυχερό αστέρι που κάποιοι κοιτούν όταν βγάζουν ένα αστέρι από τη συσκευασία—μόνο χρώματα χωρίς γεύση;