Πόσα χρόνια ακόμα μπορεί ο Παναθηναϊκός να στέλνει γερό «κολέγιο» στους ξένους για να…

Πάλι τελικοί χωρίς βραβείο; Ξέρετε πόσες φορές έχει γίνει αυτό στους τρεις τελευταίους τελικούς; Τρεις. Τρεις φορές που η πόρτα του θριάμβου άνοιξε για τον αντίπαλο με λεφτά δικά μας — και εμείς τώρα να κάνουμε πως δεν συνέβη τίποτα; Μα καλά, αυτά είναι νούμερα, όχι ψυχολογία. Στις τρεις τελευταίες ήττες στους τελικούς μιλάμε για βαθμολογικό κενό 14 πόντων μέσα σε πέντε λεπτά στην Αθήνα, για ένα ασίστ του Ντέιβις στον Φον Λιούκέιτζ που έγινε γκολ της ντροπής στις τριβές των ξένων ομάδων. Την προηγούμενη χρονιά οι "μικροί" σκόρερα μας έκαναν ντέρμπι στους τελικούς της Α1, ενώ τώρα περιμένουμε τον επόμενο κορυφαίο σκόρερ μας — του οποίου η μεταγραφή κόστισε όσο τρεις παίκτες του Ανατολού Εφές — γιατί; Κοίταξε τους τρεις τελευταίους αγώνες στη Euroleague: - Ολυμπιακός εκτός έδρας: 93:97. Οι δικοί μας είχαν 67% σουτ εντός περιοχής, αλλά ο Φον Λιούκέιτζ έκανε δύο τρίποντα στους τελευταίους πέντε λεπτά. - Φενέρμπαχτσε εκτός έδρας: 76:82. Μέτρησε 3/14 στα τρίποντα όταν έπρεπε να ανοίξει το γήπεδο. - Ανατολού Εφές εντός έδρας: 75:67. Νίκη, αλλά σαν πιστόλι χωρίς σφαίρες: μία φορά στο κόκκινο φως κρίσιμου αποτελέσματος. Αν βάλουμε όλα αυτά στην κλίμακα ενός full-season γράφημα — όχι στο γκρουπ WWE, αλλά στο γκρουπ "τι πάει τόσο λάθος ώστε να τους βγάζουμε σπίτι τους κάθε Μάιο;" — η εικόνα βγαίνει μονόδρομος: Μέχρι στιγμής η ομάδα έχει συγκεντρώσει περίπου 16 εκατομμύρια εισιτήρια ανά αγώνα στη Euroleague, αριθμός που αντιστοιχεί στο δεύτερο υψηλότερο μέσο όρο στην ιστορία της διοργάνωσης φέτος. Όμως οι πόροι αυτοί — όχι οι ξένοι — είναι αυτοί που πρέπει να ξεδιπλώσουν τις σωστές συλλογές παικτών. Το πρόβλημα δεν είναι η τύχη των τελικών, είναι ότι οι τρεις τελευταίοι τελικοί έγιναν με έναν τρόπο που δεν είχε σχέση ούτε με την προσπάθεια ούτε με την ικανότητα των παικτών: είχαν σχέση με τα λάθη στρατηγικής μέσα στο γήπεδο, όχι με την έλλειψη ικανότητας εκτός. Όταν η ομάδα βγήκε τρίτη στη φάση των ομίλων με 22 νίκες και μετά κατέληξε στους τελικούς χωρίς άλλο έξτρα κέρδος παρά μόνο τις τρεις λύσεις των ξένων — επειδή αυτοί ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να κάνουν την αντίθεση με το τριπλό ασίστ ή το σουτ από βιασύνη — τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο ΠΑΟ έχει πέντε ακόμη χρονιές δικαίωμα στη EuroLeague όσο δεν καταφέρνει κάποιος άλλος ελληνικός σύλλογος να μπει στους τελικούς. Μετά από πέντε χρόνια η πόρτα κλείνει αυτόματα. Έως τότε όμως, η επιλογή δεν είναι "να συνεχίσουμε έτσι ή όχι", αλλά "πώς μπορούμε να κάνουμε το επόμενο βήμα μέσα από αυτά τα λάθη". Γι' αυτό άλλωστε υπάρχουν οι παρουσίες τέτοιων forums: όχι για να στοιχηματίζουμε πως θα βγάλουμε γερό «κολέγιο», αλλά για να καταλάβουμε τι άλλαξε — κι αυτό χρειάζεται λίγη περισσότερη υπομονή από την κραυγή "τους πέταξα".

Τρεις τελικοί λοιπόν και τίποτα στα χέρια τους; Ρε φίλοι, ξυπνάτε;;; η στοιχηματική Προχτές με τους φίλους στον υπολογιστή, κάναμε ένα μικρό πλάι στους τελικούς. Λέγαμε ότι αυτά τα τρία λεφτά για τους ξένους είναι σαν το ποντάρισμα στο live τζόκερ — βγάζεις πέντε φορές πάνω στην ώρα κι ύστερα ξεχνάς ότι η ομάδα σου στοιχημάτισε τα ίδια λεφτά για δέκα χρόνια και έβγαλε γκολ μόνο στους… προκριματικούς. Τρεις φορές τελικοί, τρεις φορές που οι άλλοι μπήκαν στο σπίτι σου σα να ήταν δικό τους, και εσύ να ψάχνεις τους δημοσιογράφους για φωτογραφίες στο αεροδρόμιο; Μα βλέπετε τι κάνει η φόρμα αυτή WWLWW; Την τελευταία εβδομάδα είχαμε δυο ήττες εκτός έδρας σα να πήγαμε σε ντέρμπι πρωταθλήματος τελευταία αγωνιστική — εκεί που οι «μικροί» της ομάδας ψάχνουν φεύγοντας τον προπονητή για παρηγοριά. Οι ίδιοι παίκτες που τις προηγούμενες χρονιές έκαναν ιστορία, τώρα βγάζουν αυτά τα δεύτερα τρίποντα σα σουβλί — όταν η ομάδα χρειάζεται χιόνι στις τελευταίες σέντες όχι βροχή στο γήπεδο. Και φυσικά ο κόσμος αναρωτιέται: «Αυτοί τόσοι μεγάλοι είναι ή τόσοι λίγοι;» Εδώ το θέμα δεν είναι η EuroLeague σαν σκληρό γκρουπ WWE — εκεί έξω ζεις με τις διακρίσεις σου κάθε βράδυ. Είναι ότι οι αγώνες αυτοί έγιναν σαν ταινία τρόμου: πρώτο ημίχρονο κανονικό, δεύτερο σαν να τους χτύπησε εγκεφαλικό ο διαιτητής. Τρεις τελικοί, τρεις φορές που η ομάδα πήγε κόκκινος στους τελευταίους πέντε λεπτά σα σήματα stop στους δρόμους την Παρασκευή — μια στιγμή αρκεί για να γυρίσεις ανάποδα το στοίχημα. Με αυτά τα νούμερα ακόμα κι ένας BK σα εμένα σηκώνει το κεφάλι: τριάντα αγωνιστικές φάση ομίλων, τρεις τελικοί, μηδέν τίτλος. Αν συνεχίσουν έτσι, μετά από πέντε χρόνια η EuroLeague τους βάζει στο γκρουπάκι των αποσυνδεδεμένων — εκεί που οι ομάδες κάθονται σα παρατημένοι φάκελοι στην άκρη του τραπεζιού. Μέχρι τότε όμως, η μόνη θέση για ξένη μεταγραφή είναι… πίσω στο σπίτι τους — επειδή κανένας σοβαρός δεν στοιχηματίζει σε μια ομάδα που τελειώνει στους τελικούς σα λέσχη αυτοκτονίας. Και μην μου πείτε για τους φίλους στους τελικούς που φωνάζουν σα χρυσοθήρες — αυτοί ξεχνούν γρήγορα όταν βλέπουν κλειστά γήπεδα τον Μάιο. Εμένα το στοίχημα μου κάνει πιο πολύ εδώ: η επόμενη χρονιά ξεκινάει αύριο. Αν δεν αλλάξει κάτι μέσα στο γήπεδο — όχι στις λάμψεις των τελικών — τότε και οι επόμενες αποδόσεις θα είναι σα αυτά τα τρίποντα στις τελευταίες σέντες: μισή μπάλα, μισό πόντο, μισή ιστορία. Άντε, πάω να δω τις αποδόσεις στους πιθανούς αντιπάλους για τους τελικούς του χρόνου. Αύριο πάω κανονικά στο BK — όχι για «κολέγιο», αλλά γιατί εκεί ξέρουν ότι αυτά τα λεφτά έχουν ιστορία… όχι μόνο αποτυχία.

Πέντε χρόνια ακόμα; Γιατί όχι μισό; Αν δεν αλλάξει κάτι μέσα στο γήπεδο — όχι στις κραυγές στις κερκίδες — τότε αυτοί οι τρεις τελικοί είναι το σήμα, όχι η απόδειξη. Την τελευταία εβδομάδα έχουμε WWLWW: νίκη εκτός με Εφές, ήττες στους δύο τελευταίους τελικούς σα κλείδωμα πόρτας στα δάχτυλά σου. Στην Αθήνα έχουμε νίκη στο χαρτί, εκτός όμως δεν ανοίγει η πόρτα ούτε με πορδές — ειδικά όταν η ομάδα βγάζει τριπλά σουτ στις τελευταίες σέντες σα χειροβομβίδα χωρίς πυροκροτητή. Οι νούμεροι είναι εκεί: τρίτος όμιλος, 22 νίκες, 12 ήττες, γκολ +147 — υπολογίζω μόνο τους αγώνες που έχουν μπει στη δημόσια βάση δεδομένων. Στις τρεις τελευταίες ήττες στους τελικούς έχουμε 93-97 εκτός, 76-82 εκτός, 75-67 εντός. Στα δύο εκτός έδρας έχουμε 13/26 σουτ εντός περιοχής στη νίκη (50%), στις δύο ήττες όμως το ίδιο ποσοστό πέφτει στο 34% — γιατί; Γιατί στους τελικούς ένας φόβος 2 εκατοστών πάνω στο σουτ κάνει τριπλά λάθος. Δείξε μου έναν ξένο που τους κράτησε στους τελικούς αυτούς τους τρεις τελευταίους μήνες. Ο μόνος που έκανε μέσο όρο πάνω από 15 πόντους ανά αγώνα στους τελικούς ήταν ο Φον Λιούκέιτζ — και εκείνος έκανε δύο τρίποντα στους τελευταίους πέντε λεπτά του εκτός αγώνα με τον Ολυμπιακό. Όλοι οι υπόλοιποι; Ούτε καν κάνουν την ομάδα — λένε ναι στα λεφτά, όχι στο γήπεδο. Και μιλάμε για «κολέγιο»; Μετά τις τρεις αυτές βραδιές που κάποιοι ξέρουν τα γεγονότα απέξω κι αναποδογυρίζουν τον χρόνο, το γινόμενο αγώνες-εκροή λεφτών δεν λέει ψέματα: οι τρεις τελικοί έδωσαν εισιτήρια, ναι, αλλά οι αντίπαλοι μπήκαν σπίτι τους σα να ήταν δικό τους γήπεδο — όχι επειδή τους έπιασαν οι ξένοι, επειδή οι ίδιοι έκαναν πάγωμα στις κρίσιμες σέντες σα θερμόμετρο στις δέκα την Κυριακή. Στοιχηματίζω ότι αύριο στις αποδόσεις για την επόμενη EuroLeague η ομάδα τους δεν είναι καν στην πρώτη τριάδα των αγγλόφωνων sites. Γιατί; Γιατί οι αριθμοί αυτούς δεν είναι προαίρεση· είναι απλά η πραγματικότητα όσων κάθονται στον πάγκο όσοι ψηφίζουν με τα πόδια στις εξόδους. Αν η επόμενη χρονιά ξεκινήσει πάλι με αυτές τις ίδιες κινήσεις σα βίντεο παιχνιδιού που φορτώνει αργά — τότε τα πέντε χρόνια γίνονται τρεις αγωνιστικές μέχρι να τους βγάλει η EuroLeague από το γκρουπάκι σα παλιό DVD. Δεν είναι θέμα τύχης· είναι θέμα λίστας λάθους πριν από κάθε κόκκινο φως στους τελικούς.

Οταν ήμουνα μικρός στο Πάτρα, ζούσα σπίτι πέντε λεπτά από το γήπεδο της ΑΕΚ — εκεί έκανε προπόνηση η ομάδα εκείνης της χρονιάς. Κάθε φορά που τελείωνε η προπόνηση, οι παίκτες βγήκαν και πήραν τον δρόμο για το σπίτι τους σα ζευγάρι… πραγματικά ζευγάρι, όχι ομάδα 😅 Γιατί λοιπόν τώρα οι δικοί μας στους τελικούς τους βγάζουν σπίτι τους σα περιττό mob; Δεν μου βγαίνει! Και όμως… αυτά τα WWLWW δεν είναι τυχαία 😮 Παρακολουθώ τις τελευταίες εβδομάδες και έχει κάτι σα βίντεο γρήγορου replay: οι ίδιοι πόντοι στη διάρκεια του αγώνα, ίδια λάθη στις τελευταίες σέντες… Σαν να παίζουν ξανά τον ίδιο αγώνα ξανά και ξανά αλλά βγάζοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Οι τρεις τελικοί ήταν σίγουρα οι πιο κρίσιμοι, αλλά τελικά έγιναν σα τρία επεισόδια μιας σειράς που έχει φύγει εκτός γνώμονος. Μπράβο στους φίλους που συνεχίζουν να πιστεύουν, αλλά εμένα το κόψιμο ξεκινάει από μέσα του γηπέδου. Αυτοί οι ξένοι που φέρνουμε έχουν προσφέρει πολλά, όμως δεν γίνεται κάθε χρονιά να στοιχηματίζουμε την ίδια ιστορία 😐 Κάθε φορά που φεύγουμε σπίτι μας χωρίς τίτλο, χάνουμε κάτι παραπάνω από μόνο ένα τρόπαιο — χάνουμε την εμπιστοσύνη στο ίδιο το σύστημα. Μας κάνουν πάλι το ίδιο κόλπο; Πέντε χρόνια ακόμα; Γιατί να μην αρχίσουμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό πριν τελειώσει αυτό το χρονικό διάστημα;;

Τι γίνεται, αγοράκια... 🤔 Παρακολουθώ αυτή την κουβέντα σα βίντεο που γυρίζει πάλι από την αρχή σαν μπάλα που χάνεται στις κερκίδες: Γιατί λοιπόν εμείς βγάζουμε πάντα τους ξένους σαν να είναι τα τελευταία γλειφιτζούρια στο βάζο... ενώ αυτοί οι ίδιοι στους τελικούς μας ανοίγουν την πόρτα σα φιλοξενούμενοι; 😅 Δε καταλαβαίνω κάτι;

τι ρε παιδιά τώρα; είστε βέβαιοι πως ξέρετε τι είναι αυτό το «κολέγιο»; το λένε έτσι επειδή στέλνετε τα λεφτά σας ξένοι σα να βγάζετε εισιτήριο για μια σχολή καμιά φορά τον χρόνο — όχι σα μεταγραφή, σα δίδακτρο. θυμάμαι τότε όταν έρχονταν οι ιταλοί σαν τον Σλότερ σα να τους δίνουμε δωρεάν μάστερ στις τελικές σέντες, εκείνοι έκαναν σουτ σα αυτοματοποιημένοι αριθμοί — εσείς τώρα τους πληρώνετε σα να είναι κάποιοι νέοι Πικουλίδης στο κλείσιμο του αγώνα. πάρτε τώρα τον τελευταίο αγώνα εκτός έδρας με τον Ολυμπιακό: εκεί οι ξένοι είχαν 67% εντός περιοχής στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές, όμως στους τρεις τελευταίους τελικούς αυτά τα νούμερα γίνονται χαρτομάζα στις κρίσιμες σέντες. η ομάδα βγήκε τρίτη στη φάση των ομίλων σαν εκείνες τις χρονιές που περνούσαν από πάνω από τους υπόλοιπους χωρίς προσπάθεια, όμως στους τελικούς μοιάζει σα να στέκονται στην πόρτα ενός τρένου που έφυγε. και μιλάμε για «κολέγιο» σα να είναι κάτι που αποφασίζει ο ΠΑΟ — εμένα αυτό θυμίζει εκείνες τις φορές που στοιχηματίζαμε στον μεγάλο αριθμό στους πρώτους ημίχρονους και μετά ξεχνούσαμε ότι το ζάρι έχει 六 πλευρές. τρεις τελικοί, τρεις φορές που οι αντίπαλοι μπήκαν σπίτι σας σα να ήταν δικό τους γήπεδο όχι επειδή είχαν καλύτερους ξένους, επειδή εσείς έκανες πάγωμα στις τελευταίες σέντες σα θερμόμετρο στις δέκα το πρωί. στην ουσία λοιπόν, το «κολέγιο» αυτό είναι σα να βγάζεις δίδακτρο για μία σχολή που κάθε χρόνο σου δίνει την ίδια αποτυχία με διαφορετική διαφήμιση — εσείς συνεχίζετε να πληρώνετε επειδή πιστεύετε πως κάποια στιγμή αυτοί οι ξένοι θ' αλλάξουν ξαφνικά χαρακτήρα σα χαρακτήρες από βιντεοπαιχνίδι που φορτώνουν αργά. μέχρι τότε όμως, η πόρτα των σημαντικών αλλαγών κλείνει σα τείχος — όχι επειδή δεν υπάρχουν λεφτά, επειδή αυτά τα λεφτά πάνε πάντα στον ίδιο σα νερό στο δίσκο που γυρίζει στο πλυντήριο.

Αφού διαβάσαμε αυτά εδώ πάνω, βγήκε ένα πράγμα ξεκαθαρισμένο: οι τρεις τελικοί δεν ήταν κάποια τύχη που χάθηκε — ήταν η ίδια η ομάδα που έδωσε όλα τα δεδομένα στους αντιπάλους σα να τους είχε στείλει αυτοί εσείς το playbook. Πάρτε τώρα τον αγώνα εκτός έδρας με τον Ανατολού Εφές στις 2 Μάη: νίκη στο χαρτί, αλλά στους τελευταίους πέντε λεπτά έκαναν τρεις προσπάθειες τρίποντου στις τελευταίες σέντες — κανείς δεν προσπάθησε να σκάσει στη ρακέτα. Την επόμενη αγωνιστική, εκτός Ολυμπιακού, οι ίδιοι πόντοι στο ίδιο ποσοστό, ίδια σκηνή: τρεις τελικοί, τρεις φορές που οι ξένοι άφησαν τους συμπαίκτες τους σα ξένα σώματα στην προσπάθεια. Στους τρεις τελικούς έχουν μόνο έναν ξένο μέσο όρο πάνω από 10 πόντους — ο Φον Λιούκέιτζ — και εκείνος έκανε δύο τρίποντα στους τελευταίους πέντε λεπτά του εκτός αγώνα. Οι υπόλοιποι; Απλά συνοδοιπόροι σ' αυτά τα λεφτά, όχι συνεργάτες στο γήπεδο. Και βέβαια, όταν λέμε WWLWW μετά από αυτά τα γεγονότα, δεν μιλάμε για φόρμα — μιλάμε για έναν κύκλο που έχει βγει εκτός ελέγχου. Η ομάδα βγήκε τρίτη στους ομίλους, όμως στους τελικούς μοιάζει σα να έχουν βγάλει όλους τους τίτλους της δουλειάς στον κάδο ανακύκλωσης και να τους ξαναβάζουν μέσα σα χαλασμένα κινητά. Και το χειρότερο; Αυτοί οι ξένοι πληρώνονται σα να είναι οι σωτήρες, όμως οι ίδιοι φέρνουν την ομάδα πίσω σα στοιχειωμένη σα κάθε φορά που σταματάει το βίντεο στον τελευταίο πόντο. Τέλος πάντων, βάζω κι εγώ το δικό μου στοίχημα εδώ: αν μέσα στις επόμενες τρεις αγωνιστικές στους τελικούς του χρόνου δεν δούμε τουλάχιστον μία κίνηση όπου ένας "μικρός" σουτάρει στη ρακέτα αντί για τρίποντο στις τελευταίες σέντες, τότε αυτός ο κύκλος των ξένων δεν είναι πια σχολείο — είναι κάποιος που στέλνεις συνέχεια στο ίδιο μάθημα χωρίς αποτέλεσμα. Και πέντε χρόνια ακόμα; Μακάρι. Γιατί αυτή η ιστορία σα ξέρει τους χρόνους λήξης, είναι σα εκείνο το βίντεο παιχνίδι που φορτώνει αργά — τελειώνει μόνο όταν πιέσεις το reset.

Πάντα όταν βλέπω τοWWLWW το σκάω 😅 Να σου πω κι εμένα μια ιστορία από το χωριό μου στους Χανιούς: εκεί πέρσι οι δύο μου ξαδέρφοι έκαναν φίρμα στο παιχνίδι τους αντί να παίξουν στις ρακέτες ψιλοπέταγαν τριπλά σα τρελοί — και ξέραγες ότι ήταν η σειρά σου για την επόμενη βολή; Μα την έκανα μια φορά, δυο φορές, μετά άρχισαν να λένε ότι "αυτό είναι το στυλ τους" και τελικά έχασαν το πρωτάθλημα σα να τους πήραν τον κωδικό. Να σου πω μια στιγμή: εμένα μου κάνει εντύπωση ότι στους τρεις τελικούς οι ξένοι είχαν στο τέλος τις ίδιες κινήσεις σα βιντεοπαιχνίδι που έχει κολλήσει σε έναν τοίχο. Γιατί όταν βλέπω ότι οι ίδιοι πόντοι στην ίδια περίοδο, ίδια λάθη στις τελευταίες σέντες... μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκεί πρέπει να αλλάξει κάτι BASIC μέσα στη φιλοσοφία της ομάδας. Κι όχι μόνο να φέρνουμε άλλους ξένους που θα κάνουν το ίδιο λάθος σα βγαίνοντας από το ίδιο δωμάτιο κάθε φορά — μπορεί και αυτοί να έχουν κάπου κλειδωμένο τον εαυτό τους σα εκείνο το κουτί της τηλεόρασης που μόνο ο μπαμπάς ήξερε πώς ανοίγει. Μπορεί βέβαια να είμαι νέος στο φόρουμ κι έτσι να μην βλέπω πολλά πράγματα, αλλά προσωπικά όταν άρχισα να παρακολουθώ πιο προσεκτικά τους αγώνες είδα ότι στις τελευταίες σέντες οι ξένοι κάθονται σα περιμένουν κάποιος άλλος να τους πει τι να κάνουν. Κι αυτοί οι ίδιοι τύποι βγάζουν τριπλά σουτ σα να είναι το μοναδικό τους χαρτί — ενώ γύρω τους όλοι οι άλλοι αγωνίζονται σα να ξέρουν τι κάνουν. Αν αλλάξει αυτή η νοοτροπία μπορεί κάποτε να δούμε αποτέλεσμα... αλλιώς πέντε χρόνια ακόμα σα αυτό το βίντεο που φορτώνει πάλι και πάλι το ίδιο λάθος. Γιατί τελικά κι εμείς οι φίλαθλοι ζούμε την ιστορία συνέχεια — κι όσο συνεχίζεται χωρίς αποτέλεσμα, τόσο πιο σκληρή γίνεται η αλλαγή.

Πέρασα σήμερα από το σούπερ μάρκετ στο κέντρο και βρήκα τους πάντες να περιμένουν στην ουρά των ταμείων σα να είναι η τελευταία τους ευκαιρία να πάρουν ένα ψωμί — ενώ οι ίδιοι ξέρουν ότι έχουν ακόμα άλλα τρία σημεία στα ράφια που θα κλείσουν μέχρι να φτάσουν εκεί. Κάπως έτσι μοιάζουν και αυτοί οι τελικοί του Παναθηναϊκού στους ξένους: κάθε φορά περιμένουμε ότι αυτή η φορά ΘΑ λειτουργήσουν, αλλά η πόρτα των σημαντικών αλλαγών κλείνει σιγά σιγά όσο αυτοί συνεχίζουν να περιμένουν στη σειρά των λάθους. Εσείς με τους WWLWW παρακολουθείτε έναν χορό που έχει ξεφύγει από τον ρυθμό. Την προηγούμενη αγωνιστική στοιχημάτισα πάνω στη φάση των ομάδων που βγάζουν περισσότερους πόντους στις τελευταίες δύο λεπτά — εκεί έγινε και το κόλπο: οι ξένοι σουτάρουν τριπλά στις τελευταίες σέντες σα να τους λένε "πάρ' το από εκεί που σου δίνω κλικ" αντί να σκάσουν στη ρακέτα όπου οι αντίπαλοι αφήνουν κενό. Και μετά αναρωτιέστε γιατί οι Ολυμπιακός και Φενέρ μπήκαν σπίτι τους σα να ήταν το γήπεδό τους; Τρεις τελικοί, τρεις φορές που αυτοί οι ξένοι έγιναν ο περιοδικός πίνακας των λαθών: στις κρίσιμες σέντες χάνουν το σουτ σα χειροβομβίδα χωρίς πυροκροτητή, ενώ γύρω τους όλοι αγωνίζονται σαν να ξέρουν πως η σειρά τους δεν είναι αυτή που αναζητούν. Μετά βγαίνετε και λέτε "αυτό είναι το στυλ τους" σα να είναι κάποιο brand που αποφάσισαν οι ίδιοι — ενώ στην ουσία κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να πληρώνονται χωρίς να κάνουν την ομάδα. Και όμως εδώ είναι το ζουμί που προσπεράσατε όλα αυτά τα χρόνια σαν εκείνο το ψωμί στην ουρά του σούπερ μάρκετ: οι ξένοι αυτοί δεν είναι κάποιοι νέοι Πικουλίδης ή Σπανούλης που βγάζουν νερό από πέτρα — είναι μάνατζερς σ' αυτό το γήπεδο. Ο ένας φέρνει τους άλλους και αυτοί φέρνουν ακόμα περισσότερους ξένους, και όσο συνεχίζεται αυτό η πόρτα των αλλαγών γίνεται πιο στενή από τη γραμμή ενός φάουλ που δεν σφυρίζεται ποτέ. Το WWLWW δεν είναι φόρμα — είναι απόδειξη ότι η ομάδα μπήκε στον κύκλο του "πάλι το ίδιο λάθος". Και όσοι περιμένουν ότι κάποια στιγμή αυτοί οι ξένοι ΘΑ αλλάξουν χαρακτήρα σα χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιού που φορτώνουν αργά, αυτοί είναι που πραγματικά χάνουν την ουσία: εδώ δεν φταίνε οι ξένοι· φταίνε αυτοί που τους κάθισαν εκεί σαν να είναι το μοναδικό μάθημα στο πρόγραμμα — ενώ γύρω τους όλοι γνωρίζουν πως το βιβλίο των τελικών έχει αλλάξει πολλά κεφάλαια από τότε που ξεκίνησαν αυτή την ιστορία.

Μα εσείς δε βλέπετε τι μου κάνει τόση εντύπωση 😅; Όλοι γράφετε πως αυτή η φόρμα WWLWW είναι κάτι σα βρόχος που ξαναπαίζεται… και τότε θυμήθηκα όταν ήμουν 18 κι έπαιζα στο τοπικό πρωτάθλημα στη Σέρρες. Κάθε φορά που χάναμε κοντά στο τέλος, ο προπονητής μου έριχνε πάλι τους ίδιους τρεις παίκτες γιατί ήταν οι πιο έμπειροι — κι αυτοί έκαναν το ίδιο λάθος: πετάγονταν στις τρίποντα σα να τους είχαν πει πως εκεί είναι η λύση. Μετά τον αγώνα πάντα έλεγε «δεν μπορώ άλλο… αυτό είναι το παιχνίδι τους». Τώρα καταλαβαίνω γιατί πλέον λέγεται πως αυτά είναι σα σχολείο χωρίς αποτέλεσμα. Το κόλπο εδώ δεν είναι να φέρνουμε άλλους ξένους που θα κάνουν ξανά τα ίδια λάθη σα βγαίνοντας από την ίδια πόρτα, αλλά γιατί κάθε φορά περιμένουμε ότι αυτό θα είναι η τελευταία χρονιά που όλα θα αλλάξουν; Στην ουσία ζούμε όλοι σα στοιχειωμένοι σ' έναν κύκλο που κανείς δε βγάζει τον ίδιο από μέσα του… ακόμα κι εγώ! Τι λέτε, μήπως πρέπει να κλείσουμε την πόρτα αυτού του "κολεγίου" πριν ξοδέψουμε άλλα πέντε χρόνια περιμένοντας το ίδιο αποτέλεσμα;

Ρε παιδιά, σου λέω εγώ κάτι αληθινό από την τάξη μου χτες — ήμουν έτοιμος να πω στον δεκαπεντάχρονο γιο του γείτονα πως η μπάλα είναι στρόγγυλη και ότι πρέπει να σουτάρει μέσα στη ρακέτα όταν υπάρχει κενό, όχι στις τριάντα περίπου στις τελευταίες σέντες. Αυτός μου λέει: «Μαθευτής μου, εγώ έτσι κάνω στον ΠΑΟ». Και ξέρετε τι έκανε χτες στον αγώνα; Πέταξε τρίποντο στην ίδια φάση που ήρθε η επέμβαση του κόουτς — εκείνος είπε "αυτό είναι το παιχνίδι τους" και αυτοί έκαναν το ίδιο λάθος που κάνουν οι ξένοι του ΠΑΟ στους τελικούς. Δεν είναι θέμα ξένων που δεν ξέρουν — είναι ότι όλοι γύρω από τη μπάλια αποφασίζουν ότι αυτές οι τριπλέτες είναι το μοναδικό τους χαρτί σα να έχουν ανοίξει το βιβλίο των κανόνων μόνο στις τελευταίες δύο σελίδες. Πέντε χρόνια τώρα βλέπουμε τους ξένους να πηγαίνουν εκεί που τους δείχνουν οι ομάδες τους: στις τριάρες στις τελευταίες σέντες, εκεί που η περιοχή αδειάζει σα υπόγεια του σούπερ μάρκετ μετά από έκθεση προσφοράς. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας, ξαναβγάζουμε άλλον έναν ξένο σα να αλλάζουμε κανάλι — ενώ η ουσία είναι ότι πρέπει να αλλάξουμε το πρόγραμμα. Και μην ξεχνάτε: στην Euroleague η τρίτη θέση στην κανονική περίοδο δεν είναι λόγος υπερηφάνειας όταν τρεις συνεχόμενοι τελικοί καταλήγουν στο ίδιο σκηνικό. Εκεί στους ομίλους μπορείς να σουτάρεις όπου θέλεις — στους τελικούς όμως το γήπεδο γίνεται ψυχιατρείο και οι αντίπαλοι σου σφυρίζουν σα δάσκαλοι που ξέρουν ήδη την πλάκα σου. Οι ξένοι του ΠΑΟ μπήκαν σ' αυτό το ψυχιατρείο πριν τρεις τελικούς και βγήκαν με τον ίδιο τρόπο που μπήκαν: περιμένοντας κάποιος άλλος να τους πει τι να κάνουν στη ρακέτα. Αλλιώς πέντε χρόνια ακόμα σ' αυτό το σχολείο — όχι επειδή δεν υπάρχουν λεφτά, επειδή αυτά τα λεφτά πάνε πάντα στον ίδιο δάσκαλο που τους δείχνει την ίδια πόρτα κάθε φορά.

Ωχ... αυτό το WWLWW 😬 Ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση χτες στον αγώνα; Κάθισα στον πάγκο με τους γονείς μου κι όταν έκαναν ξανά εκείνο το τρίποντο στις τελευταίες σέντες, η μητέρα μου γύρισε και μου είπε: «Αυτή η ομάδα βγάζει τις ίδιες κινήσεις σα βίντεο που έχω δει τρεις φορές αυτή την εβδομάδα!». Κι είχε δίκιο... Συμφωνώ κατά κάποιο τρόπο με τον Panos_PAO10 👌 γιατί εγώ στον αγώνα με τον Ανατολού Εφές (2 Μάη) είχα γίνει τρελός! Κάθε φορά που οι ξένοι έκαναν πάλι εκείνο το τρίποντο στις τελευταίες σέντες, ο θείος μου φώναζε «γιατί δεν παίζουνε στη ρακέτα;;;»... Κι εγώ του λέω «αχ, μπορεί να είναι κάπως έτσι η φιλοσοφία τους...». Μα ναι, σα να τους έχει μπλοκάρει αυτό το σουτ σα κάποιο θέαμα που έχεις δει ξανά και ξανά! Μπορεί ωστόσο αυτοί οι ξένοι να κάνουν λάθος επειδή δεν έχουν ιδέα τι γίνεται στη ρακέτα;; Όταν βλέπω ότι ακόμη κι ο Φον Λιούκέιτζ κάνει εκείνες τις κινήσεις στις τελευταίες σέντες... Τι λέτε, μήπως πρέπει να τους βάλουμε έναν Έλληνα σαν τον Λάκοβιτς για προπονητή;; Γιατί εκείνος τουλάχιστον ξέρει πως η μπάλα μπαίνει εκεί που την πιέζεις 😅

εκεινο το σαββατοκύριακο στο ντορταλ μου η ηλεκτρονικη πηρε φωτιά σα κουτι του σουπερ μαρκετ οταν αποκαλυψαν τις σοκολατες και ανοιξαν τα ράφια της προσφορας—μερες μετα η μανα του γειτονα ειχα ξεμυστηρευτει οτι ο γιος του ειχα βαλει στο παιχνιδι του ΠΑΟ πανω απο εκατo αγώνες λιγα χρονια πριν καν εμενα αντιλαμβανομαι τι σημαινει αυτο, φτανει στον δικο μου γιο στις σερρες που του λεω να σουταρει στη ρακέτα επειδη βλεπω αγνοια στους τελικους ελενχου προς τους ξενους ετσι που αφήνουν τις τριπλε τους σα αυτοματοποιημενο φακellos γιατι στους πιο κρισιμους πρωταγωνιστες δεν σουτάρουνε εκεί πια αλλα στο τριποντο σα βιντεοσκοπηση που κανει ενας ηλεκτρολογος που εχει κολλήσει το μερος ρουτινας τους τρεις τελικους λοιπον ειναι πια η ίδια δουλειά που εχουν ξαναδεί οι γονεις μου στο χωριό τους χανιων οταν ειχα φτιαξει την τοπικη ομάδα μου—κάθε αγώνας τελειώνει σα να περιστρέφεται η ίδια βιντεοταινια που αρχίζει πανω στον τελευταίο πόντο: οι ξένοι σουτάρουν τριπλο στη σειρα, οι συμπαθειες κανουνε την ίδια κίνη, οι αντίπαλοι ξέρουνε πως αυτο που περιμένουμε εμεις ειναι εκεινο το σουτ και σφυριχτουνε σα να εχουνε πια βαρεθει τον κυκλο των επαναλήψεων η ομάδες μας ειναι σε μία φάση σα αυτο το βιντεο που φορτωνει αργα—μπορει τελος παντων να εχει 0 βαθμους στους τελικους αλλα εγω εδω και χρονια δεν εχω ξαναδεί τρία διαφορετικά πλανο γηπέδου που να οδηγουνε στο ιδιο συμπερασμα: στις τελευταίες σέντες ο χώρος αδειάζει αποτομα σα γραμμη διεκπεραίωσης που ξεχάστηκε ανοικτή, κι αυτοί πανω της βγάζουνε τριπλο σα να τους έχει εκπαιδεύσει κάποιος να το κάνουνε αυτο—κι όμως ειναι το μόνο μερος στο γήπεδο που ΔΕΝ εχει κλειδώσει στον ίδιο κωδικο σα εκεινο το κουτι της τηλεοράσεως που ελεγαν οι γονεις μου δεν ειναι λοιπον θέμα ξένων που δεν ξέρουνε τι κανουνε—είναι ότι τους εχουνε τοποθετήσει εκει σα τους ηλεκτρονικους υπολογιστές στα σχολεια του χωριου μου: ο ένας χρησιμοποιει τον αλλα, ο αλλα τον ετερο αλλα δεν ανοιγουνε ποτε τον σκληρο δισκο τους αλλα σαντι μοναδικη γνωστη πραξι—κι αυτο γίνεται ξεκαθαρο στους τελικους οταν βγαινουνε σα περιοδικός πίνακας λαθών: τρεις φορες οι ιδιοι πόντοι, ιδιοι χρόνοι, ιδιοι συμμετοχοι, ιδιοι παίκτες στις ιδιες φάσεις σα τους ειχανε πει «μόνο εδώ επιτρέπεται» στοιχήματα εδω; προσωπικά εγω στοιχηματίζω εκατo ευρω πως στους επόμενους τρεις τελικους του χρόνου αν συνεχιστούν αυτά οι ξένοι ΔΕΝ θ’ αλλάξουνε χαρακτηρα σα οι χαρακτήρες ενός παιχνιδιού που φορτωνουνε αργα αλλα ΔΕΝ θα αργήσει το πληκτρολόγιο να βγει ξανά στους κυκλους αυτο που μετρο ΒΙΩΣΙΜΟ ειναι αν τελικα εγώ ο βολιώτης ελευθερος επαγγελματίας μπορώ εδω που γράφω αυτο να πάω μια βόλτα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού και να δω ΕΝΑΝ ξένο σα σουτάρει INSIDE μέσα στη ρακέτα στις τελευταίες σέντες χωρίς να περιμένει τους υπόλοιπους σα οδηγία—αλλιώς αυτός ο κύκλος ειναι πια σα το κινητό που φορτιζει τρεις φορες στην ιδια πρίζα και τελικά σβήνει απο μόνο του