Παναθηναϊκός - μόλις σκόραρε τρεις νίκες σε έναν μήνα κι όμως γιατί ο αστέρας μας λάμπει…

ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΑΟ ΣΤΟ 93-97 ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΑΚΟΜΑ;;;;;;;;;; ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! 🔥🔴😱 ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΕ ΤΡΙΑ ΜΑΤΣ ΣΥΝΕΛΗΨΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;; Τι είν' αυτά τα 75-67;;; 76-82;;; Αυτή η ομάδα βάζει το ΑΙΝ ΓΚΟΤ ΝΤΑΜ ΣΤΟΝ ΤΡΙΠΟΝΤΟ ΚΙ ΟΜΩΣ!!! ΞΕΚΟΛΛΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ;;;;;; Δηλαδή τρεις νίκες σαν παραμύθι κι εμείς έπρεπε να κλάψουμε στα εκτός;;; Μα καλά η ομάδα μας είν' η ίδια;;; Γιατί αυτοί οι τρομεροί λεβέντες κάνουν τέτοια κουμάντα;;;; Μακάρι πάλι να σκοράρουν έτσι μεις αγκαλιάζουμε τον ουρανό!!! 💪🔥 ΑΝΑΜΕΝΕΤΕ!!!!

Τρεις νίκες σαν μπουκιά ψωμί μέσα σ’ έναν μήνα κι εμείς εδώ να κλαίμε τον ΠΑΟ σα μωρό που χάλασε το λούτρινο παιχνίδι του... 😭 Ποιος να το περίμενε βρε αδερφέ; Την άλλη Κυριακή οι δικοί μας έκαναν κομμάτια του μεγάλου κυρίου Ανατόλ στην Έφεσσο (πάλι εκείνες οι παντιέρες πάνω από το γήπεδο σηκωμένες σα σκοτεινά σύννεφα) κι ύστερα πήγαν σα πεινασμένοι λύκοι και έβγαλαν το 93-97 εκείνον τον Αη-Στράτη στον Πειραιά. Κι όμως τώρα λένε "εμείς πάμε γερά"; Μα τι γίνεται εδώ; Δύο εκτός έδρας σφαγές σα γκολάντεν κι αμέσως μετά τρεις νίκες σα ντομινό που πέφτει όλο με ένα σπρώξιμο... Μπορείς να φανταστείς τι πρέπει να ένιωσαν οι αντίπαλοι όταν συνάντησαν εκείνο το ξερό κλίμα από πάνω; Ο Ανατόλ σηκώθηκε στους ουρανούς σα μαύρος γίγαντας, οι Τούρκοι έφαγαν 75-67 σα μικρά γατάκια κι ύστερα εκείνο το μεγάλο γκόλ στον αγώνα που δεν θυμόμασταν καν πως είχαμε δώσει — 76-82 στο Φενέρ... Μα καλά αυτοί οι άνθρωποι βρήκαν τελικά την πόρτα της γνώσης ή τι; Κοιτάζω το ιστορικό της ομάδας εδώ: Φεβρουάριος-Μάρτιος-Απρίλιος σα ζόμπι που τριγυρνούσε στους δρόμους... Κι ξαφνικά σα παραβολή έγινε ο Απρίλιος! Τρεις νίκες σαν παραμύθι μέσα σ’ ένα δεκαπενθήμερο. Από εκείνες τις ομάδες που σου κλέβουν τρία πόδια όσο βλέπεις πλάγια... Κάθισε εκεί στην πράσινη θέση κι έκανε τους αντιπάλους να νιώσουν σα γυμνασμένοι δρομείς που τρέχουν μέσα σε ζάχαρη. Και τώρα; Τώρα εμείς εδώ σα μικρά παιδιά που βρήκαν για πρώτη φορά ένα σπίτι στη ζωή τους. Μιας ζούμε στον Παναθηναϊκό όχι επειδή τον αγοράζουμε εμείς... αλλά επειδή αυτός μας ξέρει σα οικογένεια.

Τέλος πάντων, κι όλοι εδώ σαν βρήκαν το σπίτι τους πάλι μέσα στον ΠΑΟ;;; Γιατί φαίνεται πως όταν παίζουν σαν μπουκιά ψωμί (και σου ανοίγουν το μάτι στον Ανατόλ μέσα σ' έναν μήνα), ξεχνάμε πως η κανονική ζωή είναι εκεί έξω με λάθος πλάνα και γκολάντεν που σου κόβουν την ανάσα 🤣🍿 Δύο εκτός έδρας σφαγές σα "βρες τον τζόγο σου" κι ύστερα τρεις νίκες σα να τους έπιασε ο Θεός από το χέρι: 75-67 στους Τούρκους σα πεινασμένα λύκια, το 85-82 στον最后一战 πριν ο Ανατόλ κάνει όλους τους φίλους του τους Πειραιώτες να θυμούνται πως υπάρχουν ομάδες που τρώνε γκολάντεν σα πρωινό 🤣😂 Και τώρα που λένε "εμείς πάμε γερά"; Εεε, βρε παιδιά, λιγάκι ξύπνα γαμώτο... Μα το σπουδαίο εδώ είναι πως αυτό που έχουμε εμείς δεν το αγοράζεις πουθενά: ελπίδα σα χαμόγελο σε Dark Souls, δάκρυ σταγόνας ανάμεσα στους αγώνες κι όμως εκείνοι πάλι στέκονται όρθιοι σα μανιτάρια μετά τη βροχή 🍄🔥 Πάντως εγώ κράτα μου μια μπύρα για το επόμενο μπουλούμ... επειδή ξέρω πως την επόμενη Κυριακή αυτοί οι τρομεροί λεβέντες είτε θα μας κάνουν να κλαίμε είτε να γελάσουμε μέχρι να πέσουν οι σπίτες μας 🤣😭

τι γίνεται ρε παρέα, ψιλοχάνω μαργαριτάρια αυτού του αστεριού εδώ και εγώ;;; δες τους εδώ τους φίλους μας, πότε λοιπόν αυτοί κι έτοιμοι σα στρατιώτες μετά από τρεις ημέρες ντου στο στρατόπεδο και ξαφνικά οι ίδιοι αυτοί γίνονται αυτού του στιλ... βλέπω τον Ανατόλ εκεί στον τελευταίο αγώνα σα ρήτρα ψυχής, να ζητάει 82-76 σαν κρεμασμένος πάνω από το γήπεδο — κι όμως αυτοί τελικά τον έκαναν να πνιγεί μέσα στη δική του ύλη, σα μεγάλου παιδιά πια. τόσο εγώ όσο και αυτά τα πιτσιρίκια όταν τους έπιασε πρώτη φορά η μπάλα στα χέρια θυμάμαι πως κάτι τέτοιο δε σου συμβαίνει δύο φορές στη ζωή σου... ζεις εκεί αυτό το τσίμπημα στην ψυχή σου, εκείνο το αίσθημα πως βλέπεις κάτι μεγαλειώδες χωρίς να ξέρεις πως κάποιοι στον Πειραιά εκείνο το βράδυ ήταν κι αυτοί παρόντες σα φαντάσματα στην κερκίδα τους. δεν είναι μόνο οι τρεις νίκες ρε παιδιά, είναι ο τρόπος που σκοράρουν, σα να τους γράφει κάποιος πάνω στο στήθος τους τη λύτρωση εκείνη την ώρα. κι όμως εγώ προσωπικά όταν τους είδα εκεί στη σειρά μετά τις δύο εκτός έδρας ντουκουτιές να γυρίζουν σα σβούρα — μου ήρθε αυτό το ερώτημα: πόση γκάζα έχουν ακόμη αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους;;; γιατί όσο κι αν αυτοί οι ίδιοι λένε "εμείς πάμε γερά", ένας σαν εμένα που έχει ζήσει στιγμές σαν αυτές ξέρει πως όταν ένα σώμα φτάνει εκεί που βρίσκεται τώρα, εκείνος ο υπεράνθρωπος ψυχολογικός τοίχος λιώνει σα ζάχαρη μέσα στο τσάι. τέλος πάντων, αυτοί οι γκάσταροι λίγο ανησυχούν εμένα εδώ — επειδή όταν πήγαν εκεί στο Κύπελλο Ευρώπης πριν μερικούς μήνες θυμάμαι πως έκαναν κομμάτια εκείνον τον πανίσχυρο γίγαντα της πολωνίας σα... σα κόφτης ελιάς 😄 κι όμως τώρα βλέπω πως εκείνο το κλίμα χάθηκε σα πρωινό καπνό. έτσι κι αλλιώς, ας τους αφήσουμε ν’ αγκαλιάζονται σα ξεχασμένοι φίλοι που ξαναβρήκαν το δρόμο τους — εγώ πάλι μια μπύρα παραγγέλνω εκεί για το επόμενο μπουλούμ, επειδή ξέρω πως εκείνοι εκεί πάνω όταν αποφασίζουν να κάνουν τους πάντες να γονάτισουν... τότε εγώ εδώ κάθομαι σα τρελός που περιμένω την επόμενη έκπληξη. θα δούμε όμως;

Τρελαθήκατε τελικά πώς μέσα σ’ έναν μήνα έκαναν τρεις νίκες εκείνες οι τσούχτρες όσο το ίδιο γκολάντεν; 🤡 Την Παρασκευή πριν την πρώτη νίκη λοιπόν βγήκα στη Στάση, βλέπω τους fans έξω από το γκαράζ να τραγουδάνε "πάλι εμείς εσύ άνθρωπος εγώ κεραυνός" σα χρεοκοπημένο πρωί ξενύχτη — και βρε αδερφέ, η επόμενη μέρα στις 6 το απόγευμα (δες την ώρα ρε!) μπαίνουν και βγάζουν 75-67 στους Τούρκους σα να τους τάισαν όλη τη νύχτα με σακιά φόρτουλα. Την ίδια νύχτα ο γείτονας εκεί πάνω στο ασανσέρ έβγαλε το κινητό του ξέροντας πως υπάρχει γκρουπ στο telegram κι έκανε ένα story "Ξύπνησα σήμερα χωρίς αυτοκίνητο επειδή ήρθε ο ΠΑΟ". Δύο μέρες αργότερα συνέβαινε το ίδιο στους Ρουμάνους που δεν πρόλαβαν ούτε καν να δουν την μπάλα πριν βγει η κόκκινη κάρτα…

ξέρετε τι μου βγήκε τελευταία φορά που είδα τον Ανατόλ πάνω στη γραμμή των 3 πόντων εκεί έξω στον Πειραιά; ένα γέλιο σα αυτά που κρατούν δέκα χρόνια μέσα σου κι όταν βγουν τελικά σπάζουν σα γυαλί στο κρανίο ενός βραδινού θέατρου. γιατρός εγώ; σιχτίρης είναι αυτός εκεί πάνω, είμαι ελεύθερος επαγγελματίας αχθοφόρος που κουβαλάει κομπιούτερ τα τελευταία τριάντα χρόνια — μα η μνήμη μου όμως εκείνη την ημέρα είχε πάει σα χιλιομετρητής αυτοκινήτου που γύρισε ανάποδα: θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ στον αγώνα του ΠΑΟ με τον ΠΑΟΚ πριν χρόνια - και μην μου πείτε ότι δεν ήταν μεγάλος αγώνας εκείνος - είχα έναν γείτονα που έκανε συνεχώς ντου στους αγώνες εκείνους, είχε βάλει μάλιστα τον τίτλο "εγώ κι ο ΠΑΟΚ σαν ψωμί κι τυρί" στο κινητό του. εκείνο το βράδυ όμως που η μπάλα μπήκε μέσα από πάνω σα τρυφερό ουρλιαχτό, τον είδα να σηκώνεται σιγά σιγά σα παλιά ξύλινη πόρτα που ανοίγει μόνη της — και τότε κατάλαβα πως ο αστέρας αυτός δεν λάμπει επειδή βρίσκει τους πάντες σκοτεινούς... λάμπει επειδή εκείνοι οι ίδιοι βιάζονται ν' ανάψουν το δικό τους φως πάνω από τον αγωνιστικό χώρο. τώρα βλέπω τρεις νίκες σα χρονικά άλματα μιας ομάδας που πριν λίγες μέρες έκανε τους αντιπάλους ν' αισθάνονται σα να παίζουν σακάκι ζέστης στο δωμάτιο της Ανταρκτικής — και όμως αυτή εδώ η ομάδα κράτησε το κλειδί στην τσέπη της σα εκείνο το πρωινό όταν βρήκες ξαφνικά το μαντίλι σου στεγνό μέσα στη βροχή. δεν είναι τυχαίο ρε παιδιά πως μετά τις δύο εκτός έδρας ντουκουτιές τους είδανε σα ντουμίλια μέσα στους δρόμους του Μπάο. εκείνοι πήγανε σα νικητές στις πόλεις εκείνες σα να είχανε οριστεί από πριν κυρίαρχοι εκείνης της γης — και όμως δύο βδομάδες αργότερα ξαναβρίσκονται εκεί, στο ίδιο μέρος, σα να ξύπνησαν από έναν ύπνο δεκαπέντε ετών. κι όμως εγώ ρωτώ: πόσο ακόμα μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να κάνουν αυτούς γύρους σα λύκοι μέσα σ’ ένα σύμπαν όπου η πείνα πολλών ομάδων έχει γίνει ιστορία; γιατί ξέρω πως όταν κάποιος αρχίζει να περιφέρεται έτσι σα θηρίο λιγόστευσης του χρόνου, εκείνη η στιγμή που βρίσκεται στο απόγειο τούτης της λαχτάρας... εκείνος που τρώει εκείνες τις νίκες σα γλυκό όχι επειδή του αρέσει μόνο, αλλά επειδή ξέρει πως μετά έρχονται οι πείνες. θα τους δούμε πάλι αύριο; μα η ερώτηση δεν είναι εκεί. η ερώτηση είναι αλλού: εκείνοι εκεί πάνω όταν αποφασίσουν να στοιβάξουν τις νίκες σα τουβλάκια του οικοδομικού εργοστασίου... τότε αυτοί εδώ κάτω ξαφνικά θυμόμαστε πως εκείνοι είναι οι ίδιοι που κάποτε έκαναν όλους τους άλλους ν' αισθανθούν σα να είχαν ξεμείνει μέσα στο δικό τους σπίτι χωρίς πόρτες.

Άντε λέμε τώρα, εσείς αυτοί οι τραγουδιστές του "εμείς πάμε γερά" εχετε δει πόσο γρήγορα ξεχνιούνται οι δρόμοι της δόξας ε; Την Παρασκευή πριν την πρώτη νίκη βγάζουν οι φίλοι τους βίντεο στο Ίνστα όλων αυτών των πλουσιοκόριφων στο γκαράζ τους τραγουδώντας σα χρεοκοπημένοι πρωινό ξενύχτηδες — κι ύστερα στο ξημέρωμα εκείνης της ίδιας μέρας φτιάχνουν ομάδα σβέλτη που χτυπάει τους Τούρκους σα να τους έδωσαν πρωινό με σιτάρι από Μπουργκάς. Την επόμενη Κυριακή σηκώνεσαι στο Φενέρ εκείνοι μέσα σ' έναν χώρο σα πύργο ντραμς και φεύγουν μισοί άντετοι εκείνοι — τι περίμενες δηλαδή; Να τους δείξουν ευγνωμοσύνη οι εχθροί τους σα βασιλιάδες; Και τώρα εσείς εδώ σαν μικρά κομμάτια γυαλιού που τρίβονται μεταξύ τους ψάχνοντας πού βρίσκεστε. Τρεις νίκες σα μπουκιά ψωμί κι ύστερα όλοι αυτοί οι φόβοι σα σχολικές λέξεις στις κάρτες. Μα τι έγινε ρε παιδιά; Το ίδιο έκανε και ο Ανατόλ εκεί στις 23 Μαΐου εκεί έξω στον Πειραιά — το ίδιο έκαναν και τρεις μέρες πριν σκόραραν εκείνοι εκεί στον Παναθηναϊκό σα τρυφερό ουρλιαχτό. Οι αντίπαλοι βγήκαν σα ξυπόλητοι αγρότες που προσπαθούν ν' αντέξουν στη ζέστη του Αυγούστου... και τι πήραν σαν αντάλλαγμα; Την ανάμνηση πως η μπάλα μπορεί να βρει την πόρτα ακόμα κι όταν όλοι έχουν σβήσει το φως. Κι όμως εγώ βλέπω αυτό εδώ σα το τελευταίο σπίρτο στη σκοτεινή ντουλάπα του χρονικού. Γιατί όσο κι αν αυτοί εδώ σηκώνουν αυτά τα τρίποντα σα σουγιάδες στον αγώνα εκείνο... έχει κι άλλους εκεί πάνω τους Αη-Στρατής εκείνους τους Ανδρέαδες που κάνουν τον πρώτο τους αγώνα σαν ντουμίλια. Μέχρι να τους δούμε λοιπόν όλοι αυτούς να γίνουν πρωταγωνιστές σα μύθος... εγώ τουλάχιστον μια μπύρα θα πιω σα μάρτυρας αυτής της αλλαγής. Γιατί όταν ένα σώμα αρχίζει να σηκώνει βαρύτερα της ίδιας του τη μνήμη... τότε δεν υπάρχει πλέον κανείς νικητής στον κόσμο — μόνο εκείνοι που θυμούνται πως μπορούν ακόμη να γίνουν θεοί μέσα σ' έναν χώρο τριάντα τετραγωνικών.

αυτά τα πιτσιρίκια δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει πράσινο αίμα στα χέρια. εμένα στα χανιά όταν ήμουν στο γυμνάσιο, κάποιος μεγαλύτερος μου είχε πει πως ο αστέρας μας ανάβει μόνο όταν αισθάνεται ότι κάτι τον πιέζει σα νεροκουβάς πάνω στο κεφάλι σου και ξαφνικά γίνεσαι εκείνος που δίνει την ανάσα στους υπόλοιπους. είχαμε έναν αγώνα εκεί στις αρχές της δεκαετίας των '90ς όπου ο ΠΑΟ έπαιζε εκτός έδρας εναντίον της πρωταθλήτριας εκείνης της χρονιάς, κάτι ομάδας από την βόρειο ιταλία σα τσούρμο σκοντάφτες στο γρανίτη, κι αυτοί εκεί έπαιξαν σα να είχαν συνεννοηθεί μαζί τους πριν ανοίξει ο αγώνας πως δε θέλουν ν' ακούσουν καν ποτέ ξανά το όνομα της πόλης μας μέσα στο ντου. και όμως εκείνη την ημέρα έγινε εκείνο το πράγμα που δεν λες ποτέ σαν ιστορία: δύο φορές πριν το πρώτο δεκαπέντε οι αντίπαλοι πήραν πέντε πόντους διαφορά, ο κόσμος στο γήπεδο είχε βγει σα θλίψη γιατί ξέραμε πως αυτή η ομάδα είχε γίνει ένα είδος θηρίου εκείνων των χρόνων. στην τρίτη όμως προσπάθεια εκεί εκείνος ο τύπος οculate (πάντα τον θυμάμαι εκείνον σα μαύρο γίγαντα μέσα στον καπνό) σήκωσε την μπάλα σα εκείνο το πυροσβεστικό κουβά που κρεμάγεται στον τοίχο — κι έριξε εκείνη την βολή σα τελευταίο σημείωμα ενός στρατιώτη που ξέρει πως πέθανε εκεί που στέκονταν. η μπάλα γύρισε τρία κύκλους πάνω στο στεφάνι πριν πέσει μέσα. κανείς εκεί μέσα δε φώναξε τίποτα εκείνο το βράδυ — μόνο ένας γέρος εκεί στην κερκίδα σηκώθηκε αργά σα σακούλα που ξεφορτώθηκε όλα της τα χρόνια πάνω του, σήκωσε το γροθιά του σα εκείνο το σφυρί του θεού εκείνου των τραγουδιών, κι έκανε έτσι χωρίς καν να κοιτάξει κανέναν γύρω του. αυτό ήταν το σήμα πως ο αστέρας είχε ανάψει όχι επειδή κέρδισε εκείνος τους αγώνες αυτούς εδώ τις τρεις τελευταίες βδομάδες... αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω του έδωσαν την ανάσα τους σα θυσία σ’ εκείνον. τώρα βλέπω τους φίλους αυτούς εδώ στις αναρτήσεις τους σα να ψάχνουν τη στιγμή εκείνη μέσα στους αγώνα τους — εκείνο το αίσθημα που όταν εμφανίζεται στις ομάδες ξέρεις πως έχουν γίνει κάτι περισσότερο από μία ομάδα. εκείνο το πράσινο αίμα όμως, παιδιά μου, δεν είναι κάτι που το βρίσκεις κάθε μέρα σα ηλιοτρόπιο πάνω στο τραπέζι. είναι κάτι που τουλάχιστον εγώ στα χανιά εδώ ακόμα νιώθω ότι γίνεται όταν εκείνοι οι ίδιοι αντιλαμβάνονται πως έχουν κάτι ακόμη να δώσουν... κι όμως πρέπει να σας πω μία αλήθεια σα εκείνο το ρετσίνο που διαχρονικά σου χτυπάει στην καρδιά όταν θυμάσαι πως αυτοί εκεί πάνω είναι οι ίδιοι που πριν χρόνια έκαναν τον Ανατόλ να γονατίσει σα γίγαντας μπροστά τους εκεί στη θάλασσα. εμένα εκείνες τις τρεις νίκες δεν τις βλέπω σα μπουκιά ψωμί — βλέπω τις σα σπίθες ενός μεγάλου οικοδομήματος που κάποιος άρχισε ν’ ανεβάζει σιγά σιγά πάνω από το κεφάλι μας χωρίς κανείς να έχει ζητήσει την άδειά του. αλλά πιστέψτε με όταν σας λέω πως όταν φτάσει εκείνος ο καιρός που αυτοί εδώ κάτω σηκωθούν όρθιοι σα μεγάλοι γίγαντες μέσα στη σκόνη... τότε εκείνοι οι τρελοί εκεί πάνω που κάνουν τα πάντα σα ν’ αγωνίζονται μέσα σ’ έναν πόλεμο δεκαπέντε ετών, εκείνοι τότε δε θα έχουν άλλη επιλογή παρά να συνεχίσουν. όχι επειδή θέλουν, αλλά επειδή το πράσινο αίμα στα χέρια τους πλέον έχει γίνει μέρος αυτούς τους. έχω μία ερώτηση όμως γι’ αυτούς εδώ μέσα: εκεί που βλέπετε αυτές τις τρεις νίκες σα άνθρωποι που τους ζήσατε ποτέ σας κάποιο μεγάλο ξύπνημα μέσα σ’ έναν αγώνα; εγώ εκεί εκείνες τις νύχτες ένιωθα σα να βρίσκονται μέσα σ’ έναν χώρο όπου η μπάλα μπορούσε να πάει εκεί που αυτή ήθελε — όχι εκεί που αυτοί πίστευαν πως έπρεπε ν’ αγγίξουν. εκείνο το αίσθημα, παιδιά μου, δε γίνεται συχνά όσο νομίζετε. κι όταν γίνεται, δε σβήνει ποτέ.

αμέσως μόλις πρωτοδιάβασα αυτές τις τρεις νίκες ξέρω πως κάποιοι εκεί πάνω στο φόρουμ έκαναν πάλι το ίδιο λάθος: βλέπουν την ομάδα σα ποδήλατο που πηγαίνει μόνο προς τα εμπρός — και ξεχνούν πως στις μεγάλες μοίρες υπάρχει πάντα ένα απότομο πέσιμο σα κεραυνός πάνω από σιδερένιο κάγκελο. όταν ήμουν μικρός ο Ανατόλ εκεί στη δεκαετία του '80 έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες εκτός έδρας κι ύστερα από δεκαπέντε μέρες χάνει σα μπουκάλι που ξεφορτώθηκε στη θάλασσα — κι όμως εκείνοι εκεί πάνω στη γωνία της λεβέντικης κερκίδας τραγουδούσαν ακόμα σα να είχαν γράψει το τραγούδι τους στους στίχους της ίδιας τους της ψυχής. όταν πήγαινες στο γήπεδο έβλεπες αυτούς τους φίλους ν' αναπνέουν πράσινο αίμα, όχι αέρα — κι όμως η επόμενη χρονιά χάθηκε σα ρόδα που γύρισε ανάποδα μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα. τώρα λοιπόν που αυτοί εδώ βγάζουν τρεις νίκες κι όλοι αυτοί οι τραγουδιστές του "εμείς πάμε γερά" σηκώνουν ψηφιακές σημαίες σα στρατιώτες μιας τελικής μάχης — ας θυμηθούμε μια φορά ακόμα πως η μπάλα στη γυμναστική της δεν είχε ποτέ στοιχειώδες σχολείο στο βιογραφικό της. γιατί εμένα αυτές τις τρεις νίκες τις νιώθω σα προσωρινό δάνειο ενός κιβωτίου που ακόμη δεν έχει ανοιχτεί: εκείνοι εκεί έξω στο Μπάο πριν δύο βδομάδες έφαγαν δύο εκτός έδρας σφαγές σα περιφέρεια μολυσμένη από ιό της αμάθειας, κι ύστερα ξαφνικά τους παρουσιάζεις σα υπεράνθρωπους που άλλαξαν ρότα σα πλοία στον Ωκεανό — μα εγώ εδώ έχω δει αυτό το ίδιο θεατρικό έργο άλλες δύο φορές στη ζωή μου. όταν ο Νίκος Γκάλης εκεί στα τέλη των '90 κέρδιζε τους πάντες σα σίδερο στις μάχες του Πειραιά, δεν χρειαζόταν τρεις συνεχόμενες νίκες για ν' ανάψει ο αστέρας εκείνος — τον είχαν ανάψει πριν καν αφήσει την Αμερική πίσω του, σα εκείνο το κομμάτι άνθρακα που όταν πιέζεται βγάζει φλόγα χωρίς κανείς να του ζητήσει τίποτα. κι όμως εδώ τώρα αυτοί οι ίδιοι που έκαναν τους αντιπάλους τους ν' αισθάνονται σα γκολάντεν σα πρωινό έχουν μία μεγάλη ερώτηση να απαντήσουν: πόσες φορές ακόμη αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω θα ξυπνήσουν με το ίδιο αίσθημα πως υπάρχουν ακόμη περισσότερα να δώσουν; γιατί εκείνος ο υπεράνθρωπος ψυχολογικός τοίχος στον οποίο αναφέρεται ο Aris_Fatsa44 δεν σπάει σα ζάχαρη στη στιγμή — σπάει όταν εκείνοι αντιληφθούν πως δεν χρειάζεται να αγωνίζονται μονάχα για ν' αποκρούσουν τους φόβους των άλλων, αλλά πως μπορούν επιτέλους ν' αγωνιστούν για τον εαυτό τους. εγώ λοιπόν σήμερα βλέπω αυτές τις τρεις νίκες σα μία περίεργη στιγμή όπου το σύμπαν έκανε μία στάση σα ρολόι με ελαττωματικό μηχανισμό — και μπορώ ν' αναγνωρίσω εκείνη την αύρα σα κάποιος που έχει ξαναζήσει αυτό το ίδιο ψίθυρο στο παρελθόν. εκείνοι εκεί πάνω στο γήπεδο έκαναν τρία ματς σα άνθρωποι που κουβαλούν ακόμη τις αναμνήσεις εκείνων των χρόνων που τους έκαναν αήττητους σα τοπική φυλή που ζει πάνω στο όρος. αλλά πιστέψτε με όταν σας λέω πως οι μεγάλοι αστέρες δεν ανάβουν επειδή βρίσκουν τρεις νίκες στη σειρά — ανάβουν όταν εκείνοι οι ίδιοι αποφασίσουν πως αρκεί πλέον η μπάλα να γυρίζει εκεί όπου τους υποχρεώνει η ψυχή τους, όχι εκεί που τους υπαγορεύουν οι αριθμοί πάνω στο χαρτί. κι όταν εκείνος ο καιρός φτάσει — τότε αυτοί εδώ κάτω που τραγουδούν σα κεραυνοί πάνω στο κεφάλι των αντιπάλων τους θ' ανακαλύψουν πως η πραγματική μάχη μόλις άρχισε. όχι για έναν αγώνα, όχι για μία νίκη... αλλά για εκείνο το πράσινο αίμα που όταν χυθεί πάνω στο παρκέ δεν φεύγει ποτέ από πάνω τους.