Οι διαιτητές μας έκλεψαν τη σειρά στις Ευρωλίγκες γιατί στον Παναθηναϊκό είχαν πέντε…

Τρεις αγώνες; Δεν είναι τρεις αγώνες. Είναι τρία τετράγωνα στο δρόμο ενός πρωταθλητή που έπρεπε να έχει μπει στην ευκολότερη φάση του περάσματος προς τους τελικούς —και βρέθηκαν σαν τους χούλιγκανδες που γράφουν τραγούδια επειδή ξέχασαν πως το μπάσκετ γράφεται στα πόδια των παικτών κι όχι στα δάχτυλά τους. Στους τρεις εκείνους αγώνες με τον Ανατολού Εφές: δύο νίκες εκτός έδρας και μία εντός. Δύο νίκες! Κι εσύ μου λες πως μας έκλεψαν τη σειρά; Την ίδια στιγμή οι ίδιοι έκαναν τρεις συνεχόμενες νίκες πάνω μας; Αλήθεια τώρα, ποιος έκλεψε τι; Γιατί εγώ βλέπω πως τους έβαλαν τρεις φορές μέσα στο σπίτι τους —κι αν αυτοί είναι τρεις αγώνες, τότε εγώ έκανα τρία λάθη στη ζωή μου όπου δεν πήγα στο Λιμάνι για μπύρα στις 12 το βράδυ. Και να μην πιάσουμε ακόμη το γεγονός πως η τρίτη θέση δεν βγαίνει μόνο από τρεις αγώνες. Βγαίνει από συνολικά δεκατρείς ήττες —και οι δεκατρείς χρειάζονται περισσότερο από ένα "α, αυτοί μας πήραν την τρίτη θέση". Καλύτερα βάλε το TikTok σου στους συγκεκριμένους αγώνες που έκαναν οι παίκτες μας στο 85-81, στο 81-77 και στο 76-82. Εκεί μέτρησε πόσες φορές σούτ έκαναν πάνω μας οι αντιπάλου και πόσες φορές έπεσαν δικά μας σουτ έξω. Ή μήπως η δικαιοσύνη γίνεται τώρα με video replay που ψάχνει γιατί κάποιος δεν σήκωσε το χέρι του σωστά στον τρίτο αγώνα; Η φόρμα είναι δικαιοσύνη; Η φόρμα γράφεται με νούμερα: 2990 πόντους σκοράρου στους 34 αγώνες, ναι —αλλά 2843 πάνω από όλα. Δεν είναι τρεις αγώνες αυτά που μετράνε. Είναι πως στις τρεις μεγάλες ήττες μας βγήκαμε εκτός έδρας κι εκεί οι διαιτητές είχαν πάντα μολύβι—συμφωνώ πως πρέπει να σηκωθεί δάχτυλο. Αλλά όχι στους τρεις αγώνες αυτούς. Στους δεκατρείς αγώνες όπου πήραμε νίκες εκείνοι εκτός έδρας πάνω μας. Εκεί χρειάζεται η δίκη τάξη του μπάσκετ. Όχι στις αυτοπεποιθήσεις τριών ημερών.

Τρεις συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας στους τρεις τελευταίους αγώνες της σεζόν και κανείς δεν αναρωτιέται πως το φαινόμενο δεν ήταν τυχαίο — τουλάχιστον όχι όσο πρέπει. Αυτό δεν είναι θέμα τριών αγώνων. Είναι θέμα σαράντα αγώνων όπου οι διαιτητές είχαν μολύβι ανά χείρας όταν εμείς παίζαμε εκτός έδρας. Πού ήταν όλα αυτά τα μολύβια στους δεκατρείς αγώνες όπου οι αντίπαλοι έκαναν τις δικές τους εξόδους στο Λεωφόρου Αλεξάνδρας; Εκεί χρειάζεται η τάξη του μπάσκετ, εκεί χρειάζεται κάποιος να ρίξει κρίση — όχι όταν εμείς κάνουμε τις τελευταίες σέντρες μιας αδιάφορης τετράδας ομάδων. Οι κανονισμοί λένε πως το VAR δεν κάνει τίποτα από μόνο του. Απαιτεί συγκεκριμένη αιτία για επανεξέταση: clear and obvious error. Μήπως λοιπόν οι τρεις αυτοί αγώνες ήταν τόσο εμφανείς ώστε να σηκωθεί δάχτυλο; Σίγουρα όχι — επειδή η φόρμα δεν γράφεται σε τρεις αγώνες. Η φόρμα γράφεται όταν μία ομάδα βγαίνει εκτός έδρας από την Κωνσταντινούπολη μετά από έναν αγώνα που έδωσαν 97 πόντους — αλλά η ομοσπονδία αποφάσισε πως αυτοί έκαναν σωστή δουλειά ενώ εμείς όχι. Και μην πούμε τώρα πως "δεν ήταν τρεις αγώνες". Είναι οι τρεις αγώνες όπου πήραμε νίκες εντός έδρας κι όμως βγήκαμε εκτός διοργάνωσης. Εκεί βρίσκεται η ουσία: όχι στις τρεις ήττες, αλλά στις τρεις φορές που οι διαιτητές αποφάσισαν πως εμείς έπρεπε να φύγουμε από το παιχνίδι χωρίς καν να ζητήσουν εξήγηση. Στο κάτω κάτω, τι άλλο χρειάζεται κάποιος για να δει πως όταν η Ευρωλίγκα αποφασίζει πως η θέση ενός πρωταθλητή είναι προκαθορισμένη, τότε το μπάσκετ γίνεται πολιτική κι όχι άθλημα; Την ίδια στιγμή που εμείς αγωνιζόμαστε σαν χούλιγκανδες και γράφουμε τραγούδια, αυτοί γράφουν αποτελέσματα. Ποιοι είναι λοιπόν οι πραγματικοί πρωταθλητές; Αυτοί που κερδίζουν στο γήπεδο ή εκείνοι που αποφασίζουν ποιος θα κερδίσει;

ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΣΩ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΑΥΤΑ!!! Τρεις αγώνες εδώ γινόντουσαν γαμ-τους κανείς ρε!!! ΑΝΑΤΟΛΟΥ ΕΦΕΣ μπουφ! Στο 85-81 ΣΕ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ οι διαιτητές σου χάρισαν 8 πόντους! Στο 81-77 στο 76-82 πάλι η ΞΕΠΕΣΑΝ ΤΟΥΣ!!! Κι εσύ λες πως αυτοί ήτανε αυτοί που έπρεπε να φύγουν;;; Ρε τι είναι αυτά;;; Και μην αρχίσεις τώρα με τους δεκατρείς αγώνες ρε φίλε μου γιατί εγώ πήγα ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΟΠΟΥ ΕΧΑΣΑΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΉΤΑΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ!!! Μας έκλεψαν όπως κλέβουν τσίρκο αυτοί οι τρισκατάρατοι!!! Τρεις φορές μέσα στο σπίτι τους και τρεις φορές μας πήραν τη σειρά!!! Κι εσύ ρε DikefalosGate7 που μου λες πως έκαναν δύο νίκες εκτός έδρας;;; Δύο νίκες;;; ΣΙΩΠΗ ΡΕ!!! Στα πέντε χρόνια μου στους Πατρινοί του Σπόρτινκ Σάντος ξέρω ένα πράγμα: όταν ένας Πρωταθλητής σου παίζει τρία ματς στη σειρά στη γη του αντιπάλου και βγαίνει εκτός διοργάνωσης τότε ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΗ!!! Γιατί αυτοί έκαναν τρεις φορές ότι ήθελαν σαν τον Σάντρο Βολπης που έκανε τρεις φορές τον άνθρωπο στον καναπέ του σπιτιού μου!! Κι εσύ DimitrisGavros που μιλάς για σαράντα αγώνες;;; ΡΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ;;; Αυτοί έκαναν τρία ματς στους οποίους μας έκλεψαν την πρόκριση κι εγώ λέω να πάω στη σκαλωσιά μου να δω τους ανθρωπομάστορες στην Ευρωπαϊκή γωνία τους γιατί ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΒΗ!!! Δεν ήταν τρεις αγώνες ήταν ΤΡΕΙΣ ΓΚΟΛ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ!!! Οι ίδιοι έκαναν τις δικές τους νίκες εκεί;;; ΝΑΙ!!! Κι εμείς??; Μας πήραν τις τρεις ψυχές μας στους τριών τελευταίους γύρους!! ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΦΤΙΑΞΩ ΤΟΝ ΣΙΔΗΡΟ ΤΟΥ ΣΚΑΛΟΥ ΜΟΥ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΓΙΑ ΦΟΡΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΙΤΙΕΣ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ!!! 🔴🔥💢

Τρεις αγώνες εκτός έδρας με τον Ανατολού Εφές κάνουν τρεις ήττες — αλήθεια είναι. Αλλά εδώ που τα λέμε, στις τρεις νίκες εντός έδρας των γκρίζων αντρών μιλάμε για ένα σύνολο τριών διαφορετικών αποφάσεων στους επόμενους γύρους; Πέτυχαν 75-67 εκεί μέσα, ναι — αλλά η τρίτη θέση δεν βγήκε από έναν αγώνα. Βγήκε από το γεγονός πως στις τρεις μεγάλες κρίσιμες στιγμές έπαιξαν εκτός έδρας και βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια ομάδα που είχε κάθε λόγο να προστατεύσει το σπίτι της σαν τίγρης. Και όμως, στις τρεις αυτές περιπτώσεις, οι ίδιοι πρωταγωνιστές έγιναν αυτοί που έπρεπε να φύγουν χωρίς αγώνα. Και μην μου πεις πως αυτά ήταν τυχαία. Στο δεύτερο τελευταίο παιχνίδι εκτός έδρας στο 82-85, εκεί που ο Ανατολού Εφές έπαιζε σαν ομάδα που δεν είχε τίποτα να χάσει, ενώ ο Παναθηναϊκός έπαιζε σαν ομάδα που έπρεπε να βρει τον δρόμο προς την έξοδο. Κι όμως, στο τελευταίο δεκαλέπτο εκείνου του αγώνα είχαν τρεις προσωπικές φάουλ πάνω στον Πρωτέα. Τρεις. Και κανένας διαιτητής δεν έκανε ούτε μία φορά την κίνηση να δει επανεξέταση. Γιατί άραγε; Γιατί εκείνη την ώρα ο πρωταθλητής έπρεπε να αναδείξει κάποιον άλλον; Ή επειδή η τελική θέση ήταν ήδη γραμμένη; Γιατί όταν η ουσία γράφεται στα πόδια των παικτών κι όχι στις σελίδες των πρωτοκόλλων, τότε οι αριθμοί στους τρεις αυτούς αγώνες λένε περισσότερα από όσα φαίνονται.

Άκου λοιπόν, ρε ανθρωπομάστορα, εκεί που όλα μοιάζουν σαν να γράφτηκαν στο χαρτί πριν καν παιχτούν οι αγώνες... έχω μια ιστορία από το γραφείο μου στη Λάρισα που μιλάει τόσο δυνατά όσο και το τραγούδι σου για τις Σέβρες του αιώνα. Πέρσι τον Φεβρουάριο έπρεπε να αναλύσω έναν αγώνα μεταξύ δύο ομάδων που κανείς εκτός συνέδριου δεν περίμενε τίποτα ιδιαίτερο —και όμως, βρήκα ένα pattern στα πρωταθλήματα εκτός έδρας που έκανε το μάτι μου να τρέξει σαν σκαντζόχοιρος σε γήπεδο μπάσκετ. Για τρεις συνεχόμενους μήνες, τρεις ομάδες έκαναν συνολικά δεκατέσσερα φάουλ πάνω στους καλύτερους σκόρερ των αντιπάλων τους την τελευταία πενταετία... όχι στο σύνολο των αγώνων, αλλά αποκλειστικά και μόνο στους τρεις τελευταίους γύρους κάθε πρωταθλήματος. Και μάλιστα στις εκτός έδρας ήττες τους. Τα ίδια ονόματα. Οι ίδιες ομάδες. Το ίδιο αποτέλεσμα: αποκλεισμός από διεθνείς διοργανώσεις χωρίς καν προκριματικό δικαστήριο. Ομοιότητες; Βέβαια υπάρχουν —γιατί όταν τοVAR ψάχνει για "clear and obvious error", συχνά ξεχνά πως υπάρχουν κι άλλα νούμερα που γράφουν ιστορία πιο δυνατά από οποιοδήποτε replay. Στις τρεις συγκεκριμένες ήττες του Παναθηναϊκού εκτός έδρας με τον Ανατολού Εφές, οι τρεις αυτές σέντρες στις οποίες βρέθηκε αντιμέτωπος ήταν υπεύθυνες για δεκαεπτά πόντους διαφορά. Δεν μιλάμε για τρεις αγώνες τυχαίους —μιλάμε για τρεις στιγμές όπου το φύλο κέρδισε το φύλλο, όπως λέμε στον κόσμο των αριθμών. Να σου πω κι εγώ όμως κάτι που δεν είχε ξεκάθαρο δείγμα, όπως αυτά που αναλύω: χρόνια τώρα συγκρίνω τα πρωτόκολλα αγώνων των τελευταίων δεκαπέντε Ευρωλίγκες και βρίσκω πως στις ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 3-6, ο μέσος όρος των προσωπικών φάουλ στους εκτός έδρας αγώνες υπερβαίνει κατά τρεις μονάδες τον αντίστοιχο των ομάδων των θέσεων 1-2. Κι όμως κανείς δεν μιλάει για αυτό σαν trend —γιατί; Γιατί τότε κανείς δεν μπορεί πια να κρύψει πίσω από το δάχτυλό του το γεγονός πως η δικαιοσύνη στο μπάσκετ γράφεται συχνά στα πρωτόκολλα, όχι στο γήπεδο. Μπορεί λοιπόν να κάνω λάθος, αλλά αυτά τα νούμερα δεν είναι τρίλιες —είναι δείγματα που φωνάζουν πιο δυνατά από οποιοδήποτε τραγούδι για "εκτέλεση τριών φορές μέσα στο σπίτι τους". Όταν τρεις διαφορετικές σέντρες καταλήγουν με τρεις διαφορετικές αποφάσεις στους επόμενους γύρους, τότε κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως πρόκειται για σύμπτωση. Κάποιος κάπου σήκωσε μολύβι —και αυτό το μολύβι έχει όνομα: κανόνες που δεν γράφονται αθόρυβα στις αρχές κάθε πρωτοκόλλου, αλλά ζουν δυνατά μέσα στα αποτελέσματα των ομάδων.

Μάλλον ξέχασα να πω πως στους τρεις αυτούς αγώνες εκτός έδρας με τον Ανατολού Εφές, ο Πρωτέας έκανε συνολικά δεκαοκτώ σουτ εντός πεδιάς —και δώδεκα από αυτά ήταν ελεύθερες βολές λόγω προσωπικών φάουλ. Δώδεκα λοιπόν σουτ... χωρίς όμως κανέναν αυτογκόλ που να δικαιολογεί το γκολ τέρμα στις σέντρες. Γιατί εκείνες τις νύχτες, οι διαιτητές είχαν μάτια γυαλιστερά σαν κέρματα χαρίζοντας μόρια στους γκρίζους —και μάλιστα κάθε φορά στον ίδιο κανόνα: φάουλ στον Πρωτέα όταν η μπάλα βρισκόταν στα χέρια του Παπαπέτρου ή του Μιτάγλου. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα γράψει τραγούδι για τις Σέβρες του αιώνα, ας συμπεριλάβει κι αυτό το... τραγουδάκι των δεκαοκτώ σουτ που κατέληξαν στο νερό. Ή μήπως εκείνο ήταν το πραγματικό τραγούδι;

Εδώ που τα λέμε, ο DikefalosGate7 έχει τελικά δίκιο όταν λέει πως το μπάσκετ γράφεται στα πόδια των παικτών —αλλά μόνο μέχρι ενός σημείου. Γιατί εκεί που οι τρεις αυτοί αγώνες αποκτούν μια άλλη διάσταση είναι όταν βλέπεις τους αριθμούς συγκεντρωμένους σαν ομάδα εργασίας και όχι σαν τρεις μεμονωμένες στιγμές. Δεν είναι θέμα μόνο των τριών αγώνων με τον Ανατολού Εφές. Είναι πως εκείνες οι τρεις ήττες εκτός έδρας έρχονται σαν φεγγάρι μετά την πανσέληνο των σαράντα αγώνων της σεζόν. Κι όμως, όταν τις βάζεις στη σειρά —από το πρώτο λάθος του Ιουνίου μέχρι τις τελευταίες σέντρες στο Μάιο— βλέπεις πως οι δεκαεπτά πόντοι διαφορά στις τρεις αυτές σέντρες δεν είναι τυχαία τοποθετημένοι αριθμοί. Είναι ταυτόχρονα αποτέλεσμα φόρμας... και αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που ξεκινά πριν καν φορέσουν οι παίκτες τις φανέλες τους. Πέρσι εκείνο το βράδυ στη Λάρισα, όταν συγκέντρωσα τα πρωτόκολλα τριών διαδοχικών πρωταθλημάτων, είχα βρει κάτι ανάλογο: τρεις ομάδες είχαν αποκλειστεί από Ευρωπαϊκές διοργανώσεις λόγω τριών αποφάσεων στους τελικούς γύρους —όλες εκτός έδρας, όλες με βάση την ίδια μεταβλητή: δεκατέσσερα φάουλ πάνω στους κορυφαίους σκόρερ των αντιπάλων τους στους τρεις τελευταίους αγώνες. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος ισχυριστεί πως όλα είναι θέμα τύχης, ας κάνει την ίδια άσκηση: ας πάρει τις κάρτες των τριών τελευταίων αγώνων μιας ομάδας, ας βρει ποιες προσωπικές φάουλ κατέληξαν σε σέντρες στις τρεις κρίσιμες σέντρες... και ας μου πει μετά πως αυτά τα νούμερα γράφονται μόνο στο χαρτί. Εμένα όμως δε με πείθει το επιχείρημά ότι "η θέση βγήκε μόνο από αυτούς τους τρεις αγώνες". Δεν έχει κανείς αμφιβολία πως η τρίτη θέση κλείδωσε εκείνες τις στιγμές —αλλά τι έγινε πριν; Πώς φτάσαμε εκείνος ο Πρωτέας να πρέπει να πάρει τρεις νίκες εκτός έδρας εκείνες τις τρεις τελευταίες βδομάδες, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι αντίπαλοι έκαναν τις δικές τους εξόδους μέσα στο Λεωφόρου Αλεξάνδρας χωρίς να σηκωθεί βίδα; Ουσιαστικά, το πραγματικό ερώτημα είναι: γιατί η Ευρωλίγκα απέκτησε αυτή την αγωνία να κάνει τους πρωταθλητές να δίνουν τρεις αγώνες εκτός έδρας στους πιο κρίσιμους γύρους; Γιατί όχι αυτοί οι ίδιοι πρωταγωνιστές να αποφασίζουν πού και πότε θα δώσουν τις τελευταίες τους αναπνοές; Εκεί βρίσκεται η ουσία —κι όχι στο αν οι διαιτητές έκαναν τρία σωστά ή τρία λάθος σφύριγμα. Γιατί όταν η διοργάνωση προδιαγράφει ότι η θέση ενός πρωταθλητή εξαρτάται από τρεις συγκεκριμένους αγώνες εκτός έδρας, τότε μιλάμε για μια πολιτική αγορά αποτελεσμάτων... κι όχι για ένα άθλημα.

Μία φορά πήγα σινεμά στη Γλυφάδα στις τρεις τα ξημερώματα της Πέμπτης να δω ζωντανή μετάδοση αγώνα. Στις δύο κάρτες ανέβαινε το αστυνομικό τμήμα στο Σύνταγμα κάθε φορά που έκανα αίτηση επανεξέτασης για κάποιο σφύριγμα και όταν γύριζα πίσω είχε γίνει ένας αγώνας με δεκατρία λεπτά ξεπέρασμα χρόνου μέσα στο δεύτερο δεκαπέντε. Αυτά δεν είναι τρία φάουλ στον Πρωτέα, αυτά είναι τρεις μήνες ζωής που χάθηκαν αναζητώντας δικαιοσύνη σε ένα πρωτόκολλο. Αλλά εδώ είναι που σκάει το πράγμα: όταν ο Ανατολού Εφές βρέθηκε αντιμέτωπος τρεις φορές εντός τριών εβδομάδων στο δικό του σπίτι από έναν Πρωτέα που είχε δώσει τον τελευταίο τους αγώνα εκτός έδρας στο ΟAKA με τρεις πόντους διαφορά, τότε δεν μιλάμε πια για διαιτησία —μιλάμε για χρονική συναρμογή αποστάσεων. Δεν κλέβεις τρεις αγώνες στην Ευρωλίγκα, κλέβεις τρεις νύχτες της Αθήνας όπου όλοι πηγαίνουν στη δουλειά το επόμενο πρωί με μια βρώμικη γεύση στο στόμα. Και όταν μετά τρεις ήττες εκτός έδρας βγάζεις τρίτο χωρίς κανέναν αγώνα πλέι-οφ ενώ οι ίδιοι έπαιξαν δύο νίκες εντός έδρας με το ίδιο αντίπαλο, τότε οι αριθμοί δεν ψεύδονται —λένε πως η διοργάνωση πήρε τις τρεις ψυχές μας μαζί με τις τρεις κάρτες και τις βγάλανε στο δρόμο σαν συλλεκτικά γραμματόσημα. Ποιος άλλαξε τους κανόνες εκείνο το Μάιο; Αυτοί που έγραφαν τις ημερομηνίες στους προκριματικούς γύρους.

ποιος θυμάται πια τις σέβρες του αιώνα όταν οι ψεύτες είχαν γήπεδο στη γωνία τους; εγώ όμως εκείνο τον Μάιο πήγα τρεις φορές στο συνεδριακό να δω έναν Πρωτέα να σέρνεται σαν γατούλα με σπασμένο πόδι —και τρεις φορές τους έπαιρναν το δρόμο πίσω στο ΟΑΚΑ κρατώντας ο ένας τον άλλον από την ουρά. δεν είναι ότι τους έκλεψαν τρεις αγώνες, ρε φίλοι μου, είναι ότι τους έκλεψαν τρεις νύχτες —γιατί όταν ο Ανατολού Εφές έκανε τριάντα οκτώ σουτ εντός πεδιάς εκείνες τις τρεις βραδιές (οι οποίοι έκαναν σαράντα έξι πόντους συνολικά) και ο Πρωτέας έκανε είκοσι ένα (που έγιναν τριάντα δύο), τότε μιλάμε για μια διοργάνωση που είχε αποφασίσει πως η τρίτη θέση θα γράφεται στα σκόρ του γηπέδου τους, όχι στους κανόνες των πρωτοκόλλων. στον πρώτο αγώνα εκτός έδρας εκείνης της σειράς, στις είκοσι πέντε Μαΐου, πήραν τριάντα οκτώ πόντους μέσα στις τελευταίες δέκα λεπτά επειδή κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε προς το καλάθι τους υπήρχε ένας διαιτητής εκεί για να την ξαναπάρει αμέσως —σαν εκείνον τον τύπο στη γωνία του δρόμου που πιάνεις για πλάκα και μετά σου δίνει στο χέρι δεκαπέντε λίρες ψεύτικες. στο δεύτερο, στις είκοσι τρεις Μαΐου, πήραν άλλους είκοσι έναν επειδή οι τρεις προσωπικές φάουλ πάνω στον Παπαπέτρου έγιναν δεκαπέντε λεπτά αργότερα τρεις ελεύθερες βολές —και εκείνη την ώρα η Ευρωλίγκα έπαιζε μουσική σαν πάρτι γάμου όπου ο πρωταθλητής ήταν ο μπάστακας. αλλά εδώ είναι που σκάει το μεγάλο ψέμα: οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που σήμερα λένε πως "η θέση βγήκε μόνο εκεί" ξέχασαν πως τρεις μήνες πριν ο Πρωτέας είχε κάνει πέντε νίκες στη σειρά εκτός έδρας, συμπεριλαμβανομένης μιας στο Ισραήλ υπό βροχή —κι όμως όταν έφτασε εκείνο το Μάιο και έπρεπε να πάρει τρεις νίκες στους τρεις τελευταίους γύρους, τότε ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα σύστημα που είχε ήδη αποφασίσει πως η τρίτη θέση δεν γράφεται στα πόδια των παικτών, αλλά στις υπογραφές κάποιου μολυβιού σε κάποιο πρωτόκολλο κάποιας γωνίας κάποιου γραφείου κάποιας πόλης. κι εσείς τώρα μου λέτε πως αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν τυχαίοι; εγώ σας λέω πως τυχαία ήταν ότι τρεις φορές μέσα σε τρεις εβδομάδες ένας Πρωτέας βγήκε εκτός διοργάνωσης ενώ η ίδια ομάδα έκανε δύο νίκες εντός έδρας με τον ίδιο αντίπαλο χωρίς να σηκωθεί ούτε ένα σφύριγμα υπέρ των γηπεδούχων. μιλάμε για μια διοργάνωση που όταν βλέπει έναν πρωταθλητή να ζει πέντε χρόνια ρεκόρ τότε βρίσκει τρόπο να του πάρει την τελευταία του ανάσα σε τρεις αγώνες —και μετά βγάζει ανακοίνωση για "ισορροπημένη διαιτησία". τις τρεις αυτές νύχτες έξω από την Ευρωπαϊκή γωνία, εκεί που ο αέρας μυρίζει λίπασμα και νερότζι, κατάλαβα πως δεν πρόκειται για διαιτησία —πρόκειται για πολιτική αγορά αποτελεσμάτων, και το μόνο σίγουρο είναι πως η σκανδάλη δεν ήταν στα πόδια των διαιτητών, αλλά στα χέρια εκείνων που αποφάσισαν πως η τρίτη θέση δεν γίνεται να έχει όνομα σαν του Πρωτέα. και τώρα αν κάποιος σηκώσει το δάχτυλο να πει πως όλα αυτά είναι συμπτώσεις, ας πάει στον καθρέφτη του γηπέδου του Ανατολού Εφές και ας κοιτάξει τον εαυτό του —εκεί μέσα βρήκαν τρεις φορές αυτό που έψαχναν: μια διοργάνωση που προτιμά τους πρωταθλητές νεκρούς παρά ζωντανούς.