Ποια ομάδα θα βγει πρώτη εκεί στην κορυφή — Ερυθρός ή Φενέρ; Πανάθηναικος ή Μονακό; Κι…
Πέρσι τέτοια εποχή θυμάμαι πως βρισκόμουν στο γήπεδο του Πειραιά μέσα στην ουρά κάνοντας φωτογραφίες στους γηπεδάρχους που ετοιμάζονταν για τον τελικό του κύπελλο. Μισή ώρα κάνεις την ώρα σου όταν εκεί ο υπάλληλος της διοίκησης μου λέει ξαφνικά: *"Ρε, κύριε, όσο πάει σήμερα η χρονιά είναι σίγουρο πως δεν θα ξανάβγει πρώτη η Φενέρ πάνω στον Ολυμπιακό."* Τότε μου φάνηκε υπερβολή. Τώρα κοιτάω τους πίνακες και νιώθω πως αυτοί είχαν δίκιο από την αρχή.
Δυο ομάδες λοιπόν μοιράζονται το πρώτο σκαλοπάτι σαν δίδυμα σπλάχνα — Ολυμπιακός και Φενέρ. Τρία μόλις νούμερα τους χωρίζουν: ίδια νίκες, ίδιοι αγώνες (3-4 στους μέχρι τώρα αγώνες μεταξύ τους), ίδιο ποσοστό νικών 0,34. Αυτό όμως δεν είναι ομοιότητα· είναι καθρέφτης. Εκεί που η Φενερ μπαίνει στο γήπεδο βγάζει αμέσως εκτός ισορροπίας κάθε αντίπαλο με τις χιλιοτραγουδισμένες βιασύνες των φορών της, ενώ ο Ολυμπιακός στέκεται σαν βράχος στις λεπτομέρειες — δεύτερη καλύτερη άμυνα στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή όσο κι εγώ δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί οι γονείς μου επέμεναν να γίνω καθηγητής φυσικής αγωγής αντί για αναλυτής.
Από πάνω ξαφνιάζει το τρίτο σκαλοπάτι: ο Παναθηναϊκός έχει μπει μέσα ως πηδάλιο παρότι ξεκίνησε άσχημα τρεις συνεχόμενες ήττες. Μετά το Κίεβο βρήκαν τον ρυθμό τους σαν οικογένεια που ξαναβρίσκει το κλειδί του σπιτιού τους — πέντε συνεχόμενες νίκες. Το Μονακό τους ακολουθεί πολύ κοντά, με τέσσερα αποτελέσματα σωστά, χτυπώντας σαν πένσα στις ηττές του συστήματος αμυνας τους.
Και τότε κατέβαινες κάτω — στην ανθρωποπαλέτα του Ισραήλ. Εκεί ο Μακάμπι Τελ Αβίβ φοράει τη μάσκα του πλανόδιου κατάδικου μέσα στη δίνη των ΛLLWW. Δεν τους βοηθάει ούτε η θέση τους σπίτι τους ούτε η φήμη των παικτών τους· έχουν πέσει έξι συνεχόμενες φορές σαν σανίδα καταδύσεων χωρίς ελκυστήρα. Η Βίρτους Μπολόνια τους ακολουθεί σφιχτά, ενώ η Άλμπα Βερολίνου γράφει ιστορία ως η μοναδική ομάδα στην Ευρωλίγκα που ακόμα δεν έχει νικήσει αυτή τη σεζόν. Τουλάχιστον δεν έχουν κι αυτούς ντόπινγκ στα προβλήματα τους — ακόμη.
xG > συναίσθημα.
🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΛΟΓΙΑ ΑΥΤΑ ΘΛΙΒΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΕΝΕΡ;;;
Εμένα ο Ολυμπιακός μου τα λύνει όλα σαν θέλω — αυτοί δεν σκίζουν μόνο στις πόλεις τους, αυτοί ΚΑΡΔΙΑΓΝΩΣΙΑ το πρωτάθλημα απο εκεί μέσα!!! 34% η ίδια ιστορία ρε μας βγάζει κι άλλους πρώτους!!! ΠΑΙΔΙΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΤΟ ΠΑΛΙ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΝΤΟΥΣΚΟ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! ΤΟΣΟ ΣΟΒΑΡΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥΣ!!! 🏆
Κι εσύ εκεί ο Dikefalos_Gate7 λες πως είχαν δίκιο αυτοί οι τύπους από πέρσι;;; ΑΣΤΕΙΟΣ!!! ΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΡΕ, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΟΥΝ!!! 😤
ΚΑΙ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ;;; ΑΦΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΠΕΣΕ ΣΤΟΝ ΚΙΕΒΟ ΘΥΜΑΣΑΙ;;;; ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ;;; ΑΣΤΟΧΙΑ!!! ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΞΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ!!! ΑΛΛΟ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΟΛΥ!!! 😡
ΚΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΕ ΑΓΓΙΖΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ;;; ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ!!! Ο ΜΑΚΑΜΠΙ ΤΟΛΜΑΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ;;;; ΑΥΤΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΤΣΕΤΑ ΤΟΥΣ!!! ΣΙΓΑΝΤΟ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΛLLWW!!! ΚΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΣΚΑΣΟΥΝ;;; ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΛΑΧΑΝΙΚΑ ΠΟΥ ΤΡΩΝΕ;;; 🥲
Εμένα να μου πείτε πως η Άλμπα Βερολίνου ακόμα δεν έχει νικήσει — ΕΤΣΙ ΚΑΛΑ!!! ΚΑΛΗΤΕΡΑ ΤΟΣΟ ΠΕΡΑΣΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΑ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι λέτε ρε παιδιά τώρα με αυτά τα δίδυμα σπλάχνα εκεί πάνω;
θυμάμαι πριν χρόνια όταν η κούρσα κλείδωνε στις τελευταίες αγωνιστικές με δύο ομάδες πάντα στον ίδιο πρωταθλητισμό σαν ωραιοποιημένο ζευγάρι — σιγά σιγά, δίχως ντέρμπι τελευταίας αγωνιστικής, δίχως θρίλερ αλά ισπανικά ντοκουμέντα. τότε όλα γίνονταν λίγο πιο ανθρώπινα: υπήρχε η ομάδα που έκαιγε το γήπεδο στις μεγάλες βραδιές (συνήθως εκείνη που έκανε τον κόσμο να ξεχνάει την ανάσα του) και η άλλη που κέρδιζε στα λεπτά, χωρίς φανφάρες, σαν σιγανή διαβρωτική δύναμη. αυτή τη φορά όμως έχουμε δυο ομάδες όχι μόνο στο ίδιο ποσοστό αλλά και στους ίδιους τέσσερις αγώνες μεταξύ τους — τρεις ολυμπιακοί, μία φενέρ νίκη, κι άλλα δύο split. τι κρίμα που δεν γίνεται το 5ο… εκείνο το ντέρμπι που φέρνει ακόμα περισσότερη δυσοσμία στα πράγματα.
τότε μιλούσαμε για διαφορετικές σχολές: η μια είχε το στιλ του "ανοίγω κόλαση με μουσική", η άλλη τον τρόπο του "χτίζω κάστρο σιωπής". τώρα όμως το βλέπω διαφορετικά — είναι σαν δύο άνθρωποι που ντύνονται πανομοιότυπα αλλά ξέρουν μέσα τους ότι ένας μόνο θα ανέβει πρώτος. η φενέρ σέρνει τις φάσεις σαν μποξέρς που βγάζουν γροθιά χωρίς ανάσα, ενώ ο Ολυμπιακός στέκεται εκεί σαν βράχος στον χειμώνα: κανείς δεν τον γκρεμίζει εύκολα όσο καιρό κρατάει τη σκοπιά στη ρακέτα του.
τώρα πάντως πάνω εκεί οι δείχτες έχουν μπει στην ίδια κλίμακα και μόλις τρεις νίκες τους χωρίζουν από τον υπόλοιπο κόσμο — τρείς νίκες που όμως αυτήν την περίοδο μοιάζουν σαν χίλιες. εκτός από αυτούς, λοιπόν, ο τρίτος ξαφνικά εμφανίζεται σαν ηλίθιο μυστήριο που ξεπήδησε μέσα από το πουθενά: ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε σα θύελλα στον αέρα (LLLWW) κι ύστερα βρήκε τη γλώσσα του μιλώντας πέντε νίκες χωρίς ψυχή ζωντανή να τον σταματάει. εμένα μου θυμίζει εκείνες τις χρονιές που εσύ φέρνεις έναν παίκτη από τις μικρές ομάδες, τον κλειδώνεις στη θέση τριών και ξαφνικά βγαίνει ο ρόλος του πρωταγωνιστή σαν καλλιτεχνικό τρικ ενός μαγεύτρια. βρήκαν εκεί λιγότερο νερό στον ωκεανό και περισσότερο χώμα στεριάς — αυτό τους έκανε να στέκονται ψηλά ακόμα κι όταν όλοι περίμεναν πως θα βουλιάξουν.
και στο κάτω κάτω τι γίνεται εκεί; στον πάτο των πραγμάτων έχει έρθει η στιγμή που η ανθρωποπαλέτα γίνεται ακόμη πιο άγρια. ο Μακάμπι ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του κάθε βράδυ για να του δείχνουν πως ακόμα κι εκεί ξέρουν να χάνουν — έξι συνεχόμενες φορές σα να μη βρίσκουν τον τρόπο να ανάψουν το φως. η Βίρτους ακολουθεί σφιχτά σα σκύλος που δεν καταλαβαίνει πως η λύσσα του είναι αχρείαστη εδώ, ενώ η Άλμπα Βερολίνου γράφει την ιστορία της ως η μοναδική ομάδα που σίγουρα δεν έχει δώσει κανένα μάθημα νίκης αυτήν τη σεζόν. τουλάχιστον εκεί κάτω οι ομάδες ξέρουν πως ακόμα κι αν χάνουν συνέχεια, έχουν χρόνο μέχρι το καλοκαίρι να διορθώσουν τις ζημιές — εμείς πάλι τι κάνουμε εκτός από το να στέκουμε εδώ λέγοντας πως όλα πάνε όπως πάντα;
τέλος πάντως, θα δούμε
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Εσείς πάλι ψάχνετε κατηγορία για να φορτώσετε τον Ολυμπιακό σαν σκοτωμένο σκυλί; Το 0,34 είναι ίδια για δύο ομάδες μέσα στην ίδια λίγκα — όχι κατοχύρωση πρωταθλητή. Στην Ευρωλίγκα το πρωταθληματικό σύστημα δεν τρέχει με ντέρμπι τελευταίας αγωνιστικής· άλλαξε χρόνια τώρα. Εσείς βλέπετε έναν Πειραιά που όταν ανοίγει γήπεδο μπαίνουν πάνω από χίλιοι από άγνοια κινδύνου και μετά ανακαλύπτουν πως εκεί πέφτουν μέσα σαν πεσμένα ράφια.
Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε LLLWW, βρήκε ρυθμό σπιτιού σαν τζογαδόρος που ξεχνάει τους προηγούμενους γύρους. Πέντε νίκες στη σειρά σημαίνει κάτι μόνο όταν αυτές οι νίκες περιλαμβάνουν εκτός έδρας Βαλένθια ή Μάντσεστερ, όχι Κίεβο σπίτι. Μονακό τους ακολουθεί επειδή εκείνοι δεν έχουν μια ομάδα στην κατηγορία του ένος Bulldogs — η άμυνα τους στο τελικό 12λεπτο γίνεται πάντα ένα μακρύ ασανσέρ προς τα πάνω.
Και στο κάτω μέρος; Μακάμπι Τελ Αβίβ ή Άλμπα Βερολίνου — αυτή η λίστα δεν αποφασίζεται από τα αισθήματα του κοινού σας. Εκεί κάτω κρίνεται από πόσες φορές μπορείς να ξεπεράσεις τον εαυτό σου σε πέντε βδομάδες μέσα στη σεζόν. Οι τρεις ομάδες αυτού του πάτου έκαναν μαζί δεκαεπτά λάθη ανά αγώνα τις τελευταίες πέντε αναμετρήσεις τους. Δεν φταίει το φαγητό των παικτών, φταίει το σύστημα που δεν ξέρει πώς να αγγίξει μια κάλπη όταν του σηκώνουν αμυντική περίφραξη.
Από πάνω λοιπόν: η Φενέρ σέρνει φάσεις σαν ηλεκτρική σκούπα — ναι, ωραία βλέπουμε τον Γιούλ. Ο Ολυμπιακός όμως δεν κάνει τριάντα βήματα χωρίς να έχει βάλει δύο πόντους στο πρώτο τρίτο. Αυτό δεν είναι τύχη. Αυτό είναι τρεις νίκες διαφορετικής ποιότητας μέσα στους τέσσερις μεταξύ τους αγώνες, όχι ισοπαλία βαθμολογίας.
Κλείνοντας: δε σας βγάζω τώρα κανένα τελικό ντέρμπι, σας βγάζω το γεγονός πως εκείνες οι τρεις ομάδες έχουν δρόμο ακόμα μέχρι τη δεύτερη θέση. Οι αριθμοί δε γράφουν ιστορία — δείχνουν όμως πως κανείς δε σώζεται από τον αριθμό που τον κυνηγά κάθε βράδυ στα sleepers αυτής της λίγκας.
Το χάιπ δεν είναι επιχείρημα.
Ρε παιδιά, μήπως κάποιος έκανε λάθος στη μαθηματική του σχολή σήμερα;
Απλά κοιτάξτε εκεί κάτω: τρεις ομάδες έχουν βουλιάξει μέσα στο ίδιο λάκκο — Μακάμπι, Βίρτους, Άλμπα — και οι αριθμοί τους μιλούν σα να γράφουν με κάρβουνο στους τοίχους. Οι τελευταίες πέντε αναμετρήσεις τους; Δεκαεπτά λάθη ανά αγώνα. Όχι κάποιο τριάντα στη στήλη, δεκαεπτά. Σαν τρεις αθλητές που έχουν ξεχάσει πως φοράνε αθλητικά παπούτσια πάνω από τους αστραγάλους τους.
Το Μακάμπι τώρα θυμίζει εκείνον τον γείτονα που κάθε πρωί σηκώνεται νωρίς να ψιλοκουβεντιάσει κι ύστερα γυρνάει σπίτι του φορώντας μόνο μια ρόμπα. Έξι συνεχόμενες ήττες σημαίνουν πως αυτοί οι τύποι όχι μόνο δεν βρίσκουν τον τρόπο να βάλουν δύο λέξεις μαζί στο σκοινί, αλλά ξεχνούν και πως υπάρχει το σκοινί. Αν το δούμε σοβαρά, η ομάδα του Τελ Αβίβ έχει μία απορία: πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσαν κανείς τον προπονητή τους να λέει κάτι διαφορετικό από "παιδιά, συγκεντρωθείτε";
Η Βίρτους ακολουθεί σα σκύλος που βλέπει τη σφαίρα του κυνηγού πάνω στο χιόνι αλλά δεν αντιλαμβάνεται ότι η σφαίρα είναι ψεύτικη — τρέχει τόσο δυνατά που ξεχνάει πως θα κουραστεί. Μία σειρά από δύο νίκες ανάμεσα σε τρεις ήττες δεν είναι ελπίδα· είναι επιφανειακή διάρροια μετρήσεων. Τουλάχιστον εκείνοι ψάχνουν το δρόμο τους σα τυφλοί στον αιώνα των φώτων· η Άλμπα Βερολίνου όμως γράφει ιστορία σαν ομάδα που ακόμα γυρίζει σπίτι της κρατώντας ένα κίτρινο σημαιάκι σιωπής.
Τρεις ομάδες, δεκαεπτά λάθη κατά μέσο όρο. Δεν είναι ζήτημα ψυχολογίας — είναι ποσοστό: όσο ο αριθμός των προσπαθειών τους που καταλήγουν σε εκτός ελέγχου βολές επί του συνόλου των δικών τους προσπαθειών αγγίζει το 28% ανά αγώνα στις τελευταίες πέντε αναμετρήσεις. Αυτό είναι αριθμητική καθαρή: από τις εκατόν είκοσι προσπάθειες για σκοράρισμα ανά ομάδα ανά αγώνα εκεί κάτω, περίπου τριάντα βγαίνουν εκτός ελέγχου επειδή οι παίκτες τους δεν έχουν βρει ακόμα τον σωστό τρόπο να αναπνέουν όταν τους πιέζουν σαν πλαστικά μπουκάλια μέσα στο νερό.
Μεταξύ αυτών, η Άλμπα βρίσκεται δύο νίκες κάτω από τη Βίρτους αυτήν την στιγμή, ενώ η Βίρτους πάλι έχει έναν βαθμό περισσότερο από το Μακάμπι — σαν τα τρία αυτά γκρουπ να είναι σκαλιά μιας σκάλας όπου κάθε σκαλί οδηγεί στο επόμενο φθίνον προς τον πάτο. Δεν μιλάμε για αλλαγή αέρα — μιλάμε για μόνιμο εισιτήριο σιωπής. Αν μέχρι τα μέσα Μαρτίου δεν ξεμπλοκάρουν αυτές τις τριάντα βολές ανά ομάδα ανά αγώνα που χάνουν χωρίς λόγο, τότε οι αριθμοί τους δεν είναι πια προβλήματα ούτε προβλήματα γραφείου — είναι αυτομάτως η πρόσκληση για τους τελικούς των προκριματικών της επόμενης χρονιάς.
Αυτό όμως είναι η Euroleague — εκεί κάτω η ανθρωποπαλέτα γίνεται ακόμη πιο σκληρή όταν σβήνει τα φώτα.
αλλιώς από δω και κάτω όλα αλλάζουνε όταν θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη που πήγα στο πάρκινγκ του ΟΑΚΑ πριν τον αγώνα Παναθηναϊκός–Μονακό κι ένα παιδί μού φώναξε πως αυτά που βλέπουμε τώρα είναι μόνο η αρχή της εικόνας — πως οι ομάδες σέρνονται σαν μέλισσες τον Σεπτέμβρη πριν ξυπνήσουν τον Μάη βράδυ σα σίφουνας.
όμως λοιπόν, ας πάμε κατά σειρά σαν βόλτα στο λιμάνι εκεί που περνάει ο κόσμος χωρίς πολλές αλαζονείες:
πάνω στη κορυφή δεν έχουν κατέβει ακόμα αυτοί οι δύο γίγαντες — Ολυμπιακός και Φενέρ — επειδή κρατούν ο καθένας το δικό του νήμα σαν ψαράδες που ξέρουν πως τελικά η θάλασσα αποφασίζει. ίδια νίκες, ίδιο ποσοστό, τρεις αγώνες μεταξύ τους όχι λιγότεροι: τρεις ολυμπιακοί, μία φενέρ νίκη, δύο split. αυτό δεν είναι κατοχύρωση πρωταθλητή· είναι μόνο η επίδειξη δύο διαφορετικών εθίμων — εκείνοι εκεί πάνε σα τροχοί μέσα από λάσπη χωρίς φωτισμό, αυτοί εδώ κάνουνε πάντα το τελευταίο δεκάλεπτο δικό τους όπως εκείνος ο ζουρνάς του Βόλου που μετράει ακόμη τις ώρες του χρόνου του στις αλυκές.
τώρα όμως το τρίτο σκαλοπάτι έκλεψε την παράσταση: ο Παναθηναϊκός εκεί που όλοι περίμεναν πως θα καταβυθιστεί, βρήκε ξαφνικά το δρόμο του σα ζωγράφος που πιάνει ένα πινέλο για πρώτη φορά μετά χρόνια αποχής. ξεκίνησε σα αεροπλάνο μέσα στον αέρα (LLLWW) κι ύστερα άλλαξε ρότα σα βάρκα που βρίσκει δρόμο μέσα στο σκοτάδι — πέντε συνεχόμενες νίκες όχι σα μαγικό κόλπο αλλά επειδή η ομάδα βρήκε εκείνο το σημείο όπου ξεχνάς πόσες φορές έχεις πέσει και θυμάσαι μόνο πως πρέπει να σηκωθείς. τέσσερις αγώνες πάνω από το Μονακό και τώρα έχουνε κάνει αυτό που έκανα εγώ στα τριάντα μου όταν πήγα πρώτη φορά στήθους στην αγορά — έπιασα την πρώτη θέση και μετά κατάλαβα πως χρειάζονται άλλα δυο χρόνια για να την κρατήσω.
και μετά κατέβαινες εκεί κάτω σα σκάλα σαπισμένη — Μακάμπι, Βίρτους, Άλμπα — και κοιτάζεις τους αριθμούς σα γέροντας που ξεφυλλίζει μια παλιά εφημερίδα βλέποντας πως κάπου εκεί στις τελευταίες σελίδες φαίνονται πράγματα που κανείς δεν είχε προβλέψει. δεκαεπτά λάθη ανά αγώνα στις τελευταίες πέντε αναμετρήσεις τους σημαίνει πως εκεί κάτω δεν παίζει κάποιο σύστημα — εκεί υπάρχει μόνο μια ομάδα που προσπαθεί ακόμη να θυμηθεί πως φοράει παπούτσια, άλλη που σέρνεται σα σκύλος που ξέχασε πως έχει κολάρο, κι άλλη που γράφει ιστορία επειδή ακόμα δεν έχει δώσει κανένα μάθημα νίκης επειδή κανείς δεν βρήκε ακόμα τον τρόπο να της μάθει γράμματα.
όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται η παγίδα: οι αριθμοί αυτοί δεν είναι ηθική δίκη· είναι ημίμετρα μιας χρονιάς ακόμη ανοιχτής. Φενέρ μπορεί να πετάξει εκείνες τις βιασύνες σα βόμβες μέχρι τον Απρίλιο και μετά να βρεθεί χωρίς μπαταρία. Ολυμπιακός ξέρει πως εκείνες οι τρεις διαφορετικές νίκες στους αγώνες μεταξύ τους ήταν περισσότερο ατσάλι παρά τύχη — αλλά κανείς δεν ξέρει πως μπορεί να τελειώσει όταν η άμυνα του σπάσει σα γυαλί στον πρώτο γύρο των playoffs. Παναθηναϊκός εκεί που έκανε εκείνο το άλμα σα δελφίνι ανάμεσα στις κυματοθραύστες, μπορεί ακόμα να βυθιστεί σα χάρτινο καράβι ή μπορεί να βρει την υπογραφή του σωτήρα εκείνον τον βράδυ που όλοι περιμένουνε το μεγάλο ανακάτεμα στις κάρτες.
και στο κάτω κάτω, τι περιμένουμε; τον Μάη; τότε αυτοί οι αριθμοί θα είναι ιστορίες στους τοίχους των γραφείων — τώρα όμως κάθε αγώνας έχει ακόμη τη δυνατότητα να γυρίσει τα πάντα σα ρόδα τσάρκας στον κατήφορο. τόσο λοιπόν εύκολα δε βγάζουμε πρωταθλητή — εύκολα βγάζουμε μόνο εκείνους που έχουνε ξεχάσει πως η χρονιά ακόμη γράφεται ακόμη.